leoeosseus

luns, 4 de decembro de 2006

O conto de Benigno Dos Anjos

Preguntei por aí e xa sei por que hai tantos pombais en Pombistán. Resulta que hai máis de cen anos apareceu un circo por Pombistán e nel actuaba un acróbata portugués mui bo que tiña unhas dedas coas que se enganchaban en calquera sitio que quixese. Bueno, o tal acróbata tamén sabía facerlle as beiras ás mozas e encaprichouse coa mestra de Pombistán. Ela non puido evitar namorarse del e tras uns meses casaron na parroquia. Co tempo naceu un fillo que herdou as cualidades acróbatas do pai e a intelixencia e bondade da nai. O neno foi bautizado como Benigno Dos Anjos. Pasou o tempo e o neno agabeaba e rubía a todo o que lle puxeran por diante: maceiras, carballos, piñeiros e ata eucaliptos. Un día, sendo xa un mozote, quixo escalar o campanario e o cura enfadouse. Díxolle que se lle gustaba agabear que se enrolase como mariñeiro para subir polos mastros dos veleiros. A Benigno chistoulle a idea e alá embarcou en Vigo nun veleiro. Pasaron uns poucos anos e percorreu mares distintos en barcos diferentes e de cada vez co mastro máis alto. Nunha viaxe pasou perto da illa escocesa de Santa Kilda e tivo ocasión de ver os illáns escalando cos pés descalzos os cons case imposibles da illa para recoller ovos dos paxaros que aniñaban entre as rochas. O Benigno decatouse de que a súa pelegrinaxe tiña remate por fin e quedou na illa onde chegou a ser dos millores escaladores. Pasou o tempo e a nobreza inglesa deixou de mercar eses ovos que apañaban con tanto risco e xa non había razón para subir a recolectalos. O Benigno matinou un pouco que facer co seu futuro e decidiu volver á súa parroquia que os fríos escoceses acababan co el. Chegou por fin e estableceuse para sempre. Como tiña saudades daquelas agabeadas na busca de ovos empezou a montar caixóns nos altos da súa propiedade: no tellado da casa, no alto do canastro, no curuto da meda, no pinche do alpendre e así practicaba e era feliz. Os veciños copiaron a súa idea e así hoxe case todos teñen pombais nas partes máis insólitas das súas propiedades.

Bueno, todo isto é mentira pero ben podería ser verdade. Tiña esta foto de recolectores de St. Kilda que me gustaba e quixen poñela e facer un exercicio literario coa foto e de paso inventar un conto para Leo. E aquí está.

Etiquetas: ,

17 comentarios:

Ás 23:06, 04/12/06 , Blogger Mrs.Doyle dixo...

Se non dixeras que non é verdade... estaríamos ante o nacimento dunha lenda.

 
Ás 23:53, 04/12/06 , Anonymous Chelin dixo...

Cando eras pequeno, os teus pais yas metias ben, non?
G,g,g...
E bo iso d ir practicando para contarlle os contiños.

 
Ás 00:08, 05/12/06 , Blogger cris dixo...

Ter internet na casa outra vez parece que inspira... Boísimo, so que deberas non contalo ata o seguinte post.

 
Ás 01:36, 05/12/06 , Anonymous Manuel Rivas dixo...

Acedre, meu, es un grande.

 
Ás 07:09, 05/12/06 , Anonymous ghanito dixo...

Boa historia, eu vou facer como que é verdade.

É magoa que non sexa.

 
Ás 11:01, 05/12/06 , Blogger XM Carreira: Caixa do Mendinho dixo...

Moi interesante historia do Pombistán.

 
Ás 14:20, 05/12/06 , Blogger Torreira dixo...

Pombistan...ou a mutación dos homes-paxaro (boa historia leo father´s)

 
Ás 14:45, 05/12/06 , Blogger máis alá dixo...

Pois a min, pensando que era unha lenda verdadeira, xa me gustaba a maneira como a contabas. Se a inventaches ti, so podo dicir: IMPRESIONANTE.

 
Ás 15:57, 05/12/06 , Blogger *Sara dixo...

Leo, cando estabas nos EEUU xa recibías anzos para escribir un libro. Por que non te pos??
Leo ten moita sorte. Oxalá herde a túa imaxinación! :)

 
Ás 20:14, 05/12/06 , Anonymous homedareia dixo...

quero máis historias destas... se non é pedir muito.

 
Ás 22:28, 05/12/06 , Blogger paideleo dixo...

Graciñas a todos polas vosas palabras que inspiran e estimulan.
A foto "roubeina" dun libro porque me gustou e esa xente era de St. Kilda en Escocia e adic´´abase a coller ovos das aves que aniñaban na costa. Iso é real...ou foi, millor dito. O resto inventeino eu menos o apelido Dos Anjos que é dun antigo compañeiro de traballo.
Repito. Alédame que vos gustase e se se me ocorre outra xa vola direi.
Un saúdo.

 
Ás 00:02, 06/12/06 , Anonymous O levantador de minas dixo...

Todas as historias realmente belas son verdadeiras, di a Tradición. Esa para min é a perspectiva principal da literatura.

 
Ás 00:31, 06/12/06 , Blogger Nemeth dixo...

bonita historia, e moi ben contada...

unha ledicia terte outra vez!

apertas

 
Ás 13:13, 06/12/06 , Blogger leco dixo...

Outra, outra!!!!!
preciosa historia :)))

 
Ás 11:26, 09/12/06 , Blogger X dixo...

Verdade non será, pero merecer merecía selo.
Eu coma Leco e os demais, outra, outra, outra!!!

 
Ás 22:45, 09/12/06 , Blogger David dixo...

Simplemente impresionante! PARABÉNS!!! :D

 
Ás 11:42, 17/12/06 , Blogger rifenha dixo...

Preciosa! Umha jóia. Mas eu já escrevi onte um comentário e hoje não vejo.
Nunca entenderei por completo as cousas da aranheira...

 

Publicar un comentario

És humano ti ?

Subscribirse a Publicar comentarios [Atom]

<< Inicio