Farto de bandeiras

 

 

Onte e hoxe levei a máscara da foto e non tiven problemas porque a xente agora leva máscara cirúrxica, anda en bici, non colle as cacas do can porque anda cabismóbil ou porque lle peta e o mundo segue a dar as súas voltiñas. E a min plin, cunhas castañas e viño son felís.

 

Ilegata e outra xente

 

O problema este do Cornoviros lévao a xente ao seu xeito. Temos o caso da Ilegata, que nunca leva máscara e non saúda, que cando foi do confinamento vivía co noivo e ían de arriba para abaixo canto querían e que dá de comer a gatos e así o vecindario está feito unha gatería de muito nabo. Só me saudou unha vez e foi cando a " cachei " de noite dando de comer aos afillados felinos.

Logo están os que o levan con máis sentidiño e poñen a máscara cando hai que poñela e non pasea de máis para non correr risco anque despois poñen o pé debaixo da roda dunha carretilla por ser tan fervellico.

Tamén hai veciños do número dezaséis con EPI de arriba a abaixo.

E logo hai quen non pode máis e acaba suicidándose polas consecuencias económicas desta peste coma o propietario dos manequíns da foto.

Sentidiño e a levalo o millor posible.

Algo de distopía

 

 

 

O outro día rematei unha noveliña ambientada nunha futura Galicia con megacidades onde viven os cidadáns de pleno dereito que falan galego e terra salvaxe entre elas habitada por xente que falan unha mistura de inglés, español e francés e outros que falan latín puro e duro. O curioso foi cando cheguei a esta parte do libro onde din que se deixou de viaxar polo espazo despois de traeren os astronautas unha especie de " peste das estrelas " que matou á metade da poboación de América. Esta parte sooume coñecida, nonsí ?

E nestas andamos cun home facendo dedo o outro día que non creo que teña muita sorte e no día seguinte era unha muller a que facía autostop e non sei que pensar e hoxe levei un compañeiro novo ata o centro de Vilaguindastre e esquecín pór a máscara.

Estarán mudando os tempos ? Empezaremos a nova distopía ?

 

Mudanzas obrigadas

 

Foi chegar este becho do Escornaviros e mudou muitísimas cousas. Aquí poño a foto do furgón de Nel, un home con facilidade de palabra e artisteiro que de sempre andaba coa música ás voltas. Que eu saiba foi " pincha ", tivo unha discoteca, foi locutor de radio e ultimamente percorría toda a bisbarra anunciando eventos, festas e romarías. Agora levo días mirando o furgón aparcado cuns cartaces pegados dunha festa de agosto e non sei se o furgón rompeu ou o Becho rematou co negocio. Non sei.

Sei que o Leo empezou o instituto  ( 3ºda ESO xa ! ) e que hai normas como a entrada e saída por portas distintas doutros cursos, zona onde estar no recreo que é sen fútbol nin xadrez, e aireado das aulas. Tamén ten unha profesora que está amargada esperando que clausuren o curso a dous dias de empezado !

Tamén estamos en festas en  Vilaguindastre e pouco se notan sen atraccións e con poucas actuacións e con asentos separados e asignados por internet. Mirei unha rosquilleira dende o coche e hai poucas luces.

Muitas mudanzas obrigadas !.

Cole, mercado e autocinema

Xela por fin empezou o curso anque coincidiu co empichado de todas as estradas que daban ao colexio para desespero de pais. Seis meses sen escola e acordan empichar o primeiro día de curso !. Xela acabou farta de tanta máscara coa calor que facía. No seu primeiro día de clase explicaron en que consistía a peste esta e as normas que había que seguir: nada de compartir, zona de recreo limitada e marcas no chan para entrar e saír da escola entre máis normas. Un asunto curioso é que a norma de separar irmáns xemelgos segue en pé. Eu creo que sería millor xuntalos este curso pero, claro, eu non pincho nin corto.
Hoxe á tarde fun á piscina ventando o fin de verán e fomos ao mercado de oportunidades de Vilaguindastre con pouca xente e máscaras e xeles funcionando de seguido. Facía un serán de verán e tomamos algo cos veciños.
E máis tarde había autocinema e fun facer unha foto. Puñan as películas gañadoras do festival de Cans e fun facer unha foto que me quedou a espiña de non ir a un autocinema en Estados Unidos. Un organizador de Parolas íame dicir a frecuencia de radio para escuitar a película no coche pero dixen que marchaba e iso que había que anotarse nun correo electrónico do concello por mor da capacidade.

Setembro negro

 

Empeza setembro e non pinta nada ben. Os positivos de Escornaviros son cada vez máis e chegan máis perto. Un camioneiro da fábrica está confinado porque unha cuñada deu positivo. O Becho ronda ceibo e invisible e non sabemos por onde ataca. Estamos resignados e supomos que teremos que pasar por el para ben ou para mal.

Na empresa puxeron este anuncio que é complicado de cumprir porque somos poucos e algún non cambia de xeira de traballo.Así que será como  sexa .

Os nenos de infantil empezaron hoxe e mañá empezan os de primaria e Xela entre eles.

O asunto empeza a complicarse !

 

 

 

Menos mal que temos arte en forma de vimbio para alegrar un chisco o espíritu.

XVII Festival de Cans

Non me decatei e estes días foi o Festival de Cans. O outro día mirei xuventude saíndo de detrás da biblioteca onde se escuitaba música e extrañoume e hoxe mirei un autobús cun rótulo do Festival de Cans e entón informeime. Hai festival, si; pero hai que ir con entrada ou reserva que non hai atracións na rúa e non recomendan ir por ir por mor do Becho, está claro. Así que non fun e non sei como foi. Xa haberá máis ocasións.
O que sei que Naideleo deu negativo no teste serolóxico do Coronavirus para profesores de hoxe. Xa estivo nos exames de setembro sen facer a proba pero cando empecen as clases xa sabe que é negativa total, nin ten nin tivo anticorpos do virus.

O curso está aí

Empeza setembro e co el os exames de recuperación. Baixei a Vilaguindastre e mirei con satisfacción como os estudantes do instituto estaban na porta con máscaras postas coma se fose o máis normal do mundo. Esta imaxe deume unha dose de optimismo.
Fun facer cola á entidade bancaria e fixen unha foto deste mural: Os fillos que o sistema non quere nunca marcharon.
Creo que hai que dar máis dunha oportunidade á xuventude que vén detrás.

Pesimismo no aire

Esta normalidade 2.0 non me acaba de convencer. Aos poucos, imos saíndo e facendo algo semellante ao que era a vida anterior. Así fomos ao monte Aloia que tantas veces botei de menos cando o ollaba dende a casa no confinamento. E tamén fun por Vigo por segunda vez anque deprime mirar os baixos comerciais pechados e mirar a todo o mundo con máscara. Tamén fun hoxe a un centro comercial mercarlle botas de fútbol a Leo pero as setas no chan indicando o sentido do camiño, os botes de xel e o cuidado con non rozar con ninguén agobia bastante.
E pronto empezan os nenos coas clases e o sentir da xente é ben pesimista.
Ten razón a pintada: Cuidado ! Sigo aquí fóra ;)
Que llo digan a un curmán de Naideleo !

Recuncando

 

 

Pois Leo empezou a adestrar anque non haxa liga de momento. É o que ten o fútbol afeccionado ! Se tivesen cartos farían probas PCR e xogarían contra outros. Como non é o caso, tómanlles a temperatura cando entran con máscara, saltan ao campo e tiran a máscara. Cada un bebe da súa auga ( como tería que ser de sempre ) e ao finalizar non se duchan no campo. Polo menos fan exercicio.

Eu puiden facer algunha foto como a da boira tipo tsunami que vén do mar e que predice unha mañá seguinte cuberta de nubes. Esta foto coas torretas de luz ten un aire apocalíptico.

Aproveito que se pode facer de momento.

Paseos e visitas

Marchou a chuvia e xa se pode pasear con Xela e os amigos polo río Guindastreiro. Lembrei cando me bañaba no Peirao, présa que agora non sei onde está se é que existe hoxe. Tamén xoguei á pita coa beba que me chama Pepe e que lle dá zurras no cu aos bambáns porque están maliños.
Tamén fun por ese Vigo en obras coa rúa Príncipe onde a xente enmascarada viña contra min ata que caín da burra e mirei no chan as pegadas pintadas indicando o sentido de marcha. Merquei tapabocas do Rei Zentolo farto de tanta bandeira rojigualda. Non puiden evitar a visita de Librouro despois de tantos meses. Un emigrado en  Bruxelas  dicía que non aprendemos e que as máscaras e establecementos pechados chegaron para non marchar.
E hoxe os veciños convidáronnos a xantar e houbo unha parella de visitantes. A lereada e o licor café rularon e falamos de todo, ata de piscinas; unha de tinto e outra de branco cun dono peneque el que quería nadar coma un porpiaño.
E mañá haberá unha paseata a unha illa que non quixeron os reis de hai cen anos, parviños que eran !

A guerra das máscaras

E seguimos coa teima das máscaras. Chegaron para botar unha boa tempada e hai que apandar co elas. Hai incongruencias e erros pero está claro que é unha das medidas máis eficaces que temos para evitar o Cornoviros. Elas e o sentidiño.
Á mañá levei a cadela a pasear e chovía. Esquecín a máscara e non me acordei ata que mirei unha veciña co ela posta. O que fixen para non dar volta foi taparme co paraugas cada vez que viña un coche non fosen multarme. Xa á tarde fun co coche e nada máis baixar a costa había un home cunhas bolsas da compra aos pes como esperando que viñeran recollelo. Non levaba máscara e pasou a Garda Civil e parou. Falaron un nada, marchou a patrulla e o home puxo a máscara. Despois no centro estaba a policía local falando cun home que non levaba máscara e aínda botaron un tempo e non sei como remataría a figura. Tamén mirei algunha xente fumando pero nada tan descarado como no bairro obreiro. Estiven o venres alí nunha cafetería onde entraba xente sen máscara e saía á porta a fumar. Había unha merendola de aniversario e a propietaria do bar tomaba a temperatura á xente e mandáballe levar máscara pero durou un pouco a xente así. Iso si, entraba un velliño ao baño cunha máscara que tiña escrito " Amante de papá " en inglés. O que fai non saber inglés !. E tamén deben de regalar as máscaras cunha bandeira española que teño visto bastantes.
Sexa coma for, as máscaras están aquí para axudar anque algún " iluminado " coma Miguel Bosé pense que é unha forma de controlarnos o goberno.
Sentidiño !

Sabadete

 

 

 

Hoxe choveu pola mañá pero quedou unha tarde agradable para pasear e alá fomos Xela, Llechat, Naideleo e mais eu coa cadela. Naideleo sabía dun camiño na parroquia veciña e buscamos onde era e despois dun par de intentos topámolo. Deixamos o coche e comezamos a andar costa arriba seguindo o camiño dunha levada que surtía de auga a varios muiños.

 



Eu contei trece muiños: cinco arruados e oito en pe que non traballan, está claro. O camiño está limpo e sombreado por castiñeiros, salgueiros e amieiros.

Os muiños xa non traballan pero había unha poza baleira cun anaco de papel no chan onde demostra que usan a auga para regar por quendas.

Como curiosidade topei esta imaxe dunha muller ou un cristo con algo que semella unha espiga nunha man e un chupachups na outra. Isto estaba nun merendeiro onde empezamos a construir unha cabana con paus.
Tamén topamos unha parella e un parello por eses camiños que aproveita algunha xente para sabadetear e tamén para tomar unhas cervexas e fumar uns cigarros sen máscara, lonxe da policía neste día festivo.

Lombear

O outro día preguntoume o xefe que me quedaba por facer e dixen: " lombear ". Pero resulta que hai xente que non coñece esa palabra. Lombear significa facer un traballo físico duro que esixe dobrar o corpo.
E hoxe aprendín unha frase feita que significa facer algo doadamente: facelo cunha perna ao lombo.
E nada, hoxe coma se non me chegara co lombeo tiven que cambiar unha roda pinchada do coche. Para colmo de mala sorte cando levaba a cadela ao parque apareceu a policía local e dei media volta. Non é que estivese a fumar ( o que tiña que fumar na miña vida xa o fumei ); é que non levaba máscara. Por sorte non ían por min.
A xente parece que tomou en serio a nova prohibición de fumar na rúa e terrazas que só mirei a un fumando nunha terraza. Iso si, mirei ao flautista sen máscara pola rúa pero comendo pipas.

Para mostra de lombeo poño unha foto de Gustav Hennigsen.

Autoconfinamento

Iso semella. Saio para pasear a cadela e mercar pan. O outro paseo que fago é ao parque de aí ao lado ( que verde está na foto de abril ) para non levar o tapabocas. Iso si, fun á piscina onde estaba estipulado que non viñese xente de fóra pero vén algún familiar sempre pero coa máscara posta. E despois quedar na casiña co ventilador dalle que dalle e fedellando pola interrede adiante.
Eu chámolle autoconfinamento ou hikikomoremento.
Menos mal que mañá daremos unha voltiña.

Sempre quedan os soños

Traballando de mañá sempre durmo millor. Ata hai días que soño. Estabamos cuns amigos nunha festa na fábrica que tiñamos diante do noso piso de antes e descubrimos que no faiado había unha casa feita de cartóns e adornada con fotos. Isto era dun home sen fogar que lembraba cando casou e subiu a cabalo polas escaleiras do polígono veciño de onde viviamos antes. O mundo tiña menos cemento e a xente non usaba máscara nin escapaba unha da outra.
Pero soou o espertador e tiven que volver a este mundo de entruido obrigado.

" Se o teu día está un chisco amargo...Sacúdeo... Ás veces o azucre está no fundo ": agridóce mensaxe nun parque de bolas que vai facer cinco meses fechado.

Remata xulloviros

Este mes caloroso remata cunha baixada de temperatura que se agradece e máis cando temos que levar máscara tanto tempo. Ata no traballo andan enriba disto. Máscara ou queixada que muita xente así a leva posta no queixo e eu podo incluirme. disto. A ver se non obrigan a levala conducindo no coche propio que xa sería o colmo.
E nada, hoxe descubrín a película " A illa das mentiras " e teño cobiza de mirala. Vai das heroínas da illa de Sálvora que rescataron a remo a corenta e oito persoas dun barco que naufragou nesa illa nunha noite de Nadal e non había homes na illa. Foi o pior naufraxio de España e hai uns cen anos desta traxedia.
Na foto poño mariñeiros atrás e dúas mulleres remeiras diante.

De vellos e novos tempos

Domingo fomos a Campo Lameiro onde hai un parque rupestre cun centro de interpretación e cuns gravados prehistóricos espallados no exterior. O centro de interpretación está ben e alí explican o que pasaba nesta zona hai catro mil anos. Hai paneis onde explican como vivían, a que se adicaban e como soterraban os seus mortos. Había pantallas interactivas pero por mor do Becho estaban apagadas. Tamén na entrada había xel para as mans. Fóra había un edificio que en tempos era cafetería pero semella que muito antes da chegada do Contraviros xa deixou de traballar e só tiña dúas máquinas expendedoras e unhas mesas e uns sofás para descansar.
Fixemos o percorrido coa familia de Llechat ( coa neniña que me chama Pepe ) e facía calor. Seica había tres fontes pero estaban desconectadas. As diferentes pedras gravadas non se apreciaba nada claro. Menos mal que había á beira un panel cos debuxos que se tiñan que mirar. Fixemos o percorrido todo que serían uns tres quilómetros en círculo e só a Laxe dos Carballos nos impresionou ( a da foto de arriba ). Fóra do recinto toparon outra pedra gravada pero tampouco se distinguía muito. Supoño que usan unha luz especial ou unha cámara. Mesmo eu miraba millor o debuxo na cámara de fotos que na realidade.
Un exemplo de gravado que prácticamente non se distinguía a simple vista pero que se aprecia na cámara.

 

O que me impresionou saber foi que estaban feitas con pedra. Eu pensei que debuxaban con cicel ou un punteiro estilo canteiro pero non, levaban o traballiño de facelo raspando con pedras.

O sitio está ben e os nenos pasárono ben no labirinto e no poboado con dúas cabanas e dous celeiros e a súa pedra de moer pero os gravados están mui gastados menos os da Laxe dos Carballos. Había un roteiro guiado nocturno que seguro que se aprecian máis os gravados.

E nos novos tempos tiven problemas co coche. Apareceu rascado por outro coche dunha veciña e dicía que non fora ela. Ao final convenceuse e fíxose cargo.

Leo foi ao dentista do Sergas e entramos no centro de saúde despois de muitos meses de non pisalo. Botáronnos xel nas mans e a min, como levaba unha máscara de tea, déronme outra cirúrxica para pór por riba. O dentista atendunos ben e o centro de saúde estaba prácticamente baleiro de xente.

Tempos vellos, tempos novos.

Paranoia

A xente estase afacendo a levar máscara case todo o tempo e non me extrañaría que nos mandasen levar máscara conducindo, se non...ao tempo. Iso si, hai xente que pasea pola praia levando un chupachups e así non pon a máscara. Tamén hai xente que fuma e aproveita para tirar a máscara e afumar aos demais ( a ver cando prohíben fumar pola rúa ).
A verdade é que o Carroñaviros anda por aí e non nos podemos despistar. E así hai veciños que din que camiño da casa á piscina hai que levar a máscara anque pouco tráfico hai no camiño da foto. Está ben non deixar ir á piscina xente de fóra pero levar máscara cincuenta metros por un camiño baleiro !.
Hai que dicir que tamén contribúe a esta paranoia o abrocho de varios contaxiados en Vilaguindastre estes días.
O Leo onte foi adestrar perto de onde foi o caso e non pecharon o campo de fútbol. Entran todos con máscara, tómanlle a temperatura na porta, cada un leva a súa auga que poñen fóra do céspede coa máscara e adestran normal. Os vestiarios e duchas están pechados.
E imos safando !.

Máscaras na praia

 

 

Ao final animámonos a ir á praia pola tarde. Deixei á familia e fun aparcar onde puiden que non había ningún sitio cerca. Fóra da praia case toda a xente levaba máscara pero na praia xa era rara a xente que a levaba. Uns que xogaban á petanca non levaban máscara e mesmo o pizzeiro do furgón nunca a leva. Tamén hai que dicir que está bastante afastado dos clientes. Nos chiringos ao aire libre si que non leva máscara a xente.

 



Había pouca ou ningunha xente paseando pola beira do mar. A xente adícase ás actividades de sempre: ler, durmir, mirar o móbil, lacarear, xogar ao Uno ou á baralla, xogar con pelotas ou con palas e bañarse ou andar en barca ou paddle surf.
Fomos mercar uns granizados e unhas cervexas e entroume a cobiza e merquei unha 1906. Xela preguntou que tiña que ver o Covid coa cervexa porque non entendeu a palabra cobiza.
Quedamos ata as nove e media, cando a sombra cubría a praia.
Hai que aproveitar mentres se poida !.