Trotando Galicia

As miñas vacacións empezámolas tranquilamente dando un paseo pola fortaleza de Goián. Eu visitáraa hai trinta anos e daquelas estaba abandoada e hoxe está limpa.

 

Martes fomos cos amigos do Morrazo ata Zas, a Casa Gomaris para botar dúas noites. Chegamos, descargamos e xantamos na pizzería Tivoli onde comemos menú do día a fartar e pizzas ben provistas e ben feitas.

Á tarde fomos ao dolme de Dombate. A última vez que o visitara estaba en obras e a vez anterior estaba descuberto no medio dun bosque. Agora está protexido cun edificio porque descubriron pinturas e queren conservalas. Hai un centro de interpretación cunha réplica do interior do dolme e hai visitas guiadas gratuitas.

A un par de quilómetros está o castro de Borneiro. " Que ben vivían estes castrexos con esta paisaxe ".

Logo tiramos cara Camelle. Visitamos o museo de Man onde se admiran as obras de arte que facía con simples botellas plásticas devoltas polo mar.

 

 

 

Aparte diso recollía esqueletos de animais, mecheiros e outras crebas para facer arte.

 



 

 

Tamén teñen gardadas as libretiñas nas que debuxaba ou escribía el ademáis do que lle escribía a xente que o visitaba.

Na planta alta había unha exposición fotográfica sobre o afundimento do petroleiro Prestige e o impacto que tivo na zona. Así os nenos puideron decatarse de parte do traballo que fixemos os pais naqueles meses para tratar de devolver todo á normalidade. 

 



 

No mércores estaba o día agrisado e con algo de chuvia. Decidimos subir ao Monte Branco antes de que o día se pechase totalmente de nubes e poalla. A vista é impresionante co esteiro do río Anllóns no centro e Laxe á dereita.

Non fomos a Balarés que daría unha boa camiñada pero fomos ao faro do cabo Roncudo en Corme. O faro en sí non impresiona como si impresionan as cruces fincadas nos cons que nos lembran os percebeiros mortos nesta costa.

 

 

Xantamos en Malpica e logo fomos ao faro de Punta Nariga. Este faro é precioso e mui novo que non chega aos trinta anos. O entorno é marabilloso cunhas rochas moldeadas por augas e ventos de millóns de anos. Merece unha visita.

 





 

 

 

Á volta paramos nas torres de Allo, un pazo da Deputación de Coruña que está en Baio. O entorno é impresionante cunha estrada de entrada abeirada por máis de oitenta carballos centenarios ( contados polos nenos que tiñan que facer unha caza do tesouro ). Tamén está ben o souto que ten cunha fonte no medio, os hórreos grandes típicos da zona e as vivendas dos labregos.

 O interior do pazo decepcionounos porque estaba prácticamente baleiro.

 

 

O xoves deixamos a casa Gomaris e tiramos cara Pontedeume que fomos visitar as Fragas do Eume.

 

 

 

O río Eume é precioso e o entorno está mui ben cuidado. Pasamos o centro de interpretación que estaba cheo de visitantes e aparcamos máis adiante. Foi pena porque así colleriamos tiques para baixar en autobús que son gratuitos e que nos habían de vir mui ben á volta.

 





 

 

Aparcamos onde alugan bicis que xa non deixan subir coches particulares a partir dese punto. Xantamos e iniciamos a rota. Para chegar á primeira ponte colgante é case dous quilómetros pola estrada e a partir daí ata o mosteiro de Caaveiro son sete quilómetros e medio.

Hai dúas opcións: subir pola beira esquerda por un camiño de terra complicado nalgúns tramos por pedras, raíces e algunhas costas e baixadas incluso cunha corda posta alí para axudarse. Ou subir pola dereita que é a estrada estreita que leva case ata o mosteiro. As dúas teñen sombra.

Nós escollemos a da esquerda que é máis divertida para os nenos e foi dura. Cando chegamos á segunda ponte colgante xa dous nenos non querían seguir e ao final seguiron.

Eu recomendaría subir en autobús os nove quilómetros e baixar camiñando polo camiño de terra.

 



 

 

 

O caso foi que chegamos ao mosteiro despois de subir polo camiño de terra e o camiño do río Senín. No mosteiro hai visitas guiadas e tamén hai servizos e un bar que anuncia petiscos e que logo non os dá.



 

 

As vistas desde alí son impresionantes e non sorprende que escollesen ese lugar para retirarse do mundo. Alí puiden decatarme do cerca que están os eucaliptos de invadir todo.

Logo fixemos a baixada pola estrada co cansazo de todos ( de feito algún quedou a esperar polo autobús e ao final tivemos que coller os coches para aforrar dous quilómetros de pateo ).

 

En resumo; foron uns días intensos con bromas, túzaros,  " cotorras ", Luis Miguel,  nenos cambiando de nome, funerais de paus, Xela facendo rir a todo un autobús e separacións de coches e trabucar camiños como " rodas vivas ".

Póndome no día

Hoxe por fin temos interrede despois da colgada que nos fixo unha compañía durante once días.
E nós estivemos pegando unhas voltas por terras de Acedre e Pantón co seu alpendre para comer polbo nas feiras, o encontro cun amigo da infancia que versionara un poema de Bécquer e a imaxe simpática dun xenete ao que lle serven un calimocho montado a cabalo.

O Leo está adestrando nun equipo de fútbol dunha parroquia veciña. Van varios compañeiros de clase e está contento. Eu aproveito para descubrir pintadas mentres exploro camiños da miña infancia polas Barreiras de Centeáns.

A calor esquívase en praias ou en cinemas con películas trepidantes como " Os Incribles 2 " onde a mala semellábaseme a unha coñecida romanesa.

Houbo un día festivo que aproveitamos para ir a Fisterra coa súa praia Langosteira con augas boas de temperatura de maneira mui excepcional.

Merendamos no barco das merendas de Sardiñeiro coa súa praia cada vez máis pequena por un regato que verte alí. Supoño que o novo peirao tamén influi no achique do areal.

Unha mañá foi adicada ao cabo Fisterra cos seus peregrinos e turistas, un guitarrista que alegraba, un selador extraoficial do fin do camiño, as pintadas e pegatinas de peregrinos, un ratiño bebé e unha torreta que caía enriba nosa por efecto óptico.

Tamén fomos á praia de mar de Fóra coas súas moras, as súas ondas perigosas, os seus turistas atrevidos ( que nos fixo lembrar Reynisfjara ) e o instituto con pista deportiva para animar a Leo a mudarse aquí se atopo eu traballo de repartidor de pizzas ou recolledor do lixo.

Voltamos a Sardiñeiro e na despedida saudei a Palmira e coñecín o seu fillo Etel.

E de remate deixo unha foto dunha leiterena das praias.

Prórroga de praia

E xullo rematou coa súa visita turística por Vigo coa que souben dunha salina romana ou dos muros pintados que valen unha visita.

Houbo tempo para paseos polas terras de Aldán con este sarcófago de pedra abeirado á torre de Aldán.

Ós poucos foi marchando a familia coas súas paseatas, xantares e charlas sobre calor e frío, diferenzas entre cortado descafeinado e descafeinado cortado que case remata na I Guerra Galaico- Mallorquina, etc.
E despois remataron as festas do Carme co seu " Saltamontes ", Wipe Out, xoquei de aire, nubes de algodón, rosquillas e crepes.

E conseguimos unha prórroga noutra casa a dez minutos da praia.
Hai que safar esta vaga de calor que comeza hoxe !.

Vlrñ 2018

Neste mes eu teño que traballar pero a familia está en Vilariño.
Por esas terras pouco cambiou a cousa: este ano están de moda os flotadores de unicornios e flamencos enormes. Os locais seguen máis ou menos igual anque abriron algúns máis. A xente semella que é a de outros anos como o vello da chalana " Polvo " que o outro día tivo un " debate " cunha fodechinchos porque deixaba a chalana na area e algún neno podía espetar o rizón. Tamén está o francés das pizzas e outros personaxes de sempre. Botei en falta ao "Plastiqueiro ": un home todo bronceado e co pelo peiteado para atrás que recollía os plástico da area e da auga ( un adiantado con respeito aos que pagan polas bolsas ).
Xa fomos ao bosque encantado de Aldán e ao túnel da praia Areamilla que me fixo lembrar aos nenos atrapados na cova de Tailandia que hoxe por fin saíron os últimos desa prisión que non recomendo a ninguén.
E Leo está contento porque trouxemos ao seu compañeiro e amigo T. S. con quen se leva mui ben e xogan ao fútbol, falan diso e xogan aos aparellos electrónicos e sen problemas nin discusións. Semella unha relación totalmente simbiótica onde gañan os dous nenos e  inda por riba Xela tamén está contenta con T. S. Así que millor que millor e que o demo sexa xordo.

E agora vou para alá que en Vilaguindastre fai calor e xa volverei á noite a traballar e abafarme.

Londres

 

Chegamos a Londres a noitiña do día seis a este hoteliño en Seven Sisters Road. Levounos ata alí dende o aeroporto un taxista polaco co que falamos do Gran Irmán polas cámaras que hai en todas partes, de Cataluña, da vivenda e de que cando sexa rico vai ter dous Mercedes: un moderno e outro clásico. Chegando ao hotel pasamos por unha zona habitada por xudeus coa súa indumentaria, barbas e peiteado típico.

No día seguinte collemos para o centro a Picadilly Circus coa estatua de Eros rodeada por unha valla e dalí a Trafalgar Square. Hai unha estatua nova aparte da coluna de Nelson de nome " Really Good " que representa unha man co polegar esaxeradamente grande e extendido. Nesa praza collemos o autobús turístico Original Tour para ir aos museus xa que chovía.

No museu das Ciencias hai de todo; dende o espazo exterior ao corpo humano e fixen unha foto do meu ollo e todo.
Depois deixou de chover e quixemos ir ao " Winter Wonderland " en Hyde Park pero había muita cola e marchamos.
Seguimos o tour turístico en autobús con atascos pola zona de Harrods cos seus escaparates móbiles e pasamos polo Big Ben con andamios iluminados como todas as obras grandes da cidade.



Pasamos a ponte e fotografei a nora xigante ou London Eye e parte da cidade coas súas luces.




















Despois tocou retirada que o frío era grande. No metro si que facía calor e a xente que o emprega dá para escribir varias novelas.




No día seguinte xa non chovía e fomos ao teatro a mirar a obra infantil " Guess how much I love you ". Este teatro viviu tempos millores e non había muita xente. A obra estivo mui ben, os actores eran mui bos e estaban entregados á obra e unha das chicas cantaba mui ben.
Logo fomos andando por Leicester Square onde había un home cun monicreque de esquelete a bailar. En Regent Street entramos na xoguetería Hamleys. Ten sete andares cheos de xoguetes, de xente e de vendedores que chiaban os seus produtos talmente unha feira. Estaba a familia real inglesa feita en pezas de Lego e tamén personaxes de Star Wars. Ata vendían traxes da serie ao " módico " prezo de 1000 libras. Xela conseguiu un coche que anda polas paredes e polo teito e unha viseira de piloto que só lla dan a cinco nenos.



Unha das rúas que dá a Regent Street chámase Vigo Street. A ver cando nomeamos en Vigo unha das rúas co nome de Londres. Na foto sai Vigo Street e un trinque pintado con Majorca escrito que me fixo lembrar á familia.
Unha curiosidade: en Londres non hai paredes emborranchadas con pintadas e grafittis.

Regent Street está adornada con anxos enormes feitos de luces. Na foto as luces están apagadas pero podes imaxinar como son de noite.

 

 

Despois de xantarmos fomos a Covent Garden: onde actúan malabaristas e músicos e hai tendas onde se vende de case todo.

 



Máis tarde collemos o metro para ir a " Winter Wonderland " por fin. A cola para entrar era grande porque revisan os bulsos da xente. Se un terrorista quixese facer unha tolería bastáballe con pór unha bomba na entrada para matar centos de persoas, en fin.
O parque este é un inmenso " ghastadeiro " de cartos con atraccións de todos os tipos e sitios para picotear. Ata había caixeiros automáticos en furgonetas !.



Xela quería probar sorte en todos os postos e menos mal que marchamos pronto polo frío. Os nenos tamén quedaron marabillados coa figura xigante que se movía da " Bavarian Village " onde había música en directo, salchichas e cervexas.

Outras atraccións eran noras enormes, montañas rusas, bares de xeo ou bares que eran tiovivos reais anque a pouca velocidade, etc, etc.
O sitio era enooooorme pero o frío era criminal así que liscamos á caloriña do hotel.
Collemos o metro onde había o cartel " del hombre todo dispuesto con sombrero " como bautizou Xela.




No día seguinte collemos o barco para Greenwich no peirao da Torre de Londres. A zona da Torre de Londres mudou muitísimo. Onde hai vinte anos había parques agora hai establecementos turísticos e edificios futuristas.

 



No barco ancho e moderno o guía do sur de Londres comentaba con fino humor a paisaxe e a súa historia. Falou dos pubscomo o que está onde aforcaban os piratas, ou de onde partiu o Mayflower. Tamén fixo unha broma coa " millor " praia de area de Londres ou co bairro onde estaba baseada a serie televisiva " educativa " dos noventa chamada Eastenders.

Teño que buscar na interrede algún audio deste home xa que perdín bastante do seu relatorio entre o seu inglés e o ruido da xente anque os " mombies " xaponeses estaban ao seu e non facían escándalo.

PS: topei un vídeo dese guía.

Isto da interrede é macanudo !. 

 

Nada máis desembarcar cruzamos por debaixo do Támese por un túnel peonil que ten máis de cen anos. Aí conteille a Xela a historia de Pieter ou Hans, o neno heroi holandés que botou toda a noite tapando cun dedo un buraco dun dique onde vivía el e a súa xente para que o mar non alagase todo.

En Greenwich aparte de visitar o mercado e os museus  é típico facer a foto cun pé no oeste e outro no leste e facer fotos do parque con Londres ao fundo. Tamén se lle pode dar de comer aos esquíos que comen da man ou a esas pombas gordas coma faisáns.



Voltamos no barco con toda a cidade iluminada como a ponte da Torre de Londres da foto.
Era sábado e as rúas e pubs desbordaban con centos de persoas tomando algo disfrazados de Papa Noel.

 

No día seguinte tocou o retorno a casa. De camiño a Gatwick empezou a nevar pero non chegou a callar. O despegue en Londres foi algo brusco pero sen máis problema. A aterraxe en Santiago si que foi complicada coa galerna Ana en plena acción. O avión meneábase dende que entramos en Galicia e daba bandazos e ata deu un chimpo no aire que puxo a xente a berrar. O pior é que aínda quedaban uns dez minutos para aterrar e foron interminables. O avión aterrou a grande velocidade e cando  por fin parou a xente rompeu a aplaudir e respirou aliviada. Leo pasou medo anque o gardaba para el pero Xela ía toda contenta coma se fose nunha atracción. De feito quedou rouca de cantar panxoliñas todo o día dende que nos erguemos ás seis da mañá ata que chegamos a Santiago ás cinco da tarde.

 

 

 

Na foto está as " plácidas " nubes que tivemos que cruzar.

 



Despois collemos o coche ata casa no medio do temporal que anulaba a visión da estrada con tanta chuvia que varría a autopista. Había tramos que tiñamos que circular a 60 por hora polo vento e a falla de visión. Na ponte de Rande o vento estaba tolo. Pero indo con xeito demos chegado a casa e aquí estamos coa rotina de sempre.

E esta foi a viaxe en Londres. Quedounos muito por visitar pero hai que ir en outra época.



Ourensinizando

 Empezamos coa obra " Os golfiños e o xigante " de Fantoches Baj que relata a viaxe dunha adestradora de golfiños na busca do home máis alto do mundo para tirarlles do corpo unhas pelotas que comeron da fame que pasaban.

Aparcando á beira do Parque dos Carrileiros significaba dar unha volta montados neses trens de miniatura.

 

No centro comercial onde xantamos Xela puido voar virtualmente cun aparato que alí había.

 

Despois dunhas duras votacións os que votamos a favor de bañarnos na Chavasqueira puidemos facelo.

 

 

Despois tocou volta pasando por Arbo.