Monumentos e monumentiños

 

 

Seguimos coñecendo a terriña e notamos diferenzas entre vilas que teñen monumentos e parques infantís como mandan os tempos e Vilaguindastre que ten monumentiños xacobeos e parques infantís demasiado simples.

Arriba unha foto parcial de " Inés - Palmira " de José Solla en Bueu e abaixo un pelegrino en Vilaguindastre.

Feira do pan

Nesta fin de semana celebrouse a segunda festa do pan do Porriño.
Aproveitaron varios comercios para organizar un desfile. Non quedei para mirar desfilar os rapaces de " Blackbird Barber Concept " que cuidan do cabelo e das barbas.

Había postos de pan, de mel, de xamón e de cervexa artesá que aproveitei para mercar " Curuxa " lager.

Para rematar había unha actuación de dous " forzudos " equilibristas e malabaristas con muito humor e con Xela de vontaria nun equilibrio. A min tocoume darlle masaxes ao rapaz.
Foi un sábado distinto.

Festival de Cans XIV

E chegou a cita anual do Festival de Cans. Este ano é a edición XIV e mañá é o último día e nin a pisei nin podo facelo mañá.
Unha verdadeira mágoa !.
Aquí deixo o programa de mañá que ten de todo. A ver se o tempo axuda.

DLG 2017

 

 

E outro ano máis co día das letras galegas !. Este ano está adicado a Carlos Casares, un escritor mui querido pola súa sinxeleza e polos seus artigos na Voz de Galicia " Á marxe ".

Muitos institutos e colexios levan o seu nome e así hai un que fixo unha páxina chamada Galaxia Casares con muitos traballos.

Eu tamén lle fixen neste blogo unha pequena homaxe hai dez anos.

En Vilaguindastre houbo a feira do libro que máis ben é pequenota anque este ano tiña algunha caseta máis. Xela non é mui amante dos libros pero houbo un de dinosaurios cunha lanterna que lle entrou polos ollos.
E mañá é festivo.

Do 17 ao 22

A volta das vacacións fíxose dura pero xa estamos ao cen por cen de volta na normalidade.
O luns dezasete Xela recibiu de agasallo do Ratiño Pérez polo seu segundo dente unha lanterna para a cabeza e unha bóla plástica que encolle e estira e o primeiro día non apeaba da cabeza a lanterna. Ao Leo caíralle unha moa en Barcelona e recibiu do rato Pérez unha figuriña de Messi e un chupachups.

O outro día para aparcar en Vilaguindastre fun dar a un camiño que non coñecía e que estaba perto de onde vivía José Moreira, o fotógrafo que hai case cen anos fixo esta foto de catro homes almorzando coas súas camisas abrochadas ata o pescozo, os chaleques e a cachola cuberta con boina ou con viseira.
Si que mudaron os tempos !.

Hoxe pasaron uns ciclistas rodeados de máis motos e máis coches que bicicletas competían mentres unha locutora de radio queixábase de que ninguén lle falaba en galego e así non podía aprender que significa " furafollas " que o compañeiro dela lle traduciu en " furahojas ".
En fin: parvadas do directo.

E o día rematou coa comedia teatral " Amigos ata a norte " que nos fixo rir e tamén pensar sobre este triángulo de amor, rancor e amizade e coa morte rondando para complicar  a trama.
Os tres actores foron mui bos.

Ecoloxismo VS " culoxismo "

 

Este día pedía unha volta pola natureza e acerqueime ata Orbenlle a ver como estaba a lagoa.



Nun cruce de camiños do camiño de Santiago había dúas pedras a modo de asento e un Cristo pequeno enterrado mirando algo.

Ese algo é toda unha exposición de arte dun pintor local que ten un blogo parado onde sain algunhas das súas obras.
O pintor é Xai Oscar.

A un paso están as Gándaras de Budiño co terreo onde estaba o centro de interpretación onde morreu un veciño que andaba aproveitando material daquela ruina.
Ao final a natureza recupera o espazo perdido.

Eu estaba feliz facendo fotos a cartaces ou á lagoa tratando de cazar coa cámara algún parrulo ou outro animal cando noto que hai un home mirándome dende outro observatorio. Tiña a man nun vulto da entreperna e caín da burra de por que habían dous homes máis por alí, sós e sen cámaras: o lugar non era para ecoloxistas senón para " culoxistas ".

Marchei dalí co rabo entre as pernas ( nunca millor dito ) con dous homes seguíndome coa mirada.
Montei no coche e fun a Vilaguindastre para limpar a mente e a vista pero, como de casualidade, aparquei detrás do coche este de nome tan " curioso ". Semellaba unha maldición que me seguía !.

Bueno, son cousas que pasan e así as conto.

74 Xogo da Ola

Hoxe xogaron a 74 edición do xogo da ola. Eran muitos xogadores e o árbitro non estaba mui faladeiro.
Eu mirei xogar e romper unhas doce olas a cincuenta céntimos. Había público abondo e apareceu o rei do entruido Cuquín disfrazado de Cuquín cunha careta de papel del e o buraco para o seu nariz.

Tamén estaba Anuska, a súa filla, que sempre quere xogar e non lle deixan. Desta volta tivo sorte e puxo a xogar unha ola dando o saque de honor.

Entre o público estaba un exalcalde que tamén tivo o seu saque de honor e que ía disfrazado de cavernícola mediático.

Foi un bo comezo do entruido 2017.

Aquí deixo un vídeo filmado por min.

O 2017 está aquí

O ano comezou en Arbo despóis de comermos uvas en lata que non había das naturais. A bisavoa Celia non quixo uvas e deitouse antes que lle doía a cabeza. Ás doce pasadas empezou a foguetería no Barriño onde a xuventude ilumina a noite .

Na mañá seguinte fixemos unha camiñada Naideleo máis eu pola zona onde miramos a tala de piñeiros, os cabalos e touras e detalles curiosos como o do escudo heráldico que tanto deu para comentar naqueles tempos bos para os blogos.

Tamén me resultou curiosa esta figura e unha revista de pelos que protexían a dúas touras. Non sei que poderes de defensa terán !.

E hoxe fun testemuña dun caso de violencia doméstica en pleno centro de Vilaguindastre. Saiu unha muller á porta do balcón pedindo socorro, pechouse dun portazo a porta e logo por unha xanela berrou: ¡ Me están pegando !. Outra vez pecharon a ventá con forza e a xente e eu quedamos á espera do que ía acontecer. Houbo un que chamou aos municipais que estaban a un paso dalí e sorprendeume gratamente a reación do flautista que admira Xela que foi a un bar do edificio dos berros para avisar do que acontecía. Os municipais chamaron á porta pero non houbo resposta e non poden tirar a porta abaixo sen haber evidencias. Buscaron testemuñas e ofrecinme eu por se for preciso para algo.
Espero que todo quede en anécdota.

E así empeza este ano.

Sensacións de decembro

 

Debe de ser o cambio climático o que fai que estes días faga caloriña de día e deixe eses solpores con rubiéns de cores case imposibles.

 





 

O Nadal acércase en Vilaguindastre coa casiña dos trasnos que axudan ao vello barbudo do Polo Norte e os trasniños poboando o alto das farolas.

Xela anda alterada pero non esquece facerlle un agasallo a Papa Noel con monecos da patrulla canina ben envoltos con celo e un conto escrito e debuxado por ela debaixo da nova árbore de Nadal.
E, como quen non quere a cousa, este decembro e final de ano corren que dá xenio.

Ano Castelao

Para conmemorar o ano Castelao en Vilaguindastre os comerciantes imprimiron bulsas da compra, bulsas para o pan e servilletas de papel con debuxos de Castelao. É unha boa iniciativa pero no caso das servilletas as letras quedaron tan miudas que non se len. Por fortuna podo ampliar a foto e ler:"  - ¿ Por qué no habla castellano, señor Pedro ?.
- Ay, neniña. En galego nunca s´escribiron os recibos das contribucións ".
Un texto que ten a súa retranca como muitos dos de Castelao.
En canto a nós, aquí andamos coas actividades dos nenos, exames de Leo, amaño da lavadora e piñazo no coche.
E empezou o inverno que xa di o refrán: " En san Xoán empeza o inferno e en san Andrés o inverno ".

Pinchorriño

Estamos en novembro e Vilaguindastre leva anos facendo o pinchorriño nas fins de semana deste mes. Tomas unha consumición e danche un pincho. Así que paseamos pola vila e fomos ao " Adèle " que nos deu unha carne moruna con pan e patatillas. Logo fomos ao " Cólleo con pinzas " onde nos agasallaron cun bóliño con pólo e canónigos e xa estabamos ceados.
No paseo falamos coa familia mallorquina das pequenas historias de Vilaguindastre e das viaxes e, de casualidade, topei unhas letras debaixo dunhas pegatinas.

Novembrizando

E chegou o frío como mostra a moneca do tempo do Ferral.

Estivemos pouco tempo na festa dos Calacús. Eu comín castañas e os nenos churros de chocolate. Como mudan os costumes !.

Topamos esta nota no cuarto de Leo e o ratiño Pérez deixoulle algo a Leo. O neno quedou gratamente sorprendido e non sabía por que o ratiño fixo a súa aparición. Non sei; aquí pasou algo raro.

Levo tempo sen escribir porque esta vida absorbe o tempo libre. Tamén estivemos liados preparando un traballo da " Volta ao mundo en oitenta días " polos EEUU para Xela. Extrañoume que fixese parte do percorrido nun trenó con velas.

A Torredocaminho tamén ocupa parte do meu tempo e así aprendín a canción que tararea un compañeiro cando está cabreado e non é outra que a de Xesuscristo Superstar.
A miña canción cando estou algo encabuxado é a de " Carros de fuego " ou a de " La, la, la ".
Eu aprendín na mili iso de " Cuando un gallego canta o le dieron por el culo o poco le falta ".
Ti tes alguna musiquiña para eses momentos de rabia contida ?.

Frases

Sempre que podo pego unha volta ata a porta do Saspi para mirar o que ten escrito na pizarra ese día. A verdade é que ten frases impactantes muitas veces coma esta que fotografei onte e que deixo aquí.
A cafetería fíxose famosa polas frases que comezaron a escribir cando morreu Galeano en abril de 2015 e dende entón cambian a pizarra cada dous ou tres días... e que lles dure !.

E, falando de frases, lin unha un día aí atrás que me gustou: " Se luitas podes perder pero se non luitas estás perdido ".

O Saspi segue e eu tamén.

Outubro activo

Mañá hai un evento solidario para recoller cartos para unha protectora de animais. Se vas pagas cinco euros e se non podes podes doar dous euros na fila 0. Creo que optarei por esta segunda opción.

 

Tamén hai un certame literario en Vilaguindastre para nenos de 8 a 18 anos. As bases están aquí. A ver se convencemos a Leo.

 



Os empregados do concello amañan beirarrúas e pintan raias nas estradas e o equipo de fumigación luita contra o bicudo vermello que liquida as palmeiras. Faime gracia como se publicita a empresa : Matamos por encargo.

E como está todo tan activo apaño e como amorotes da árbore de diante da casa que tirou ao chan o vento destes días.
Como ves, este mes está activo.

En festas

 

 

Pois si; Vilaguindastre está en festas e os xigantes e cabezudos pasean para asustar ou alegrar aos nenos.

Tamén pasean para facerse notar algún montado no " weerda " ese ou outro coas gafas de sol cos lentes da caluga e as patillas na orella.
Outros fan pintadas coma este que cachei nas patacas.

Outros son artistas anque non sexan mui bos en ortografía.
En definitiva, a festa son luces, música enxordecedora, marea de xente que non coñeces ou hai tempo que non miras, churros de chocolate e máis.

Conta6. Accidente ferroviario

" Hoxe Vilaguindastre tristemente reclamou a atención ".

Repeticións varias

Repetimos as eleccións e tratei de fotografar a evolución da campaña nun taboleiro veciño. Empezou mal que o mal tempo de principio tirou co taboleiro e co que tiña pegado que foi o madrugador " En Marea ". Levantaron o taboleiro e volveron colar o cartaz de " En Marea " que se mantivo en solitario uns días ata que se arrimou o " PSOE ". Estiveron os dous sós ata que estes últimos días chegou o " PP " e arrasou no taboleiro. " Recortes cero - Grupo Verde " tamén apareceu e chantou  a súa amostra. Outros partidos non apareceron en escea e os coches dos altofalantes case non rodaron. O " Nós - BNG " pendurou os seus cartaces azuis e a versión negra case como disparando os últimos cartuchos.

E en Torneiros, remedando aos políticos, van e organizan unha fogueira de San Xoán no día seguinte repetindo a da víspera.

Pero, claro, segundas partes nunca foron boas e semella non ter muito éxito esta repetición.
A ver agora que pasa coa repetición das eleccións...

Nos ollos de Torneiros

 

 

 



Onte facía muita calor e entramos os nenos mais eu na casa da cultura do Porriño que hai aire acondicionado. Alí botei unha ollada á exposición de fotos " Nos ollos de Torneiros " feita polos alumnos do CPI da Ribeira. E alí mirei retratadas persoas e paisaxes que pasan por diante miña día si e día non que por algo vivo aquí dende o principio. Ata semella que muda o meu concepto deste bairro que naceu hai corenta anos nunha parroquia rural. Fixéronno en varias fases en zona de monte, prado e gándara e agora ten un instituto, dous colexios, un cuartel da Garda Civil, unha igrexa, a oficina do Inem, panadería, supermercado, etc, etc. É un bairro marxinal, obreiro e afectado por esta crise que non desaparece pero segue aí no día a día dos seus case catro mil habitantes.
A exposición está o resto do mes.