leoeosseus

mércores, 24 de marzo de 2021

Centésimo e décimo sétimo mes

 
Pasa o tempiño case sen decatarse e esta xoubiña vai medrando e hoxe fai 117 meses, xa camiño dos dez anos.
Segue sendo intelixente e a cacholaa non lle para e debuxa, fai puzles, toca o piano ou lle aprende á cadela a dar a pata. Os aparellos electrónicos tamén a atraen así coma o YouTube cos gamers ou vídeos de Nintendo. Eu penso que os nenos de hoxendía xa están máis que absorbidos pola interrede e os seus derivados.
Menos mal que agora pode saír cos amigos aos parques e estiran as pernas e abren os pulmóns que lles deixa a máscara.
E pouco máis podo dicir. Deixo o debuxo que me fixo polo día do pai. 
 

Etiquetas: ,

domingo, 28 de febreiro de 2021

Aireándose

 
 
Nótase que abriron a man. Onte sábado facía un día precioso. Por fin a avoaE puido comer con nós. Despois fun con Xela á Risca. Quedamos co seu amigo Llechat e alá estiveron agabeando polos penedos. Había muita xente e quen máis  quen menos incumpría as normas de estaren só catro xuntos coa máscara posta e gardando a distancia. Había familias soltas e despois grupiños que uns eran algo máis legais e outros xa pasaban de todo como tres coches co maleteiro aberto, con música e cervexas e a xente de risa alí sen máscara nin posta de babeiro. Iso si, cando marchamos a iso das sete xa subía unha patrulla da Garda Civil que seguro que meteu un susto a máis dun.


E hoxe fixo outro día boísimo de sol. Á mañá fun mercar o pan e as terrazas non estaban mui cheas. Supoño que era cedo ( eran as once ) e aparte co día que estivo a xente foi por aí. Nós fomos a Vlrñ a voar o papaventos de Xela. Era a primeira vez e voou de marabilla e ben logo Xela lle topou o xeito. Tamén levamos a cadela e notábase que era a primeira vez que estaba nunha praia e que miraba o mar. Cheirou, cheirou e non xogou nin coa area nin con paus pero gustoulle.

A xente na praia era pouca e en grupiños e seguindo as normas daquela maneira. Os bares estaban abertos ( tiña eu a dúbida se ía ir algún ao tacho ) e marchamos ás seis e inda estaba a xente nas mesas coa súa bebida.

Antes as normas de circulación eran as máis infrinxidas pero agora as normas ditadas pola Xunta son máis infrinxidas aínda.

Ah, e deixo a ligazón a un vídeo marabilloso dunha muller formidable que se chama Nieves e vive en Viana do Bolo. É pastora, poeta, escultora de madeira e fotógrafa e os fillos construíronlle un museu que en canto abra vou visitalo de cabeza.

Para min que é a Apalpadora porque lle facía xoguetes de madeira aos fillos.

https://www.youtube.com/watch?v=hvFKe0ThsM8

Etiquetas: , ,

mércores, 24 de febreiro de 2021

Centésimo e décimo sexto mes

 
 


Xela fai hoxe cento dezaséis meses de vida. Durante os días do cole non lle deixamos estar con Tablet nin con Nintendo e ponse a lidar por aí con varias cousas. Tanto colle a guitarra coma o piano, despois xoga cos Legos de Harry Potter que pelexan contra un xigante e ela fai a historia pero sen abrir a boca. Ten vergonza, disque. Tamén le anque iso é ben raro e fixen esta foto de pura potra. Debuxa en papeis ou argalla con xoguetes. Tamén anda atrás de Leo coa pelota ou xogan a perseguirse. Non sei, ela sempre ten algo que facer importantísimo.

E o outro día fixo un ratiño xeitoso coa plastilina.

 

E hoxe coincide que é o día de Rosalía e eu escuitaba unha voz de muller recitando poesías dela diante do concello mentres facía tempo para esperar que saíse Xela de música. O recital era gravado e había unha imaxe da escritora proxectada no chan para ledicia dos nenos.
 
Unha maneira coma outra calquera de celebrar o día de Rosalía de Castro.
 

Etiquetas:

mércores, 10 de febreiro de 2021

Polymerase Chain Reaction


 

Pois si. Domingo á noitiña facía un día perfecto para quedar na casiña: chovía de todas as formas posibles e a néboa non deixaba mirar a vinte metros. Pasei pola rotonda de Puxeiros coa súa estatua de bois que axudaban a subir os carros esta costa antes de baixar a Vigo. Tamén pasei pola rotonda dos emigrantes, á beira do aeroporto; novo punto de emigración. E a rotonda da avioneta e do canastro tamén a pasei. Aparquei  e entrei na nave do Ifevi. Alá tiñamos que andar tropecentos metros pola nave inmensa seguindo as indicacións dos seguratas ata as mesas onde tiñan as identificacións das mostras por minuto da cita. Detrás estaban os enfermeiros que nos collían a mostra do nariz adentro. Foi bastante rápido anque o resultado si que tardou que o recibín onte ás cinco menos cuarto: corenta e cinco horas máis tarde. E o resultado foi negativo como o da xente que coñezo que estabamos citados un de cada tres dos censados en Vilaguindastre.

Polo resto sen muita novidade. Ben, agora Xela mercou unha ocarina e está aprendendo a tocala. Algo bo tiña que ter Zelda !

E mañá empezo as vacacións anque non teña muito a onde ir.

A foto tireina da interrede. Sorry.

Etiquetas: , ,

sábado, 30 de xaneiro de 2021

Nobel da paz e patatillas


 

Onte Xela saiu toda contenta do cole porque lle deron o Nobel da Paz na súa clase. Por fin ! Déronlle un diploma como lle deran a Leo no 2017 e un libro titulado " Color verde ladrón " que empecei a ler onte e rematei no mesmo día. O libro está escrito por unha muller de Jaén e, nun momento dado, fala de que hai patatillas nunha mesa de festa de aniversario. Prendéuseme a bombilla filolóxica e busquei polo Google adiante a palabra " patatilla " que eu supuña empregada nesta zona arredor de Vigo. A onde cheguei é a que tamén a din en Mallorca e que en Jaén ( de onde é a escritora ) existe un local chamado Patatillas.

Dende logo eu prefiro chamarlle patatillas ás patacas de bulsa e non chips, crisps ou patacas fritas que son outras ben distintas.

E é o que queda estes días medio enclaustrados pola covidia e os temporais: ler e comer patatillas... pero en paz, eh ?

Etiquetas: ,

domingo, 24 de xaneiro de 2021

Centésimo e décimo quinto mes

 

Hoxe non teño fotos actuais de Xela e poño dúas de principios de mes. Nunha está con Elsa nun sofá da casa da Refontán e noutra nun carreiro debaixo dunha viña en Arbo e coa máscara posta .

A aquela altura podiamos ir a Arbo pero agora non podemos saír do concello.

 

Pouco cambiou Xela desde eses días. Iso si, acabou por caírlle o dente que levaba abaneando tanto tempo. O décimo segundo as contas dela.

Ela segue sen comer muito anque hoxe bimbou oito chinchos dunha atacada. Segue co piano e a guitarra pero o xadrez aparcouno que deixou de ser presencial e por Zoom non lle presta. Nos estudos segue ben e os compañeiros confinados van ben e dando negativo un tras outro a medida que lles fan as probas PCR. Adica as fins de semana a xogar a Zelda e a mirar vídeos de Mario. Pola semana xogamos a Conecta 4 shots ou debuxa ou argalla enredos. Agora usa muito dúas frases: " Tengo una pregunta " e " No me juzgues ".

E seguímola virando !

Etiquetas:

sábado, 9 de xaneiro de 2021

Vai e non volvas Covidal 2020


 

E xa remataron as festas. Xela "rezou" para conseguir o seu agasallo, rezou cruzando os dedos e aledouse cando espertou e mirou que estaba alí o xogo da Nintendo Switch. Gustoulle que comeran as galletas os Reis e que beberan a auga os camelos. Tamén preguntaba por que as personaxes de Nadal teñen animais de axudantes. Eu non sabía que responder e supoño que o ano que vén xa non preguntará.

E os nenos empezaron coas clases e eu sigo a traballar que a empresa medra en todo o mundo anque morreu un traballador do Contraviros alá en Ucraína.

Na foto sain as últimas torradas de viño destas festas.

Etiquetas: , , ,

sábado, 26 de decembro de 2020

Centésimo e décimo cuarto mes ( e mais dous días )


 

Aquí a xoubiña sai retratada xogando con algún dos agasallos que recibiu do Papa Noel. Sempre está enfrascada en algo para non obedecer e esquivar a comida. Se non é debuxar é mirar a tele ou máis ben o mundo Nintendo. Tamén xoga á pita co irmán ou enreda coa cadela. Fai equilibrios coas cadeiras e matina coa maxia de Papa Noel. Cando deixe de facer estas dúas cousas deixará de ser unha nena e non quedará muito que xa ten nove anos e medio !

Etiquetas:

martes, 24 de novembro de 2020

Centésimo décimo terceiro mes


 

A xouba avanza que mete medo se o paro a pensar. Ten un cerebro argallante que me abraia e tanto inventa avións de papel como debuxa con sombras para dar volume ou fai flipbooks ( debuxos nas follas que cando as pasas rápidamente dá a impresión de que teñen movemento as imaxes ). Non sei de onde as saca. Está claro que non é da comida que come coma un paxariño. E non vou gabala máis para que non lle manden un mal de ollo.

Na foto sai resolvendo Temple Trap último nivel.

Etiquetas:

domingo, 25 de outubro de 2020

Centésimo duodécimo mes ( e mais un día )


 

 

Pese a tanto Coranoviros e ao novo estado de alarma a nosa xoubiña fai o centésimo duodécimo mes.

Ela está aquí co calacú que naceu no valado por fóra da casa da terra que tiramos en maio para pór o novo céspede. Tamén adivíñase a corda que emprega para subir ao mandarineiro. Iso e correr é o que fai cando chega a noite que se nota con enerxía.

E segue sen muito comer e prefire tocar na guitarra a canción de Harry Potter, unha polka ou " O himno da alegría " antes que porse na mesa a xantar.

E xa haberá máis para contar.

 

Etiquetas:

xoves, 1 de outubro de 2020

Un novo outubro


 

Un novo outubro e sinto a sensación de que case todo volve a ser o mesmo. O traballo segue sendo estresante e andamos de aquí para alá cos nenos para as súas clases e as súas actividades como por exemplo Xela que segue indo a xadrez anque gardando medidas preventivas contra a peste que vivimos.

E o tempo que refresca e que conseguiu que se pechase a piscina ata o verán que vén.

E onte  morreu Quino, o pai da eterna Mafalda. Terei que relela.

Etiquetas: ,

xoves, 24 de setembro de 2020

Centésimo undécimo mes


A xoubiña está aquí vindo de xadrez onde o pasa ben anque perda e gañe máis ou menos as mesmas veces. No cole leva mal o da máscara. Acaba asfixiada igual que todo o mundo e o malo é cando unha vez espirrou co ela posta e tivo que estar todo o tempo co ela. É esaxerado o da máscara: todo o día co ela incluso facendo educación física ao aire libre e logo van ao comedor e comen todos ben xuntiños e sen máscara. Non sei que sairá de aí..

Agora xa non lle deixamos xogar á maquinita pola semana e así ela argalla con papeis e fai avións e debuxos. Tamén volveu a música e de momento non ten inglés. A academia á que ía cobrou ben cobrado durante o fechamento e só mandaba ligazóns a vídeos que nin eran deles e non estamos dispostos a tirar cartos tan ricamente.

E o mundo segue a xirar.

Etiquetas:

martes, 25 de agosto de 2020

Centésimo décimo mes ( e mais un día )



Aquí temos a pizpireta que non ten pelos na lingua e di as cousas tal como as pensa e mira. É curiosa e se imos no coche pregunta de todo. Tamén vixía que non sobrepase a velocidade permitida. Gústalle a fruita e o chocolate canto menos " sano " sexa. Está tranquila ante o comezo do cole e das súas actividades que serán case as mesmas ca antes. O inglés xa non o terá presencial. As actividades serán fóra do cole que as Anpaa ( Asociación de nais e pais de alunas e alunos )  non están para luitar contra o Contraviros.
A ver como queda a cousa que nunca houbo un comezo de curso tan neboento.

Etiquetas:

sábado, 25 de xullo de 2020

Centésimo noveno mes ( e mais un día )


Podería pór unha foto da xoubiña coa máscara pero prefiro esta. Xela está enamorada da piscina e non quere saber da praia, a menos que veña o seu amigo. De feito hoxe non foi e quedou coa avoaE pero tampouco perdeu un día marabilloso de praia porque o ceo pechouse de nubes e todos marchamos da area co frío no corpo.
Non hai grandes novidades en afeccións, forma de ser e gusto alimentario.
Ós poucos creamos lembranzas como cando se meteu no vestidor para asustarme e asomeime a asustala a ela e ela dixo : Uh...Ah.

Etiquetas:

mércores, 24 de xuño de 2020

Noveno ano


E xa van nove anos. Son tantos que botei unha boa tempada pensando que facía oito anos no canto de nove !
Esta mociña é un ser inquisitivo e con muitas cualidades e tanto monta smartgames como toca a guitarra, o piano ou a frauta i esta cunha soa man. É teimuda pero con bo corazón e un pouco medenta a catástrofes ou a miniferidas ou bechiños que precisan dun microscopio para topalos.
Este ano soprou a candea pero non hai festa con amigos nun espazo infantil por mor do Cornoviros. Iso si, terá festa nun merendeiro na Risca, o monte emblemático de Vilaguindastre.

Este san Xoán foi máis apagado do que é normalmente: sen fogueiras nin sardiñadas ou churrascadas públicas e tampouco mirei cousas " mudar " de sitio coma noutros anos.
Haberá que esperar para o san Xoán que vén ou para a Noiteboa que é cando fan o lume e o roubo de cancelas e carros no Rosal.
Xa se mirará !

Etiquetas: , ,

domingo, 24 de maio de 2020

Centésimo sétimo mes


Estamos a un mes de facer o noveno aniversario da xoubiña. Ela tira para adiante comendo pouco e lidando muito. Polas mañás dorme bastante, logo almorza e mira a clase na tele ou fai deberes. As tardes téñenas libres así que xoga cos aparellos ou con Leo ou coa cadela. Ben, ten algunhas clases pola tarde por vídeoconferencia: inglés, guitarra e piano. Á tardiña pola fresca damos unha volta coa bici e para a casiña.
Ao primeiro tiña medo a saír da casa e quería máscara. Agora xa sai tranquila. Ten medo aos bechos e ás enfermidades e onte mirando un documental de Xapón tiña medo das radiacións e os maremotos. Tampouco lle gustou a vida que levan en Tokyo que traballan muito, teñen que alugar un amigo ou mercar un robot e non son felices.

E así vai: formando esa personalidade forte que ten cun corazón grande e amante dos mecos.

Etiquetas:

domingo, 26 de abril de 2020

Xela fixo a corentena


E hoxe foi un domingo importante e case coma os de antes. Hoxe os nenos por fin puideron saír dar un paseo dunha hora preto das súas casas. Fun mercar pan no mediodía e as rúas tiñan movemento tranquilo pero movemento e había persoíñas por aquí e acolá camiñando, con bici ou patíns ou monopatíns e había ledicia e algúns risos. Xa o botaba en falta.
E pola tarde saiu Xela despois de non calzar calzado de rúa dende hai 40 DÍAS !! Que se di pronto !
Espero que o becho non aproveite esta nova liberdade e que a xente siga tomando precaucións.

Etiquetas: ,

venres, 24 de abril de 2020

Centésimo sexto mesario


Segundo mesario de Xela pechada anque semella que dentro dunha semana van poder saír os nenos a un quilómetro á redonda. Poderá chegar á rotonda do canteiro, ao mirador da Risca, Fonteliño e Atios e ata o Rincón de Lola en Cans. A ver se así colle cor que parece enferma de " Lipis ".
Xela leva ben o confinamento. De feito, non quere ir ao cole que non sei que problemas ten cos compañeiros que non quere miralos diante. Vamos, iso di; que cando os teña diante seguro que cambia de idea.
As tarefas do cole lévaas daquela maneira: está bastante asilvestrada e di que o sabe todo.
Definitivamente, ten que saír da casa.

Etiquetas: ,

sábado, 11 de abril de 2020

A cazadora de trevos


Despois duns días morriñentos de chuvia hoxe asomou o sol. Dixémoslle a Xela que saíse tomar o sol e pregunteille que opinaba disto do Cornoviros e estar pechados na casa. Dixo que era como estar de vacacións pero o virus era como Elsa, a cadela, que por causa dela non podemos ir a muitos sitios. Eu pregunteille se comparaba a cadela co virus e dixo que o virus era " menos mono ". En fin, rimos un pouco. Logo adicouse a cazar trevos de catro follas no xardín e topou catro e un de seis follas que vai gardar para a avoaE.
E parece que se vai alixeirando o peche e vai empezar a traballar máis xente.
Ós poucos millorará a situación.

Etiquetas: ,

mércores, 25 de marzo de 2020

Centésimo quinto mes ( e mais un día )


Este mesario eche ben atípico con este peche involuntario.
Xela lévao bastante ben, sempre está enredando de aquí para alá cos aparellos electrónicos, cos diversos xogos, coa cadela, con Leo, etc. Cos amiguiños de clase fala por videoconferencia de whatsapp e o outro día felicitaron a un que estaba de aniversario. Cando saio para traballar dime que non colla o coronavirus.

Por non variar segue a comer pouco e a expresar o seu carácter.

Espero que o seguinte mesario sexa máis feliz e ceibe.
De momento o que queda é permanecer na casa o máximo posible como ben nos lembra Elsa.

Etiquetas: ,