Fin de Ldn

 

Rematou a estadía en Ldn. Este ano o tempo non acompañou e facía aire cando non estaba anubado. Demos paseos e fixemos terraceos na de Bruno coas súas cervexas artesás. Ceamos pizza de Stephan e un día xantamos no Pinela e outro no Bahía. Quedaron o Peralta e As Marías sen probar. O Valladares xa non ten comidas así coma O Carlete. Todo vai a menos. Cruzámonos con xente diversa coma o que levaba a chaqueta vaqueira con " God don't pay the bills " escrito, ou o avó co nique do Sahara do rivés e os calcetíns " Fuck off ". Supoño que non saberá o significado. A cadela correu pola area cando non había xente e Leo xogou ao fútbol canto quixo. Eu rematei " Vicus Afastado " e non me gustou. Daba todo masticado e con datos que sobraban coma os "16 grados positivos" ou con palabras con significados ampliados coma "apañou o móbil". E o final foi un churro digno de película B.

E poñería fotos pero blogger non me deixa. Como siga así terei que mudar de plataforma. 💨

A trinta por hora

 

Seica hoxe empeza a lei que prohíbe circular a máis de trinta quilómetros por hora por zona urbana. Teremos que ir en patinete. Iso si, teremos que deixar a peste dos móbiles atrás como di o sabio Roxelio no libro de Suso Lista.

Pois iso, circula amodo e non abuses do móbil. 

Chalordas, tataramigas e máis

 

Non hai policías na casa e xuntámonos máis da conta pero tamén entre vacinados, nenos e xente que xa pasou a enfermidade só quedaba eu de persoa problemática. E é que apetece xuntarse inda que sexa con máscara e así tamén onte os tres curmáns xogaron xuntos nun parque, falaron despois de Pejertos, Dositeos e Baltasaras e hoxe xantamos varios xuntos.

E avóM falou cun veciño de aquí que resulta que é de Arbo, dos Chalordas, palabra que non coñece o avóM pero que eu busquei e hai unha zona de Portugal que a emprega como sinónimo de horta ou leira. E falamos todos e lariamos coma chacarelas e así Xela fainos a burla e di " Tataramigas " que podería ser unha bonita palabra. Habería que buscarlle o significado; amigas de hai muito tempo ou amiga dunha amiga doutra amiga. Eu que sei.

E " Repúblico " durou pouco que lle fuxiu á dona e a ver se volve que xa hai cadeladas por ai diante que a primavera vén rabiosa.

E estou lendo " Como a roda no muíño " de Suso Lista, cun protagonista case Quixote facendo un camiño francés de Santiago ao seu xeito. Xa contarei como remata.

Por aquí estou

 

Hoxe estou na casa, non me vaia pasar algo polo martes trece; pero o domingo repetimos a paseata de Arbo.  Na foto sae a praia fluvial, despois os pescos que son as construcións desde onde se pescaba ou pesca a lamprea, a ponte internacional actualmente fechada polo Escornaviros e da outra beira do río xente sen máscara e non sei se poden estar así ou non fan caso da lei. 

Outro asunto, rematei de ler " Cobiza " de Reimóndez e parte dunha idea mui suxestiva. No futuro a humanidade está sen tecnoloxía e case non hai mulleres fértiles. Por outra banda unha científica logra mesturar unha muller cunha planta e consegue crear o ser perfecto. É unha novela escrita durante a pandemia e así ten esa carga distópica e case deprimente dun futuro mui duro para o planeta e os habitantes que quedan.

E hoxe aprendín que non de di pinchar en galego cando se pon unha vacina ou cando a roda perde aire con algo que se lle clavou. Pinchar só serve para saltar ou chimpar que así si que o usaba eu.

Tempo de " lisemia "

Hoxe por fin houbo mercado en Vilaguindastre e así apareceu algo de vida. Aínda non se sabe certo como vai quedar a liberdade no concello porque anque baixaron os casos ao millor rexen os datos anteriores. O caso é que a partir do venres haberá terrazas abertas que xa é algo. Tamén poderán xuntarse catro persoas non conviventes así que a avoaE poderá estar cos seus netos. Iso si, a Arbo inda non podemos ir.

Eu hoxe fun mercar e tiven que ir ao concello da Rosa. Deixei o coche e fun por un atallo e crucei a vía do tren e non me crucei con ninguén. Na farmacia dixéronme que se quería podía facer a proba do cuspe que é gratis. Dixen que non pero xa sei onde facela se a preciso. Ía volver por outro camiño pero mirei a Garda Civil e volvín polo atallo da vía.

A Garda Civil estivo controlando os montes este domingo pasado e multou a motoristas e condutores de quads por circularen por sitios prohibidos, non levar máscara e houbo casos de xente que non estaba no seu concello e non tiñan ITV nin seguro. Así aprenden que non se pode xogar polo monte por puro pracer.

Outra cousa: estou a ler " Arqueofaxia " de M. Lourenzo González e atopei que falaba dunha enfermidade chamada " lisemia " que mataba a muita xente. A novela é dos anos 90 pero xa anticipaba esta pandemia anque, claro, a enfermidade ten distinta orixe e distintos síntomas. Xa sería atinar demasiado ! Eu non a lin cando ma agasallara Naideleo no 2001. Nótase que non tiña a paciencia de hoxe para poder ler o principio que é algo confuso.

E a ver se ten razón Bill Gates e para o 2022 recuperamos a liberdade anterior anque co paso que levan as vacinacións teremos que facer como Uzbekistán e coller inmunidade de rabaño para poder andar sen máscara e con todo aberto e con contacto físico.

Xa se mirará.

 

 

Imaxinación na política

 

Manolo Rivas fala de que temos que facer ecoloxía da linguaxe e recuperar o verdadeiro significado das palabras e non o que nos queren chuzar. Ben, el dío doutro xeito pero el é quen eu e eu son este menda.

O que si que estou farto de que lle cambian o que quere dicir un termo ou que o fagan tan etéreo e difuso que ou non diga nada ou diga todo o contrario ou diga todo ao direito.

O cartaz de arriba co esa frase tan nonseique que é " Imaxina canto futuro hai nunha Galicia 98% rural " é un exemplo do que quero dicir. Como uns políticos poden falar de imaxinar sendo  tan bos xestores e contables como son ? Como poden falar de futuro ? Futuro máxico, porvir ou que para quen ? Se é para os animaliños seguro que hai se non morren queimados ou intoxicados de tanto eucalipto. E o de 98 % rural ? É certa esa cifra ? Que quere dicir rural ? Xela preguntoume que significaba e se era palabra galega. Non souben que dicir pero tampouco o saben dicir os que o escriben á vista da paisanaxe que mira o cartaz e di. Que chulo ! Que bonita é Galicia ! E, claro, miran a foto pero non paran a ler e se len esa frase tan voluble interpretarán algo místico ou lendario que sempre vende.

E saíndo do cartaz hai que ver como se lles incha o peito falando de perímetros, conviventes, vacinas e " aforos ". E os bares empezaron hoxe coas terrazas abertas e a mesma xente de antes a tomar o cafelito e o cigarrito coa máscara de adorno ou presta para colocar e evitar unha multa se vén a autoridade que non está para iso que se supón que somos maiorciños. E en Vilaguindastre aínda non se pode tomar nada no interior que cando sexa pasará do 30 % ao 120 % ou máis se collen clientes.

E así estamos.

E descubrín que hai bandeiras da República do Sáhara en muitos balcóns e Xela pensaba que a xente cría que Papa Noel viña do Sáhara. E pensará como siga facendo caso de muitas trapalladas que se din e escriben.

En fin.

Un novo outubro

 

Un novo outubro e sinto a sensación de que case todo volve a ser o mesmo. O traballo segue sendo estresante e andamos de aquí para alá cos nenos para as súas clases e as súas actividades como por exemplo Xela que segue indo a xadrez anque gardando medidas preventivas contra a peste que vivimos.

E o tempo que refresca e que conseguiu que se pechase a piscina ata o verán que vén.

E onte  morreu Quino, o pai da eterna Mafalda. Terei que relela.

Algo de distopía

 

 

 

O outro día rematei unha noveliña ambientada nunha futura Galicia con megacidades onde viven os cidadáns de pleno dereito que falan galego e terra salvaxe entre elas habitada por xente que falan unha mistura de inglés, español e francés e outros que falan latín puro e duro. O curioso foi cando cheguei a esta parte do libro onde din que se deixou de viaxar polo espazo despois de traeren os astronautas unha especie de " peste das estrelas " que matou á metade da poboación de América. Esta parte sooume coñecida, nonsí ?

E nestas andamos cun home facendo dedo o outro día que non creo que teña muita sorte e no día seguinte era unha muller a que facía autostop e non sei que pensar e hoxe levei un compañeiro novo ata o centro de Vilaguindastre e esquecín pór a máscara.

Estarán mudando os tempos ? Empezaremos a nova distopía ?

 

O sol cai

Baixan os días. O sol case non quenta na entrada no mediodía. O aire móvese ( o Leo di que o aire existe sempre ). AvoaE fai anos. Leo artigos de Roy Galán. Lavo roupa de faena e máscaras que sobran en barrio obreiro. Merco Lk do Louro e fotografo unha flor curiosa do xardín.

Incongruencias

Paseniño vanse esborranchando as mensaxes de fiestras e balcóns ou directamente desaparecen. Ás oito cada vez menos xente aplaude. Porque nada é inmutable e todo segue o seu camiño. E así o luns entramos na fase 1 que permite encher o coche coa xente da casa, visitas a familiares e amigos cun tope de 10 persoas e abertura de comercios pequenos e terrazas de bares á metade do aforo entre outras liberdades.
E así entramos nas incongruencias: só se pode pasear a determinadas horas pola túa localidade pero podes coller o coche e ir dentro da provincia a onde queiras e o tempo que queiras. Aparte na visita hai que manter a distancia de seguridade e as medidas hixiénicas. Como que todos temos unha mesa de vinte metros para sentarnos afastados os uns dos outros e comeremos coa máscara posta.
Ben, quen sabe o que sairá de aquí.

E na casiña todo ben. Hoxe choveu bastante e ninguén me mirou con envexa cando paseei á cadela. Cos nenos hai conversas e aprendemos detalliños como de onde vén a palabra abacate, por que Bugs Bunny ten ese nome ( Como vai a cousa, meu ? ) e que pinta ten un wonbat.
E seguirei fedellando pola interrede e despois a ler " Xente da Barreira " do homenaxeado deste ano polas letras galegas.

Día do libro ?

Sempre que podo, este día busco e merco algún libro, bueno, varios libros. Este ano, polo motivo arquicoñecido do Contraviros, baixei e nas dúas librerías estaban as libreiras pero coa porta fechada: mi gozo en un pozo !.
Menos mal que teño algún libro despistado dalgunha compra en mercadiños e podo tirar deles. Agora estou co " Nadie debería morir " e " Para despois do adeus ".
De tódolos xeitos; feliz día do libro !.

Airearse

Haberá unha hora que saquei a cadela a pasear e fun ao parque que temos á beira da casa que, milagreiramente, non quedou precintado pola policía local. Aquí hai paz e pode mirarse montes a quilómetros de distancia e éntrame a cobiza de poder ir ao Aloia, ou ir aos muiños do Deique ou subir a Cabreiros e mirar o gando solto ou ir ao Galiñeiro...pero non pode ser. Menos mal que teño libros abondo na casa e xa estiven no Macchu Pichu, no Sáhara, na Baixa California e agora vou a Exipto.
E hoxe tiven un agasallo, comín bigotes e torta Sacher, mandáronme un vídeo mui xeitoso e faltoume soplar unha candea pero en algo ten que notarse estes tempos tan extraños do Escornaviros.

Costas e virus

Empecei o ano malo do estómago. Supoño que serían as navallas ou un virus. Virus que tamén ten o ordenador. O meu virus xa pasou pero o do ordenador vai a máis.
E co ano empezaron as costas coa suba do pan e máis sorpresas que toparemos polo camiño.
Polo menos os Reis deixaron libros para distraer !.

Chuvias, flautas e libros

Nesta semana de chuvias empecei con catarreira e dor de cabeza. Para agravar o asunto Xela quería tocar a flauta... e aprendeu a canción " O himo da alegría " !; e todos os ensaios atureinos eu e a miña cachola.
O Leo recibiu unha alegría porque saiu o diario de Greg en galego por fin. Xa pasaron uns aniños de cando intentamos traducilo. E, seguindo con libros, eu conseguín o libro " Zocas e decibelios " do Raposo.
E así estamos: medios pechados na casa e a cadela apandando coas teimas de Xela.

Entre tres libros

Neste pasado dia da Diada e aniversario do 11 de setembro de 2001, Xela e máis nenos empezaron un novo curso. Xela ía contenta coas súas trenzas de raíz e o pelo alisado que quería conservar durmindo sentada.
Eu sigo coa miña rotina e lendo libros de fuxidos da guerra civil, do conflito do Sahara e agora quero ler  " Se isto é un home " de Primo Levi que sobreviviu en Auschwitz.
E que non se repitan estas traxedias !.

Mes de letras e flores

Promete este maio: camionetas de comida, día da nai, feira do libro, festival de Cans, letras galegas, eleccións e máis.
A ver se nos medra o céspede ( mea culpa: enterreino en troques de sementalo ) e arranxan o problema da humidade ( tardarán menos en restaurar Nôtre Dame ) para que sexa este mes florido e fermoso.