Vidas

 

Vida como cambio. Vida coma non-existencia. Dende o cemiterio dos Serafíns e Bugaríns e con algunhas lápidas en galego ata a ausencia de compañeiros dos nenos por confinamento e pasando do comercio de nome curioso mudado a outro con nome máxico para chamar á boa fortuna e o lavadeiro de coches que se traspasa. O venezolano de boa música e saúdo efusivo onde irá ?

Vidas e non-vidas: o futuro atropella o presente.

Vai e non volvas Covidal 2020

 

E xa remataron as festas. Xela "rezou" para conseguir o seu agasallo, rezou cruzando os dedos e aledouse cando espertou e mirou que estaba alí o xogo da Nintendo Switch. Gustoulle que comeran as galletas os Reis e que beberan a auga os camelos. Tamén preguntaba por que as personaxes de Nadal teñen animais de axudantes. Eu non sabía que responder e supoño que o ano que vén xa non preguntará.

E os nenos empezaron coas clases e eu sigo a traballar que a empresa medra en todo o mundo anque morreu un traballador do Contraviros alá en Ucraína.

Na foto sain as últimas torradas de viño destas festas.

Reis raros

 

Este ano empezou complicado por esta mobilidade que nos deixou o goberno e que provocará máis casos de Cornaviros. Mañá non deixan saír das zonas pechadas e así non iremos a Arbo e a ver se os Reis levan agasallos ás Sequeiras.

En Vilaguindastre non hai gatacalva este ano e poño a foto do ano pasado. Sai Baltasar e non o Papón que quedou polos desertos pero vivindo a corpo de rei e nunca millor dito.

Por Vilaguindastre hai colas en supermercados e tendas de xoguetes e non mirei pero supoño que haberá nas administración de lotaría. Había muita xente hoxe cando fun mercar comida para a cheminea. Tamén mirei unha muller grávida que semella que a pandemia criou unha xeración ou paréceme a min.

E eu estiven a fuchicar pola interrede cheirando ligazóns supostamente paradas e topei a Álex Ghalpón https://alexghalpon.wordpress.com/ que inda segue aí e a Dúbidas do galego que me descubriu un diccionario Castelán - Galego https://rinoceronte.gal/dicionario/ que vai mui ben e que traduce frases feitas e todo.

" Novo " Nadal

 

Hai un ano non imaxinabamos o que nos ía caír enriba ... y lo que te ronda, morena !. E coma este ano é tan especial por non dicir triste, pois non hai xantar de empresa e a cesta que chegou é diferente á doutros anos e  hai que adaptarse ao novo Nadal.

Xa avisei a Xela que este ano Papa Noel e os Reis ao millor non veñen por mor do Carroñaviros. Xa o Apalpador deixou de vir pola nosa casa hai anos pero Leo aínda lembra algo. O carboeiro si que vai pasear un día por Vilaguindastre coa Apalpadora. As que seguro que non veñen son as Pupieiriñas, aquel invento que puxen neste blogo e que creou algo de confusión.

Así que adáptate ao Novo Nadal e goza dos teus estes días !

 

Foguetes con motivo

 

Esta mañá sentín foguetes e lembrei que hoxe é Santa Lucía, a patroa dos canteiros e máis oficios relacionados coa vista.

Neste contorna hai muita xente que traballa no sector da pedra; tanto nas canteiras coma na construción con granito ou na transformación do granito para forrar paredes ou chans ou para botar nas estradas.

E hoxe semellaba un día de festa ao mediodía con xente tomando algo en terrazas e dentro de bares e coas ringleiras de xente na porta das panaderías. Nótase que abriron as cafeterías anque só sexa parcialmente daquela maneira e ata as cinco.

E Leo tópase muito millor e xa lle dixemos ao Sergas que Leo deu negativo na proba do Cornoviros e tamén sería bo motivo para botar foguetes.

Que sigamos sen máis sustos que miro o Demo este ata na furgoneta dun veciño.

De lonxe a preto

 

Lonxe quedan os días en que o Becho era unha enfermidade cousa dos chineses que comen esas cousas raras. Logo foi cousa de italianos e pegou o chimpo a grandes cidades españolas. Aparecía algunha personalidade que non coñecemos en carne co esa enfermidade que semellaba cousa de ricos ou de viaxados. O círculo foi estreitándose e xa soaba algún  afectado en vilas próximas ou na mesma vila. Logo pasou a aparecer en algún coñecido ou familiar lonxano. E agora xa está entre algún familiar ou compañeiro e xa coñecemos nomes e apelidos de afectados.

Leo está algo pachucho e tivo febre e estamos esperando por unha PCR. Fixémoslle unha proba algo menos fiable e dá negativo.

Crucemos o dedo e que quede aí a nosa relación co Escornaviros.

Tanta tecnoloxía...

 

Agora hai aparellos para todo e hoxe estreamos ( máis ben Xela ) un mando para a televisión que busca por ordes faladas. Lonxe quedan aqueles tempos nos que meu pai nos dicía que subíramos un patacón o volume da voz. Subir un patacón significaba subir un pouco de nada  e así tamén dicía meu pai " Non vale un pataco " polo que valía pouco. En efecto: un pataco eran dez céntimos de peseta que agora sería menos dunha milésima de euro.

E a tecnoloxía invade todo e este ano a lotaría da empresa había que mercala de forma Online e así seriamos máis felices pero como estou farto de corrixir as entradas e saídas do choio vía móbil online, pois non a merquei. Houbo máis intentos por parte da empresa para que mercaramos lotaría os que non o fixemos pero por aí non paso. Non deixaban mercar aos xubilados da empresa e limitaban a cantidade de décimos así que teñan sorte os que a mercaron.

E a tecnoloxía tamén vai anulando pensamentos como o compañeiro que co cambio de carretillas a gasóleo ruidosas a eléctricas silandeiras agora pon cascos de música para non escuitar o seu cerebro traballando.

E, pegando un chimpo ao tema do Cornoviros, resultou positivo un compañeiro que está de vacacións. Fixeran un peneirado no seu concello e saiu positivo pero, por fortuna, asintomático. Agora está de baixa e teño que cubrir o seu posto un tempo máis.

Éche o que hai !

Xogando coa lei

 

Ando estes días polo bairro obreiro por mor dunhas avarías e sigo abraiando co papo que gastan algúns. En Vilaguindastre xa recolleran todas as terrazas ás cinco como manda a lei. Pasei polo bar da foto ás cinco e dez. Estaban fóra catro xogando ao tute e había dous de " miranda ". Ningún levaba máscara. A taberneira xogaba e tiña o bar ás escuras e coa porta cerrada que non fechada. Cando marchei co fontaneiro ás seis menos dez ( que abraiou co bar ) xa había máis xente e tomando cousas coma café ou cervexas e había homes, mulleres e nenos. O fontaneiro preguntoume se aí non había coronavirus. Eu díxenlle que estabamos nunha cidade sen lei. El non sei se o entendeu. Eu si que non o entendo.

Queimando as vacacións

Un espirro e 18,7 ºC foron o aviso. Prendín a cheminea e púxenme a ler a Manuel Rivas. Máis tarde baixei á cadela por ese mundo fantasma dun domingo de chuvia e de nova normalidade. Tres rapaces en bicicleta e menos luces de coches ca de semáforos foi o que topei. Preparei a merenda dos nenos e toca viaxar pola arañeira, ler un chisco máis e queimar madeira ao mesmo tempo ca os meus últimos días de vacacións.

Imaxinación na política

 

Manolo Rivas fala de que temos que facer ecoloxía da linguaxe e recuperar o verdadeiro significado das palabras e non o que nos queren chuzar. Ben, el dío doutro xeito pero el é quen eu e eu son este menda.

O que si que estou farto de que lle cambian o que quere dicir un termo ou que o fagan tan etéreo e difuso que ou non diga nada ou diga todo o contrario ou diga todo ao direito.

O cartaz de arriba co esa frase tan nonseique que é " Imaxina canto futuro hai nunha Galicia 98% rural " é un exemplo do que quero dicir. Como uns políticos poden falar de imaxinar sendo  tan bos xestores e contables como son ? Como poden falar de futuro ? Futuro máxico, porvir ou que para quen ? Se é para os animaliños seguro que hai se non morren queimados ou intoxicados de tanto eucalipto. E o de 98 % rural ? É certa esa cifra ? Que quere dicir rural ? Xela preguntoume que significaba e se era palabra galega. Non souben que dicir pero tampouco o saben dicir os que o escriben á vista da paisanaxe que mira o cartaz e di. Que chulo ! Que bonita é Galicia ! E, claro, miran a foto pero non paran a ler e se len esa frase tan voluble interpretarán algo místico ou lendario que sempre vende.

E saíndo do cartaz hai que ver como se lles incha o peito falando de perímetros, conviventes, vacinas e " aforos ". E os bares empezaron hoxe coas terrazas abertas e a mesma xente de antes a tomar o cafelito e o cigarrito coa máscara de adorno ou presta para colocar e evitar unha multa se vén a autoridade que non está para iso que se supón que somos maiorciños. E en Vilaguindastre aínda non se pode tomar nada no interior que cando sexa pasará do 30 % ao 120 % ou máis se collen clientes.

E así estamos.

E descubrín que hai bandeiras da República do Sáhara en muitos balcóns e Xela pensaba que a xente cría que Papa Noel viña do Sáhara. E pensará como siga facendo caso de muitas trapalladas que se din e escriben.

En fin.

Empeza Covidal !

 

Estamos cuns días solleiros e ventando o Covidal deste ano.

No sábado tivemos visita familiar duns recuperados do Becho, corrixo; el aínda non ten olfacto nin gusto.

Xa no domingo montamos a árbore de Nadal, o Belén e mais os adornos pola casa, a entrada e a cheminea.  Prendemos a cheminea e viaxei a Xapón con Nekojitablog e a Xeorxia co Trío Mandili.

Onte topei cun veciño que non me saudou mentres el descansaba dunha carreira costa arriba na porta da Risquiña, un parque que ultimamente hai que reservar mesa que se xunta a xuventude para "vivir la vida loca". Despois cruceime con dous que ían cabizmóbiles pola beirarrúa e a cadela enroscou a correa co eles. Non sei quen ten máis culpa; se a cadela ou os outros elementos. Menos mal que ao final do paseo mirei veciños como o bebé Xoel que se animou a tocar a cadela ou o canciño Coco que xogou con Elsa e así me aledaron o paseo.

Pola tarde tocou sesión de xogo con Xela a " Quen é quen " e " Batalla de xenios ". Logo animouse Leo para xogarmos os tres a " Isto é o meu ", o nome oficial na casa do " Party Junior ". Despois Leo e mais Xela botaron un tempo xogando á pita e máis tarde Xela quixo aprender o número Pi e aprendeu bastantes decimais del. Leo díxolle que non ía ter amigos se facía esas cousas e eu díxenlles que coñecín un amigo que tiña un libro que se titulaba " Pi " e eran decimais e máis decimais ata o fin do libro e seguiría que é infinito. O tal amigo sabía varias páxinas de memoria e quería aprender todo o libro e non sei se o conseguiu.

Polo resto seguimos sen saír da contorna e facemos comercio local ( acaban de chamarme que me chegou o último libro de Manolo Rivas ) para apoiar á xentiña de aquí que nolo agradecen nos trinques como ben reflexa a foto ( un dos dous que topei en galego ).

Bonitas imaxes VS imaxes feas

 

 

Unha bonita imaxe é a do solpor con roibéns que vivín paseando a cadela o outro día. Tamén ía detrás del un fotógrafo que non o deu pillado.

O concello de Vilaguindastre estivo iluminado dunha cor especial polo día internacional contra a violencia de xénero. A imaxe é bonita pero o motivo é triste.

E a imaxe fea é a da actualidade coa xente limpando todo contra o becho mentres outros non coñecen o significado do café " take away " e tómano á porta da cafetería, fumando, rindo, coa máscara no queixo por se aparece a policía. Non dan aprendido.

En fin.

Descubertas diversas

 

 

Onte facía bo día e fomos mirar como estaba unha cabana que fixera Xela máis un amigo no monte de Atios. Aproveitamos e demos unha volta polo monte e descubrín un penedo enooorme que descoñecía. Non ten nome. É o Penedo, así en maiúsculas.

Tamén descubrín, xa na casa, un youtuber que fala de ortografía e descubrín que despois de ! e ? non se pon punto que xa vai incluido no signo. Agora non vou corrixir por ese motivo todos os posteos que escribín pero procurarei escribir ben a partir de agora.

Quen non escribe ben é este do cartaz que " transpasa " no canto de " traspasa ". Os bares teñen que pechar a partir de mañá para coller as axudas do gobernó ou vivir dos cafés e comida para levar. Penso que deberían seguir abertos e recibir axudas igualmente para manterse activos e o local ao día. Non sei.

E tamén descubrín que o grandísimo Kiko Da Silva debuxa a actualidade nun periódico diariamente. Tratarei de seguilo.

Préstame descubrir cousas !

Novembro inusual

 

Seguimos coa mesma e nesta situación tan atípica coas cousas a medio pechar. Os bares e restaurantes seguen pechados ou venden café ou bocadillos para levar. Mesmo o Burger King só atende para levar e mirar dous vendedores a domicilio comendo no aparcamento resulta curioso. Tamén é difícil buscar onde facer as necesidades e hoxe tiven que ir a un monte.

Non se pode viaxar facilmente e así non fun a Arbo á morte dos porcos e ímola virando deste xeito; con poucos contactos e saíndo o imprescindible. Non é a situación de marzo e abril pero chégalle ben.

O importante é non caír enfermo do que sexa.

Na foto está Elsa, a gran beneficiada de que esteamos na casa.

Recollidos

 

 

Entre o tempo e as prohibicións non se pode saír muito. Toca recollerse e pasar o tempo como se poida: axudando a Leo cos exames e cociñando ou ir buscar comida feita a un local para axudar a pasar este feche case total.

O Leo tampouco o pasa mui ben e o outro día ocorréuselle afeitar un anaquiño de cella. Esperemos que non faga máis experimentos raros.

Esperemos que remita o mal tempo e a peste que nos recolle anque me dá na espiña que este ano o Nadal vai ser murcho de máis. De feito unhas amigas de Naideleo xa lle felicitaron o ano novo ventando que non se van mirar ata o ano que vén.

Será certo ?

Sobre bares e sanidade

 

Fun lavar a roupa do choio ao mediodía e percorrín ese Vilaguindastre case fantasmal polo tempo gris e os bares fechados. Restaurante Castro, Platinium, El Sol, O Lar de Lore, Pizzería Argentino 2, Hamburguesería Alhambra, Cafetería O Porriño, Scala, La de Chato, La Bici, Maracaná ( que abriu despois de pechar Rami no confinamento de marzo ), Pantera Rosa, Val do Louriña, A Capela, Club Gesma ( que non sei se pechará que hai obras e furgonetas alí ), Pensión Puente, Restaurante O Carreteiro, Churrasquería Pontenova, Alirón, Que Che Apetece ( que leva uns días con papeis nas fiestras coma se foran reformar ), Nuevo JJ, O refuxio do Peregrino e Meigas; todos fechados por un mes de momento. É triste pero necesario.

Como tamén sería necesario extremar  o control de residencias de anciáns que, despois dunha vida de traballo e cando merecen descansar morren coma moscas... e non van de cafeterías !

E non falamos das probas que ou non as fan, ou tardan (  coma este novo Blogger ) ou mandan o resultado negativo por mensaxe de teléfono a quen non fixo a proba. Verídico 100% !

Na foto sai o meu penúltimo café nunha cafetaría.

Apretando o gañote

 

Como estamos nunha das zonas vermellas de Galicia as restricións son maiores. E para mañá ( antes era ás tres da tarde agora creo que ás doce da noite ) haberá feche de bares e restaurantes. Tamén fecharán servizos non esenciais e así todos estanse a preguntar se o seu negocio é esencial ou non. A escola de música seguirá aberta porque entra no grupo de actividades paraeducacionais. Tamén seguirá o xadrez por ser deporte federado, seica. Pero non se pode apostar por unha semana ou mesmo por uns días que o asunto varía coma o tempo.

O que está claro é que non podemos visitar os avós de Arbo nin eles a nós. A avoaE tampouco virá xantar conosco os sábados ou nós co ela. Esta situación é mui triste para eles; a ledicia de mirar os netos queda suprimida.

Tamén a familia de Vigo está tocada que hai un achegado que deu positivo e o resto está a esperar o resultado das probas.

Nada, que pintan bastos.

Na foto, unha imaxe que tardará en repetirse.

Conta atrás

 

Este becho non nos deixa e está o ambiente raro. Semella unha conta atrás para outro feche da xente na súa casiña.

Outros países tomaron medidas e hai autonomías que xa empezaron tamén. Ata o conselleiro de educación planea o ensino non presencial, con horarios e todo !

O dito;  é unha conta atrás como para a etapa ciclista que comeza o xoves no concello veciño.

O Becho non dá tregua

 

 

Vilaguindastre entra na zona vermella con 26 infectados e non se sabe que sairá de aí. Os bibliotecarios velan pola súa saúde e non abren polas tardes que sería o momento ideal para iren os estudantes e outra xente. Os parques infantís volven á primavera coas súas cintas prohibindo a súa utilización ( ou iso creo ). E o Leo queda sen adestramento polo menos unha semana.

No resto de Galicia prohíben xuntarse máis de cinco persoas pero no bar Casiano xogan ao tute catro e dous están de miróns sen máscara.

A vida éche así !

Por onde van os tiros ?

 

Pois resulta que un compañeiro está confinado porque a muller tamén o está. Deulle a baixa o médico de cabeceira e a Mutua da empresa non pode facer nada que seguro que o mandaba traballar. E así estamos, con indecisións entre autoridades médicas ou políticas e así iremos caíndo por aquí e por alá. É un caos e non está nada claro como a inmobiliaria da foto que me semellaba un salón de facer as uñas.

Quen o ten claro é Elsa, a cadela, que cando nos mira pór o bocal sabe que vai pasear.