Calacuando

É un pouco cedo, si, pero xa fixemos os calacús para o Samaín.
Foi na casa da avoa Cris en boa compaña e despois dun xantar variado e ameno.

Arte verdadeira

                                             

 

 

O tempo pasa e vai levando xentes, costumes e formas de vivir. No libro " Aldeas sen voz " o fotógrafo Vicente Ansola fotografía aldeas de A Pontenova antes de que se esborroen no abandono e o silenzo. O libro compleméntase con versos e textos de integrantes do grupo A porta verde do sétimo andar que axudan a querer esta xente e estes lugares.

Nada, que me gustou o libro como lle gustou ao director Pepe Jordana que rodou unha curta nestas terras.



Tarde en Baiona

O outro día non facía tempo de praia así que fixemos de turistas e fomos a Baiona.
Unha visita imprescindible é subir á réplica da carabela Pinta que chegou a Baiona en 1493 coa nova da chegada a América. Pasear pola pasarela ata a carabela é como ir andando por riba do mar e podes case tocar os omnipresentes muxos. Na carabela os nenos distinguían os visitantes das figuras que representan mariñeiros e indios. Puideron ver canóns daqueles tempos e outras armas, tamén prantas e animais que viñeron daquelas terras e inventos como a hamaca.

Outra visita obrigada é á estatua da Virxe da Rocha coa súa escaleira en caracol no interior e o mirador na chalana na man dereita da Virxe. É de granito anque a cara e as mans son de mármore.

No parque do monte da Virxe da Rocha había un rótulo cunha cara dun trasno ou algo así e dicía " Visita ". Leo máis eu subimos por aquel carreiro e descubrimos un penedo que semellaba a cara dun ogro ou trasno. A outra é a Virxe da Rocha e esta é a raíña dos trasnos.
Dá gusto revisitar sitios de cando en vez !.

Neste un de abril

" O un de abril van os burros onde non deben ir " e así o Leo quixo mandar a compañeiriños ao parque da foto ás cinco da tarde pero non caíron na trampa.
Quen si caíra foi meu pai hai máis de corenta anos que o mandamos a casa dun veciño con dous baldes cheos de auga dicíndolle que Luis quedara sen auga na casa. Meu pai foi algo mosca pero foi e a bronca que levamos despois meus irmáns mais eu foi monumental pero a día de hoxe aínda río cando lembro a historia.
Tamén hoxe voaban catro cegoñas por riba da fábrica ás dez da mañá. Aledáronme o día porque hai ben anos que non aniñan por aquí.
Unha curiosidade a resaltar que aprendín hoxe: este costume do primeiro de abril non se celebra no resto de España ( sacando Menorca que estivo dominada polos ingleses hai tempo ).

Entruiando un chisco

 

Por fin fixo bo tempo e saíron as comparsas. Aproveitei e percorrín Vilaguindastre coa carauta simpática da foto. Aconsellei deixar de fumar a algúns, pedín que me incluiran nos selfies a outros e tamén pedín o número do móbil a máis dunha. Asustei a non poucos e saudei a algúns veciños, camareiros, o axudante do mecánico, un compañeiro do traballo e un exalcalde de Vilaguindastre.
Logo tocou mirar as comparsas que foron muitas e variadas e as que me gustaron especialmente foron as de Galicia Calidade con peliqueiros e galegas danzantes e a de Nosa Terra no País das Marabillas. Houbo bastante público e o incombustible Cuquín paseaba disfrazado polo medio da xente. O que si constatei foi a pouca xente que ía disfrazada por libre. Supoño que será polo tarde que se celebra o entruido despois de dúas semanas de cancelación.

Entruido virtual

E a chuvia que non para e fastidia os carnavais e entruidos !. A ver se mañá saen as comparsas no desfile.
Como o tempo non acompaña eu celebro o entruido de forma virtual pola interrede adiante.
Os que o celebran en grande son os de dous barrios veciños e rivais de Salceda que levan máis de cen anos organizando festas á parte. Na ditadura disfrazaban o carnaval co nome de festa da primavera ou do santo no que coincidía o martes de entruido. Compiten desfilando con dúas carrozas distintas e a temática é un segredo para os do outro barrio. Publican o cartel ( pasquíns ou pesquíns ) co progama da festa e no pé poñen unhas coplas contra a xente do outro barrio. Na festa, cos altavoces orientados ao barrio rival, compiten as músicas e a iso das cinco da mañá botan foguetes e logo soltan as coplas. Pero a rivalidade remata aí e a xente divírtese e pasa a noite indo dunha festa á outra pero coa cara ben tapada para que non os descubran os doutro barrio.
Aquí deixo o exemplo do pesquín do barrio Castro Barreiro e outro do barrio da Feira de distintos anos.
A foto de arriba podería valer para este carnaval que o entruido é iso: burla e diversión a costa das autoridades ou dos veciños.
E fuchicando tamén visitei virtualmente outros entruidos ancestrais pero estes xa pola banda de Portugal. Así coñecín os caretos de Podence, os de Lazarim e os de Grijó de Parada nun documental que xa ten os seus aniños pero que está vixente que aínda celebran o entruido máis ou menos dese xeito agora.
A ver se mañá acompaña o tempo...

A seis de febreiro

É tempo de entruido e así onte desfilaron os nenos do colexio detrás da carroza coa temática dos xogos olímpicos de Río de Janeiro.

 

 

Os de infantil ían coa bandeira olímpica e un gorro feito por eles. Así está Xela na foto.

 



Os de primaria ían con bandeiras e a Leo tocoulle a de Nova Zelandia que non se sabe se seguirá vixente despois de marzo. Despois de levar o traballo de facela porque non daba chegado por internet o Leo estivo mal case toda a semana e non  puxo o disfraz. Aparte tamén apareceu o pedido de internet e así nos xuntamos con varias bandeiras das nosas antípodas.
Iso si, o Leo quitou a espiña de disfrazarse hoxe un chisco co disfraz de Chewacca. Anque foi na casa porque fóra choveu a mares e suspenderon os desfiles.
Xa virán outras ocasións !.



Boa Noiteboa

Que teñas unha boa Noiteboa !.

Liado

Levo unha semana liado e, a verdade, sen inspiración e haberá que agardar a outros días mais produtivos. Cuidar dos nenos pola tarde cos seus deberes e actividades, traballar de noite, durmir pouco de mañá e preparar os calendarios non deixa tempo para o blogo.
Iso si, aprendín estes días a palabra " As Antoniñas " que son visións de ánimas ou espíritos.
Ata a próxima.

Colleita 2015

En Arbo din que cando o labrador ten o millo no canastro, o viño na pipa e o porco na salgadeira entón xa ten a colleita do ano feita e así o domingo os avós remataron a colleita coa mata dos porcos.
A matanza foi coma de costume anque á hora de queimar o pelo dos animais usaron este ano o soplete de butano pero rematar, remataron cos fachucos de colmo de sempre para darlle o dourado da pel. Logo tocou penduralos e vacialos das tripas e as entranas.
Á tarde adicámola a larear de todo: alimentación de porcos ( con millo escarrolado, ou sexa, partido), política, curas, veciños coas súas nomeadas curiosas como " Pato Bravo " ou " Cona Chiva " ou veciñas que son calouras, signifique o que queira significar isto anque non creo que sexa un piropo. Souben dos tempos dos " guardias de campos " que non deixaban levar o gando ao monte reprantado de piñeiros onde antes pastaba o gando de todos os veciños. Tamén aprendín que non toda a xente pode ver a Santa Compaña ou As Xans e que aínda existen. O remedio que empregan por aquí para que non te leven é arrimarte á dereita do camiño, cruzar os brazos e non mirar para a aparición.
No luns tocou partir e salgar e houbo máis lerias e contos verdes como o do moniño dos tres biberóns. Apareceron vareixas zoando e fun quen de matalas cun pano e evitar que caguen na carne. No xantar saiu na tele o coche sen condutor que foi de Vigo a Madrid. A xente dicía que era un adianto pero eu dixen que era para mandar ao paro a camioneiros e chóferes de autobús. Unha señora dixo: - E de que vai traballar esa xentiña ?. " Iso non lle importa aos políticos " - respondinlle eu. - Terán que matar vareixas - retrucou a muller. E todos riron.
E así foi.

Mamacabra, calacús e pinchorriño

Á tarde fomos a unha actuación de Mamacabra e sorprendeunos o cambio de músicos. Tamén a cantante principal é nova e chámase María. Gloria, a cantante destes quince anos que celebraban como grupo, apareceu para cantar unhas cantas cancións. Entristeceunos mirala como decaída ou enferma pero segue conservando o chorro de voz de sempre.

 

 

 

Despois volvemos a Vilaguindastre que celebraba a noite dos calacús con música e castañas pero Leo non aguantaba a música e fuximos do lugar. E fomos a unha cafetería a tomar o pinchorriño, a tapa que dan algúns bares coa consumición nas fins de semana de novembro.





Samaín 2015

Seica vai ser o Samaín, cos seus mortos e os seus calacús; noite de medos e terrores. Pero como di un amigo: - Hai que ter medo dos vivos que os mortos xa están fodidos.
Así que a gozar cos disfraces e tamén coa música como, por exemplo, Paco Nogueiras co seu Samaín.

Males de dentes

Din que temos muitas cousas predestinadas pero máis que na fortuna eu penso que vén nos xens, ese manual de uso dos nosos corpos. O Leo anda mal dos dentes estes días e venlle por xenética que eu non os teño mui ben e da póla paterna de Leo está predestinado a levar desgustos. Xela xa os ten millores, coma a nai e a gaia materna. Non foi o caso da bisavoa Celia que lle tiraron os dentes mamotes ou de leite que os tiña enfermos cando era pequeña.
Souben diso porque lle preguntei que facían cos dentes de leite en Arbo cando lles caían e aínda non andaba o rato Pérez por alí. Ela non me soubo dicir nada e quedei sen saber se facían coma noutras zonas de Galicia que os guindaban ao lume da lareira pedindo que o dente novo fose millor.
Enteireime hai uns meses aquí desta curiosidade e hai un vídeo e todo. Tamén aparece nun traballo de fraseoloxía sobre os dentes que non ter desperdicio ningún; concretamente na páxina 43.
En definitiva, que os xens te deixen lonxe dos tiradentes.

Por aquí e por acolá

Por aquí toca traballar ou andar polos talleres por parabrisas grechados ou lavaparabrisas que non traballan ou facer fotos do primeiro canastro que en vez de tornarratos ten emborracharratos co ese bocoi que o sustenta.

Por Acolá está a familia gozando da praia e da tranquilidade.

Este agosto éche así.

Finalizando xuño

Nesta quincena que rematou traballei de noite e non puiden probar as sardiñas de san Xoán nin o chouripán.
Supoño que arderían as fogueiras e que se roubaría algún carro e algunha cancela.

O que si houbo foi atentados por ese mundo adiante.
Nesta pintada explica o que se debe facer cos extremismos.

Puiden dar algún paseo e fotografar o río Tea na Freixa. O que me fixo lembrar o que dixo un compañeiro do choio con respecto ao rapaz afogado no Miño: " A min non me gusta a aghua nin o aire; eu quero pisar onde pisa o boi. "

Rescatando fotos

 

 

Hoxe rematan as miñas vacacións e tiven a arroutada de ir onte ata Vivenzo para retratar a evolución dos cabaceiros neste recuncho de Melón. Era media mañá e había máis cans ca xente que só mirei a dous anciáns e sentín falar a dúas persoas máis. Os cabaceiros están prácticamente abandoados e só a da dereita tiña millo.

E falando de cabaceiros non podo evitar pór aquí unha refoto dun mural dun local de Tui onde sae retratado por Ksado o conxunto de hórreos de Betanzos do que só se conservan cinco deles, seica.

 

 

 

E aquí queda arquivado.



Zeta de Curro Jiménez

O futuro é dos nenos e Leo exerce de ensinante con Xela. Na foto está Xela hoxe mesmo repetindo palabras co son " z " que é complicado para os nenos pequenos e para os estranxeiros. A min sóame ben tal como o di Xela pero Leo é un perfeccionista e non está conforme.
O que dicía: o futuro é deles e o pasado doutros. Mirando un vídeo de Carlos Velo de Galicia do ano 36 lembrei cando fun de extra ( con dous autobuses cheos de xente de Vilaguindastre e vendedores ambulantes ) alá polos oitetantos na película Gallego de Sancho Gracia. Faciamos de refuxiados da guerra civil en Francia e no segundo número seis podo recoñecerme á dereita de todo da imaxe na ringleira coas mans nos petos. Atrás miña viñan dous grandes amigos.
Que tempos !.
P.D: Engado o vídeo dunha Escuela Nacional de Friol alá por finais dos setenta. Igualiña á que fun eu anque eu non era do rural, senón dun barrio obreiro.
Este vídeo buscábao Tartaruga e topou cunha amiga que llo recuperou.
Aí queda para que non se volve perder.

Fin de febreiro

O outro día comendo lembrei o que se di por aquí cando come alguén un prato grande: " Se comes así mañá hoxe non morres ".
E hoxe espertoume a música da festa de san Rosendo e só durmín tres horas despois de traballar a noite que, xunto coa chuvia, me deron fame e comín pizza coma se fose aire.
E remata febreiro e sigo coa dúbida de que será a construción da foto. Non sei se será un canastro, unha cabana para xogaren os rapaces ou  un pombal.
Aí quedan a dúbida e febreiro.

Entruido 2015

Practicamente rematou este entruido no que as farolas de Vilaguindastre estaban enmascaradas. Participar nunha comparsa non che dá para mirar outras pero si para mirar os disfraces da xente do público e había algúns que lembro. Había a bruxa ben feita que daba medo. Había o home con dous espantallos un por diante e outro por atrás que se movían ao seu ritmo enganchados con paus. Había a rapaza vestida de Barbie dentro da súa caixa e todo e non faltaba á súa beira Ken. Outro era un rapaz vestido de piloto de carreiras co seu coche feito de cartón colgado dos hombreiros e cun volante dun xoguete de bebés. Por haber ata había unha rapaza que semellaba trasladada dende o carnevale de Venezia. O que non mirei foi ningún disfrazado estilo busojarás de Hungría para espantar o inverno que tamén tería o seu mérito.
En fin, pasámolo ben e Leo, Xela e o curmánF aguantaron o traxecto.

Belén vivinte de Couso

 

Mirei de casualidade un cartaz anunciando un Belén vivinte e alá fomos onte.

Tratábase dun roteiro duns dous quilómetros que comezaba nuns muiños e logo cruzaba polo medio da parroquia. De cando en vez aparecía xente facendo un oficio ou mostrando algunha actividade.

De primeiro apareceu o labrego que estaba no muiño durmindo no medio dos follatos e preguntando pola muller.

Pasamos por un muiñeiro que estaba moendo de verdade e por outro muiño onde un veciño facía que amañaba a mó cun pico. Mais adiante estaba un home con abellas e utensilios para a apicultura.

Como estabamos nun río non faltaba un pescador.



Máis adiante tiña que haber un cazador pero puxeron unha funda atada a un piñeiro cunha escopeta de madeira que mais espantaba a caza que cazaba.
Logo escuitamos unhas queixas duns leprosos que pedían augardente para curar as feridas. Para min que eran os actores que millor o pasaban de todos os veciños.

 

Non podían faltar os leñadores que mais ben eran rachadores de leña que fendían os toros dun so machadazo para abraio de Leo.

 

 

Polo medio das casas pasamos por unhas leiteiras e á beira delas estaba o ferrador co pochinco que xa estaba aburrido de que lle levantase a pata.

Pasamos por un zoqueiro e uns alfareiros e alí había un canastro que debía ser de dous irmáns: home rico e home pobre.

Noutra casa había un cesteiro e dende alí podía verse o castelo de Herodes que non era outra cousa que a casa dun veciño cun amago de torreón e unhas figuras de soldados romanos.

 

Tamén puidemos entrar nunha casa vella, vella, que tiña ese cuarto de baño da foto cos casulos que servían para limpar as pousadeiras... e Leo preguntando pola tele !.

 

 

 

Dentro había duas mulleres cun neno e non puiden evitar fotografar á muller co neno nesa cociña cun pote nunha trepia.

 

 

 

Camiño da casa do carpinteiro había un rapaz e a súa avoa que non eran actores pero que ben valían unha fotografía.

 





 

Chegamos a ver un artista do cristal e un escriba pero entrou a fame.

Para min que a organización se viu desborbada con tanta xente. Só se podía comer no mercado de produtos ecolóxicos onde malamente mercamos tortilla, empanadillas, pan e pizza. De pór un fallo neste Belén poríallo a este detalle.

O Leo non se atopaba ben así que marchamos e non acabamos o roteiro e non chegamos a ver o pesebre nin os Reis Magos.

Para rematar o domingo á tarde fomos á actuación de Magín Blanco en Vigo co teatro concerto  " A nena e o grilo nun barquiño" .