Non baixes a garda

Hoxe baixei mercar e Vilaguindastre semellaba unha feira da xente que alí había. Era a hora que permitían saír aos maiores e coincidía co momento que aproveita a xente para mercar e así había colas en todos os supermercados, panaderías, carnicerías e estancos. Pensei que era case un día normal e arrisqueime por non facer cola e iso que xa mirara un jeep militar á mañanciña e tirei para un supermercado que está a seis quilómetros da miña vivenda.
Alí tiven o segundo aviso: fóra había un garda civil noviño pero tiven sorte que estaba de leria e debía de ter confianza coa xente do supermercado que quedaron para tomar un vermú alí mañá !.
Ben, merquei o que precisaba e inda topei un compañeiro do choio que vive por alí dende o confinamento. Cando retornaba un condutor deume luces así que peguei media volta e fun por outro camiño por se ascaso. E este era o terceiro aviso.
Xa no centro cando enfiaba camiño a casa había na rotóndola de Mos varias patrullas da Garda Civil. Tiven sorte e deixáronme seguir anque aí xa non tería problema. Cuarto aviso.
E xa chegando mirei uns chalecos verdes e pensei que era o quinto aviso pero non. Eran vontarios que ían casa por casa repartindo máscaras como así fixeron máis tarde na nosa casa.
En fin, non baixes a garda que aínda non rematou o control de movementos...e o Cornoviros segue por aí.

Comeza Maioviros

E agora comeza maio e cando non poalla chove ou sorprendentemente deixa de chover. E hoxe suponse que é o día do traballador pero poucos quedan e prohíben manifestacións anque sexan caravanas dun condutor en cada coche. Noutras ciudades fanas estáticas, con seis persoas erguidas e gardando a distancia de seguridade ou noutra cidade fan unha caravana cun número xa limitado de participantes.
E eu que navego pola arañeira e topo cancións de Xoana, unha veciña que tamén está presa, de momento, e que curiosamente falaba hai meses dun virus pero da canción.
E agora estamos coa película " Naceu unha estrela ".
Toca pasear a cadela neste último día de feche e que a Garda Civil patrulle onde sexa necesaria.

Optimismo

O compañeiro do choio deu negativo na proba do Confinavirus e é unha boa nova ou mala segundo se mire. É boa porque non ten a enfermidade e os compañeiros suponse que tampouco a temos. O malo é que non a pasamos porque se dese positivo significaría que estamos todos contaxiados pero sen síntomas. E a enfermidade ten que pasar por todo o mundo.

No ambiente nótase optimismo. Hai máis coches na rúa. Hai xente paseando cos nenos anque poalla. E a hora do aplauso semella que vai morrer un día destes ou unha semana destas. Haberá que preguntarlle ao presidente, ha, ha.

O outro día apareceu o avóM coa máscara posta e o maleteiro cheo de cousas. Todo vai ben por Arbo...ata saíron na Sexta coma un concello sen ningún caso do virus. Na imaxe da tele estaba O Pazo con todo pechado e sen xente e o periodista dicía que nun ano normal a esa hora e día sería a festa da lamprea e habería 30000 visitantes.

Pois nada, haberá que esperar a anos millores !.

Gama de notas

Discutir sobre quen debe aprobar ou suspender e demais trangalladas é pór pedras no camiño. Os alunos xa tiveron que estar na casa por culpa deste virus trasneiro, xa pasaron malos momentos; agora creo que é momento de rir na cara do becho e aprobar ós alunos.
Xa o ano que vén porá a cada un no seu lugar, digho eu !.

Alixeirando o feche

O goberno xa ten unha rota para alixeirar o feche e con sorte a final de xuño temos case toda a liberdade e case todo está aberto pero con limitacións de aforo e mantendo distancia de seguridade entre as persoas. Vai ser por etapas quincenais pero non se poderá saír da provincia, seica.
Mentres haberá que seguir como agora: saíndo o mínimo preciso e tratando de seguir coas actividades escolares vía virtual que curso presencial non vai haber.
E ao Cornoviros que lle dean e a ver se o mecánico da empresa non o ten que hoxe tócalle facer a análise aleatoria.

Ganas de saír

Onte saíron os nenos e houbo un pouco de descontrol nalgúns sitios onde xogaban xuntos e os pais estaban de leria. Esperemos non vaia na nosa contra pola saúde de todos e pola fin da reclusión nos fogares.
A verdade é que todos temos ganas de saír, de visitar familiares e de poder ir onde queiramos. Quen penso que o pasa mui mal é a xuventude que está sen o contacto real coas amizades tan necesarias a esa idade e fechados cos pais e chega a ser claustrofóbico. Eu tiven esa idade e non sei como reacionaría se me tocase vivir esta situación.

No choio temos un compañeiro mui novo de vintepoucos anos que se xunta cos amigos nunha casa e o fin de semana pasado ata se bañaron nunha piscina cuberta coa auga choca e verdosa coma a da foto. Quen lles pode reprochar algo ?. Necesitan vivir e gastar adrenalina xa que non poden facer trompos no Penedo Redondo.

O dito; a ver se nos van soltando ós poucos que todos precisamos aire fresco...se o Confinaviros nos deixa.

Xela fixo a corentena

E hoxe foi un domingo importante e case coma os de antes. Hoxe os nenos por fin puideron saír dar un paseo dunha hora preto das súas casas. Fun mercar pan no mediodía e as rúas tiñan movemento tranquilo pero movemento e había persoíñas por aquí e acolá camiñando, con bici ou patíns ou monopatíns e había ledicia e algúns risos. Xa o botaba en falta.
E pola tarde saiu Xela despois de non calzar calzado de rúa dende hai 40 DÍAS !! Que se di pronto !
Espero que o becho non aproveite esta nova liberdade e que a xente siga tomando precaucións.

O paseo espera por nós

Dicía que ían saír os nenos para a semana pero errei e é mañá cando sain. Non sei se sairán muito que dan mal tempo.
Os que si van notar o cambio neste tempo do Confinaviros son os animaliños que ata o de  agora tiñan todo para eles e agora vai haber máis xente a pasear. O paseo é só dunha hora e o resto do tempo teremos que facer o de sempre: fuchicar cos aparellos electrónicos e mirar películas, cancións ou vídeos.
Na foto está un papamoscas ( creo ) que eu cría que era un carboeiro. E no choio un compañeiro atropelou un tourón ( outro nome do teixugo ); claro exemplo de como inza a vida silvestre agora que estamos a maior parte do tempo fechados.
PD: nin papamoscas nin carboeiro, é un rabirrubio tizón.

Centésimo sexto mesario

Segundo mesario de Xela pechada anque semella que dentro dunha semana van poder saír os nenos a un quilómetro á redonda. Poderá chegar á rotonda do canteiro, ao mirador da Risca, Fonteliño e Atios e ata o Rincón de Lola en Cans. A ver se así colle cor que parece enferma de " Lipis ".
Xela leva ben o confinamento. De feito, non quere ir ao cole que non sei que problemas ten cos compañeiros que non quere miralos diante. Vamos, iso di; que cando os teña diante seguro que cambia de idea.
As tarefas do cole lévaas daquela maneira: está bastante asilvestrada e di que o sabe todo.
Definitivamente, ten que saír da casa.

Todo no aire

O futuro preséntase ben turbio. Aquelas boas épocas remataron hai pouco e teremos que afrontalo así. Teremos que amoldarnos á nova situación que non será tan próspera coma antes. Iso non quere dicir que non sexa máis feliz. Todo consistirá en aprezar o que temos e a quen temos e tratar de conservalo e gozalo.
E aquí seguimos coa rotina: Xela escribindo o que din nun vídeo de galego e Leo describindo en inglés as partes dun corpo feito de collage de famosos.
Na foto unha casa veciña dun famosillo que viviu millores tempos no GH.

Enmascarados

Nestes tempos revoltos a xente busca defensas contra ese macaco revirado que deixa todo patas arriba. As máscaras, gafas, luvas e pantallas son produtos máis que buscados, así como desinfectantes e produtos de limpeza. Anta a escaseza de máscaras a xente busca solucións caseiras e  aquí estou eu cunha feita por Naideleo que é ben xeitosa cunha abertura onde se mete un filtro de papel de cociña. Non sei se será mui eficaz ( ninguén o sabe ) pero síntome seguro co ela.
De cada vez máis xente usa alguna protección menos os taxistas que están en curro catro ou cinco coma se non pasase nada.
E logo está o outro extremo de xente que leva a máscara e evita o contacto e, incongruentemente, logo a saca para fumar !. Tamén hai xente que me parece que leva as medidas a extremos absurdos como un que está todo o tempo co ela posta no traballo e como escapando da xente e logo no comedor séntase cos demais e tira a máscara coma se nada.

Ante tanta incerteza hai que tirar do sentidiño e o que teña de ser será.

Abrindo a man

Hoxe baixei mercar pan. Tiven que desviarme e así fixen algunha foto lembranza de cando pase o Escornaviros este.
Nun edificio había un Carnaval de Balcones cos seus mecos e alegría de cores.

Nunha papelería teñen o que tiñan previsto vender o día do pai. Pasou un mes e semella que levamos varios pechados, nonsí ?.

A tenda das tatuaxes tamén ten a súa pancarta para darnos valor.

E seguimos na mesma anque o goberno vai abrir a man e deixará saír a nenos menores de doce anos a partir do vintesete.

Só falta unha semana para que poida saír Xela !. O Leo terá que agardar.

Entre reghateiras de abril

Pasou o día da república e non me decataba ata que mirei o edificio A Colmea de Vilaguindastre con varias bandeiras tricolores. É verdade: mira que me dá rabia que vaian os Mantidos a Coruña e Lugo e eu que non poida visitar a familia e todo por non ser eu da realeza.
E por aquí segue todo igual. O tempo está de abril con lanzas de sol e coas súas reghateiras ( esas chuvias indecisas, inesperadas e intermitentes ).
Semella que hai un chisco máis de movemento que abriu unha papelería e non se mira tanto control. Extrañoume mirar un neno pola rúa coa súa nai. O neno ía con luvas e xogando cunha Nintendo e esperou pola nai na entrada do Lidl á beira do segurata.
Non sei como van os números relacionados co Becho pero os ruxe-ruxe sobre o fin do peche non están claros. Falan tamén de que van estar pechadas as praias e que ata o Nadal non se normalizará a situación.
E onte estivo de quinto aniversario Mateo, o fillo dun compañeiro e foron felicitalo os municipais, a Garda Civil, os doantes de sangue e as empregadas do Eroski e ata o felicitaron na TVG, no Land Róber.
Toca seguir apandando.

Fin do cole ?

Onte decidían dende o goberno se remataban o curso ou non e seica non quedou nada claro. Semella que van aprobar todos pero que haberá clases en xullo. Serán unhas clases lúdicas e frescas e sen avaliación e impartidas por vontarios e ONG's. Nada, que non está claro.
De momento mándanlles actividades aos nenos como teatro para Xela e exercicios para Leo e eles fan o que poden. Xela tamén recibe aparte clases de guitarra por videoconferencia e inglés que lle dá unha muller filipina. Na casa temos un horario no que hai tempo para clases, para lectura e para exercicio físico e máis ou menos vaise cumprindo.

Este curso quedará mui raro pero xa sabemos que despois do ataque do Becho todo cambiará.

Banco e farmacias

Onte baixei ao banco. Había que facer cola fóra e un home non o entendía. Quixo entrar e díxenlle que había que esperar que había un cartaz explicándoo pero que el non lía. Entón díxenlle de mala maneira que tiña que facer caso do que lle dicían. Despois pedínlle perdón por falarlle así.
Aproveitei para ir a unha farmacia para tratar de mercar máscaras pero nunha cobrábanme seis euros e ao final nin estaban en venda e noutra non había. Seica lle van vir esta semana. Por aquí creo que non andaron a repartir como si fixeron en outros sitios.
O centro estaba todo pechado e os comercios aínda teñen roupa da tempada pasada que non sei como farán para vender no futuro. Os escaparates están sucios de farna e po e o ambiente é deprimente con xente que anda soa, con luvas e con máscaras de todos os tipos.
Despois do traballo, que semella tranquilizarse un chisco; fun botar gasoil. Co isto da pandemia pensei que ían subir prezos de todo pero non e mesmo o gasoil baixou de 1,16 euros o litro a 1,02. Pregunteille ao empregado se se podía lavar o coche e díxome que non se facía responsable se pasaba a Garda Civil. Como tiña entendido, non está permitido.
A ver se vai levantando isto.

Sesión vermú

Á unha houbo sesión vermú onde vivimos e saíron algún veciños a gozar da música dende diante da porta de cadaquén. Hai un veciño que ten unha mesa de música profisional e pon música de distintas épocas e a " Resistiré " non falta. Nós non quixemos participar. Gústame aplaudir aos sanitarios e botar unha parrafada pero organizar xa unha seudofesta seméllame un chisco inoportuno.
Na casa seguimos igual. Leo e Xela estiveron lendo un libro de Greg de crear o propio diario. No xantar tamén lle preguntamos a Leo que lle parece este asunto do confinamento e di que é excesivo. El di que é igual morrer do Covid-19 que morrer de agobio na casa, el que non quería saír da casa nunca antes e había que teimar co el. Supoño que non ten mui claro o grave problema e pensa que non lle vai tocar directamente a el.
E agora vou saír ao xardín que fai bo día e facer unha vídeochamada a avoaE.

A cazadora de trevos

Despois duns días morriñentos de chuvia hoxe asomou o sol. Dixémoslle a Xela que saíse tomar o sol e pregunteille que opinaba disto do Cornoviros e estar pechados na casa. Dixo que era como estar de vacacións pero o virus era como Elsa, a cadela, que por causa dela non podemos ir a muitos sitios. Eu pregunteille se comparaba a cadela co virus e dixo que o virus era " menos mono ". En fin, rimos un pouco. Logo adicouse a cazar trevos de catro follas no xardín e topou catro e un de seis follas que vai gardar para a avoaE.
E parece que se vai alixeirando o peche e vai empezar a traballar máis xente.
Ós poucos millorará a situación.

Pequenas aprendizaxes

Nin chega a chuviscar hoxe cunha babuxada que cai do ceo coma quen non quere. Toca recollerse maís aínda e gozar da familia e das conversas simpáticas. Xela dicía que quería ser vexetariana, logo que non quería comer seres vivos e logo que só ía beber auga, auga dóce " porque tiene azúcar ". Leo soubo que hai películas en galego coma " Sempre Xonxa " e que hai un río chamado Gállego. E non lonxe do nacemento do tal río está a Selva de Irati que queda pendente de visita.
Como queda pendente a suba ao Faro de Budiño pasando polas Ínsuas co ese verde-húmido-primavera.

Prioridades

Cando nos solten todos pensamos saír desbocados a gozar da natureza, das amizades, da familia que temos illada e de movernos por onde queiramos. Iso sería o bonito e desexable pero haberá de pór todo a andar primeiro e amañar eses pequenos desperfectos que teremos no corpo e nas nosas pertenzas. Haberá que cortar o pelo, mercar roupa e calzado para os nenos ( semella que o feche fainos medrar ) e amañar esas cousas da casa como bombillas fundidas, un cristal roto, o céspede ( agora precisamos USALO ata machucalo ), a vacina da cadela, a ITV do coche, etc, etc.
Todo isto son miudezas que agora non nos importan pero cando o Carroñaviros lisque co rabo entre as patas serán asuntos importantes.
Xa haberá tempo para andar camiñar eses camiños que non sabemos onde van.

Quen o diría ?

 

Nestes días grises anque faga sol todo aparece apagado sexa a hora que sexa. Bueno, ás oito asomamos as caras os veciños, aplaudimos e falamos un chisco. O resto do día é igual a foto do barrio.

 



Algunha vivenda nos fai lembrar que hai nenos e ledicia coma esta dun compañeiro de choio que ten dous macaquiños que poñen todo patas arriba e consumen cores a manchea.

 

Por iso, quen o diría que a padaría Amaquía ( que ten no servizo o audiolibro do Quixote todo o tempo ) me ía dar tantas alegrías con esa empanada de chocos ou esa rosca de Pascua.
Debo de estar san que me encanta comer. O Acollonaviros inda non asomou o fuciño por aquí.