14 de abril

Hoxe celébrase o día da república española que non está nada mal a idea de que algúns mantidos e parasitos buscasen choio coma o resto xa que todos nacemos iguais, nonsí ?.

Como facía bo día deume a arroutada e baixei a dar unha volta graaaande por Vilaguindastre.
Pasei polo túnel do " fantasma ".

Fun ata unha tenda de fotografía onde quixen refotar unha foto simpática dunha parella de noivos cunha gaita e unha pandeireta e a mensaxe " Casemos coma galegos " pero non fun capaz.

Andei, andei e andei e aprendín que cando non sabes que escribir millor é borrar parte do escrito.

Prohibido pegar carteles > Prohibido a arte.

Notei que a primavera está aquí coas cerudas e a súa saiva amarela que sanda.

Os pampullos multiplícanse.

Os favos das vespas asiáticas están á vista.

Logo volvín á civilización cos seus exemplos de enxendros en rotóndolas.

Menos mal que unhas peregrinas se desviaron porque despois de rir coa casa dos Xeiteiro seguirían rindo.

E despois non faltou o típico perdido que me pregunta por un sitio cada vez que vou camiñando anque esta vez o campo de fútbol polo que me preguntaba está a máis de tres quilómetros. Espero que non se perdera.

E isto foi o que deu este 14 de abril de 2018.

Paseo por Berobriga

 

Hoxe fomos xantar muito e rico ao final da península do Morrazo no restaurante Cabo Home. Aproveitamos logo para camiñar ata o monte Facho que nunca visitaramos. O camiño sai de Donón coas súas casas de variadas feituras e algún chilote que incorpora dúas bicicletas estáticas para facer exercicio mentres ollas a costa de EEUU.

 

 



 

 

Despois da Casa das Pedras aparece a indicación para subir ao Facho por un camiño milenario de pedras con rodeiras de tantos carros que por aí subiron e baixaron.

Xusto antes de chegar ao alto aparecen os restos de Berobriga, o castro que aí alí con varias cabanas excavadas.

 



E no alto aparece a garita do Facho dende onde vixiaban a entrada de piratas ou outros inimigos de hai 400-300 anos.

 

Outra construción circular e con cúpula, neste caso de cristal, aparece no medio da aldea de Donón en forma de estrela da morte e cunha utilidade que descoñezo anque si podo dicir que queda coma unha patada na barriga.
En fin.

LII

Pola mañá fomos ao Ifevi que había inchables para nenos e para maiores. De feito atrevinme a facer unha especie de Wipe Out e paseino ben andando a chimpos e rebotes coma un macaco. Saín mallado coma un pulpo pero despois quedaron os músculos todos relaxados.
E a noite regalounos unha sarabiada que tapizou de branco a veciñanza e xurdiu un regueiro efémero que abriu a superficie branca.
Iso foi hai media hora. Agora todo desapareceu.

Paz e lúa

Pasou o día da paz e Xela quedou desgustada porque non votan por ela no cole para o nobel da paz. Pero logo esquece os problemas e trata de agarra ra superlúa entre as súas mans. E lembramos a canción "Eu quero a lúa".

Turismo de catástrofe

Non, a foto non é unha foto antiga en sepia. É un parque nas Neves a toda cor que é un mirador do río Miño. Cando o inauguraron mirábase o río dende aquí pero logo medrou o bosque de eucaliptos e piñeiros para tapar a vista. Agora ardeu de forma brutal. Poden rebautizalo como o Mirador da Estupidez Humana.

O lume desta volta non se conformou con queimar bosques que cruzou estradas e ríos e queimou casas abandonadas, galpóns, cultivos e froiteiras. O lume lambeu casas habitadas que se salvaron gracias á xentiña luitadora que pasou un mal domingo e unha pior madrugada de luns. Marabilloume que non morrese máis xente.

Presa do lume caiu unha serrería tal que fose unha burla do destino, unha vinganza de árbores suicidas que non querían rematar os seus días fendidos e cortados nesta instalación.

O monte quedou calcinado e xurdiron pedras: vellas lembranzas de terras cultivadas.

Agora toca recuperar tendidos eléctricos, airear casas afumadas, reconstruir o que se poida e volver prantar frutais ou viñas e sementar hortas, patacas e millo. Os eucaliptos e piñeiros xa virán sós, seguro.

E, como burla irónica do destino, sobreviven ao lume unhas palabras baleiras de propaganda política.
Un fracaso explicado cunha imaxe.

PS: engado un vídeo da zona das Neves onde se aprecia a catástrofe do incendio.

E pasou a nosa Ofelia versión galega

Vaia domingo de inferno !. Cando iamos cara Arbo a estrada estaba cuberta de fume que viña dun incendio en Portugal. Xa en Arbo foron chegando noticias de lumes en Baiona, en Pazos de Borbén, en Ponteareas, en Gondomar, etc. O vento tolo arrastaba calor, fume e muxicas dende quilómetros de distancia. Chegada a hora de volver a casa decidimos quedar a durmir en Arbo polo perigo cos incendios nas Neves, por Ponteareas e Portugal. Fixemos ben que hoxe volvemos a casa e puidemos observar o camiño polo concello das Neves con todo arrasado. Salvando as casas e algúns galpóns todo estaba queimado: monte, viñas, prados e eidos das casas cos seus frutais e todo. Era unha paisaxe bélica, incrible, de película futurista.

Cando se decatarán os que queiman o monte que están cometendo un crime horrible ?.
Como lle explico ao meu fillo que soñou con bolivianos vestidos de verde queimando montes que esta tolicie se volverá repetir gracias a esa gandaxe que non é boliviana precisamente ?.
Que lle direi a Xela cando se repita este desastre e descubra que non podemos durmir tranquilos que as galiñas non avisan do lume cacarexando e que estamos todos, todiños, en perigo ?.

Vendima 2017

 

Parida por mil augas.
Imaxe chea de soles.
Celme das nosas terras.
Olorosa resposta á caricia da man que te traballa.
Lecer intenso e condensado que rebenta na boca.
Eterna e fráxil.
Totalmente unha e xenerosamente repetida.
Así es ti, uva.

As cereixas brancas

Non hai día sen novidade e onte aprendín que existen cereixas brancas. E souben que os merlos non van a elas e as " asiáticas " tolean por comelas. Aparte de probar cereixas brancas falamos no choio de cando se roubaba fruita e cando o dono era mui terco corría o risco de que lle cortasen a árbore pola noite.
Eran outros tempos !.

O " rapicán "

Sabía que había de escuitar máis historias curiosas cos compañeiros da noite e así aprendín que antes puñan ruda debaixo da almofada dos nenos para que non tivesen lombrigas. Como dous compañeiros son afeccionados á caza falaron de xabaríns que escapan a correntes de auga cando están feridos e que gostan de escofarse en " bañas ".
A historia máis curiosa foi a que contaron das misturas entre raposas e cans que darían nun hipotético " rapicán " ( palabra inventada por min á xeito de " lubicán " que é mistura de can e lobo ). Din que o cruce de can con raposa resulta nun animal mui bo cazador e de bo alfacto e que é mudo como a raposa. Esta historia semella ser unha fantasía dos cazadores pero xa apareceron misturas de can e raposa por Europa adiante así que ao millor é verdade.

A foto é dunha hiena no zoo de Barcelona.

Enxertos e máis

Esta semana tocoume traballar de noite cuns compañeiros que saben de cousas do campo. Como vai sendo a época falaron de enxertos, enxertos de pugha, enxertos de ollo, castiñeiros enxertados en carballos que dan castañas boas pero durísimas para comer. Ou laranxas enxertadas en limoeiros que son mui ácedas. E, como non sei do tema, dinme bromas de como conseguir pavías sen carabuña enxertándoas nun salgueiro.
Outra noite falaron de paxaros e de animais que comeron como avestruces ou potros e houbo un deles que o que lle encantou foi o " aghuaneiro " que di que é un rato de muiño de río marrón e de barriga branca.
Para a semana seguimos xuntos e a ver que aprendo.
Poño unha foto do Faro de Budiño: un monte vistoso dende a fábrica.

Entre abril e maio

Despediuse abril con chuvia o único día do mes con ela para darlle razón ao refrán que di " Abril, augas mil ou todas collen nun barril ".
E chegou outro primeiro de maio que vivín fóra de reclamacións obreiras. Os nenos reclaman máis atención e así póñome ao día con ángulos e malabares. Tamén fomos de visita a Vigo e pasamos polo Balaídos e aclarei un pouco o misterio celeste que comentaba o outro día: parece que ten que ver co Celta e a competición en Europa.
E a ver como nos trata este mes.

Ecoloxismo VS " culoxismo "

 

Este día pedía unha volta pola natureza e acerqueime ata Orbenlle a ver como estaba a lagoa.



Nun cruce de camiños do camiño de Santiago había dúas pedras a modo de asento e un Cristo pequeno enterrado mirando algo.

Ese algo é toda unha exposición de arte dun pintor local que ten un blogo parado onde sain algunhas das súas obras.
O pintor é Xai Oscar.

A un paso están as Gándaras de Budiño co terreo onde estaba o centro de interpretación onde morreu un veciño que andaba aproveitando material daquela ruina.
Ao final a natureza recupera o espazo perdido.

Eu estaba feliz facendo fotos a cartaces ou á lagoa tratando de cazar coa cámara algún parrulo ou outro animal cando noto que hai un home mirándome dende outro observatorio. Tiña a man nun vulto da entreperna e caín da burra de por que habían dous homes máis por alí, sós e sen cámaras: o lugar non era para ecoloxistas senón para " culoxistas ".

Marchei dalí co rabo entre as pernas ( nunca millor dito ) con dous homes seguíndome coa mirada.
Montei no coche e fun a Vilaguindastre para limpar a mente e a vista pero, como de casualidade, aparquei detrás do coche este de nome tan " curioso ". Semellaba unha maldición que me seguía !.

Bueno, son cousas que pasan e así as conto.

Entrou abril

Rematou marzo coa carretada de agasallos que levei para min: que se bombóns, que se pantalóns, que se entradas para teatro, que se libros, que se cervexas artesás, que se produtos ecolóxicos e sibaritas.

E abril comezou con Xela que foi onde non tiña que ir e non me seguía e escondinme dela e logo non me topaba na galería Durán. Nuns segundos armouse unha enleada cos camareiros das galerías e unha dependenta dun comercio con Xela no medio co seu panda de peluxe chorando que non me atopaba. Logo abrazouse a min e xa non me escapaba; aprendeu co susto. Máis tarde díxome que tres cousas levaría a unha illa: a Naideleo, xoguetes e unha hamburguesa. Púxenlle cara de sorpresa e díxome: " ¿ Qué ?. Estaba indecisa entre tú o una hamburguesa pero tengo que comer, ¿ no ?. "
No domingo amenceron rotondas con globos azuis do día do autismo e fixo unha tarde boa para dar unha paseata por Arbo adiante e mirar o corticeiro sen pólas caídas polas tormentas ou como amplían a adega das Laxas. Por sorte non atopamos o lobo como atopou a bisavoa Celia e relatou por enésima vez e que o siga contando que vai para os noventa e dous anos.

Candeloria e San Brais

Onte foi o día da Candeloria, día que dicían os vellos que casaban os paxariños e falamos no taco sobre iso. Falamos dos poucos paxaros que quedan pola escaseza e pouca variedade de cultivos e o uso de pesticidas. Os compañeiros falaron de paxaros dos que coñecía o nome coma carrizo ou pintasilgo pero nomearon un paxariño que non coñecía co ese nome e que chaman canario bravo e que en Arbo creo que é a sirina.
E hoxe é san Brais santo avogoso da tos: necesario para estes días de galerna.

Pequenas vitorias

Poden e de feito cain as xigantes sequoias pero a vida dá pequenas vitorias. Un familiar sai ben dunha operación, Xela vence unha catarreira que atacaba con febres e Leo fai unha excursión a Coruña. Todo nun venres trece.
Só queda vencer ao fluoroscente da cociña pero vou conseguilo.
A foto é dun regato de augas quentes que desemboca no Pai Miño: unha pequena vitoria da natureza.

Na superlúa

Nestes días a lúa estará máis perto que nunca na miña vida porque terán que pasar setenta anos para que se aproxime a esta distancia. Este é un fenómeno que pasa cada setenta anos como coller unha aspiradora e facer bricolaxe en Arbo montando estores. Ou preguntarlle a Xela quen é a nena máis guapa da veciñanza e que diga que non se sabe que os gustos son diferentes. Ou aprender dun camioneiro portugués que cando fai bo tempo na lúa chea durante cinco días segue facendo bo tempo.
Chauciño, superlúa.
E como é tan difícil de fotografala hoxe regáloche unha foto da lúa ben grande do catorce de xullo de 2014.



Outubro activo

Mañá hai un evento solidario para recoller cartos para unha protectora de animais. Se vas pagas cinco euros e se non podes podes doar dous euros na fila 0. Creo que optarei por esta segunda opción.

 

Tamén hai un certame literario en Vilaguindastre para nenos de 8 a 18 anos. As bases están aquí. A ver se convencemos a Leo.

 



Os empregados do concello amañan beirarrúas e pintan raias nas estradas e o equipo de fumigación luita contra o bicudo vermello que liquida as palmeiras. Faime gracia como se publicita a empresa : Matamos por encargo.

E como está todo tan activo apaño e como amorotes da árbore de diante da casa que tirou ao chan o vento destes días.
Como ves, este mes está activo.

Remata setembro

Os días minguan.

 

 

O outono trae as súas cores. Bueno, máis ben é a cor que deixa o lume no monte queimado de Arbo.

 

 

Na cidade tamén descubro cores.

 

 

E aparecen misterios en forma de casa de pedra con dous balcóns-solainas de nome " MI ARAL " e " MI RUNFLA " que non sei que significa.

Busquei " aral " e fálase muito do desastre ecolóxico do Mar de Aral que agora é chamado Deserto de Aral. O de  "runfla " tampouco sei o significado.

 

E rematando setembro empezan os nenos con actividades extras e a nena dun compañeiro vai empezar kunfú e isto fíxome lembrar o vídeo de Jesse-Jane McParland en Britain's Got Talent que tanto gusta a Xela e ao resto de familia.

Pincha aquí e gózao.

Empezando este curso

Comezaron as clases os nenos e Naideleo. Naideleo ten un horario que nos vai dar problemas para levar os nenos ao cole pero safaremos. Os nenos lévano ben para a nosa sorpresa; madrugan sen problemas e semella que van contentos a clase e todo. O Leo está luitando co ordenador pero o profesor novo aparenta ser competente e involucrado con Leo e o resto dos compañeiros. Xela ten unha profe chamada Cris que ten un nome " larguísimo " segundo Xela que é Cristina. A ver se lle dura todo o curso que o ano pasado mudou de profe varias veces. Xela aprende cousas á súa maneira e o outro día sangroulle o nariz. Ela dixo que foi cando sacou o último moco co dedo. Tamén hoxe dixo que os globos explotan cando se acercan ao sol porque non saben suar.
E así pasou a semana coa chegada do tempo fresco e os merlos que se xuntan por ducias nas torres da luz cando se deita o sol. Quen sabe o que pensan !.

Normalidade aos poucos

 

 

Os últimos días de agosto remataron xa e houbo algunha novidade. Grazas ao tío Nesi e ás súas expedicións ciclistas coñecemos a praia de Foxaco no río Tea. É un lugar que seguramente visitaremos máis veces.

 





Xela millora na técnica de andar en bici. Agora quédalle aprender a montar ela soa.

Tamén fomos ao Ikea de Braga coa súa máquina de café de balde e co centro comercial e a zona de xogo dos nenos que non existe no resto da península ibérica.

 

 

 

Miramos a película " Kubo e as dúas cordas máxicas " que non é a típica película infantil. É feita con monicreques e o origami cobra vida de forma máxica. É algo triste e escura pero a min gustoume.

 

 

Eu aprendo que rúcula en galego é eiruga polo becho que anda pola pranta. En español tamén ten o nome tradicional de " oruga " e en asturianu " guxanu ".

 

 

Eu xa levo un tempiño traballando e fotografei a un habitante do vestiario da fábrica que anda polo teito. Este  exemplar da foto medirá uns dez ou doce centímetros pero tamén hai exemplares pequenos duns catro centímetros. Supoño que viven aquí por estarmos pegados ás Gándaras de Budiño. Seica é unha ladra, osga ou salamanquesa e por Vilaguindastre debe de ter a súa fronteira norte de distribución que non as hai no norte de Galicia. Creo que é o mesmo animal que vive en Mallorca: o  " dragó ".

 

Aos nenos pouco lles queda para comezar no cole e Xela xa ten os libros. Leo este ano non ten libros que vai traballar co ordenador...Os tempos mudan !.