Desta safamos

Pois é. Os da PCR de Naideleo andaron lixeiros e déronnos pola mañá o resultado negativo. Foi un alivio para todos !

E a vida segue coas súas miudezas: un pedichón cun cartaz reflectante no que pon que admite comida e mais produtos de hixiene, unha nube de abellas no Lidl para susto dos taxistas e abraio dos municipais, e as paparotadas que se multiplican co bo tempo e así nas Maruxainas había un grupo duns oito ou dez homes comendo sen máscara nin distancia.

Como mostra a foto a Risquiña a esta hora vacía cando antes tiña dúas mesas como mínimo ocupadas por chobenalla: nótase que agora hai bares abertos e hai liberdade de movementos.

A ver que sai deste desafogo ! 

Vaga na casa ?

 

Naideleo ten tres positivos nunha aula de nove. Isto declárase como gromo e toca facer PCR e autoconfinarse dez días sendo positivo ou negativo. O caso é que ela quixo facer unha proba de cuspe nunha farmacia que é gratis un día desta semana pero o día anterior retiraran o material das farmacias e agora cobran 150 euros por unha PCR vontaria nunha carpa en Balaídos. Isto non o din as noticias.

Chamaron os rastrexadores e xa mandaron facer a PCR dentro dunha hora. E a ver que sai de aí.

Esta semana xa non iamos ir a ningures pero esta noticia deixounos coma o iate da foto; embarrancados pola vaga do Coronaviros.

Por sorte Naideleo non ten síntomas.

Novo parque e outro día do pai

 

Onte fixo un día solleiro pero frío e fomos ao parque do Pazo dos Marqueses cos amigos de Xela. Puidemos tomar un café polo aire en menos de dez minutos que fechaban ás seis. Hoxe xa poden fechar os bares ás nove do serán.

As normas mudaron e agora non permiten xuntanzas nas casas pero si nas cafeterías. E así hoxe miramos para outro lado e comemos lamprea en Arbo e demos unha camiñada ata a adega As Laxas. Logo xa o ceo se fechou en nubes.

Hai que aproveitar estes respiros momentáneos que a nova vaga vai atacar. Parece ser que se vai volver vacinar coa AstraZeneca. A ver que sai de aí !

Día do número Pi

 

Hoxe é o día do número Pi. E por que hoxe, preguntarás ? pois porque no mundo anglosaxón hoxe é 3/ 14. E así quedou este día así. E Xela aínda lembra o número Pi  que aprendeu en decembro !!!

Tal día coma hoxe hai un ano entrabamos en corentena e pasamos a vivir algo novo para todo o mundo. Empezou un calvario que aínda hoxe segue cos seus mortos, xente que quedou con secuelas e xente que perdeu o traballo e xente que hoxe aínda non ten un futuro claro.

Hai un ano empezaba o peche total da xente e agora polo menos temos algo de liberdade de movementos ( ata as dez ) e podemos visitar outros lugares da comunidade ou que nos visite outra xente como avós e tíos dos nenos.

Poño unha foto que me mandaron dende a provincia de Lugo. Foto con truco.

Que de aquí a un ano non teña que lembrar este aniversario ! 

Pequeneces

 

Onte Leo recomezou a adestrar no fútbol. Liga desa categoría non vai haber así que todo quedará en adestramentos e algún partido amigable. A metade dos rapaces non foron adestrar e supoño que irá a menos o número. Outro exemplo de dano pola pandemia.

E Xela foi hoxe a xadrez. Esta é outra actividade que se resinte polo Becho. O número de federados caiu estrepitosamente e o número de competicións tamén. Tamén organizan campionatos virtuais pero xa son outra cousa, ademais pode haber algo de picaresca. Nada, que como tocar as pezas non hai e Xela nótao.

Na foto outras pequeneces coma un poni e un canastro mini. Foto tirada hai menos dunha hora no concello da Rosa onde fun levar a Xela a xadrez. O concello da Rosa estivo pechado ata a semana anterior e non podía ir Xela a adestrar.

A ver se o Cornoviros vai a menos para que rexurdan estas actividades e outras.

Agardando polo xeringazo

 

Pois é. Hai vacinas de Astra Zeneca para menores de 55 anos e eu atópome no tramo de 50-55 e vanme vacinar un día destes. O día non o sei que mandan un SMS e a ver que reacción me fai.

No choio vai marchar o Remeiro, un homón que traballa por unha ETT e que cobraba ben e resulta que agora ten que devolver cartos que erraron nas contas os da ETT. Non sei quen virá suplilo que últimamente entra e sai muita xente eventual coma O Mulato Víctor, David Nikevu o Amante do Alleo, Rubén o Falador, Fernando O Berete, Miguel O Sabichón e algún máis que me ha quedar atrás.

O asunto do traballo está coma a sanidade: digamos que complicado.

Case un ano despois

 

Quen nos diría hai case un ano que iamos estar así ? Os bares a medio gas con mesas marcadas alternamente con fita para non usalas. Quen imaxinaría que andariamos co betillo posto ou co babeiro esquivando apertas e roces de corpos ? Como albiscar que habería toque de queda de dez da noite a seis da mañá e que pecharían os bares ás seis da tarde que nin chega ao serán ?

Pois así estamos en marzo de 2021. Pendentes do que nos deixen facer as autoridades e agardando o día que poidamos facer unha fogueira e botar nela as máscaras do demo coma no debuxo que fixo Xela.

 

No entanto canearemos as situacións que pensamos perigosas e a ver se chega a vacina que seica esta semana que vén empezan a vacinar á xente dos cincuenta aos cincuenta e cinco anos, tramo de idade onde me atopo eu.

A ver se para o marzo que vén isto é só lembranzas dun tempo malo.

Aireándose

 

 

Nótase que abriron a man. Onte sábado facía un día precioso. Por fin a avoaE puido comer con nós. Despois fun con Xela á Risca. Quedamos co seu amigo Llechat e alá estiveron agabeando polos penedos. Había muita xente e quen máis  quen menos incumpría as normas de estaren só catro xuntos coa máscara posta e gardando a distancia. Había familias soltas e despois grupiños que uns eran algo máis legais e outros xa pasaban de todo como tres coches co maleteiro aberto, con música e cervexas e a xente de risa alí sen máscara nin posta de babeiro. Iso si, cando marchamos a iso das sete xa subía unha patrulla da Garda Civil que seguro que meteu un susto a máis dun.

E hoxe fixo outro día boísimo de sol. Á mañá fun mercar o pan e as terrazas non estaban mui cheas. Supoño que era cedo ( eran as once ) e aparte co día que estivo a xente foi por aí. Nós fomos a Vlrñ a voar o papaventos de Xela. Era a primeira vez e voou de marabilla e ben logo Xela lle topou o xeito. Tamén levamos a cadela e notábase que era a primeira vez que estaba nunha praia e que miraba o mar. Cheirou, cheirou e non xogou nin coa area nin con paus pero gustoulle.

A xente na praia era pouca e en grupiños e seguindo as normas daquela maneira. Os bares estaban abertos ( tiña eu a dúbida se ía ir algún ao tacho ) e marchamos ás seis e inda estaba a xente nas mesas coa súa bebida.

Antes as normas de circulación eran as máis infrinxidas pero agora as normas ditadas pola Xunta son máis infrinxidas aínda.

Ah, e deixo a ligazón a un vídeo marabilloso dunha muller formidable que se chama Nieves e vive en Viana do Bolo. É pastora, poeta, escultora de madeira e fotógrafa e os fillos construíronlle un museu que en canto abra vou visitalo de cabeza.

Para min que é a Apalpadora porque lle facía xoguetes de madeira aos fillos.

https://www.youtube.com/watch?v=hvFKe0ThsM8

Outra tregua

 

E hoxe amenceron os bares coas terrazas e as portas abertas. Tamén o ximnasio abriu a porta...e o Círculo Cultural. A biblioteca non, non sei que normas segue. Naideleo levou onte o xeringazo da Astra Zeneca e pasou mala noite con frío e na mañá calor. Notábase cansa pero foi millorando e foi traballar hoxe pola tarde e está ben de todo.

A avoaE recibiu visita dos netos e avóM recibiu unha boísima noticia referente á saúde.

E con este ambiente case feliz e este día caloroso e as árbores con floriñas e as formigas a corricar e as velutinas a zoar; pois semella que todo vai ben.

A foto é dunha terraza vella que non abriu este ano.

Tempo de " lisemia "

Hoxe por fin houbo mercado en Vilaguindastre e así apareceu algo de vida. Aínda non se sabe certo como vai quedar a liberdade no concello porque anque baixaron os casos ao millor rexen os datos anteriores. O caso é que a partir do venres haberá terrazas abertas que xa é algo. Tamén poderán xuntarse catro persoas non conviventes así que a avoaE poderá estar cos seus netos. Iso si, a Arbo inda non podemos ir.

Eu hoxe fun mercar e tiven que ir ao concello da Rosa. Deixei o coche e fun por un atallo e crucei a vía do tren e non me crucei con ninguén. Na farmacia dixéronme que se quería podía facer a proba do cuspe que é gratis. Dixen que non pero xa sei onde facela se a preciso. Ía volver por outro camiño pero mirei a Garda Civil e volvín polo atallo da vía.

A Garda Civil estivo controlando os montes este domingo pasado e multou a motoristas e condutores de quads por circularen por sitios prohibidos, non levar máscara e houbo casos de xente que non estaba no seu concello e non tiñan ITV nin seguro. Así aprenden que non se pode xogar polo monte por puro pracer.

Outra cousa: estou a ler " Arqueofaxia " de M. Lourenzo González e atopei que falaba dunha enfermidade chamada " lisemia " que mataba a muita xente. A novela é dos anos 90 pero xa anticipaba esta pandemia anque, claro, a enfermidade ten distinta orixe e distintos síntomas. Xa sería atinar demasiado ! Eu non a lin cando ma agasallara Naideleo no 2001. Nótase que non tiña a paciencia de hoxe para poder ler o principio que é algo confuso.

E a ver se ten razón Bill Gates e para o 2022 recuperamos a liberdade anterior anque co paso que levan as vacinacións teremos que facer como Uzbekistán e coller inmunidade de rabaño para poder andar sen máscara e con todo aberto e con contacto físico.

Xa se mirará.

 

 

Auto Covid, municipais, soños e interrede

 

Vaia noite  e mañá de chuvia ! E chovían mares cando fun con Naideleo a facer a proba PCR que lle mandaron unha cita para facela.

Despois ao mediodía mirei aos municipais facendo proba das drogas a un que ía con outro no coche.

 

De noite Leo soñou que iamos nun barco e que afundía e morriamos Xela e eu. Un pouco tenebroso. 

É como cando soñei que había " mambas ". Paseabamos e había xente facendo picnic nun parque coas máscaras postas daquela maneira e unhas negras miraron unhas formigas a fuxir e as mulleres escaparon cos seus nenos dicindo que viñan " mambas ". Apareceron uns insectos andaríns altos con plumas azuis. Os primeiros eran pequenos pero logo apareceron outros grandes coma gatos. Parecían riquiños e os nenos tocábanos e quedaban convertidos en zombis que necesitaban comer carne humana. A xente acababa coa cara de cor terra e ollos brillosos e sorriso satánico. O malo foi que a miña familia acabou sendo zombi e ía atrás miña. Eu botáballes comida pero querían morderme a min. Menos mal que espertei.

E como o día está así de choucho estou pola interrede mirando vídeos galegos, Frank Cuesta, Necojitablog, ou de idiomas coma o dun cajun co que me identifico. 

 

 

Polymerase Chain Reaction

 

Pois si. Domingo á noitiña facía un día perfecto para quedar na casiña: chovía de todas as formas posibles e a néboa non deixaba mirar a vinte metros. Pasei pola rotonda de Puxeiros coa súa estatua de bois que axudaban a subir os carros esta costa antes de baixar a Vigo. Tamén pasei pola rotonda dos emigrantes, á beira do aeroporto; novo punto de emigración. E a rotonda da avioneta e do canastro tamén a pasei. Aparquei  e entrei na nave do Ifevi. Alá tiñamos que andar tropecentos metros pola nave inmensa seguindo as indicacións dos seguratas ata as mesas onde tiñan as identificacións das mostras por minuto da cita. Detrás estaban os enfermeiros que nos collían a mostra do nariz adentro. Foi bastante rápido anque o resultado si que tardou que o recibín onte ás cinco menos cuarto: corenta e cinco horas máis tarde. E o resultado foi negativo como o da xente que coñezo que estabamos citados un de cada tres dos censados en Vilaguindastre.

Polo resto sen muita novidade. Ben, agora Xela mercou unha ocarina e está aprendendo a tocala. Algo bo tiña que ter Zelda !

E mañá empezo as vacacións anque non teña muito a onde ir.

A foto tireina da interrede. Sorry.

Actuación policial

 

Ao final son eu quen teño que facer a PCR ( Polymerase Chain Reaction ) E tamén lle tocou a Tíonan, Kasege e TíoNe. Seica formamos parte dese peneirado grande que fan en Vilaguindastre e outros concellos.

Eu teño curiosidade por saber o resultado que supoño negativo anque nunca se sabe.

De imaxe poño unha actuación da policía local con tres adolescentes do bairro obreiro que estaban tranquilamente fumando os seus cigarritos coa máscara daquela maneira. Ao final todo quedou nunha parolada sen máis consecuencias.

Bancos e outras actualidades

 

Á mañá fun ao banco a pagar o comedor de Xela e dar o meu número de teléfono para recibir códigos cando merque ou entre na conta. O empregado non sabía que van instalar este sistema de seguridade dentro de pouco. Tampouco sabía que o meu enderezo postal é tan sinxelo.

Logo recollín os nenos e Leo falou do profe que levou un susto no laboratorio cando caiu auga fóra e Xela falou das notas de inglés e das " tenedoradas " que comeu no comedor.

Naideleo recibiu unha invitación para facer unha PCR. A ver como sai a historia porque unha compañeira de choio recibiu o resultado... sen facer a proba ! e agora vanlle facer a proba por un peneirado deses.

E parece que o becho non vai a máis e menos mal que o ritmo de vacinación vai fatal; polo menos para a xente do común.

E semella asomar o sol un chisco.

Seudocaos

 

Coas novas normas hai lío. Poden xuntarse parellas de noivos pero non netos con avós. Podes ir cortar o pelo ás sete e media pero non podes mercar roupa a esa hora. E onte había un control da Garda Civil ás oito do serán nunha rotonda. Supoño que non multarían a ninguén que a esas horas podes ir encher o depósito do coche ou ir a un supermercado ou atender un maior ou máis excusas. Un pouco confuso semella todo. A min, por se é caso, déronme un novo salvoconduto no choio e xa é o cuarto !

Tanta confusión lémbrame este cartaz onde podes pensar que un curricho é o animal debuxado ou sexa a vaca e que ser panadeiro significa conducir un camión.

Nada. Que o principal é ter sentido común.

 

 

Ata outra, bares !

 

Coas novas normas a partir de hoxe pechan as terrazas dos bares e só atenderán para levar. Rematan as esceas de xente na terraza aparvada mirando o móbil co betillo queixo abaixo a medio metro doutro apampado igual. Tamén pechan cinemas, teatros, museos e bibliotecas. Os ximnasios son outros que pechan as súas portas e o deporte pasa a ser dentro do concello, individual e con máscara. Rematou o asunto de catro amigos en bici que sain dar unha volta as mañás dos domingos e logo paran a tomarlle algo a dez quilómetros da casa. Os comercios acurtan horarios e os centros comerciais pechan as fins de semana. 

Na nosa casa poucas novidades hai: iso si Naideleo pasa a dar clases online e Xela se quere seguir coa música terá que facelo dende casa. O pior é que non podemos visitar aos avós.

Todo isto fará baixar o número de afectados, seguro;  pero chega algo tarde e xente que vai morrer non pasaría por esta situación de teren actuado antes os gobernantiños que temos.

E a covidia que rompe récords do Coronaviros.

Pinceladas de perigo

 

 

A covidia oprime máis e máis. A pizzería só atende para levar. O " Chicoria " pechado por confinamento. O  " Saspi " exhibe un texto fermoso de Patricia Ayuste  no que acha de menos as fotos de familia, bota en falla queixarse de non ter tempo para facer muitas cousas, dálle rabia ter que ler decretos para mirar onde pode ir e a que horas e extraña os sorrisos descubertos, o roce de pel e as distancias curtas.

 

E eu que merco pantufas para pasear un hipotético peche domiciliar e tamén merco máscara de Falo Galego para risa da dependenta de ollos imposibles. E Xela queda sen once compañeiros de clase que quedan confinados ao descubrirse un positivo.

O cadro de perigo ten de cada vez  máis pinceladas.

E xa non podemos...

 

E o Leo tan contente que saiu do partido do sábado por asistir no único gol do partido e non vai poder repetilo. Si, de momento quedan cancelados os deportes federados e Leo queda sen fútbol e Xela sen xadrez.

Os contaxios medran de forma descontrolada e hai máis limitacións e máis que haberán de vir que nos espera un febreiro duro duro.

Toca limitarse ao concello e ter máis sentidiño se cabe.

Mentres poidamos

 

 

 

Leo onte tivo un partido amigable no concello da Rosa e tiven que levalo e, de momento, non estamos confinados e non sei como será o seguinte capítulo do culebrón da Covidia.

 

E pasamos pola rúa esta da Volta da Galiña que ten un nome tan curioso que non sei que significará.

 

E hoxe xa non saímos do concello para nada. Merquei pan e mirei dous escritos: un de poesía local e outro máis pragmático falando da pandemia, un ERTE e un despido.

 

Son malos tempos para a lírica !

Negocios que sofren

 

Nestes tempos da Covidia todo cambia e máis para mal. Xa non falamos da sanidade e da xente que sofre e que morre. Falamos de actividades que van a menos e mesmo desaparecen. Por aquí o turismo non é o máis  importante pero ten a súa baixada segura. Os parques de bólas infantís pecharon e tamén, creo, os puticulbs. Este peche paréceme ben que non estamos en tempos de comercio de mulleres. Por iso, resultoume curioso topar este cartel bastante novo dun puticlub que cambiou de nome e de xerencia varias veces. Agora xa lle puxo un nome de paxaro  " Anduriña " que era un recurso frecuente polos arredores de Vilaguindastre. Nesta vila formamos un cruzamento de varias estradas e aquí os clubes inzan ou inzaban. Temos o " Falcon Crest " e antes estaban " El Cóndor ", " Flamingo " e mais " El Cisne " que pecharon ou mudaron de nome.

Esta é a primeira entrada coa etiqueta Covidia 21. Hai que actualizar nome e ano.