leoeosseus

Monday, 4 December 2006

O conto de Benigno Dos Anjos

Preguntei por aí e xa sei por que hai tantos pombais en Pombistán. Resulta que hai máis de cen anos apareceu un circo por Pombistán e nel actuaba un acróbata portugués mui bo que tiña unhas dedas coas que se enganchaban en calquera sitio que quixese. Bueno, o tal acróbata tamén sabía facerlle as beiras ás mozas e encaprichouse coa mestra de Pombistán. Ela non puido evitar namorarse del e tras uns meses casaron na parroquia. Co tempo naceu un fillo que herdou as cualidades acróbatas do pai e a intelixencia e bondade da nai. O neno foi bautizado como Benigno Dos Anjos. Pasou o tempo e o neno agabeaba e rubía a todo o que lle puxeran por diante: maceiras, carballos, piñeiros e ata eucaliptos. Un día, sendo xa un mozote, quixo escalar o campanario e o cura enfadouse. Díxolle que se lle gustaba agabear que se enrolase como mariñeiro para subir polos mastros dos veleiros. A Benigno chistoulle a idea e alá embarcou en Vigo nun veleiro. Pasaron uns poucos anos e percorreu mares distintos en barcos diferentes e de cada vez co mastro máis alto. Nunha viaxe pasou perto da illa escocesa de Santa Kilda e tivo ocasión de ver os illáns escalando cos pés descalzos os cons case imposibles da illa para recoller ovos dos paxaros que aniñaban entre as rochas. O Benigno decatouse de que a súa pelegrinaxe tiña remate por fin e quedou na illa onde chegou a ser dos millores escaladores. Pasou o tempo e a nobreza inglesa deixou de mercar eses ovos que apañaban con tanto risco e xa non había razón para subir a recolectalos. O Benigno matinou un pouco que facer co seu futuro e decidiu volver á súa parroquia que os fríos escoceses acababan co el. Chegou por fin e estableceuse para sempre. Como tiña saudades daquelas agabeadas na busca de ovos empezou a montar caixóns nos altos da súa propiedade: no tellado da casa, no alto do canastro, no curuto da meda, no pinche do alpendre e así practicaba e era feliz. Os veciños copiaron a súa idea e así hoxe case todos teñen pombais nas partes máis insólitas das súas propiedades.

Bueno, todo isto é mentira pero ben podería ser verdade. Tiña esta foto de recolectores de St. Kilda que me gustaba e quixen poñela e facer un exercicio literario coa foto e de paso inventar un conto para Leo. E aquí está.

Labels: ,

17 Comments:

At 04/12/2006, 23:06 , Blogger Mrs.Doyle said...

Se non dixeras que non é verdade... estaríamos ante o nacimento dunha lenda.

 
At 04/12/2006, 23:53 , Anonymous Chelin said...

Cando eras pequeno, os teus pais yas metias ben, non?
G,g,g...
E bo iso d ir practicando para contarlle os contiños.

 
At 05/12/2006, 00:08 , Blogger cris said...

Ter internet na casa outra vez parece que inspira... Boísimo, so que deberas non contalo ata o seguinte post.

 
At 05/12/2006, 01:36 , Anonymous Manuel Rivas said...

Acedre, meu, es un grande.

 
At 05/12/2006, 07:09 , Anonymous ghanito said...

Boa historia, eu vou facer como que é verdade.

É magoa que non sexa.

 
At 05/12/2006, 11:01 , Blogger XM Carreira: Caixa do Mendinho said...

Moi interesante historia do Pombistán.

 
At 05/12/2006, 14:20 , Blogger Torreira said...

Pombistan...ou a mutación dos homes-paxaro (boa historia leo father´s)

 
At 05/12/2006, 14:45 , Blogger máis alá said...

Pois a min, pensando que era unha lenda verdadeira, xa me gustaba a maneira como a contabas. Se a inventaches ti, so podo dicir: IMPRESIONANTE.

 
At 05/12/2006, 15:57 , Blogger *Sara said...

Leo, cando estabas nos EEUU xa recibías anzos para escribir un libro. Por que non te pos??
Leo ten moita sorte. Oxalá herde a túa imaxinación! :)

 
At 05/12/2006, 20:14 , Anonymous homedareia said...

quero máis historias destas... se non é pedir muito.

 
At 05/12/2006, 22:28 , Blogger paideleo said...

Graciñas a todos polas vosas palabras que inspiran e estimulan.
A foto "roubeina" dun libro porque me gustou e esa xente era de St. Kilda en Escocia e adic´´abase a coller ovos das aves que aniñaban na costa. Iso é real...ou foi, millor dito. O resto inventeino eu menos o apelido Dos Anjos que é dun antigo compañeiro de traballo.
Repito. Alédame que vos gustase e se se me ocorre outra xa vola direi.
Un saúdo.

 
At 06/12/2006, 00:02 , Anonymous O levantador de minas said...

Todas as historias realmente belas son verdadeiras, di a Tradición. Esa para min é a perspectiva principal da literatura.

 
At 06/12/2006, 00:31 , Blogger Nemeth said...

bonita historia, e moi ben contada...

unha ledicia terte outra vez!

apertas

 
At 06/12/2006, 13:13 , Blogger leco said...

Outra, outra!!!!!
preciosa historia :)))

 
At 09/12/2006, 11:26 , Blogger X said...

Verdade non será, pero merecer merecía selo.
Eu coma Leco e os demais, outra, outra, outra!!!

 
At 09/12/2006, 22:45 , Blogger David said...

Simplemente impresionante! PARABÉNS!!! :D

 
At 17/12/2006, 11:42 , Blogger rifenha said...

Preciosa! Umha jóia. Mas eu já escrevi onte um comentário e hoje não vejo.
Nunca entenderei por completo as cousas da aranheira...

 

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

Links to this post:

Create a Link

<< Home