8 M e antes

 

Sábado facía boa tarde e Xela foi co seu amigo a San Cibrán. Hai un feixe de cotos espalladps alí e muitas mesas para merendar. De feito, había muita xente merendando e ata celebrando festas de aniversario e cando marachamos a xuventude xa empezaba a sacar de bebidas das neveiras. Tamén había escaladores nun penedo de parede vertical. Traían furgonetas e logo ían quedar a cear.

 

Domingo fomos a Arbo que dende Reis non foramos- Así celebramos os aniversarios de avóM e de Naideleo. Logo pegamos unha voltiña ata unha nova plantación de albariño e tivemos que cruzar por un camiño de carro invadido por xestas. Logo volvemos á Refontán pasando pola Barreira e o Barandón onde hai montes dos tíos de Naideleo.

E hoxe é o 8 M que, paresme a min, está totalmente descafeinado comparado co do ano anterior e máis aínda comparado co 2019. Ás doce e pouco mirei muitas mulleres traballando en cafeterías , repartindo ou conducindo furgonetas. Suponse que a esa hora habería unha concentración na rotonda de SomosMos pero non sei como estaba o ambiente. Iso si, a perruquería de cans da foto non traballou.

E seguimos a conta

 

Si. Comemos as uvas e miramos os fogos que estaban lonxe e logo o resto da familia xogou ao bingo para comer Leo as uvas das Canarias. Eu fun para cama que me doía a cabeza. Por sorte, cando espertei xa non me doía a cabeza. O día estaba con néboa e mirábase algode neve nos montes de Portugal pero non podiamos ir que a fronteira está fechada polo Becho. O que si fixemos eu e mais Naideleo foi a camiñada ata Cabeiras. Pasamos polo Enxeño con cartel novo e todo inzado de xestas. Subimos a costa onde está a cadela grande vixiando as touras e pasamos por Perneiral coa súa " Plaza despaña " e o seu xugo e frechas que non fotografei. Pasamos pola porta da Adega Pazo Pondal que puxo uns cervos feitos de madeira para adornar. Logo xantamos e tomamos sobremesa e torradas de viño. Logo tocou dominó e máis bingo e recoller para volver a casiña.

A ver como nos trata este 2021.

Non-vendima e taller

 

 

 

 

Onte fomos a Arbo e pola mañá remataron parte da vendima. Tiña que ser a festa do Libramento pero este ano non había nada.
Hoxe luns empezaban coa Treixadura para a adega pero este ano non vou para estar cos nenos e para traballar tamén. Só axudei a cargar no tractor unha cuba de inox, unha bomba coa manga e a espaleadora.

 

E hoxe despois de traballar tocou ir ao taller para amañar os intermitentes do coche vello. Fotografei este cartaz simpático desta xente que vai por libre e non leva os fillos á escola de momento e iso que non teñen a excusa de que van ás festas.

 

Sendeiro en Arbo

 



Tantos anos visitando Arbo e non coñeciamos o Sendeiro dos Pescadores !. Pasa pola praia fluvial de Arbo e vai seguindo o Miño e o Deva ata a ponte de Mourentán. O sendeiro está limpo e é amplo e pasa por zona boscosa de ribeira ben sombreada. Aquí e alá había lugares bonitos co río baixando entre pedras. Pasamos por algún muiño arruado coma o do Ghato onde ía moer de pequeno avóM coa súa avoa.
Chegamos á praia fluvial de San Xoán en Mourentán onde non se aconsella o baño pola auga contaminada que baixa da área industrial da Caniza.

 

 

 

Iso si, a presa coa serrería reconstruida e a ponte románica de Mourentán fan unha bonita estampa. Nesta ponte resistiron labregos de Arbo contra soldados de Napoleón en 1809.
Eu coñecía as praias pero non o camiño que as unía.
Agora quédanos o camiño dende a praia de Arbo ás pesqueiras de Sela.

Día do can

Seica hoxe é o día do can e a nosa cadela está tranquila dentro da casa para non sufrir as calores de fóra.
Quen sufriu pero por mor das vespas foron os avós de Arbo. Na horta teñen un pé de andamio para soster uns arames e alí aniñaron unhas vespas. Cando foi avoaM coller uns pementos dúas vespas picáronlle e de tan mal que estivo foi a urxencias á Caniza. Atendérona ben e rápido e descubriron que é alérxica. Déronlle unha especie de xeringa para outra ocasión e a mala sorte foi que no domingo volveron picarlle. AvóM ía porlle a cura e pinchou o dedo e desta volta foi o avóM a urxencias co dedo inchado, negro e adormentado. Agora están os dous ben.
Onte fomos a Vlrñ cunha amiga e a filla e perdeu a chave do coche. Tivo que chamar ao home que lle trouxese unha copia e así tamén el coñeceu a praia.
E por fin nos arranxaron o termo da auga quente que aínda estaba en garantía. Tiveron que cambiar unhas resistencias que en teoría duran cinco anos pero neste caso non chegaron a ano e medio.
Tres exemplos de que case todo ten solución.
E hoxe é o día do can e aí  a está tan feliz e sen máscara.

Sardiñas e Espadeiro

Onte fomos a Arbo e comín as primeiras sardiñas do ano e ben boas que estaban. Ademáis foron regadas cun viño Espadeiro feito manualmente cen por cento. Vendimado nun monico, estruchado coas mans no mesmo munico. Logo o bagazo foi para unha rede dos xamóns e foi prensado e retorcido coa man e logo cun pau enganchado para aproveitar o líquido todo. O viño resultante non é mui ácido, non pinta e é dóce e lixeiro.
Despois tiven que mandarlle unha sesta. A zona máis fresca estaba ocupada polos críos que facían ruido xogando a " Isto é o meu " e fun durmir no chan nun cuarto do fundo da casa para abraio da avoaM.
Fixo unha calor de lume e logo Xela aproveitou o chafarís do rego para mollarse.
Marchamos abrindo o portalón provisional sen o mando do pavero do avóM.

Optimismo

O compañeiro do choio deu negativo na proba do Confinavirus e é unha boa nova ou mala segundo se mire. É boa porque non ten a enfermidade e os compañeiros suponse que tampouco a temos. O malo é que non a pasamos porque se dese positivo significaría que estamos todos contaxiados pero sen síntomas. E a enfermidade ten que pasar por todo o mundo.

No ambiente nótase optimismo. Hai máis coches na rúa. Hai xente paseando cos nenos anque poalla. E a hora do aplauso semella que vai morrer un día destes ou unha semana destas. Haberá que preguntarlle ao presidente, ha, ha.

O outro día apareceu o avóM coa máscara posta e o maleteiro cheo de cousas. Todo vai ben por Arbo...ata saíron na Sexta coma un concello sen ningún caso do virus. Na imaxe da tele estaba O Pazo con todo pechado e sen xente e o periodista dicía que nun ano normal a esa hora e día sería a festa da lamprea e habería 30000 visitantes.

Pois nada, haberá que esperar a anos millores !.

Encrucilladas e bornazas

O domingo houbo unha tronada sorpresa en Arbo e chegou a marchar a corriente uns minutos. Dixen que era bo momento para contar contos da Santa Compaña e iso fixo activar a memoria dos máis maiores e empezaron a falar dunha encrucillada onde se deixaba os restos da comida dunha persoa que tiña un mal para que os comera outra persoa ou animal  e así pasarlle o mal. Tiña que ir unha"  curiosa ", que é coma unha curandeira e dicir aquelas palabras que sabía ela para conseguir a cura.
Nunha oíra eu a palabra " curiosa " para ese concepto como tampouco oín a palabra " bornaza " que define unha néboa basta nocturna que dixo un compañeiro do choio o outro día.
Cantas cousas seguen quedando por aprender !.

Entrou abril

Rematou marzo coa carretada de agasallos que levei para min: que se bombóns, que se pantalóns, que se entradas para teatro, que se libros, que se cervexas artesás, que se produtos ecolóxicos e sibaritas.

E abril comezou con Xela que foi onde non tiña que ir e non me seguía e escondinme dela e logo non me topaba na galería Durán. Nuns segundos armouse unha enleada cos camareiros das galerías e unha dependenta dun comercio con Xela no medio co seu panda de peluxe chorando que non me atopaba. Logo abrazouse a min e xa non me escapaba; aprendeu co susto. Máis tarde díxome que tres cousas levaría a unha illa: a Naideleo, xoguetes e unha hamburguesa. Púxenlle cara de sorpresa e díxome: " ¿ Qué ?. Estaba indecisa entre tú o una hamburguesa pero tengo que comer, ¿ no ?. "
No domingo amenceron rotondas con globos azuis do día do autismo e fixo unha tarde boa para dar unha paseata por Arbo adiante e mirar o corticeiro sen pólas caídas polas tormentas ou como amplían a adega das Laxas. Por sorte non atopamos o lobo como atopou a bisavoa Celia e relatou por enésima vez e que o siga contando que vai para os noventa e dous anos.

En Oniria

Despois dunha boa tempada traballando de noite agora traballo pola tarde. Mudan muitas cousas e agora durmo e soño e teño varios soños por noite. O mundo onírico é complexo e sen explicacións exactas do que acontece. Lembro unha noite con tres soños. Nun enchían o val de Arbo de auga por mor dun encoro e a xente mercaba monte no alto para construir a casa fóra da auga que chegaba ata as portas da primeira casa da foto. Do segundo soño non lembro nada e no terceiro eu conducía un coche por Arcade e na estrada paralela ía outro coche meu teledirixido e seguindo o mesmo camiño.
Supoño que será millor estar a soñar que non estar na vida esperta cos seus problemas.
Supoño que diso saberán muito os aborixes australianos.
Non canso de supoñer.

O 2017 está aquí

O ano comezou en Arbo despóis de comermos uvas en lata que non había das naturais. A bisavoa Celia non quixo uvas e deitouse antes que lle doía a cabeza. Ás doce pasadas empezou a foguetería no Barriño onde a xuventude ilumina a noite .

Na mañá seguinte fixemos unha camiñada Naideleo máis eu pola zona onde miramos a tala de piñeiros, os cabalos e touras e detalles curiosos como o do escudo heráldico que tanto deu para comentar naqueles tempos bos para os blogos.

Tamén me resultou curiosa esta figura e unha revista de pelos que protexían a dúas touras. Non sei que poderes de defensa terán !.

E hoxe fun testemuña dun caso de violencia doméstica en pleno centro de Vilaguindastre. Saiu unha muller á porta do balcón pedindo socorro, pechouse dun portazo a porta e logo por unha xanela berrou: ¡ Me están pegando !. Outra vez pecharon a ventá con forza e a xente e eu quedamos á espera do que ía acontecer. Houbo un que chamou aos municipais que estaban a un paso de alí e sorprendeume gratamente a reación do flautista que admira Xela que foi a un bar do edificio dos berros para avisar do que acontecía. Os municipais chamaron á porta pero non houbo resposta e non poden tirar a porta abaixo sen haber evidencias. Buscaron testemuñas e ofrecinme eu por se for preciso para algo.
Espero que todo quede en anécdota.

E así empeza este ano.

Novembrizando

E chegou o frío como mostra a moneca do tempo do Ferral.

Estivemos pouco tempo na festa dos Calacús. Eu comín castañas e os nenos churros de chocolate. Como mudan os costumes !.

Topamos esta nota no cuarto de Leo e o ratiño Pérez deixoulle algo a Leo. O neno quedou gratamente sorprendido e non sabía por que o ratiño fixo a súa aparición. Non sei; aquí pasou algo raro.

Levo tempo sen escribir porque esta vida absorbe o tempo libre. Tamén estivemos liados preparando un traballo da " Volta ao mundo en oitenta días " polos EEUU para Xela. Extrañoume que fixese parte do percorrido nun trenó con velas.

A Torredocaminho tamén ocupa parte do meu tempo e así aprendín a canción que tararea un compañeiro cando está cabreado e non é outra que a de Xesuscristo Superstar.
A miña canción cando estou algo encabuxado é a de " Carros de fuego " ou a de " La, la, la ".
Eu aprendín na mili iso de " Cuando un gallego canta o le dieron por el culo o poco le falta ".
Ti tes alguna musiquiña para eses momentos de rabia contida ?.

Remollándonos

En Sanguiñeda...

en Vilanova de Cerveira...

en Melgaço...

na illa da Toxa.

O caso é non arder como Arbo.

Avernuncio !

Hoxe tocou visita á familia de Arbo e non houbo grande novidade. Iso si, hoxe non oín unha expresión que repiten muitas veces cando queren dicir que algo lles semella incrible ou que non pode ser. Cando lles din algo que lles soa imposible soltan un: " Avernuncio ! " sonoro. É algo que só oín aquí e que usan muito e ata se me pegou e dígoo ás veces.
Tratei de buscalo pola interrede e aparece como palabra nunha vila cacereña co significado de persoa obtusa e rara. Tamén aparece nalgún libro antigo e semella o nome dunha comida. Cambiei o " v" polo " b " e en abrenuncio xa me dan resultados máis acordes co que trataba de achar e aparece no Quixote e no dicionario da Real Academia Española como interxeción coloquial pouco empregada para dar a entender que se rexeita algo.

Na foto aparece un coche do equipo dos Cazafantasmas. Se alguén me pregunta se creo nas fantasmas eu soltarei un " Avernuncio ! " terminante para dicir que non.

Colleita 2015

En Arbo din que cando o labrador ten o millo no canastro, o viño na pipa e o porco na salgadeira entón xa ten a colleita do ano feita e así o domingo os avós remataron a colleita coa mata dos porcos.
A matanza foi coma de costume anque á hora de queimar o pelo dos animais usaron este ano o soplete de butano pero rematar, remataron cos fachucos de colmo de sempre para darlle o dourado da pel. Logo tocou penduralos e vacialos das tripas e as entranas.
Á tarde adicámola a larear de todo: alimentación de porcos ( con millo escarrolado, ou sexa, partido), política, curas, veciños coas súas nomeadas curiosas como " Pato Bravo " ou " Cona Chiva " ou veciñas que son calouras, signifique o que queira significar isto anque non creo que sexa un piropo. Souben dos tempos dos " guardias de campos " que non deixaban levar o gando ao monte reprantado de piñeiros onde antes pastaba o gando de todos os veciños. Tamén aprendín que non toda a xente pode ver a Santa Compaña ou As Xans e que aínda existen. O remedio que empregan por aquí para que non te leven é arrimarte á dereita do camiño, cruzar os brazos e non mirar para a aparición.
No luns tocou partir e salgar e houbo máis lerias e contos verdes como o do moniño dos tres biberóns. Apareceron vareixas zoando e fun quen de matalas cun pano e evitar que caguen na carne. No xantar saiu na tele o coche sen condutor que foi de Vigo a Madrid. A xente dicía que era un adianto pero eu dixen que era para mandar ao paro a camioneiros e chóferes de autobús. Unha señora dixo: - E de que vai traballar esa xentiña ?. " Iso non lle importa aos políticos " - respondinlle eu. - Terán que matar vareixas - retrucou a muller. E todos riron.
E así foi.

Outubro comeza

Empeza outubro ou outono coas primeiras tormentas que logran tirar o poste de teléfono de Arbo. Tamén nós acabamos coma pitos no día de onte nunha batagada fechada que comezou de súpito e que non deu parado a tempo.
Tamén empecei unhas vacacións pero quedei a última noite de traballo algo sorprendido cun compañeiro de traballo. Resulta que foi á  reunión de pais de alumnos e a profesora falaba galego e recomendou aos pais falar galego na casa cos fillos porque ían ser todas as clases nese idioma. El percibiuno coma unha imposición pero o que máis lle repateou foi o que contou despois. Resulta que algunhas nais falaban despois coa profesora en galego e nais que falaban " castellanito " sempre, como dixo el; pero que había unha que, pola razón que sexa, falaba castelán coa profesora e o que lle encomodou ao meu compañeiro era iso, que a profe seguise falando en galego coa nai do alumno, que era unha falta de educación; que tiña que falar en español. Eu díxenlle que non, que mentres a nai entendese o galego temos dereito a falar en galego e que eu eliminaría o problema se fose ministro de educación de España: poñería os catro idiomas oficiais como asignatura en todo o país. Ese compañeiro e os outros dous que había alí, todos galegofalantes, non sabían se estaba eu en serio ou en broma pero de eu a ti, dígoo en serio. Que despois pasa o que pasa e o meu Leo non quere ir mirar a película " Maimiño " porque está en galego e Rajoy, que nunca fala en galego, atrévese a falar en catalán !.
En fin; que tiña que soltalo, que mexan por un e hai que dicir que chove.

Festa coa lamprea

Hoxe tocou comer lamprea e ben boa que a prepara a avoaM que ten un truco secreto que non llo conta a ninguén nin da familia para que non o " pradiquemos ".
Eramos un grupiño xeitoso e riuse e muito na mesa coas gafas feitas do arame dun corcho dunha botella.
Tamén os vecinos de Sela aproveitaron que había procesión de coches forasteiros que ían comer lamprea para adornar o seu poste de luz de eucalipto cunha caixa rodeada das cruces dos veciños en protesta polo paso da liña de alta tensión.

Terra de debuxos, terra real

O sábado tocou visitar a terra dos debuxos animados coas personaxes de Bob Esponxa pisando un areal totalmente humanizado con todas as comodidades posibles.
O domingo xa mudou o conto que fomos na busca dun monte no medio do bosque de Portafás e foi pasar calor, mollar pés, rabuñar mans con toxos ( hoxe teño unha man inchada ) e perdernos por diferenzas de coordenadas.
En fin, a vida é unha aventura.
A foto de abaixo é no sitio máis bucólico de Portafás.

Propósitos e despropósitos

Empeza o ano e aparecen os propósitos. Eu non fixen ningún pero o día primeiro botamos unha camiñada longa por Arbo. Non foi suar como a rapaza que topamos a correr onde rematan as casas pero chegoulle. Iso si, topamos algún despropósito.

A casa matriculada non sei polo que.



O xardín cunha escultura traída de sabe Deus onde. Non me semella mui asisado mostrar unha escultura así aos ollos de todo o mundo.

Pola contra, sería un bo propósito pegar unhas gallopadas cun cabalo desta feitura.



E, voltando aos despropósitos, estaría ben tirar dun couce ese portalón cun escudo dun equipo futboleiro.

Nada, que non teño propósitos en concreto para este ano. Bueno, si: seguir publicando este blogo.



Chegoulles a lúa

 

 

Chegoulles a lúa aos porcos en Arbo e agora están partidos e postos a salgar ou en zorza para facer chourizos, chourizas e ceboleiros.

Non fun onte matar pero fun hoxe para salgar e picar. O traballo vaise levando mentres todos van falando dos temas máis diversos con alegría e ata picardía. Foi volver lembrar partes do porco ( lagarto, solombo, carroleira, papadelas, riles, boche, courachos, paxareta, hombreiras, etc, etc ) e aprender un refrán novo, esta vez referido ao fillo maior; " o morghado ou é un tolo ou é un alambazado ".

Non sei se se repetirán tempos así que a avoaM ten muita pena dos animaliños que eran mansiños... anque di iso mesmo todos os anos !.