leoeosseus

Mandarinas e " degholados "

2012-01-26T21:59:00.004+01:00

Estamos no inverno e na época de kiwis, laranxas e mandarinas ou tanxerinas. Esta fruita da casa é deliciosa, está mui ben de prezo e sabes que non ten trapallada. Pero este inverno vén mui seco e nótase nas hortalizas e así andan os repolos " degholados ". Aprendín esta palabra esta fin de semana pasada e significa repolos coas follas caídas da seca.

A ver se vén algunha chuviña para que recuperen a forma os repolos.

Sabíao

2012-01-25T21:53:00.004+01:00

Cando fixen esta foto na empresa hai case un ano xa cheiraba eu que o vello ascensor habería de deixar encerrado a alguén.E, efectivamente, esta noite pasada un compañeiro pasou dúas horas dentro del. Hoxe estaban amañando o ditoso aparello e tiven que subir e baixar varias veces pola escaleira o equivalente a un décimo piso. Gobernárono alá polas doce pero eu seguín subindo e baixando un par de ocasións. O cartel di que se impida que os nenos viaxen sós pero eu son maior e tampouco quería quedar encerrado e prefiro que proben outros estas vintecatro horas seguintes. Ti farías o mesmo, nonsí ?.

Por certo, como variou a moda nestes trinta e cinco anos.

Sétimo mes

2012-01-24T23:19:00.002+01:00

Aquí está Xela nun momento tranquilo. É raro que estea quieta: quere coller todo e luita por levantarse de todos os lugares. Só está tranquila cando mira debuxos animados ou o Cantajuego na tele. O resto do tempo está activa ata tomando teta. Segue cos dous sachiños de abaixo e quere rillar todo canto colle. Mantense ben sentada e ata se desplaza coas pernas dobradas e agarra todo ben. Toca palmiñas e ata hai veces que di abur coas mans. Gústanlle as cóxegas no pescozo e que lle canten. Come ben a verdura e coa fruita pouco a pouco vai entrando polo aro. Hoxe comeu por primeira vez pólo e non lle chistou, anque tamén pode ser polo porro ( de comer, está claro ).

E a nena vai medrando.

Islandof

2012-01-21T22:24:00.005+01:00

Islandof case semella humano. Gústalle comer e máis se é polo papo. Gústalle cruzarse con membros doutro sexo anque pensase que en Cuba andarían detrás do seu corpo e non detrás da súa faltriqueira. Gústalle o cazo e máis a dúas mans e sen achantar. É trampulleiro, trapalleiro, faltón, botaporelas, peneque e mafioso. Case semella humano se non fose polos resultados médicos. Deulle o dobre de colesterol e sete veces o número de triglicéridos e os médicos quedan abraiados co que ten que aturar o seu corazón. Eu deille o consello de que se cuidase que é gratis e dime que a auga é mala que hai que mirar como deixa os camiños.

Alá el que xa é maiorciño !.

Xaneiro lixeiro

2012-01-14T22:47:00.005+01:00

Corre lixeiro este mes e xa case esquecemos as festas de Nadal.
O Leo tivo os seus altibaixos no comportamento nas vacacións pero aínda recibiu agasallos do rei da madeira ( como chama ao Apalpador ) e dos Reis Magos.
Agora semella que asentou un pouco e aparenta un homiño.

Xela está activísima. Saíronlle os dous sachiños de abaixo e hai algún outro dente que a fai rabear e que meta todo na boca. Non ten paraxe e hai que cambiala de sitio e de actividade. Empezou coas verduras e gústanlle máis que a froita. Estivo bastante atascada de moquiños aí atrás pero millorou. Mantense sentada a ata di abur fechando as mans.

E co ano novo todo evoluciona e ata atopo que o galego se está arxentinizando un pouco nos folletos de mobles.

E segue este xaneiro lixeiro.

Nestes pasados días

2012-01-02T23:02:00.011+01:00

O venres fomos xantar ao fin do Morrazo, alá en Donón e a comida estivo mui ben e houbo agasallos do Papa Noel que deixou en Marín e Madrid. Entrounos polo ollo probar unha empanada de navallas pero levamos a desilusión de que levaba tamén chourizo.
Despóis eu e máis Leo desfrutamos do concerto de Mamacabra.

O primeiro día do ano foi triste porque atropellaron a Colín e alá foi na súa derradeira viaxe este canciño que nos deu tan bos momentos.

Quero lembralo nos seus millores momentos cando era novo.

Gozaba xogando coa neve ou coa area.

Non gardaba respeito nin pola igrexa máis pequena dos Estados Unidos.

Desfrutaba cos balóns ou con luvas de látex inchadas.

Tiña curiosidade por seres descoñecidos como tartarugas e osos negros de verdade. Deste último contacto non teño foto que eu estaba a fuxir.

A súa morte deixou tristura en toda a familia.

Sobremesas de Nadal

2011-12-29T16:34:00.003+01:00

Neste tempo temos fartura de dóces e en Arbo hai dous que non faltan estas festas. Un é a torta de roxóns que sae na foto e outras son as torradas de viño. Se queres saber como se fai a torta de roxóns hai varias receitas e podo dicir que non se nota o sabor a porco por se alguén é escrupuloso. Receita 1. Receita 2. Receita 3.

As torradas de viños son máis sinxelas de facer.

Badaladas con aceitunas

2011-12-28T19:40:00.003+01:00

Nestes tempos de crise sempre admiro a xente con iniciativas boas. Este ano foi un ano de boas colleitas e á xente de aceites Abril ocorréuselles unha boa idea. Decidiron que xa estaba ben de despedir o ano comendo uvas coas badaladas e era millor despedilo comendo aceitunas que son máis pequenas e dixestibles e ademáis estas son galegas cen por cento e as uvas non. Esta empresa manda a casa un botiño con doce aceitunas sen carabuña e listas para comer e este ano, como é o primero, fano gratis. Núñez Feijoo e o seu goberno xa recibiron as súas aceitunas e tamén ti podes telas. Eu son máis tradicional e este ano sigo coas uvas. Neste enderezo indican onde podes recoller o produto.

Bo proveito !.

Boas festas

2011-12-24T12:52:00.003+01:00

Coa imaxe do concello iluminado quero desexar boas festas a amigos, familiares e blogueiros.

Que teñades de todo o bo a fartar !.

Sexto mes

2011-12-24T12:40:00.003+01:00

Hoxe Xela fai os seis meses. É dona dun sorriso que asoma inmediato cando miran para ela e dun brillo de ollos marabilloso que non é doado topar outro igual. Dorme ben de noite e chupa teta toda inquieta, tirándose do pelo e patexando. A fruita non lle vai muito anque con pexego éntralle millor. Mantense ben sentada e quere coller todo o que mira diante e canto máis lonxe millor. Ten xenio porque se incomoda cando non alcanza algo. Agora empezan asomarlle as raíñas brancas dos sachiños de abaixo. Admira ao seu irmán Leo e gústalle ir a cabaliño del.

E así vai !.

Nun tramo de estrada

2011-12-22T15:28:00.006+01:00

Nunha costa arriba engádenlle unha letra de máis á palabra galega.

E como sempre se di que non se sabe se sobe ou baixa o galego nunha escaleira pois na mesma costa pero baixando o letreiro perde unha letra.

E, por se fose pouco; na mesma costa por unha estrada secundaria por fóra o galego ten que traducirse como se se falase cun neno: mica = me-me-me.

Viños e comidas

2011-12-18T22:47:00.003+01:00

Non, non estou anunciando unha casa de comidas ou un bar para camioneiros. Estou resumindo este sábado pasado cando tiven a comida de empresa onde comín muuuitas navallas que estaban gordas e saborosas e descubrín que eran muitos compañeiros os que as comían con garfo e cuitelo. Tamén bebín un viño branco Ribeiro que non estaba mal: " Terra Zelta". Nesa comida non cheguei aos postres nin aos discursos nin ao novato cantando " A Rianxeira " que tiña que ir cuns familiares a unha adega de Arbo. Alá chegamos baixo un batagada de chuvia que o curmán de Mallorca disipou con só saír do coche. Mostráronnos as instalacións e probamos un proxecto de viño escumante mentres desfrutabamos da vista outonal tralas vidreiras. Despóis fomos ata A Refontán onde se coñeceron as dúas familias e rematou algún enamorándose do xamón ecolóxico.

Foi un sábado para lembrar.

As bágoas do visgo

2011-12-16T22:18:00.004+01:00

Di unha lenda viquinga que o día que naceu Balder, o deus do sol, en Asgard, o mundo dos deuses viquingos, foi un día de gran ledicia.

Todos os habitantes do mundo viñeron adoralo: guerreiros, campesiños, deuses e servos, animais e rochas, árbores e prantas... Alá foron todos sacando o visgo. A deusa Frigg, nai de Balder, fixo xurar a todos os presentes non mancaren nunca o seu fillo recén nado. E todo o mundo xurouno, agás o visgo.

E Balder medrou fermoso e brillante coma o sol. Co el os campos medraban máis verdes e os homes traballaban máis ledos.

Vivía alí tamén Loki, o deus das mentiras, que morría coa envexa polo seu medio irmán Balder. Tentou matalo de todos os xeitos posibles: con ponzoñas, cortándolle a cabeza ou espetándolle unha espada pero nada pasaba porque todos os obxectos xuraran non mancar a Balder. Todos, agás o visgo.

Un día Loki descubriu esta excepción e fixo unha frecha co esa pranta. A seta furou o corpo de Balder e apagouse cando caiu ao chan.

Fíxose a noite eterna en Asgard e todos foron ao funeral: guerreiros, campesiños, deuses, servos, animais, rochas, árbores, prantas.

A deusa Frigg abrazou o cadáver do fillo amado e empezou a chorar.

- Ti, visgo, que me fixeches o maior dano posible matando o meu fillo; ogallá tiveses tamén o poder de devolverlle a vida e darme a maior ledicia que se poida imaxinar.

As bágoas caíron sobre a frecha e convertéronse en pequenas pérolas brancas; tamén caíron sobre Balder que volveu brillar e ergueuse entre os mortos. Balder colleu a pranta que o matara e que tamén lle devolvera a vida e púxoa por riba da súa cabeza e observouna, coas súas follas verdes e as baguiñas brancas que xurdiron das bágoas da súa nai.

- Muitas gracias, nai -e Balder bicouna na fazula.

E dende entón, polo Nadal, é costume pendurar no limiar das portas unha póla de visgo, e que a xente que se xunte debaixo se dea un bico en lembranza desta lenda para celebrar a ledicia de volver estar xunto á familia e seres queridos.

Amor de fillos

2011-12-15T23:48:00.004+01:00

Eu non canto ben, máis ben canto fatal. Pero para tranquilizar a Xela cando está rallante polo sono non hai máis remedio que cantarlle. A cuitada da miña filla sorrime cando lle canto a miña versión de " A casa engraçada " e " Susanita tiene un ratón " e agradécese. Pero o outro día o Leo demostrou a onde chega o amor dun fillo cando mirou nunha tele dunha cafetería a Joaquín Sabina cantando. O neno díxome que eu cantaba millor ca el.

Non hai máis remedio que querelos !.

Lenda de Xixona

2011-12-14T21:45:00.004+01:00

Estamos en tempos de turrón e non podo resistir a tentación de relatar a lenda da criación do turrón de Xixona. Seica hai un feixe de anos un rei de Xixona casou cunha moza escandinava que estaba sempre triste a pesar de que o rei lle daba todo. O rei preguntoulle o motivo e a raíña respondeulle que botaba de menos o branco das paisaxes do norte. Que fixo o rei ?. Mandou cortar as laranxeiras e o trigo da zona e plantar amendoeiras. Cando chegou a primavera os campos estaban cheos de flores brancas para ledicia da raíña e todo semellaba rematar ben. Pero chegou o fin do verán e os campesiños tiñan améndoas pero non tiñan pan por non haber trigo. Foron coas súas queixas ao rei e este chamou aos sabios da corte. Un deles deu coa solución facendo unha masa coas avelás moídas misturadas con azucre que acabou coa fame, agradou a todos e deu na criación do turrón.

O que me resultaba coñecida desta lenda é a primeira parte que descubrín hai tempo.

Sexa como sexa,a desfrutar dos dóces do Nadal !.

Día dos canteiros

2011-12-13T23:14:00.005+01:00

Hoxe é santa Lucía, patroa dos canteiros e doutros profesionais onde os ollos e o sentido da vista son especialmente importantes como costureiras e oculistas.

Eu non podo esquecer o tempo que adiquei ao duro traballo da pedra e as palabras e curiosidades que aprendín. No choio non falabamos o latín dos arxinas pero si tiñamos algunhas palabriñas como " levar á meiniña " que era levar a pedra como indica o debuxo, de pe e primeiro adiantando unha esquina e logo a outra.

O debuxo pertence a un libro dun canteiro profisional que me ensinou muito e me fixo lembrar outros tempos.

Feliz día de santa Lucía !. Aquí e en Suecia, claro.

Cesta

2011-12-13T00:35:00.004+01:00

Nestes tempos tan revoltos de crise sempre se agradece ter un salario e ter unha cesta polo Nadal que cambiou pouco con respecto ao ano pasado.

Que polo menos siga así !.

Matanza 2011

2011-12-10T22:56:00.003+01:00

Hoxe tocou a tradición de sempre de matar os porcos. Tocoulle a dous que eran boíños ( " Pobriños !. Que mansiños eran !. " ) dicía avoaM coma sempre. A verdade é que saen do cortello enganchados polo fuciño coma se fosen un can de paseo. Arrímanse ao banco, pasásenlle dúas cintas polo corpo e dáselle un cuarto de volta á taboa do banco e xa están listos para matar. Logo tócalles chamuscalos para queimar o pelo con fento e logo fachuqueiras de centeo e limpar con carqueixa. Na foto de hai dous anos vese ao matador arrincando as uñas do pesuño. No momento de queimar había xente que comía o rabo asado tal como estaba. Preguntei se o facían os rapaces pero dicían que non, que os rapaces collían a vexiga e inchábana coma un globo para xogaren e quedaban tristes cando rebentaba.

O traballo da matanza xa o expliquei o ano pasado e este ano foi case igual. Eu estiven salgando na salgadeira nova plástica. Este ano aprendín unha frase cando lavaban o pedro, a tripa gorda e que dicían cando un levaba o gando pouco tempo ao prado: " Pedro botello: bótase tarde, métese cedo ". Tamén aprendín que os laghartos veñen a ser os solomillos do porco e que o corazón da cebola chámase choromelo.

Falouse de todo: política, crise, pensións, veciños, roubos, etc e ata falaron dun tal Dionisio que estivo en Cuba e cando volveu dalí fuxiu para o monte para evitar que o paseasen os fascistas. Seica era un home intelixente e que fixo un casamento de comenencia que lle saíra mal e que el resumía coa frase: fun por farelo e salín enfarelado.

Así foi o día de hoxe e mañá toca preparar a carne para facer chourizos.

Perdendo a inocencia

2011-12-07T21:49:00.004+01:00

Entramos no mes máis feliz e inocente do ano e Leo está todo ilusionado, claro está. Anque xa hai un compañeiriño da súa idade que di que Papa Noel non existe e a iso nós dixémoslle a Leo que entón ese neno non ía ter agasallo del e aí rematou o asunto. Leo non ten mui claro que pedir ( hai dous anos pedía follas de outono e non quería que entrase ninguén na casa de noite e o ano pasado pediu un triángulo musical que pouco usou ) e así este ano pon pegatinas " Me lo pido " a todo o catálogo de xoguetes menos nas cousas rosas, nas dos Gormitti e no patinete que é un deporte de alto risco para el. E con tanto para escoller terao doado a corte de regaladores dos reis magos, Papa Noel e o Apalpador ( este ano non está o ratiño Pérez incluido no lote ).

Onde si vai perdendo a inocencia é cos animais de Arbo. Estes días desapareceron varios pitos e díxenlle que os mataran para comer. Entón el preguntou polos ovos das galiñas e díxenlle a media mentira de que uns son para comermos e outros son para que nazan máis pitos. Tamén lle dixen que os dous porcos son para comer e díxenlle que os humanos ao final somos piores ca os lobos dos contos.

A toda esta explicación Leo non reaccionou con sorpresa como si reaccionou hai dúas semanas mirando as noticias na tele dos maiores e descubrindo que existen guerras e non son películas.

Canta inocencia lle queda por perder !.

Rematou novembro

2011-12-01T16:39:00.010+01:00

E foi un mes bastante tranquilo a pesar do pequeno terremoto que sentín na cama.

Como non todo vai ser inchables en Vilaguindastre tamén houbo un contacontos contando o conto de " Antón e o Apalpador ".

Falando de contacontos tivemos diante da casa políticos facendo campaña xusto un día antes dun accidente na estrada con xabaríns.

O magosto deixaba imaxes de colores de outono con música de gaita e pandeireta e unha rapaza que se atreveu a ler alí perto.

O Leo quere iniciarse na fotografía e só lle falta un pouco de pulso.

Xela segue espabilando. É de cu inquieto pero semella que lle van gustar os contos como ao resto da familia.

Agora temos un bingo na casa que vai dar bastante xogo no inverno que se aproxima anque Leo ten que aprender a perder. Como diría el: " Non te creocupes. O importante é partificar. "

Houbo maxia da man do mago Marco. Anque Leo quixo marchar pronto porque falaba muito o mago, seica.

E Leo desfrutou da súa primeira sesión disco nunha festa de aniversario con luces, fumes e versións modernas da lambada e outras músicas do momento.

Pasan os anos para todos e mentres el empeza a desfrutar da música a min na revisión médica do traballo a médica que fala con diminutivos díxome que tiña que usar lentes para ler.

Sempre aprendendo

2011-11-29T15:28:00.002+01:00

Sempre se aprende, lembra e ri. Esta fin de semana aprendín da bisavoa Celia que " facer as beiras " significa arrimarse a alguén aparte de namorar. A avoaM quería arrimarse a Xela pero estes días andou coa moqueira así que a nai lle dixo: " Non lle fagas as beiras á nena ! ". Tamén aprendín que " facer aghuardente " significa pingar o nariz pola catarreira como dixo avoaM nada máis baixarmos do coche en Arbo.

Lembrei a palabra " aghoar " que é o que fai Xela cando mira a xente a comer que semella que tamén quere comer. Busqueina no dicionario de dicionarios e parece que esta palabra é só do sur de Pontevedra.

Tamén coñecín unha chica que segue este blogo dende o principio e por fin coñeceu a Leo en persoa. Xuro que non é familia nin a coñecía de antes e sempre dá unha alegría unha cousa así.

E tamén rimos con Leo como non podía ser doutro xeito.O outro día foi ao baño e funlle fechar a ventá. " Para que non che entre o frío ", díxenlle; e el respondeu: " E que así temos un problema. Si se conxela o cu o buraco é redondo e o hielo é cadrado. "

Pepa, a abella

2011-11-27T21:57:00.007+01:00

Esta semana estivo algo complicada para bloguear pero non quero deixar atrás a fin de semana pasada que tivemos por aquí.
O ano pasado tocoulle levar a Leo á ra Pascuala do cole para a súa casa e este ano foi o turno de Pepa, a abella.
Leo estaba contentísimo e o sábado levamos a Pepa ao centro de Vilaguindastre onde sae retratada con Leo e a estatua de Antonio Palacios, toda unha celebridade de Vilaguindastre.

O domingo Pepa foi votar con toda a familia e logo tocou xantar e magosto no monte. Leo buscou a mesa no merendeiro e rechazou unha cunha pintada dunha caveira porque dicía que era dos piratas.

Ese día pasámolo mui ben e estivemos ata que o sol marchou deixando ceos tan bonitos como o da foto.

Quinto mes

2011-11-24T19:06:00.005+01:00

Hoxe a naipela fixo os cinco meses e tocoulle a súa primeira fruita en culler: plátano con zume de laranxa e na foto sae a cara que puxo. Metía para dentro pero botaba para fóra coa lingua. Non estaba mui convencida pero non protestou polo menos. Pensabamos que ía comer ben coa culler que a aceita ben cando lle damos a vitamina D pero non foi así. A ver se co tempo se acostuma á culler.
Polo resto vai ben. Dorme bastante ben de noite que só esperta unha vez. Polo día hai que cambiala de actividade que logo se aburre. Quere agatañar pero remata " nadando " no aire enriba do vulto do cueiro. É inquieta e quere coller e mirar todo. No cochiño quere sentarse e gústalle pasear. É mui rideira cando mira sorrisos na cara de calquera e dá berros de cando en vez. Gústalle ver a Leo ducharse ou cando xoga co ela. Estes días anda babexando e mete bastante as mans na boca e ponse rallante pero será cousa das enxivas.
Como a foto da primeira fruita non quedou ben poño outra onde se mira a Xela rindo como fai sempre.

Xornada de reflexión

2011-11-19T00:46:00.005+01:00

Xornada de reflexión e anos por diante de resignación.

Que ben o explica Quino na boca das súas personaxes Miguelito e Mafalda !.

Natillas caseiras

2011-11-16T19:50:00.002+01:00

Ao Leo gústanlle as natillas de chocolate mercadas. É normal. Pero Naideleo quería que comera algo máis san e fíxollas caseiras servidas nunha copa de cristal pero a Leo non lle chistou o cambio de sabor. Naideleo non se resignou e probou a enganalo uns días máis tarde. Lavou uns botes de natillas compradas e encheunos coas caseiras. Leo empezou a comer unha destas e espetoulle á nai: - " Mamá, estas natillas fixéchelas tu ! " . A nai preguntoulle: - " Por que o dis ? " . " Porque saben como as de copa de cristal ", foi a resposta. Naideleo convenceuno: - " Tés razón, pero non saben tan mal, verdade ? ". Leo seguiu a comela un pouco pensativo e soltoulle todo extrañado dalí a un chisco: - " E como fixeches o bote ? ".

O casamento da raposa

2011-11-15T01:23:00.002+01:00

Levamos uns días co tempo revolto con aires quentes, aires veloces e chuvias. Así o domingo houbo momentos que coincidían chuvia e sol, momento que en Arbo din " casa a raposa ". E o avóM lembrou o conto da raposa que quixo ir a un casamento ao ceo e ía agarrada por unha aguia. Cando lle preguntou a aguia que tal ía alá arriba de todo a raposa, con medo a cair, díxolle: " Si de esta vivo y no muero no quiero más casamiento en el cielo ".
Non puiden deixar de fotografar o momento que fixo lembrar o conto.

11-11-11

2011-11-12T07:18:00.003+01:00

E como cada san Martiño ampliei a colección de pións de Leo e iniciei este ano a de Xela.

Foi un día normal. Pola tarde, despóis da sesta de Xela, baixamos ao parque de Vilaguindastre. As pombas xa se recolleran e non comeron pupias de galleta. Iso si, andaban soltan tres porcas en forma de nenaschupimegafriends que deixan no chan o lixo en forma de botellas de refresco e bolsa de chuminadas. Supoño que estarán adestrando para o botellón. Nós fomos ao parque e, mentres eu probaba un pión, Leo fixo rir a Xela xogando no bambán e no tobogán. Logo tocou a merenda dos nenos nunha cafetería e un paseo polo centro de Vilaguindastre onde había unha feira de artesanía e libros. Leo entrou nunha librería e escolleu un de Bob Esponxa e eu non puiden resistir a tentación do último libro de Manuel Rivas. Xa despóis tocou recollida para casa que a noite cai rápida.

E así foi o 11 de 11 de 11, sen nada máxico nin esotérico como aquel 7 do 7 do 77 que un inglés apostou polo cabalo 7 na carreira 7 pensando facerse millonario e, claro, pasou o que tiña que pasar: o cabalo quedou sétimo !.

Para gustos

2011-11-09T22:19:00.005+01:00

Hai gustos para todo e mentres hai algunha blogueira á que semella non chistarlle esta imaxe, hai outras como Aldabra que estará leda de ampliar a súa colección de sereas co esta xogando á billarda ou pincha, como dicimos por Vilaguindastre.
Anque deporte, deporte, eu inclínome máis polo fútbol gaélico.
E, rematando por hoxe, na interrede podemos atopar de todo para inspirarnos ou pasar o rato e non quero deixar atrás a canción que descubrín no blogo de Brétemas uns días atrás e da que tamén falou Chousa.

A Lingua sabe a Pan from cpivirxedasaleta on Vimeo.

Lola do Mehari

2011-11-04T00:14:00.004+01:00

Lola do Mehari tiña unha tenda de bairro e un Mehari como o da foto. Era unha muller que se movía para traballar e era mui faladeira. Pero, aparte, tiña un poder máxico que che vou contar.

Cando eu ía de rapaz co meu irmán tíoNesi facer unha encarga á tenda, a Lola atendíanos lixeira. Logo facía a conta nun papel cun boli e, nese momento, facía uso do seu poder máxico. Ela ficaba toda queda, aguantando o boli e miraba para nós a través das gafas, facía un segundo de silencio e soltaba no seu español para falar con rapaces as súas palabras máxicas que eran: " - ¿ Más nada ? ". E durante uns segundos ela era unha estatua, nós tamén, o mundo freaba e detíñase o tempo. Tal como che digo. Todo volvía andar cando rompiamos o feitizo e nós respondiamos no noso español.: " - Nada más ".

Verídico. Se non o cres, pregúntallo ao tíoNesi.

E rematou outubro

2011-11-02T12:52:00.014+01:00

E quedaron atrás algúns temas e imaxes.

Empezou coa descuberta dun cartaz desa entidade evolutiva que non sei como vai rematar por denominarse e que ousa escribir unha frase mal en español ( cun " tu " acentuado ) e escríbea ben en galego... Cousas veredes !.

O outono estaba cada día máis perto e ben sabían diso as follas da viña.

Como tamén sabe o millo que acaba facendo unhas medeiras na veiga que semellan tipis de tribu india.

Antes de mediados de mes uns celebraban o día da hispandade con desfiles. Mentres; outros lembraban ao Piloto, o derradeiro fuxido da guerra civil.

O outono non daba asentado e tivemos días e solpores totalmente de verán; con fume de incendios incluso !.

E daqueles solpores veranceiros pasamos a menceres que anunciaban minuto a minuto,como mostran as dúas fotos, o cambio para o mal tempo.

E si que o anunciaron ben !.

E na familia o Leo aprendía outra diversión coas pombas. Aparte de acañalas correndo tras delas tamén é divertido darlles de comer.

E Xela adquiría outra habilidade: empezou a coller a chupeta e deixa así descansar o matapiollos esquerdo.

Agora a ver que nos trae novembro.

Calacús e pitufos

2011-10-29T22:22:00.004+02:00

Onte celebraron o Samaín-Halloween no cole do Leo e el di que o pasou mui ben. Foi disfrazado de fantasma e levou o calacú da foto. Había un concurso no cole e houbo muitos calacús mui traballados e artísticos.
Xa hoxe tocou sesión de cine cos Pitufos e Leo aguantou toda a película. Tamén hai que dicir que a película está mui ben feita e é entretida.

Viaxiña ata Ourense

2011-10-28T00:17:00.004+02:00

Hoxe fixen unha escapada ata Ourense acompañado da miña irmá Kasege. Visitamos as exposicións do pintor realista Modesto Trigo e a do pintor abstracto Roberto Vila. Despóis aínda demos unha voltiña polos arredores do centro cultural da deputación de Ourense e topamos unha tendiña chea de monequiños de todas as épocas. Dalí saímos cun parchís dos pitufos de agasallo para Leo.

Días coma este, tan fóra das rotinas, merecen ser lembrados sempre.

Tempo de amorotes

2011-10-26T12:24:00.003+02:00

Chove con forza e gañas e a chuvia tira abaixo cos amorotes que teño diante do portal.
Estes fruitos son algo alucinóxenos e forman parte de lendas. Tamén hai sitios onde fan licor co eles e, tirando do fío, ata aparece un cantante de Australia adicando unha canción country a este licor típico do Algarve.

Cuarto mes

2011-10-24T23:37:00.003+02:00

E aí está Xela !. Sorrí cando lle sorrís e quere erguerse e mirar o mundo. Agora empeza a xogar cos seus pés e non hai millor xogo para ela. Non para un momento nin para comer. Cando ten sono ponse pesada e mete o polegar esquerdo para durmir. A pediatra dixo que non é problema durante o primeiro ano. Como non para durante o día, na noite dorme bastante.

Culpabilidade

2011-10-17T22:17:00.004+02:00

Levan máis dun mes coa mesma rotina anque cada día son menos xente. Chegan ás seis da mañá dos días laborables e extenden un cartaz diante da fábrica que di " Xefes Islas especuladores ". A esa hora son catro ou cinco persoas e despóis das nove da mañá cando recollen serán unhas quince. Non cortan o tráfico nin berran nin molestan. Están aí para facérense ver e máis nada.

O outro día pasei por eles co bocadillo cara o meu coche para ir ao traballo e mirei para eles. Normalmente están de leria entre eles e nin se decatan da miña presenza pero ese día un quedou ollando para min e o meu bocadillo. Eu non puiden aguantar a súa ollada e mirei para o chan. Entroume como unha mistura de vergonza e culpabilidade por ter eu un posto de traballo e eles non que me bateu no corazón.

A deshora

2011-10-16T12:23:00.004+02:00

Non fun pero gustoume a frase para convocar a xente. É como o dito chinés que di que toda viaxe longa empeza cun paso ou que bago a bago enche a vella o cabazo.

Expresións e Cangas

2011-10-08T01:04:00.003+02:00

O outro día fomos a Vigo facer unha xestión que nos saiu ben e lembrei o que se di no caso oposto: cando vas facer algo a propósito a Vigo ou calquera sitio e non o dás feito. Por aquí dicimos " ir a Vigo por ver Cangas ". Outra frase que dicimos coa palabra Cangas é " vai chorar a Cangas " que significa que podes pedir o que queiras que non se che vai conceder.

Entroume a curiosidade por saber máis destas frases e preguntei a Google en galego e mandoume á ligazón dun libriño de fraseoloxía de Matamá onde topei estas frases e outras cousas simpáticas ou curiosas como as que poño neste resume tal como vén numerado no libro:

- 4. a cara de can: pagando cada un o seu.

- 43. botar a vida dun can: tardar moito tempo nalgún sitio ou en facer algunha cousa.

- 59. cagar o can diante: malograrse algo que se tiña previsto.

- 117. empreñar de vento: crer todo o que lle din.

- 153. mirar para dentro: durmir.

- 158. mollar o ollo: chorar.

- 180. tío de América: a menstruación.

Podes curiosear máis frases e expresións na ligazón esta.

A foto é de Cangas en sepia no ano 2005 e está feita por min.

Remataron as festas

2011-10-06T10:33:00.005+02:00

E houbo de todo. Dende as inevitables fallas de ortografía nos cachivaches ...

Pasando por momentos de diversión...

Ata protestas na festa dos callos ...

E semella que seguimos no verán.

Setembro rematou

2011-09-30T23:47:00.013+02:00

Non sei a ti pero a min sempre me quedan atrás fotos e ideas para postear.
Neste mes de setembro houbo algúns.

Este cartel serve de mostra da fusión entre os vellos tempos e os novos. A festa do Libramento de toda a vida misturada con música actual.

Este pazo de Alxén en Salvaterra semella un bo escenario para unha serie de televisión.

A xente é mui porca e tira pantallas de ordenador en calquera lugar.

Eu andaba á busca de natureza silvestre e mira que topei.

Na mesma zona está esta indicación duns que non saben o que escriben.

Esta estatua está en Vide, As Neves, e pensei que era dun neno comendo un xeado. Cando parei non dubidei que tiña que fotografala: non todos os días uns veciños adican un monumento a un veciño que estivo sempre aí á hora de animar a vida cultural e festiva da parroquia.

Creo que é millor adicar unha estatua a unha persoa así e non a un soldado ou un político.

Esta mancha nunha porta parece a cara dun home. Se chega a parecerse á virxe habería peregrinación ata este lugar.

Aquí queren vender grazas á imaxe de Deus nunha piscina cos anxos. Tamén din que os prezos son da Terra. Pero como queren vender non din que as hipotecas son un inferno.

Esta empresa nas festas de Vilaguindastre ten un nome que máis semella un anuncio de preservativos.

Quedan poucas ocasións para ver as parellas de parrulos que queren tranquilidade.

E en Arbo hai dous novos inquilinos que están aprendendo a comer verzas. O malo para eles é que non lles queda demasiado tempo.

Isto, entre outros temas, foi o que deu de si o mes de setembro para min.

Cinco anos

2011-09-27T23:50:00.007+02:00

Hoxe Google está de aniversario pero non é o único.

O Leo fai hoxe cinco anos que logo se di !.

Seguen existindo os seus amigos imaxinarios que levan unha vida paralela co noso mundo e así van tamén ao cole, teñen irmás e viven perto de nós.
Vai madurando aos poucos e así perdeulle o medo aos cachivaches da festa e aí o vai montado no tren preconstitucional da festa.
Agora faltaba a proba principal a ver como reaccionaba se apareceran os cabezudos.

Gústalle estar soíño xogando ás súas historias pero cando hai que xuntarse cuns amiguiños para xogar ás bolas, merendar, soprar as candeas e recibir agasallos aí o está.

Preguntámoslle que tal hoxe no cole e se xogan xuntos maiores e pequenos no patio e díxonos: - " Os maiores xoban no outro patio. No noso xobamos os pequenos da miña jaula i os das outras jaulas ".

E agora quedou frito na cama despóis de tanta bricadeira que a vida continúa.

Cando eu era pequeno ...

2011-09-25T23:15:00.007+02:00

Recibín un convite do Robinson Kaplan e acéptoo anque non quede ao seu nivel.
Antes de nada teño que dicir que non lembro muito daqueles tempos en branco e negro dos meus dez anos para atrás e tampouco fun eu mui fedello que digamos.

A maior trasnada que cometín foi a medias coa miña irmá Kasege que deixamos pechada á nosa nai no faiado. Entrábase por unha porta sen fechadura que estaba sempre aberta cunha bombona de butano atrancándoa. Nós apartamos a bombona e a nosa nai quedou alí porque subira a pendurar a colada. A todo isto estaba a comida no lume e o meu irmán pequeno no berce. Miña nai tivo que arrincar unhas tellas e pedir auxilios dende o tellado ata que chegou un veciño. Dende aquela quedaron impresas as rabuñaduras de miña nai na porta aquela e dá arrepíos pensar o que podería ter pasado.

Lembro unha vez que me perdín. Acostumabamos ir ao monte Castro os domingos para coller cogumelos ou pasear. Eu quedei atrás e logo non topei á miña familia. Como sabía o camiño fun ata a casa a esperar no portal ata que apareceron meus pais xa de noite e todos preocupados.

En canto a leitura dicir que eu era de tebeos e non había muito libro para nenos na casa. Lembro estar enfermo na cama e ler libracos ilustrados de Culturas ou Historia. Logo cos Nadais foron aparecendo libros infantís e eu lin e relín varias veces Robinson Crusoe.

Da igrexa apenas lembro algo. Foi facer a primeira comuñón e non volvín. Lembro rematar as misas e ir xogar cos amigos ás canicas, aos trompos, ao cacharro ou ao fútbol antes de xantar.
Tamén lembro imaxes de domingos asociadas a tabernas con cuncas de viño para os maiores e Mirindas compartidas para os pequenos. Estabamos rodeados de fume de tabaco, ruido e co chan estrado de cascas de manises. Non podo pasar por alto ao famoso mono Claudio que estaba nun bar da praia de Coruxo.

Cando nos mudamos do bairro da miña primeira infancia quería enfermar de nostalxia como Heidi para non marchar dalí pero fun dar a un pequeno paraíso en Coruxo o verán de 1976. Lembro ir case todos os días á praia andando pola vía do tranvía abandonada e non sei polo que pero asocio esta imaxe a Tom Sawyer. Chegabamos á praia e non nos podiamos bañar para gardar o tempo da dixestión e aproveitabamos para percorrer os cons e apañar ducias de matahomes e queimacasas.

O tempo pasa e rematou ese verán e exactamente hoxe cúmprense trinta e cinco anos da mudanza para Vilaguindastre. Pero iso xa é outra historia.

Terceiro mes

2011-09-24T17:30:00.004+02:00

A xoubiña vai medrando a quilo por mes e sen muitos problemas. Aguanta ben a cabeza e ri e conta " contiños " mentres bota burbullas pola boca. O outro día deu media volta sobre o seu corpo por primeira vez e cando está debruzada quere agatañar. Leva bastante ben os gases e as viaxes en coche e protesta máis cando quere durmir que cando quere comer pero tampouco é tan grave.

E que siga así !.

Lerias de Leo

2011-09-22T16:22:00.007+02:00

O Leo non para de falar e cando non sabe inventa.

O outro día saiu da casa co primeiro libro que colleu da nosa biblioteca que era unha guía de Oviedo. Dixo que ía ler o conto e empezou: " Hace añísimos..."

Na foto sae co libro de Pelogato 24 que ten CD coas letras e inventaba unha canción mentres andaba: " Agora hace una mujer desnuda en un carballo ".

O outro día estaba Leo no parque co amigo X. e remataron mal como acostuma pasar entre nenos. Naideleo díxolle que lle pedise perdón a X. e Leo dixo: " X. tonto ". Naideleo enfadouse: " Leeeo !". E Leo autocorrixiuse: " Ah, vale. X. estulto ".

Para estas cousas vale ben un blogo.

Adeus verán

2011-09-21T22:16:00.003+02:00

Na foto retrato un cacho de uva Loureiro que xa non existe como tal , estruchado e fervendo para facer viño .

Non sei a ti pero para min o verán remata cando remata a vendima, empeza o cole e empezan as festas de Vilaguindastre. Tamén agora as tardiñas son frescas e hai que pór pantalóns longos e mangas longas.

Outro feito máis: queda pouco para o aniversario de Leo !.

Intento

2011-09-18T00:44:00.004+02:00

Co inicio do curso hai que buscar algunha actividade extraescolar para Leo que lle guste. O asunto non é nada doado que o rapaz é tímido e cústalle socializar. Probamos a metelo nunha asociación de baile onde está un compañeiriño de clase pero non lle chistou a idea e iso que Naideleo o invitou a gominolas para que probase a bailar. Cando marchamos do local Naideleo díxolle: " - Non fago máis tratos contigo. Quedamos en que che compraba gominolas e ti probabas a bailar." O Leo, mui espabilado para o que lle convén, retrucoulle: "- Eu pensaba que o trato era solo que eu comera gominolas. "

Inicio do cole

2011-09-15T22:12:00.003+02:00

O Leo empezou o cole o luns pasado. O pobriño pensaba que lle ían tirar o cole novo do ano pasado e ían facer outro porque coincidiu que todos os cursos cambiou de edificio pero, claro,non foi así. O que si cambiou foi a profe que xa non é unha chica cun tríscele no colgante e que fala galego. Pero este non foi o único cambio. O ano pasado ninguén nos dixo que ía ter relixión e levamos unha sorpresa no Nadal cando o Leo quería buscar a Herodes que mata aos nenos por todos os Nacementos. Podemos pasar iso, vale; que non nos avisen de que hai opcións arelixión e que lle metan cousas extrañas na chencha ao neno. Que o libro de relixión sexa o único en castelán, vale, tampouco é problema para nós. O que si non se pode pasar é pagar por un libro que ensine cousas como a da imaxe: o pai e o neno a xogaren e a nai a varrer. Este ano o Leo vai dar alternativa e a ver que sae daí.

Premio Raiola

2011-09-14T00:04:00.005+02:00

Recibo o Premio Sunshine Award ( Premio Raiola ) dende o blogo de Zeltia e estou agradecidísimo de que alguén se lembre de min no momento de conceder un premio.

Non sei mui ben de que trata o premio e o que hai que facer pero creo que hai que ligar o blogo premiante e darlle este mesmo premio a outros doce blogos, deixar a ligazón e explicar a razón pola que se premian.

Eu non quero obrigar a ninguén a seguir este meme así que lle dou o premio a doce blogos que agora mesmo están parados e que no seu momento me aprenderon cousas, divirtíronme e fixéronme pasar mui bós momentos.

Aquí deixo a listaxe e lembra que os millores momentos destes blogos e de todos adoitan estar nos inicios así que se te animas a mergullarte neles vai aos vellos arquivos. Hai de todo como en botica !.

- Veloso

- O blog dos Pelachos

- El diario de Passepartout

- Kiko Novoa

- galegonosolnaciente

- club de Areas

- Torredebabel

- Nemeth

Sigo entre uvas

2011-09-12T23:09:00.010+02:00

Neste tempo non só se vendima. A uva despóis de vendimada ten que ser estruchada na espaleadora que separa a uva que vai para o barril do cangallo que hai que tirar.

A uva bota varios días a ferver no barril e hai que ir baixándoa coa ghaia para que estea toda mollada e non borde.

Na foto de arriba retrato a ghaia e o barril.

Cando deixa de ferver hai que cambiar a uva de barril e hai que pasala a un barril limpo de sarrio.

Na foto de arriba aparecen un medio de branco e un bocoi con sarrio antes de limpalos.

O que queda no primeiro barril despóis de pasar o seu líquido a un novo barril chámase baghazo e hai que metelo na laghareta para prensalo e aproveitar o líquido resultante da espremedura.

Este ano houbo tanto tinto que avóM. mercou un depósito de mil litros de aceiro inox.

Na foto retrato o depósito ben roxiño cando baixa o viño.

E mentres o viño tinto ía facéndose na adega houbo que vendimar uva branca híbado pola tarde.

Pero tamén hai tempo para tirar algunhas fotos bonitas.

Vendima 2011

2011-09-08T00:01:00.005+02:00

Nótase que hai crise que a vendima se adiantou e vén máis farturenta que outros anos e así a adega non quere máis uvas que os dous mil cincocentos quilos do cupo e o resto hai que tragalo. Menos mal que apareceu outra adega que quedou cos máis de mil quilos a máis de Albariño que produciron San Benito, Soutelo, Suborribas, Correlos, O Couto, Tumbalobos e As Carmelas.

Levamos unha boa farta os dez vendimadores contando o primeirizo curmánD con doce anos.

Agora queda a Treixadura para a adega e as tintas e híbados para a casa pero iso é outro cantar.

Na foto uns cachos de Albariño non mui grandes que había outros coma rapaces pequenos.

Maxia

2011-09-03T09:02:00.005+02:00

De todos é sabido que a necesidade agudiza o inxenio e así pasou este conto.

Un enxeñeiro da empresa que fabrica os Uro ( únicos veículos verdadeiramente galegos ) sentía mágoa de seus pais e outros maiores que coñecía que non tiñan carné de conducir e tiñan que ir ás verbenas á chuvia. Que fixo este enxeñeiro ?. Pois creou un veículo pechado para xente sen permiso de condución. Levou o proxecto a varios empresarios e só houbo un que se comprometeu a realizar o proxecto. Iso si, o veículo non podería chamarse Maxia como quería o enxeñeiro que non ía vender nin o primeiro cun nome en galego, ese dialecto que non vale para nada; así que o enxeñeiro puxo o nome en galego raro, deulle a volta ao pensado e puxo o nome máis comercial, molón, chupiguai e fashion da historia e quedou como Aixam que, seica, é máis moderno e soa millor.

Cincuenta e nove meses

2011-08-27T23:56:00.004+02:00

" Eu xa non fago meses que teño anos. Xela fai meses !. " Así dime hoxe Leo e vou rematar a conta en meses da súa vida neste blogo. Agora será a conta de meses de Xela en números ordinais cada día vintecatro, a ser posible. Isto non quere dicir que deixe de falar de Leo nin muito menos; só que agora non porei un día ao mes " forzado " para falar del como facía cada vintesete.
E nada, aquí está o artista retratado hoxe. Medrou un montón en todo ou será que o comparamos coa irmá ?. Gústalle xogar só montando historias con calquera cousa e non deixa atrás letras e números. Segue sendo de trato reservado coa xente os primeiros minutos e logo xa non hai forma de paralo co que fala. De feito fala cada vez máis e millor español e no galego mete algunhas cousas extrañas como verbos compostos, " lleísmos " e máis e máis vocabulario castelán. Confunde o son " r " simple co composto, solta bastantes " g "no canto de " b " ( groma, négoa, güena, etc ) e segue dicindo " nesito " , " nesesitamos ", " creocuparse " e " masiado ".

Segundo mes ( e un día )

2011-08-25T23:48:00.004+02:00

Aquí está Xela onte. Tocoulle a revisión dos dous meses e levou catro xeringazos para vacinala. Chorou coma nunca con ese tremor de queixo característico seu e, despóis do consolo da teta, durmiu muito tempo.

A nena está mui ben. Engordou case dous quilos dende o seu nacemento e agora non se pode deixar soa na cama grande que, dando cuadas, vaise desprazando e pode caír da cama.

Pórtase ben e apenas chora. Cando ten fame empeza a chupar a man dereita e só despóis de bastante tempo empeza a chorar. Protesta un pouco tamén cando quere durmir ( máis que cando quere comer ) e vai levando bastante ben os gases porque arrota e obra bastante.

Gústalle ver e sorrir para a lámpada do salón ou a Soa, a moneca que leva no cochiño; e fálalles botando gorgoriños.

E xa van dous meses !.

Castelos, praias e máis

2011-08-21T23:53:00.009+02:00

Nesta semana puidemos visitar o castelo de Soutomaior. A Leo encantoulle ( así dixo ) e só tivo medo dalgunhas alturas e do manequín do calabozo.

Tamén fomos a unha praia onde eu era o máis peludo anque non crea que eu mereza un puaaajj !! como o que merece Patricio.

O avó Ricardo fixo oitenta e catro anos anque anda un pouco pachucho e sen muita fame.

Por fin probamos os kiwiños que saben a kiwi cen por cen anque teña un tamaño da décima parte dun kiwi.

E rematou a semana con treboada que aínda se sente ao lonxe.

Volta á normalidade

2011-08-14T00:05:00.003+02:00

A inchazón do pé non foi a máis e na farmacia onde merquei a pomada tocoume un podómetro de agasallo.
No traballo teño esta quincena que entra de mañá que é case como estar de vacacións coas tardes libres para desfrutar da familia.
A Xela logrei fotografala sorrindo. Xa leva bastantes días que sabe facer o sorriso social pero non a daba pillado. Xela pórtase bastante ben anque leva algo mal o das viaxes en coche que se lle dá por chorar.
E de Leo, que máis se pode contar ?; quere á súa irmanciña ( de feito, quérea de novia ), pórtase bastante ben e cando se aburre da tele acende " a súa " e monta historias con monecos e xoguetes.
Creo que son feliz.

Perségueme a mala sorte

2011-08-12T00:28:00.003+02:00

Nunha rúa de Vilaguindastre pódese atopar unha pintada como esta onde eu non atopo nin pés nin cabeza nin falla que fai vindo de onde parece que vén. Unha pintada así nunca é cousa boa, máis claro auga.

Por sorte, xusto enfronte hai unha empresa cultural chamada Xerpo que é un adxectivo que significa " vivo, con inxenio, predestinado para facer o que fai ". Unha empresa así é cousa boa e necesaria.

Para desempatar o empate entre cousas boas e cousas malas que hai nesta rúa hoxe escordei un pé. Agora está inchado e non sei como evolucionará.

Está claro que a mala sorte ultimamente vai atrás miña.

Limusiñas e máis

2011-08-10T00:25:00.011+02:00

No verán pode pasar de todo.
Un sábado vas a un parque dunha vila próxima cuns amigos e hai concentración ruidosa de motos e pola noite unha DJ que pincha en topless. Os carteis anunciaban a actuación pero non fun vela. Agora teño un horario máis infantil e para ver o que ensina xa hai abondo na praia, nonsí ?.

No domingo vas a Arbo e apañas moras pero á tardiña muda o tempo e os montes de Portugal non semellan estar en agosto.

Outro día o Leo xúntase cuns compañeiriños do cole e mercamos o libro de fotos da clase.

Eu fotografío un coche tuneado.

Ao primeiro pensaba que era dunha empresa pero leo " porsche acaso ", " ferrari roché ", " nave especial ", " auto gnomo ", etc.

Finalmente a palabra " limusiña " sácame do erro e decátome de que o coche está tuneado e con bó gusto, polo menos para min.

Gharghallos

2011-08-06T01:16:00.004+02:00

Ultimamente desaparecen medios informativos en galego e iso supón un retroceso no camiño do galego. A nós quédanos o traballo de manter o pouco ou muito que temos e así hoxe vou incorporar para a interrede unha palabra pouco usada que son " gharghallos ".

Onte un saco de papel " tropezou " co meu ollo e deixoumo así como sae na foto. Lembrei o que di avóM cando ten un ollo dorido. El di que é como ter " gharghallos " que veñen a ser virutas e semella unha dor expresiva e intensa. Afortunadamente non é o meu caso e o luns estarei practicamente recuperado e volverei medio esquecer a palabra " gharghallo ".

Cághados

2011-08-04T02:22:00.004+02:00

Non tiña ideas para escribir e recorrín ao arquivo do blogo e descubrín que este blogo naceu tal día coma hoxe hai cinco anos xa. Daquela non existían nin os meus fillos, nin o blogo nin os cághados da foto.

Só podo dicir: longa vida para todos !.

E remataron as vacacións

2011-08-02T00:29:00.011+02:00

Xela fixo un mes o día vintecatro.

O Leo fixo cincuenta e oito meses o día vintesete. Só lle faltan dous para facer cinco anos.

Fixemos fotos co hórreo e os muiños de Toba, en Cee.

Percorremos o mercado medieval de Corcubión.

Paseamos ao longo da praia Langosteira en Fisterra.

Visitamos un día de mal tempo a igrexa e as pedras de Muxía.

Non faltou o cabo Touriñán, verdadeira fisterra de Galicia.

E demos unha volta ao redor do faro de Fisterra para ver restos de calzado queimado por pelengríns.

Adeus ás vacacións. Agora quedan as lembranzas e as fotos.

Vacacións 2011: primeiro asalto

2011-07-20T02:59:00.011+02:00

Neste primeiro asalto descubrín unha chalana abandonada á súa sorte e de nome Xela. Coincide no nome coa nena e quedaron en explicarme a orixe do nome. Outra coincidencia: no momento que nacía a nosa Xela a rapaceada de Sardiñeiro levaba a chalana para botala ao lume de san Xoán pero saiu a dona e rescatouna no último momento. Semella que ambas as dúas, nena e chalana; naceron no mesmo momento.

Nun quiosco merquei o setenta e cinco por cento da literatura galega que tiñan ( ou sexa tres libros ) e axudou a pasar muitos momentos de chuvia e insomnio na casa.

Tiven ocasión de probar a cervexa Gallaecia no centro comercial Finis Terrae de Cee e quedei coas gañas de probar máis porque hai seis variedades. A ver se teño sorte.

Houbo ocasións para fotografar imaxes mariñeiras e veranceiras de Sardiñeiro e como mostra deixo esta pranta multicolor esperando que alguén me dea un nome desta pranta das dunas que non dei atopado neste miniatlas.

Por fin quitei a espiña da visita á fervenza do río Xallas en Ézaro que levo décadas querendo visitala e ata o domingo pasado non tivera éxito. Non me defraudou... e pensar que agora só admiramos o dez por cento do seu caudal orixinal !.

Tamén houbo reencontro co sabor do bólo da panadería Suárez, aturar chuvia, ver ao Leo chapaleando en bulleiros, comer pizza nunha pizzería con manteis de papel do mapa de Galicia e que tamén serven tapas, aburrirnos coas repeticións da canle Clan e ter a primeira sesión de cine do Leo con Cars 2 ( e que non deu aguantado ata o final ).

Agora quedan uns días máis e a ver se millora o tempo e non lle fai caso ao cartel atopado nun mercadiño: " Para el verano gallego: nueva temporada otoño ".

Ata outra.

Cambio de aires

2011-07-11T23:36:00.003+02:00

Durante uns días andaremos polas terras fisterrás e non haberá muito movemento neste blogo.

Así que mentres xa podedes portarvos ben e con saúde.

Ata pronto.

Graciñas

2011-07-09T02:47:00.003+02:00

Queremos agradecer a todos os vosos comentarios de felicitacións.

Tamén quero dicir que o blogo non cambia de nome nin nada en especial porque segue sendo Leo " e os seus ". Cambiarei agora a descrición da imaxe e pouco máis.

E por aquí seguimos medrando todos anque non o percibamos. Xela supoño que medrará co impo ou faluco que ten ás veces e o que dorme que iso é medrío, seica.

Un saúdo e graciñas outra vez.

Entre cueiros e bombóns

2011-07-03T23:57:00.003+02:00

Entre cueiros e bombóns pasan os días. Veñen visitas de amigos e familiares e a " xoubiña " estase comportando ben cos seus choros mínimos e a súa tranquilidade. O irmanazo Leo pregunta todo sobre ela e acarrexa os cueiros suxos ao lixo tapando o nariz e avisa se a nena chora. Leva bastante mal as visitas que o poñen tontiño e saca o seu lado " simpático " con cambios de voz e idioma e movementos parvos pero hai que aturalo.

E o tempo pasa.

Cincuenta e sete meses ( e dous días )

2011-06-29T15:49:00.003+02:00

E aí o está co regalo que " recibiu " da nai o outro día. Mentres estivo a nai e Xela no hospital, o Leo tivo que repartirse coa tía Kasege e o tío Nan e a avoaE e avóP e portouse ben. Muitas gracias a estes cuidadores de primeira, por suposto.
Onte deille a Leo a nova de que iamos buscar a Xela e a Naideleo e foi de admirar como abriu os ollos de contento. Díxenlle que iamos os catro á casa e preguntou que a que casa e díxenlle: " Á nosa que agora somos unha familia de catro ". E volveu abrir os ollos como pratos e puxo un sorriso que lle cabía o mundo. Pobriño. Seguro que na súa cabeciña rondaba a idea de que o iamos deixar noutra casa sen nós.
E mui ben, esta noite foi a primeira na casa dos catro xuntos e portáronse ben os dous e o Leo volveuse aledar cando saimos por primeira vez de paseo os catro xuntos.
Dende logo, a pesar das arroutadas que lle dá ás veces, Leo é un santiño.

Habemus nena !!!

2011-06-24T19:39:00.005+02:00

Mentres o cheiro do fume e o ruido dos foguetes da noite máxica do san Xoán entraba polas fiestras do hospital, dentro ocorría o marabilloso milagre do nacemento de Xela.

Naceu ás tres menos vinte da madrugada e pesou 2,860 quilos.
Esta nena tranquiliña e xeitosiña deixounos a todos felices e aliviados.
Agora trátase de cuidar a familia que iso é o primeiriño neste mundo.

Na prórroga

2011-06-22T03:52:00.007+02:00

A nena xogou todo o tempo do partido e agora está no final da prórroga.
Os ceos que está a perder teñen un azul húmido fermoso.

As uvas deste ano prometen.

E a ver se probamos este agosto os kiwiños por primeira vez.

A nena perde o fin de curso do Leo hoxe pero retrato para a posteridade as súas simpáticas listas da compra.

E non queda outra: seguimos á espera.

Pasa o tempo

2011-06-10T23:06:00.007+02:00

Hai solpores fermosos.

Os nísperos xa maduraron de máis.

E dedícome a cazar osos de peluche xigantes en forma de nubes treboentas.

Pasa o tempo e agardamos que chegue a nena.

Destremando

2011-06-07T06:03:00.006+02:00

Mentres non nace a nena seguimos coa mesma rotina e o domingo fomos a Arbo. O avóM quería mostrarnos o patacal do Reghengo e alá fomos coa bisavoa Celia que saiu da casa despóis de muitos días pachucha e gozou destremando as patacas.

Chámalle destremar a distinguir as castes de patacas pola forma das follas, o tamaño e as flores.

Na foto de arriba está xunto a patacas Kennebec ( a bisavoa Celia chámalle Quenia ).

Na foto do medio está Leo con patacas Desirée que son roxas e boas para fritir.
Este ano están grandes porque botaron esterco de burra en canto de esterco de coello.

A min gustáronme as Jaerla ( gherla en Arbo ) que son temperás e mui boas para guisar e que este ano saíron pequenas pola pouca auga que houbo pero duriñas, sustanciosas e sans coma nunca. A bisavoa riu pensando en que antes se lle daba aos porcos estas patacas cando saían así de pequenas.

The final countdown

2011-06-04T01:24:00.005+02:00

Empezou xuño coas formigas aladas e as anduriñas voando os ceos. En Vilaguindastre florecen concertos e inchables e o fotógrafo omnipresente está alí. Dúas rapazas falan de dietas mentres comen sen problemas dúas pizzas medianas e un litro de cocacola. No traballo loce unha foto de Ait Ben Haddou para relembrarme canto me falta por visitar no mundo. E a canción " The final countdown " está presente nestes últimos días de espera pola nena.

Unha curiosidade: no minuto 3:03 cantan en galego e din " Meu pai non canta ".

Cincuenta e seis meses ( e dous días )

2011-05-29T01:06:00.002+02:00

Aquí está o Leo comendo pizza e mirando os pingüíns de Madagascar, dúas das actividades que máis lle gustan. Outras son recortar números e letras escritos en papel e montar historias. Non para de falar ou cantar cancións inventadas. Ten defectos, está claro, como que é difícil de movelo dun sitio ou que hai veces que muda a súa voz para unha parva que nos desespera ou como o de hai dúas semanas que empezou a dicir unha cousa perigosa; que se aburría.

Tirando estes tres defectos estamos contentos co el como cando inventa palabras e o seu significado como " remanar : tirar con sorte ".

A ver o seguinte mesario como está coa irmanciña recén nacida !.

VIII Festival de Cans

2011-05-21T22:50:00.009+02:00

Mentres uns traballan na veigha.

Outros asisten a estreas. Blogueira incluida na escaleira.

Outros divirten e divírtense versionando " O tren " de Andrés Dobarro.

Outros mostran a súa faceta máis primitiva.

Hai famosos como Antón Reixa ou un Manolo Rivas que camiñaba lixeiro non sei cara a onde.

Tamén descubrín un chimpineiro que foi un antecesor no meu posto de traballo.

Cans é unha peregrinaxe de xente con gañas de divertirse e descubrir novas sensacións.

En definitiva: Cans non deixa indiferente e menos a un que foi aquel neno de trece anos que errou o camiño de volta nun xaneiro frío e maldurmiu nun penedo. Mentres, noutro punto do monte un can da Garda Civil buscaba sen éxito o rastro dun pixama para máis desesperación duns pais.

DLG 2011

2011-05-17T22:17:00.006+02:00

Coma todos os anos pendúrase unha pancarta na fachada do centro cultural de Vilaguindastre coa imaxe do autor homenaxeado do ano.

Outros aproveitan o día para organizar outro tipo de xuntanzas.

Ou celebran festas gastronómicas anque este ano tiveron o detalle de correxiren o cartaz con respecto ao ano pasado.

En Vilaguindastre actuou o mago Cayetano Lledó que o fixo mui ben e tivo o detalle de disfrazarse de " O Raposo " e non " El Zorro ".

Da miña parte pouco aportar para este día anque quero dar a coñecer un vocabulario do concello veciño con muitas palabras propias da zona e que eu descoñecía.

Tamén poño este vídeo sobre o galego que me gustou.

Eurovisión 2011

2011-05-15T23:23:00.003+02:00

Collín o costume de xogar a crítico musical do pataco con Eurovisión e este ano non ía ser menos.
Houbo muita calidade e gustáronme algunhas cousas como que Francia competise cunha canción en corso ( para cando as españas farán o mesmo e competirán con outra lingua distinta do castelán ? ) ou a artista da area que facía obras mentres cantaba a representante ucraína. O Leo flipou cos irlandeses, " dous que naceron ao mesmo tempo ". Tamén me gustou que dixese " moitas gracias " Lucía Pérez cando rematou a súa canción ou que Anne Igartiburu dixese " muito obrigado " aos votantes pola canción española dende Portugal.
Ala, creo que xa cumprín co Eurovisión 2011.

Traballando de noite

2011-05-14T17:21:00.009+02:00

Esta quincena tócame traballar de noite e faise duro durmir pola mañá cos coches de propaganda electoral dando voltas cada pouco tempo.
Iso si; traballando de noite pode visitarse de día castelos coma o de Sobroso.

Tamén mercamos alí un axóuxere para a nena e fixen a foto da explicación tan fermosa.

Fixemos a primeira viaxe en tren para o Leo.

E estreamos a praia este ano para sorpresa de Leo porque aínda non estamos no verán.

Ao final traballar de noite ten as súas cousas boas !.

Día de homes colgados

2011-05-07T23:10:00.004+02:00

De súpeto saímos da crise e abrochan cartos por todas partes. Amañan estradas, xorden parques infantís e papeleiras, levantan valados caídos, descobren monumentos a canteiros, cobren baixas da Xunta, etc, etc. En paredes, farolas e columnas sorrinos rostros amables con mensaxes de " Vilaguindastre quere ", " Para que Vilaguindastre gañe ", " En Vilaguindastre hai futuro ", " A alternativa para Vilaguindastre ", " Se queres, PODES ", etc. Unhas mensaxes que non din nada e que podes intercambiar de partido político que non muda nada.

E a todo isto o Leo solta: " Hoxe é o día dos homes colgados que miran para todas partes ".

Lendo no insomnio

2011-05-01T04:41:00.002+02:00

Ultimamente ando co sono trastocado: quedo durmido cedo con Leo léndolle os contos e logo a media noite non teño sono. Dou voltas e voltas na cama e remato erguéndome para ler ou fedellar na interrede. O último libro que lin é o da foto que foi toda unha sorpresa porque xuro que eu non tiña nin a mínima idea sobre el e o autor. Podo dicir que o lin rapidamente e que é para reler con máis vagar. Ten unha estructura orixinal, inusual e atractiva para min e conta algo novo. Tamén está salpicado de frases e párrafos para suliñar e incluir na memoria e, o millor de todo; alivioume o insomnio de dúas noites.
Eu non son de recomendar libros pero este estou animado a recomendalo.

Cincuenta e cinco meses ( e un día )

2011-04-28T05:07:00.004+02:00

Aí o está cunha das súas rotinas adquiridas. Cando imos de paseo polo río ten que levar unha viseira ( sempre temos que pedirlle unha ao tío Nan ), un pau para defender as ovellas do lobo e os petos cheos pero ben cheos de pedriñas da vía do tren. Logo clasifica a todo o grupo que o acompaña en rei, raíña, príncipe, guía, etc. ou ponnos nomes dos pingüíns de Madagascar.

Agora xa non ten un amigo imaxinario; ten tres !. Son o imperecedeiro Jónistan e máis os novos Finogordo e Llaques.

No cole segue ben e cos mesmos amigos e un día estaba desgustado porque Noé nin Álex quixeron o conto que lles ofrecía e o Leo non quería ir á biblioteca municipal porque ningún dos seus amigos vai.

Anque cada vez está máis activo e rebelde aínda se entretén ben só e coas súas historias inventadas e así o outro día pasou esta anécdota. Iamos ir a Portugal un par de horas e preguntámoslle se quería vir conosco ou quedar cos avós. El dixo: - Non vou. Cando veñas cóntasme que tal o pasache.

E que siga a conta !.

John

2011-04-25T22:03:00.003+02:00

O bo das vacacións é que se xunta a familia e achegados. Así estes días en Arbo houbo conversas en tres idiomas e muita leria. Un dos achegados é John, un home grande e simpático que proba de todo: dende lamprea a licor café. É tan simpático que se ofreceu de escravo de avóM por dous anos para aprender a facer viño ( e hoxe soubo o que é embotellar ) e por cinco anos de escravo de avoaM para aprender a cociñar. Estivo vivindo na India, centroamérica, China e muitos lugares dos Estados Unidos e conta anécdotas de todos os tipos.
A min impresionoume a que contou de Panamá. Estaba no exército e estaban de manobras na selva. Ían de noite sen ningunha luz, en silenzo e en fila india. El ía segundo coa búsola e notou un cheiro a menta ao redor. Foi abrir a boca para comentalo e caiulles enriba un niño de formigas asasinas que os obrigou a fuxir todos trabados. Despóis de varias duchas e mudas de roupa aínda aparecían formigas doce horas despóis.
Impresionoume muito a historia e lembroume a marabunta de cando a mirei na tele sendo un neno.
A ver cando toca máis reunións de clan !.

Chocos e mostros

2011-04-20T22:49:00.002+02:00

Estes días atrás retirouse na torredocaminho o " Manitas malfalado ". Así que hoxe trouxo empanadas de chocos " da casa " ( pescados polo fillo ) e viño e estaba todo mui bo e seino de primeira man porque me tocou traballar muitas horas e comín nos dous tempos para o taco.
O malo foi que hoxe botei pouco tempo coa familia. Iso si, o Leo tivo tempo para ir apagando as luces da casa na noitiña e dicirme: " Ahora vai vir un mostro e vaite levar ao traballo outra vez ".
Menos mal que todo quedou na imaxinación do neno e nos nosos risos !.
Na foto sae unha das últimas notas típicas que deixaba para Ross Jonander.

Arde o pazo

2011-04-17T01:53:00.004+02:00

Onte acerqueime ata Mos onde celebraban os veciños a terceira edición de " Arde o pazo ": unha festa onde recrean a chegada das tropas napoleónicas á zona en abril de 1809. O día estaba espléndido para a festa e había xente vestida de campesiños da época, de marqueses e de franceses. Tamén había mercadillo e postos de artesanía e gastronomía. O Leo asustouse un chisco cos tiros e estaba o fotógrafo omnipresente.

Agasallo da matrona

2011-04-15T22:32:00.003+02:00

A matrona agasallounos cun paquetiño para falar e xogar coa bebiña. No paquete hai de todo: vén unha listaxe de nomes e apelidos galegos, xogos para facer rir e arrolos estilo Orella pendella, unha pegatina para o coche ( xa está posta ) e incluso un CD cos arrolos que tamén teño no coche para ver se os dou aprendido... que é o difícil !.

Aprendamos inglés

2011-04-14T00:01:00.003+02:00

Escuitado nunha clase de inglés:- Profe, " No sé " en inglés sé que es " I don't know " pero " No te sé "; ¿ cómo se dice en inglés ?. A imaxe está tirada nestas terras e representa o muito que me queda por aprender de inglés. E logo din algúns que nos impoñen o galego.

Para querelo

2011-04-08T00:34:00.005+02:00

É feliz cando corre e cando lle len. Fedella nos mandos dos radiadores. Aprende a contar anos nos aneis dos troncos das árbores. Canta no coche o Waka Waka ou Mamacabra. E fai muitas máis cousas.

Non me extraña que cando lle pregunta a nai que soñou pola noite el responda: - " Nada. Non tuven tempo ".

Para querelo.

Aclarando termos

2011-04-05T22:04:00.004+02:00

As vosas peticións piden resposta así que vos deixo unha foto dun oitocóptero que é un oktokopter ou helicóptero de oito hélices. Seica ten unha estabilidade máxima no aire e serve para cargar unha cámara e filmar dende o aire. Non é un invento galego ( supoño ) e só ten de galego o nome que lle puxen eu. A foto topeina na interrede porque eu non posúo un becho destes.

E a imaxe do posteo anterior retrata unha trituradora de uva como podes comprobar aquí.

Espero aclarar dúbidas.

Sempre orgullo

2011-04-03T22:53:00.003+02:00

Non fai falla buscar muito para sentir orgullo.

Por exemplo, mirando imaxes desta terra dende un oitocóptero.

Escuitando a xente coas ideas ben claras.

Ou sabendo de rapaces novos que retratan o seu mundo e poñen música que lle acae.

Morreu Himahe

2011-04-02T02:51:00.003+02:00

Hai case un mes sesenta traballadores de Vilaguindastre toparon a porta do traballo fechada ás seis da mañá. Pasaron as horas con incertidume e asomou a cara o xerente. Mandou entrar á xente á sala de xuntas e na mesa tiña cada persoa un sobre coa liquidación pagando corenta e cinco días por anos e as vacacións íntegras deste ano. Todo estaba legal e a empresa fechaba liquidando as contas cos empregados e así morreu Cuq, o antigo Himahe co letreiro irónico de rúa Progreso na súa parede. Todo legal pero unha mala faena á fin e máis correndo os tempos que corren.

En fin, eu prefiro lembrar os risos que botei hai muitos anos cun empregado. Resulta que o rapaz tiña un reloxio de propaganda da empresa co nome Himahe, tal como soa. Unha noite foi á zona do Areal de Vigo de marcha e apareceulle un pijo por alí que se fixou no reloxio. Colleulle a man para mirar o reloxio de cerca e espetoulle: - Anda, un " Jimajei ". ¿ Es buena marca ?.

Camioneiro última xeración

2011-04-01T03:13:00.002+02:00

Non deixo de abraiar coa personalidade da xente e así coñezo máis a fundo a un camioneiro " last generation ". Gústalle a informática e a interrede e le nun ebook mentres espera para descargar o camión. Como é camioneiro ten unha pegata da virxe de Fátima que é unha virxe viaxeira, seica e, de mistura; pon na viseira do seu camión o nome da Virxe en código de barras !.

Está visto que novas tecnoloxías, xuventude e vellas crenzas non teñen por que ir desparelladas.

Se queres pasar calquera texto a código de barras podes facelo nesta ligazón.

Cincuenta e catro meses ( e dous días )

2011-03-29T00:35:00.002+02:00

Luitando contra Morfeo puiden acercarme ao ordenador e postear isto.

Na foto está Leo cun dos seus xoguetes favoritos: un pau. Este da foto era grande e xogaba a ser un pastor. Cun pauciño pequeno escribe números e letras e fai camiños nos parques infantís mentres outros nenos brincan dun aparello a outro. O Leo divírtese coa imaxinación e inventando historias con calquera cousa ou falando como o faría unha profe. Segue fascinado polas letras e números e enreda co eles.

De cada vez fala millor os dous idiomas e vai corrixindo a súa pronuncia infantil e simpática e, por exemplo, desaparecen as " gomimolas " ( por gominolas ). Conta ben pero despóis do dezaseis só sabe en galego e aínda di " nesitar " por necesitar.

Leva uns días cunha " plasti " para corrixirlle unha deda dun pé que quedaba debaixo doutra e vai corrixindo a posición rapidamente.

Está contento coa pronta chegada da irmanciña ( a mediados de xuño ) e di que lle vai ensinar todo o que sabe e a conducir tamén.

Hoxe foi todo contento para cama porque mañá ten unha excursión e preguntoume se eu ía de excursión no traballo. O que me fai lembrar que teño que volver para cama.

Actualizando

2011-03-23T00:31:00.007+01:00

Levo uns días sen escribir e a culpa, para que negalo, é a falla de inspiración. A iso hai que sumarlle o cambio de horario no traballo que me ocupa boa parte do día e que fai que lle lea contos a Leo na cama e remato durmido coma un bendito. Cando esperto o menos que me apetece é porme co ordenador así que vou á cama sen actualizar e apenas toco a interrede.

Iso si, todo segue o seu ritmo e así a nena vai progresando na súa burbulla.

Pasou o día do pai co fermoso agasallo de Leo.

Non foi un tsunami nin unha guerra no mundo árabe pero, desgraciadamente, a miña cámara de fotos morreu.

Pero, a pesar de todo, seguirei co blogo como a poética promesa escrita nunha porta dunha casa abandoada.

Entruiando

2011-03-09T23:34:00.004+01:00

Na miña etapa norteamericana non puiden disfrazarme cando coincidían estas datas naquel país tan pouco festeiro así que me propuxen dende aquela disfrazarme sempre que puidese anque fose unha hora. Este ano fun de super heroi vingador o sábado pola tarde e de bruxa o domingo e aínda acañei coa vasoura a unha veciña de Arbo. Non foi muito pero é algo.

O Leo foi de Pinocho, Bob Esponxa, gato e pallazo e desfrutou máis ca o ano pasado.

A ver que tal é o ano que vén.

Reino de tellados e pombas

2011-03-01T23:44:00.003+01:00

Unha área de traballo que cubro agora é o reino dos tellados e pombas e unha das funcións nada agradables que teño é limpar a cachicha que acumulan estes animais.

Eu trato de axotar as pombas pero é angueira inútil tendo como teñen aquí acubillo e comida a fartar. O outro día levei unha sorpresa cando mirei unha delas ben mantida e lustrosa cun peteiro groso e unha anilla verde nunha pata. Pregunteille a un compañeiro que ten unha pegatina dun club colombófilo no coche e explicoume que debía estar cansa dunha solta que fixeron en Portugal de pombas viaxeiras. Contoume máis cousas e collinlle ata algo de cariño ao raio da pomba. Pensei que só ía botar dous ou tres días para recuperar forzas pero xa levaba aquí máis dunha semana. Dei en pensar que estaba ferida ou perdida e sentín mágoa pero o compañeiro alegroume un pouco. Díxome: " - Nin está cansa nin nada. O que pasa que está farta de competir e sacou unha novia aquí que xa a mirei carretando pauciños; chámalle parva ! . "

Pois só me queda dicir que lle dure anque teña que limpar unha pouca máis cachicha.

Cincuenta e tres meses

2011-02-27T21:32:00.003+01:00

Aí está o Leo facendo o pallaso para a cámara. Leva uns días cheo de vitalidade anque con momentos que lle " doe " a barriga para non andar e que o leve a carranchas.

Segue progresando coas letras e os números e gústalle xogar a que é profesor. De saúde está ben anque a semana pasada pasou toda unha noite trousando fóra e foi a primeira vez que trousou na súa vida. Segue falando só para xogar ( non sei a que idade pode rematar este fenómeno ) e aínda está mui presente o seu amigo imaxinario Jónistan que semella ser unha mistura súa e de Noé, un compañeiriño de cole.

Empeza a asimilar que vén unha irmanciña e así ten conversas simpáticas como a do outro día. Estaba eu barbeándome e díxome Leo: " Era millor ser muller para non afeitarse ". Eu díxenlle: " Si, pero ser muller tamén é difícil. Teñen que traer nenos e dá muito traballo levalos na barriga e despóis". O Leo dime: " Pero a nosa muller non vai ter máis fillos". Eu sorprendinme: " A nosa muller ? . E quen é ? ". E Leo todo cheo soltoume: " Ana ".

E hoxe xa explicou que non ía ter máis fillos, só fillas. Non hai quen lle retruque.

Risos e refráns

2011-02-20T22:20:00.003+01:00

O outro día o Leo aprendeu o que era " pedir papas "que é unha forma de dicir que un se rende e quere saber a resposta dunha pregunta. Onte viñamos no coche e un móbil empezou a pitar por falla de batería. Eu dixen que o móbil pedía papas e o Leo soltou con toda a lóxica do mundo: - " Que quere saber o móbil ? ".

E hoxe aprendín da bisavoa Celia un refrán sobre marzo que xa vén aí: " Marzo, marzán: á mañán cara de can, ó mediodía cara de raíña e á noite corta coma unha fouciña ".

A foto dende a casa de Arbo mostra cara de raíña fea.

Poxeiras e lapuzadas

2011-02-19T01:31:00.002+01:00

Esta semana estou aprendendo outro posto de traballo e, co el, tamén aprendo ou relembro palabras galegas. A que aprendo é " poxeira " que é o pó que se levanta e a que relembro é " lapuzada ".
A min pásame como a Zeltia que o galego me pon a andar e non como a outra xente que lle dá baixón este idioma tan paleto.
A min alédame cando lle pregunto a Leo en que idioma quere que lle lea os contos diarios para durmir e a súa escolla é galego. En cambio, o que di esa rapaza do Gran Irmán ou que pelegrine o exército español diante da Torredocaminho xa non me aleda tanto.

Na estacada

2011-02-11T12:50:00.008+01:00

Estamos en tempada de pesca de lamprea e fun convidado por un compañeiro de traballo a ver como fan para pescala desde unha estacada no río Tea.

A estacada é unha especie de pasarela no medio do río. Hai un número de estacadas cunha posición fixa no río Tea que entran en sorteo da Xunta. Por cada estacada hai catro persoas coa súa " fisga " correspondente. A " fisga " é un vareiro duns seis metros cunha serie de anzós extraibles na punta. A lamprea non morre cando a espetan e a ferida fecha no momento meténdoa en auga outra vez e xa teñen un cesto con auga para este cometido.

A lamprea péscase de noite. Os homes están ao axexo na estacada coa "fisga" a man esperando que a lamprea suba zigzagueando polo fundo do río. As luces potentes axudan a distinguila e así pode espetarse cando pase. Á lamprea non lle gusta a luz, queda quieta un momento e logo tratará de esquivala ou pasar o máis rápido posible.

Iso se hai sorte porque esta noite pasada foi desastrosa: só pescaron unha ( a da foto ) e outra escapou. Cando escapa unha avísase a berros á seguinte estacada río arriba que está a uns cen metros.

O compañeiro díxome que había que esperar a unha noite de muita chuvia para que mova a auga do río. Xa se sabe iso de " a río revolto, gañancia de pescadores ".

Polo resto dicir que fai muito frío e que acaba un canso de mirar fixamente a auga e o único becho que mirei foron unhas cabras ceghas.

Se queres saber algo máis podes ler aquí outro blogo da zona falando disto.

"L" oculto

2011-02-09T12:48:00.003+01:00

Hai polo menos dous blogos que falan do erro gramatical de leite " galega ". Eu penso que aí non di " Galega 100% " senón " Gallega 100% ". Hai un "L" oculto no debuxo do leite caíndo. Parece como se os publicistas quixeran quedar a ben con deus e co demo.

E máis música

2011-02-07T12:19:00.003+01:00

Nesta ocasión foi o turno de Mamacabra, un grupo que encheu o auditorio e que animou a bailar a nenos e non tan nenos.

Cando saïamos, un grupo de sudamericanos ensaiaba unha marcha de entruido á sombra da Panificadora.

Butrón

2011-02-03T11:15:00.004+01:00

Vilaguindastre está nun cruce de cinco camiños e en todos menos un topamos un club ou máis.

Coa nova lei proibindo fumar nos locais públicos ata as traballadoras dos clubes saen fóra para botar un pito. É unha imaxe ben curiosa e incongruente porque a maioría das mulleres están de maneira irregular no país pero si cumpren a lei antitabaco.

Outra curiosidade: a pintada de " butrón " na parede do club fíxose antes da lei. Supoño que o grafiteiro estará agora contento porque non ten que facer un butrón para ver as mulleres que traballan dentro.

É unha nena

2011-01-31T23:48:00.003+01:00

Pois si. A dona desta cabeciña é unha nena que vai ser irmá de Leo.

Cincuenta e dous meses ( e tres días )

2011-01-30T00:43:00.002+01:00

O Leo continúa dando pequenos avances. Volveu coller o peso despóis dunha tempada con mormeiras, febres e mocos. Tamén lle colleu gusto á bicicleta e vai prosperando dende a primeira vez que tiña medo a chocar coa xente e se botaba ao chan en marcha. Onde non semella estar á gusto é na piscina onde chora bastante. El di que é polo frío e porque lle botan auga aos ollos pero tamén ten medo a caír e a que o solte a monitora facendo exercicios. As alturas, os cans e non ser capaz de facer algo son os seus medos principais.

Iso si, gústalle o cole e todo o que teña que ver coas letras e os números e xoga muito a ser profesor.

E aquí deixo un vídeo de Leo debuxando e montando historias coas personaxes de Fondo de Bikini.