4-4-2044

Cos meus 78 anos acabados de cumprir podo por fin escribir aquí. Non é nada doado: muito mudou o mundo. O que queda da familia non sei onde a teño e mesmo eu estou nun campo de concentración tratando de xustificar que non son católico nin tan siquera cristián. Vivo en plena zona invadida ( máis ben cedida ) ao Imperio Musulmán que xurdiu despois da rendición da coalición Xudeunorteamericana. Muito mudou o meu mundo. Demasiado mesmo comparando co nome desta tenda de Vilaguindastre que trocou de nome tres veces en cinco meses e que, a Allah louvado graciñas, xa non existe por imaxe pecadora e nome virandeiro neste 4-4-2044.
Tratarei de seguir informando.

Reclamando a Papa Noel

Este Papa Noel está choucho e equivocouse co galano de Leo. Hoxe tiven que cambialo. Fun a Vigo que estaba atestado de chuvia e coches. Preguntei en varios comercios se recollían o presente pero sen tique non facían nada. Por fin un señor maior díxome que fose á oficina de Correos. Alí fixen cola e expliquei o caso. Devolvéronme o agasallo de Leo que viña confundido co doutro Leo de apelido Salgado que afortunadamente devolveu antes o del. Foi facer o cambio de agasallos e todo solucionado.
O meu Leo quedou contento pero este é o último ano que Papa Noel se equivoca para el. O noso Leíño medra. Sabémolo.

Maxia

De todos é sabido que a necesidade agudiza o inxenio e así pasou este conto.

Un enxeñeiro da empresa que fabrica os Uro ( únicos veículos verdadeiramente galegos ) sentía mágoa de seus pais e outros maiores que coñecía que non tiñan carné de conducir e tiñan que ir ás verbenas á chuvia. Que fixo este enxeñeiro ?. Pois creou un veículo pechado para xente sen permiso de condución. Levou o proxecto a varios empresarios e só houbo un que se comprometeu a realizar o proxecto. Iso si, o veículo non podería chamarse Maxia como quería o enxeñeiro que non ía vender nin o primeiro cun nome en galego, ese dialecto que non vale para nada; así que o enxeñeiro puxo o nome en galego raro, deulle a volta ao pensado e puxo o nome máis comercial, molón, chupiguai e fashion da historia e quedou como Aixam que, seica, é máis moderno e soa millor.

As gafas máxicas

Con motivo do día das letras galegas pediron na gardería de Leo que levasemos unha camisola branca para pintar e un conto así que o Leo vai levar o conto das gafas máxicas.
" Cando entro no garaxe pídolle as gafas á miña nai porque son máxicas. Poño as gafas e o garaxe cos coches queda transformado na cova de Aladino cos tesouros. Se vexo un gato pola rúa convértese nun tigre. As farolas semellan palmeiras e así pasa con todo.
Logo miro para miña nai e é unha princesa guapa pero quito as gafas e segue sendo esa princesa guapa de antes.
Eu penso que a maxia téñoa eu nos ollos ".

Historia de Balbino

Balbino tivo moitos irmáns; algúns maiores e outros máis pequenos e non todos chegaron aos dez anos. El era vivo e tiña un don especial cos animais que semellaba que lle facían caso. Medrou con dificultades no medio dun ambiente pobre pero conservando unha forma de ser leda e unha forza de vontade enorme. Falaba moito e era botado para adiante. Cando chegou o momento da guerra civil creu os cantos de serea que falaban de patria, orgullo e orde. Non tiña dezaoito anos, mentiu na idade e meteuse vontario. Non destacaba especialmente pero ía dos primeiros aos sitios máis perigosos e así foi coa División Azul a terras rusas, a terras inimigas en mans de demos. Nese momento mandou esta foto para tranquilizar á familia dicindo que estaba na cruzada especial para redimir os comunistas. Non lle foi ben nin a el nin ao seu exército e o inverno, as distancias, as traicións foron calamidades que foron liquidando ós poucos ou ós moitos a División Azul. El caeu enfermo e deixárono atrás dándoo case por morto. Houbo un ataque do inimigo e el matou a un rapaz coma el pero do outro exército. Era el ou o outro e salvouse el. Víase moi mal e mudou o seu uniforme polo do inimigo por seguridade e para ter calor e caeu inconsciente. Cando espertou estaba rodeado de xente de rasgos asiáticos como lembraba nun dos poucos libros que viu diante. Falaban extraño pero amigable e levárono nun trineo tirado por renos. Acollérono no seu poboado de tendas de peles e botou unha tempada repóndose das enfermidades e das feridas de guerra. Aprendía rapidamente o idioma dos Nenets que o acolleron e recuperou a vida e as súas forzas. Coa chegada da primavera tocou mudar de lugar e seguiu co esa xente acolledora e sinxela. Balbino era forte e foi adiante. Aprendía rapidamente os costumes do pobo que o acolleu e a súa forma de vida que xiraba ó redor da caza, da pesca e cría de renos. A vida bulía e xurdiu o amor entre Balbino e Enej Ja que casaron seguindo os ritos Nenets. Balbino e a súa xente viviron felices uns anos pero chegaron compañías petrolíferas e madereiras ao paraíso Nenet. A súa xente foi discriminada na súa propia terra e tiveron que marchar. Cruzaron a Siberia en dirección leste durante un longo periodo de tempo loitando contra os pobos cos que se cruzaban e pasando calamidades. Cando chegaron ao mar decidiron deter o seu camiño porque toparon unha terra parecida á súa con xentes que os acolleron: os Even. Balbino empezaba a facerse vello pero era un mestre domando renos e construindo trineos. Ata que un día chegou un vello vestido de vermello que necesitaba un chófer para trineos experimentado...Pero isto xa é outra historia.

O conto dos rabos dos cans

Levo un tempiño traballando polas mañás e xa non saco a Colín con Leo a iso das nove da mañá. Colín adícase a cheirar por aquí e alá e o Leo observa o mundo dende o cochiño. Hai veces que se acercan outros cans a Colín e seguen sempre a mesma pauta: poñense a cheirarse o cu. O Leo vai medrar e un día empezará co esas preguntas curiosas dos nenos e quererá saber porque os cans andan a cheirar os cus dos outros. Nese momento terei que contarlle o conto que aprendín hai tempo.

Resulta que tódolos cans do mundo tiñan unha reunión mui importante nun palacio. Como ían estar apretados ordearon colgar os rabos na percha da entrada que xa se recollerían á saída. E no momento que estaban todos reunidos tranquilamente soou a alarma de que había un lume e alá fuxiron todos collendo o primeiro rabo que lles caía a xeito. Pasou o tempo e agora cando un can mira outro polo camiño acércase a verlle o rabo se é o seu que deixara pendurado. E así están na busca eterna do rabo deixado no palacio.

Bueno, o motivo é outro pero queda máis bonito se se conta en forma de conto, non é ?.

O conto do mecánico e o seu xefe

O meu compañeiro carretilleiro contoume unha anécdota que vou tratar de contar aquí.

Resulta que o mecánico dunha empresa era pequeno, pequeno e o xefe era un homón que pasaba dos dous metros de altor e que era ancho de ombreiros. O tal mecánico, chamémoslle Tino, tiña que cambiar uns fluorescentes da oficina. O Tino era baixiño e non lle chegaba ó falso teito. Tratou de estarricar as pernas e pórse na punta dos pés pero apenas tocaba o teito. Nese momento pasou o xefe, chamémoslle Don José, e díxolle con ton burlento: -" Tino, hombre; estírese que no le llega ". O xefe marchou rindo e o Tino foi buscar unha escaleira desas de tres banzos. Subiuse e chegáballe por pouco ó tubo. Despois de suores e renegos logrou cambiar os fluorescentes. Cando limpaba o suor con pano aparece o xefe. Don José seguiu co conto: -" Tino; que pena no nacer unos cinco centímetros más grande. Hoy no lo pasaría tan mal ". E o xefe botou unha gargallada. Isto encheu a Tino que lle preguntou ó xefe: -" Sabe usted porque soy tan bajito ? ". O xefe dixo que non sabía. " Pues porque soy hijo de un solo padre ". Don José quedou pensando e xa lle viña o enfado á cara. Tino rematou: -" No se enfade, hombre. Usted tampoco es grande ".

O conto dos bosques camaleón invisibles

Pois si. Ultimamente aparéceme o coche raiado ou marcado e bótolle a culpa a outros coches. Pero resulta que estou errado. Hai unha explicación científica. Cada vez que se constrúe unha estrada, unha rúa, un aparcamento, etc; a vexetación que había no lugar non desaparece así como así senón que se transforma nun bosque camaleón invisible que queda no sitio. Este bosque é como a alma do bosque anterior. E por que camaleón ?. Porque é da cor que quere e así hai piñeiros vermellos, silvas rosas ou carballos totalmente azuis. Por qué invisible ?. Porque anque teña cor non se pode ver. Iso si, esta vexetación odia os vehículos así que aproveitan que pasan pola súa beira ou aparcan perto para garduñalos ou golpealos e deixarlles esas marcas que logo aparecen no teu coche e non sabes de onde raio veñen e quen chas fixo. Xa está aclarado ese misterio. Agora non llo digas ó seguro que se bota atrás.

A imaxe está tirada do blogo de Nemeth que non podo comentarlle e felicitarlle este ano e aproveito a ocasión para felicitalo.

O conto das Pupieiriñas

Din que os galegos non temos personaxe nadaleira típica. Din que o Papa Noel non é noso, nin os Reis Magos; din que tampouco temos un Olentzero basco, un Vello Inverno ruso ou unha Befana italiana. Iso din. Pero eses que din iso non saben que temos as Pupieiriñas que saen no debuxo feito case por miragre xa que son practicamente invisibles polo diminutas que son. As Pupieiriñas aliméntanse de pupias ( miolo de pan ) e viven no bosque pertiño de fontes e lagoíñas. Son rápidas e silandeiras. Hai veces que sentes un asubío e unha sensación de ser visto cando elas andan ben perto. O seu traballo é adiviñar os agoiros de naipelos e nenos que aínda non falan e non poden pedir agasallos polo Nadal. Logo que o saben van lixeiras contarllo ó ser que leva os presentes en cada lugar do mundo.
Así que xa sabes: a fama lévana outros e o traballo está feito por unhas galeguiñas espilidas.
Que a túa Pupieiriña atine co teu agasallo e axude a que teñas unhas boas festas.

O conto de Sor Águeda Seisdedos

Esta casa perto de Pombistán ten a súa historia. A mediados do século XIX había no lugar unha rapaza mui boa que quería ir ás misións. Fíxose misioneira e estivo pola África negra uns aniños e logo pasou a sudamérica. Co tempo chegou á desembocadura do Amazonas. Sor Águeda, da familia dos Seisdedos, pasou unha tempada na misión ata que se fartou do trato que recibían os indios e os negros da zona. Un día non puido máis, arrincou o hábito e vestiu unha pel de xaguar e abandoou a misión cun grupo de indios e negros. Subiron polo río ata onde nunca chegaran os homes brancos e formou un quilombo. Os integrantes do quilombo decidiron facela raíña polo seu bo facer. Como había muitas iguanas na zona decidiron facela o seu animal totémico e a súa vida xiraba en torno a elas. O que non podía imaxinar Águeda é que as enfermidades ían matando un a un ós integrantes do reino dos proscritos. Cando só quedaba ela con vida baixou o río e volveu á súa terra para pasar os últimos anos. Cando chegou á aldea mandou esculpir unha iguana a un canteiro e quedou como símbolo da familia Seisdedos. Os últimos tempos botábaos Águeda a admirar a iguana dende unha fiestra. Por outra banda, os veciños din que Águeda non só trouxo unha enfermidade e muitos contos senón que tiña un tesouro agochado na casa. Pero iso nunca se soubo.
E esta é outra historia inventada e non o xantar da empresa.

O conto de Benigno Dos Anjos

Preguntei por aí e xa sei por que hai tantos pombais en Pombistán. Resulta que hai máis de cen anos apareceu un circo por Pombistán e nel actuaba un acróbata portugués mui bo que tiña unhas dedas coas que se enganchaban en calquera sitio que quixese. Bueno, o tal acróbata tamén sabía facerlle as beiras ás mozas e encaprichouse coa mestra de Pombistán. Ela non puido evitar namorarse del e tras uns meses casaron na parroquia. Co tempo naceu un fillo que herdou as cualidades acróbatas do pai e a intelixencia e bondade da nai. O neno foi bautizado como Benigno Dos Anjos. Pasou o tempo e o neno agabeaba e rubía a todo o que lle puxeran por diante: maceiras, carballos, piñeiros e ata eucaliptos. Un día, sendo xa un mozote, quixo escalar o campanario e o cura enfadouse. Díxolle que se lle gustaba agabear que se enrolase como mariñeiro para subir polos mastros dos veleiros. A Benigno chistoulle a idea e alá embarcou en Vigo nun veleiro. Pasaron uns poucos anos e percorreu mares distintos en barcos diferentes e de cada vez co mastro máis alto. Nunha viaxe pasou perto da illa escocesa de Santa Kilda e tivo ocasión de ver os illáns escalando cos pés descalzos os cons case imposibles da illa para recoller ovos dos paxaros que aniñaban entre as rochas. O Benigno decatouse de que a súa pelegrinaxe tiña remate por fin e quedou na illa onde chegou a ser dos millores escaladores. Pasou o tempo e a nobreza inglesa deixou de mercar eses ovos que apañaban con tanto risco e xa non había razón para subir a recolectalos. O Benigno matinou un pouco que facer co seu futuro e decidiu volver á súa parroquia que os fríos escoceses acababan co el. Chegou por fin e estableceuse para sempre. Como tiña saudades daquelas agabeadas na busca de ovos empezou a montar caixóns nos altos da súa propiedade: no tellado da casa, no alto do canastro, no curuto da meda, no pinche do alpendre e así practicaba e era feliz. Os veciños copiaron a súa idea e así hoxe case todos teñen pombais nas partes máis insólitas das súas propiedades.

Ben, todo isto é mentira pero ben podería ser verdade. Tiña esta foto de recolectores de St. Kilda que me gustaba e quixen poñela e facer un exercicio literario coa foto e de paso inventar un conto para Leo. E aquí está.