Xogos de sempre

Estes días pasados de chuvia deu para xogaren os nenos na casa. Aparte dos aparellos eléctricos cos seus xogos actuais tamén xogaron ao parchís na tablet. Gosto de que haxan eses xogos de sempre en versión electrónica.
E a raíz diso faleilles aos nenos do "paifillonai" que era o nome de toda a vida do tres en raia. Quixen ensinarlles se existía en google e vaia sorpresa que levei !.
Na foto saen dúas figuras de nenos xogando ás bolas, outro dos xogos de sempre como todos estes.

Sábado e domingo de entruido

O sábado fun de tigre coa avoaE e uns buscáronme o chip onde empeza o rabo. Tamén ameacei a unha Cruella Deville que fai o abrigo de peles de cadelos e collín de ganchete a unha muller cunha chaqueta de estampado de leopardo.
O xogo da ola estaba na edición 75 que logo se di !.
Leo, Xela e Naideleo desfilaron co colexio e levaban de temática Galicia cos seus traxes tradicionais, pelegríns, mariñeiros, peixeiras e "porranllas".
E o domingo tocounos no concello veciño ( onde tirei esta foto de Xela máis Leo ) e eu fun disfrazado de peixeira anque Xela dicía que eu non parecía unha chica nin cos labios pintados.

Estes son días de muitos e variados disfraces. Abraioume a cantidade de xuventude disfrazada de unicornios.

Que siga a festa !.

" Porranllas "

Hoxe comezou o entruido en Vilaguindastre co desfile dos colexios. Leo ía de mariñeiro co seu chuvasqueiro amarelo e Xela de " porranlla ", unha variante das pantallas de Xinzo de Limia.
A ver se o tempo acompaña para estes días de desfiles.
Na foto estou eu co casco de Xela.

Cabalgata 2018

 

Pois houbo sorte e despois de botar a chover todo o tempo dende o día de Nadal, onte deixou de chover.

Saiu a cablagata ás seis en punto e a toda velocidade. A policía local cortaba o tráfico e despregaba toda a parafernalia cos dous cabalos supoño que alugados e os " recollepedros " ao rabo deles.
 

O Leíño repartía caramelos dende a carroza de Melchor. El e os compañeiriños repartiron tantos caramelos que quedaron sen apañar muitos deles.

A carroza de Baltasar tamén está adornada polo colexio de Leo e o rei saudou a Xela.

Ao principio da cabalgata ía a rondalla de Pontellas e pechando a cabalgata ían uns animadores mui vistosos.
Xela ía ir camiñando con Naideleo pero como leva unha tempada sen comer está débil e quedou de público comigo.
Levou un par de caramelazos que a fixeron chorar pero despois seguiu apañando caramelos.

E o día de hoxe viñeron os Reis e deixaron agasallos para todos que ben os merecemos.

Un novo ano

Un ano novo e haberá que pedir algo.
Supoño que o primeiro será pedir saúde para min e para a familia e iso pido. Tamén pido tranquilidade ou paz e que non haxa envexas como dicía a bisavoa Celia que unha muller botou mal de ollo á vaca que tiñan hai unha chea de anos e cansou o leite. A solución era sacar a camisa do pantalón coas dúas mans e facer o sinal do cruz coa camisa por diante dos cornos do animal.
Outra petición: que non chova o día da cabalgata. Despois do traballo que levaron os pais do cole sería inxusto non facer a cabalgata de Reis o venres.
E pouco máis se pode pedir, nonsí ?.

Bo Nadal e septuaxésimo oitavo mes de Xela !

Vai rematando este decembro con todo o que supón.
No choio xa tivemos o xantar que vai a menos pero sen queixa. Tamén mudou a cesta pero só no cambio de polvoróns que agora é un panetone.
No cole os nenos remataron con boas notas e deixan ás personaxes máxicas do Nadal contentas. O festival estivo ben anque non mirei a actuación en directo de Xela.
Por certo, Xela estase portando mui ben anque ten que controlar o seu ego un chisco.
Polo resto todo vai ben.
Espero que pases unha boa noite !.

Noite de calacús, " Parolas " e " pinchorriño "

Onte foi a Noite dos Calacús en Vilaguindastre e houbo talla de calacús, charanga, castañas e viño.

 



Ademais este ano apareceu unha " competencia " da man do grupo " Parolas " que actúa en eventos e que montou nunha casa un túnel do terror e tocaron na terraza baixo unha lúa digna de noite de terror para promocionarse.
Tamén estamos en novembro e todo Vilaguindastre está co " pinchorriño " de fin de semana onde che dan para comer algo coa consumición e a xente vai a dous ou tres establecementos e sai ceada.
E niso estamos.

Noite de sustos

Esta noite sempre foi especial e enteireime que non só o avóP tallaba calacús de pequeno en Vigo polos anos cincuenta para asustar veciños. Tamén o fixo o avóM por terras de Arbo hai muitísimos anos, a finais dos cincuenta. Tallaban un coco ( que é como lle chaman ás cabazas aparte de bóvedas ) e púñanlle unha mariposa, unha candea da igrexa con aceite que duraba días prendida. Despois deixábano enriba dun muro ou dun valado para asustar á xente que pasase por alí. Logo ese costume perdeuse e apareceu rebotado dos Estados Unidos.
Sexa coma for que pases unha boa noite que máis de un vai levar unha sorpresa esta noite.

Turismo de catástrofe

Non, a foto non é unha foto antiga en sepia. É un parque nas Neves a toda cor que é un mirador do río Miño. Cando o inauguraron mirábase o río dende aquí pero logo medrou o bosque de eucaliptos e piñeiros para tapar a vista. Agora ardeu de forma brutal. Poden rebautizalo como o Mirador da Estupidez Humana.

O lume desta volta non se conformou con queimar bosques que cruzou estradas e ríos e queimou casas abandonadas, galpóns, cultivos e froiteiras. O lume lambeu casas habitadas que se salvaron gracias á xentiña luitadora que pasou un mal domingo e unha pior madrugada de luns. Marabilloume que non morrese máis xente.

Presa do lume caiu unha serrería tal que fose unha burla do destino, unha vinganza de árbores suicidas que non querían rematar os seus días fendidos e cortados nesta instalación.

O monte quedou calcinado e xurdiron pedras: vellas lembranzas de terras cultivadas.

Agora toca recuperar tendidos eléctricos, airear casas afumadas, reconstruir o que se poida e volver prantar frutais ou viñas e sementar hortas, patacas e millo. Os eucaliptos e piñeiros xa virán sós, seguro.

E, como burla irónica do destino, sobreviven ao lume unhas palabras baleiras de propaganda política.
Un fracaso explicado cunha imaxe.

PS: engado un vídeo da zona das Neves onde se aprecia a catástrofe do incendio.

Sen tempo non era

Sen tempo non era. O sachiño que lle saiu hai un par de meses xa está facendo que se mova un dente de diante. Nuns días Xela terá o seu primeiro dentiño para o rato Pérez anque penso que sería millor que o botasemos ao lume, como facían antes, por iso de " Toma lumiño; para que o novo saia máis dereitiño ".

Tamén lembrei aquel artigo de Calros Solla onde falaba dos dentes e refráns.

A foto é dunha ( charanga ) comparsa de Moaña no domingo pasado. Había outra mui corida con traxes mexicanos e todas ían de Frida Kahlo.

74 Xogo da Ola

Hoxe xogaron a 74 edición do xogo da ola. Eran muitos xogadores e o árbitro non estaba mui faladeiro.
Eu mirei xogar e romper unhas doce olas a cincuenta céntimos. Había público abondo e apareceu o rei do entruido Cuquín disfrazado de Cuquín cunha careta de papel del e o buraco para o seu nariz.

Tamén estaba Anuska, a súa filla, que sempre quere xogar e non lle deixan. Desta volta tivo sorte e puxo a xogar unha ola dando o saque de honor.

Entre o público estaba un exalcalde que tamén tivo o seu saque de honor e que ía disfrazado de cavernícola mediático.

Foi un bo comezo do entruido 2017.

Aquí deixo un vídeo filmado por min.

O Meco manda

A estas alturas da película e entéirome agora dela !. Seica a semana anterior ao entruido, nos coles e institutos poñen un moneco que é o Meco e cada día ten un carteliño colgado onde di o que hai que facer ou vestir ese día. E a Leo e Xela tocoulles levar toallas ou bañador por riba do pantalón ou gorro de piscina ( como sae Xela na foto ). Mañá xa toca o desfile polos arredores do cole e este ano van de comida sá. A Xela tocoulle de cociñeira e a Leo de cacho de uvas con ghapio e todo no sombreiro.
A min tócame disfrazarme de traballador e non poderei mirar os meus fillos disfrazados pola rúa.
Outro ano será.

Candeloria e San Brais

Onte foi o día da Candeloria, día que dicían os vellos que casaban os paxariños e falamos no taco sobre iso. Falamos dos poucos paxaros que quedan pola escaseza e pouca variedade de cultivos e o uso de pesticidas. Os compañeiros falaron de paxaros dos que coñecía o nome coma carrizo ou pintasilgo pero nomearon un paxariño que non coñecía co ese nome e que chaman canario bravo e que en Arbo creo que é a sirina.
E hoxe é san Brais santo avogoso da tos: necesario para estes días de galerna.

Reis 2017

Os Reis andaban ultimamente por todas partes.

Na cabalgata de Vilaguindastre botaron muitísimos caramelos.

E na nosa casa deixaron presentes para todos.

" Canta " e outras cousas

Hoxe metémonos no medio da marabunta dos centros comerciais acugulados de xente nestas datas e fomos mirar a película " Canta " que non me convencía de primeiro pero que me encantou e me fixo soltar algunha bagulla e todo. Son diferentes personaxes con diferentes formas de ser e vidas distintas que están unidos polo amor á música e que entran nun concurso para gañar cartos. Teño que dicir que as imaxes e a historia son de dez e as cancións e momentos simpáticos non paran e non desentoan. Quedei co dato curioso da camisola do koala protagonista que tiña escrito Calatonia University. Haberá algún catalán no equipo de traballo ?.
Como non todo é cinema na interrede descubrín un calendario de pedra dunha igrexa galega e uns experimentos sobre a socialización do ser humano que ata provocan riso do adocenados que chegamos a ser para seguir integrados nun grupo.
E imos cara a Reis.

Feliz 2017 !

Estes días non parei. Que se reunión de Asperga, que se cesta da empresa e o xantar, que se exhibición de patinaxe de Xela, que se matar os porcos en Arbo, que se chegada do Papa Noel, que se avaría da caixa de cambio do coche, que se problemas coa calefacción , que se facer os calendarios, que se dentista de Leo, que se teatro con " Pinocho ", que se cinema con " Vaiana ", etc, etc. Tantas actividades que me mantiveron lonxe do blogo así que decido entrar hoxe para felicitar este novo ano que entra con todo o que traerá de sorpresa.
Feliz 2017 para todos !.

Prenadalizando

Cada ano que pasa seméllame que se adiantan os acontecementos e así un veciño pendura un adorno de Nadal no día de San Martiño para abraio de Xela que pregunta por que hai adornos de Nadal se aínda non é tempo del.
E o que non se adianta cópiase e agora tamén hai Black Friday para remedar aos todopoderosos norteamericanos. Que non che extrañe que calquera ano destes empecemos a celebrar o día de Acción de Gracias comendo pirú e festexando por exemplo que os celtas se xuntaron cos íberos nese invento de pobo celtíbero.
Con todo os días pasan e aprendo dúas frases novas para min. " Teis un peito coma unha lareira " que me dixo un compañeiro por ser capaz eu de beber auga fría pola mañá; e " Eres difícil como varrer unha escaleira para arriba " que é unha boa comparanza que non precisa de explicación.
E o día de hoxe foi día de chuvia e frío, ideal para recollerse en casa e tomar chocolate quente e xogar na Wii onde Leo foi o gañador dos bólos. Foron bólos virtuais que aos reais non foi hoxe porque non foi convidado a un aniversario dun compañeiro. En fin, que se lle vai facer.

Lavados, Trolls e ligazóns varias

 

 

Coa lavadora avariada temos que lavar a roupa nunha lavandería. Tiven sorte e topei un billete de cinco euros na secadora e saiume o lavado nun euro.

Xela quería mirar a película " Trolls " e alá fomos. O Leo xa empeza a rechazar películas infantís e mal por el polo que perde.
Na interrede topei referencias a un xogo que xogaba eu de pequeno espetando baleas de paraugas e do que non lembro nin o nome nin muitas das normas.
Tamén topei un libro sobre as vacas con contos, palabras e expresións curiosas.
E así andamos.

Día dos cemiterios

Hoxe está muita xente nos cemiterios honrando aos familiares mortos e falando cos veciños que hai tempo que non miran.
Os cemiterios están limpos e adornados se hai un " Picato " como o da foto cuidando as tumbas e panteóns.
Os vivos xa se encargarán de todo porque aos mortos pouco lles importa xa.
Como dicía o outro: Hai que ter medo dos vivos que os mortos xa están fodidos.
Rematou o Samaín.

Rematando este outubro

Parte da familia vai á TVG a Land Róber Tunai Show.



O calacú de Xela sucumbiu ás couces dadas pola xente que trasnoita polo centro de Vilaguindastre.

 

 

 

O sábado acercámonos á Coruña.

 

 

No Domus demostrouse que Xela vén sendo filla de Naideleo.

 

 

Tamén alí teñen frases cheas de sentidiño.

 

 

Admiramos o documental 3D dos pequenos xigantes entre esquíos, ratos, bechas, arañas, caracois, lobos, rás, bufo, alicráns e máis fauna.

 

 

A torre de Hércules estaba a un paso co seu gaiteiro, a estatua de Carlos III, as portas cos traballos de Hércules e os turistas a pe ou en segway.

 

 

 

O hotel onde durmimos era pequeno e non limpo de todo pero tiña un espello que nos repetía muitas veces para saudarnos e despedirnos cando entrabamos e saiamos do baño.

 



 

O domingo fomos á casa das ciencias e ao acuario con todas os experimentos e os animais mariños.

 

 

A boira da tardiña e o cambio de hora despediunos da cidade do norte ata que volvamos outra vez.