É unha nena

Pois si. A dona desta cabeciña é unha nena que vai ser irmá de Leo.

Cincuenta e dous meses ( e tres días )

O Leo continúa dando pequenos avances. Volveu coller o peso despóis dunha tempada con mormeiras, febres e mocos. Tamén lle colleu gusto á bicicleta e vai prosperando dende a primeira vez que tiña medo a chocar coa xente e se botaba ao chan en marcha. Onde non semella estar á gusto é na piscina onde chora bastante. El di que é polo frío e porque lle botan auga aos ollos pero tamén ten medo a caír e a que o solte a monitora facendo exercicios. As alturas, os cans e non ser capaz de facer algo son os seus medos principais.

Iso si, gústalle o cole e todo o que teña que ver coas letras e os números e xoga muito a ser profesor.

E aquí deixo un vídeo de Leo debuxando e montando historias coas personaxes de Fondo de Bikini.

Demolición e lembranzas

Podería falar hoxe do frío pero oín unha ocasión que falar do frío no inverno non é noticia. Se fixese frío de dous grados baixo cero en agosto iso si sería noticia.



O que foi noticia estes días por aquí foi a demolición do antigo colexio onde estudei eu e o Leo.
Con el van lembranzas de xente, estudos, xogos e anécdotas como a da columna do saber ou a Pinoucha que raptaba nenos.



En canto a xogos había bastantes pero hoxe quero falar do " pulso gallego " que chamabamos nós. Facíamos un circo no chan e puñamos pé contra pé e logo agarrados por unha man turrabamos e puxabamos para tratar de botar o rival fóra do circo.
Non volvín ver xogar a ninguén a isto dende aqueles tempos pero supoño que hoxe sería visto coma un xogo de brutáns.
E agora unha preguntiña. Lembras algún xogo curioso do tempo do cole e as súas regras ?.

Música

Traballando eu de noite non teño o vagar preciso para escribir no blogo. Iso si: hoxe o Leo e outros rapaces e non tan rapaces puideron desfrutar da actuación de Pablo Díaz e Olga Kirk. Houbo música, bailes facendo a roda e ata houbo un libriño de agasallo.

Pascuala, a ra

Ao Leo tocoulle levar para casa a ra Pascuala, a mascota da clase. Isto da ra é unha iniciativa coa que cada fin de semana un neno leva a ra para a súa casa para acompañalo e despóis hai que pór fotos e escribir sobre o que fixo e a onde foi.
O Leo quedou mui contento coa súa amiga e ata por momentos esquecía ao seu amigo imaxinario Jónistan. Non a meteu na piscina e na cama porque non quixo pero levouna ao parque, á biblio, de paseo e a Arbo e agora Pascuala dorme na súa bulsa esperando a mañá para volver ao cole e o Leo na súa cama cunha tose e unha voz rouca que non o deixou desfrutar ao cen por cento de Pascuala. Aínda así non deixou de inventar historias mentres debuxaba aos habitantes de Fondo de Bikini: Bob Esponxa, Patricio, Calamardo, señor Cangrexo, Plankton e Perla. E aínda tivo imaxinación para inventar a árbore " paspallón " que empeza coas follas amarelas e marróns e cando cambian a verdes cain.
Imaxinación ao poder !.

Algúns necesitan unha columna do saber

Na época que petei contra a columna estaba eu en plena fabricación dun mundo imaxinario cheo de razas extrañas coas súas linguas máis extrañas aínda. Eu inventei un son distinto de "q" para distinguilo de "k" e ata había palabras con tres "r" seguidas ( non é tan raro; se te esforzas es capaz de pronuncialo ). Bueno, ao que ía: todo isto está ben para un neno ou para un escritor ou guionista pero o que non me parece normal é este " Cochilrra " mal escrito nun sinal feito por adultos.

A columna do saber

Hoxe o Leo estreou cole que o vello van tiralo. No vello cole estudei eu e ten columnas como esta. Nunha ocasión tapei os ollos e quixen probar como facían os cegos para desprazarse pero rematei petando contra a columna. De resultas diso rompín un dente e botei unha longuísima tempada indo a un dentista. Esa foi a parte mala da historia da columna do saber. A parte boa foi que miña nai me mercaba " Joyas literarias juveniles " para amenizar a espera na consulta e a viaxe en autobús e esa foi a parte boa porque gracias a iso collinlle afección á leitura e muito do que hoxe sei débolle a unha columna destas.

Vaia este posteo por esa columna que lle queda pouca vida.

Empezan as rebaixas

Remataron as festas e comezan as rebaixas. Búscanse por todas partes ofertas e gangas e atopas cousas curiosas coma este logo que non sei se terá mensaxe escondida.

Ata o Leíño sabe que o A non ten puntiño e aínda menos dous coma cabezas !.

Non podo aguantar máis

Xa non se pode ocultar por máis tempo así que podo dicir que leoeosseus vai ter un " seu " ou " súa " máis na casa alá para xuño.
Estamos vivindo momentos de ledicia contida !.

Ilustración preciosa de Carmen Blanco no libro " Historia da lúa " de Claudio Rodríguez Fer da editorial Galaxia.

Empezou o 2011

As uvas foron un desastre para o Leo que miraba que corría a conta e el non era capaz de comer máis rápido. Iso si, este ano non esquecemos brindar de pé enriba das cadeiras que é costume arxentina. O Leo calmou o seu choro rallante de sono admirando a foguetería que invadiu o ceo dende O Barriño, As Veliñas, O Pouso, Ghodón e O Ferral. Despóis na cama tiven que inventarlle un conto con Jonistán e Noddy porque esquecemos traerlle contos e gustoume a cara de ilusión que puña o neno.
O primeiro de ano trouxo agasallos atrasados de Papa Noel e un paseo tranquilo pola beira do río semirrecuperado de Vilaguindastre.
E o día de hoxe seguimos desfrutando co tempo case primaveral pola zona da Madroa e Trasmañó con comida nun sitio-mirador altamente recomendable. Houbo máis agasallos de Papa Noel e do Apalpador e parolada sobre o touro fuxido do Porriño.
Mañá é luns e empeza o traballo outra vez.