En ciclos

O tempo transcorrido pode ser lineal ou cíclico e así linealmente na fábrica estou aprendendo o posto que me faltaba por aprender. Cíclico pode ser o que acontece coas mareas que, cada tanto tempo, son vivas e chegan mesmo a inundar o terreo para xogar ao balón que hai na praia de Vlrñ para abraio de Leo que quería estar alí.
Tamén o Leo muda de voz e faise máis home e abre un novo ciclo que eu estou pechando.
Lei de vida !.

Modernizándose

Na fábrica estamos automatizando e hai tanta xente con chaleque reflectante que semella París en plena protesta dos " coletes " amarelos.
Tamén Google Maps actualizou imaxes de Vilaguindastre e aquí saio eu retratando o coche que me fixo a foto. A imaxe miña con dedos facendo o sinal da vitoria non saiu.

 

Escrito o catro de xullo

Empeza este mes algo indeciso co este tempo revolto. Xullo tería que ser caloroso pero de momento semella abril.
Eu empecei a traballar mentres a familia comezou coas vacacións pero é o que hai. Xa irei picoteando momentos de praia e lecer.
E pouco máis teño que dicir: no choio aprendín o nome dun peixe semellante á lubina pero con pintas que se chama " baila ". Tamén asistín a unha case pelexa entre dous compañeiros.
Na familia case todos ben menos a avoaM que caiu e rompeu un peroné.
E así comeza este xullo.

Maio empeza

 

Outro primeiro de maio e no asunto laboral penso eu que o emprego en xeral é inestable e mal pago. Os empresarios gañaron muitos privilexios estes anos a costa dos empregados que teñen menos dereitos e teñen que apandar co que hai.

 

É o que hai !.

 

Na imaxe unha pancarta acorde cos tempos: protesta con retranca bilingüe.

 

Ampliando a polivalencia

 

Esta semana que remata empecei a aprender un novo posto no traballo: prenseiro. Teño que estruchar as neuronas para aprender a botoneira " old fashioned " e o lucerío que indican o camiño do penso ás celas.

E non paso frío ningún luitando cos tres mostros barullentos que prensan a fariña.

 



Bueno. Tendo tempo e mestre todo se aprende.

Aprazando o entruido

Non sei onde imos parar: cain catro pingas e aprazan o desfile de carnaval !. O malo é que a xente xa non sai disfrazada por libre e só mirei un Tío Sam triste e solitario.
En fin.

No choio pediume o mecánico da empresa externa unha cana da cabeza. O extraño pedido era para tirarlle un anaco de pedriña dun ollo do seu compañeiro. Parece ser que unha cana ten bastante firmeza e non fai reacción no ollo por muito que foces nel. Cousas veredes !.

E tendo o tempo libre que deixa o entruido non celebrado podes facer un pasatempo matemático do que falaba o escritor homenaxeado no DLG deste ano: Carlos Casares.
O enigma consiste en descubrir os números que sustitúen as letras para realizar esta operación. Só precisas papel, lápiz e paciencia.
                                                       
                                                             S  E  N  D

                                                 +         M  O  R  E
                                                          ____________

                                                        M  O  N  E  Y

A foto é de hai dous anos.

Que nos robotizan !

Temos na fábrica unha xente de fóra que está arrincando maquinaria vella para cambiar por outra nova. É un adianto, si; e safaremos de facer algúns traballos suxos e penosos, pero algún compañeiro terá que marchar da empresa.
Robotizan todo e xa mirei o Moley, un robot cociñeiro que será parte do futuro ou inspiración para outros.
Tamén queren que haxa veículos que circulen sen chófer e, de feito, hai tractores que van sós en grande prantacións  nos EEUU.
Virá un futuro no que o humano e o tecnolóxico estará tan misturado que non saberemos onde están os límites.

Na foto un coche aparcado en Vilaguindastre que é bastante presumido.

Tres caramelos

Onte volveu ao choio un compañeiro que levaba case un ano de baixa laboral por unha operación dun tumor que daba mala espiña. Eu chamábao bastantes veces e preocupábame por el e aledeime de que todo acabara volvendo ao rego.
El recompensoume hoxe con tres caramelos.
Non teño que dicir que me souberon a gloria.

Feliz 2017 !

Estes días non parei. Que se reunión de Asperga, que se cesta da empresa e o xantar, que se exhibición de patinaxe de Xela, que se matar os porcos en Arbo, que se chegada do Papa Noel, que se avaría da caixa de cambio do coche, que se problemas coa calefacción , que se facer os calendarios, que se dentista de Leo, que se teatro con " Pinocho ", que se cinema con " Vaiana ", etc, etc. Tantas actividades que me mantiveron lonxe do blogo así que decido entrar hoxe para felicitar este novo ano que entra con todo o que traerá de sorpresa.
Feliz 2017 para todos !.

Novembrizando

E chegou o frío como mostra a moneca do tempo do Ferral.

Estivemos pouco tempo na festa dos Calacús. Eu comín castañas e os nenos churros de chocolate. Como mudan os costumes !.

Topamos esta nota no cuarto de Leo e o ratiño Pérez deixoulle algo a Leo. O neno quedou gratamente sorprendido e non sabía por que o ratiño fixo a súa aparición. Non sei; aquí pasou algo raro.

Levo tempo sen escribir porque esta vida absorbe o tempo libre. Tamén estivemos liados preparando un traballo da " Volta ao mundo en oitenta días " polos EEUU para Xela. Extrañoume que fixese parte do percorrido nun trenó con velas.

A Torredocaminho tamén ocupa parte do meu tempo e así aprendín a canción que tararea un compañeiro cando está cabreado e non é outra que a de Xesuscristo Superstar.
A miña canción cando estou algo encabuxado é a de " Carros de fuego " ou a de " La, la, la ".
Eu aprendín na mili iso de " Cuando un gallego canta o le dieron por el culo o poco le falta ".
Ti tes alguna musiquiña para eses momentos de rabia contida ?.

Andrés o " faz tudo "

Hai xente que tanto fai unha cousa coma outra e así temos a este Andrés que tanto serve de chófer como espera polo fontaneiro ou compra billetes ( amplía a foto; non ten desperdicio ).
Hoxe facíame falta o tal Andrés para facer o meu choio pola tarde que tiven que velar pero non o chamei.
Que teñas máis sorte, Andrés.

Humor laboral

No traballo non só se perde olfacto e oído e acabas derrengado de mover toneladas, non. Temos o tempo do taco para leriar un chisco e a ducha do final da xornada que é o que nos aporta enerxía e non outras cousas.
No vestiario hai un servicio que non funciona estes días e así puxeron o cartel indicándoo.
Pero, está claro, iso deu para " adornar " a outra porta por dentro con outro cartel en plan Barrio Sésamo explicando " dentro ", " fóra ", " cerca ", " lonxe ", etc.

Hai que tomar as cousas con humor !.

Chibo expiatorio

En todas as empresas hai un minimundo de relacións persoais. Os empregados van dun extremo a outro e así hai xente boa e compañeira e xente ruin que só mira a súa comenencia. Na Torredocaminho acontece o mesmo e teño compañeiros que son verdadeiras xoias, outros que non son malos compañeiros e algún que sobra. Este é o caso do Porcobravo, un empregado farfulleiro e faltón, que vai teso coma un pirú, que traballa ao seu ritmo: tanto bota horas co móbil como arrinca a toda velocidade e todos lle estorbamos, que tira cafés de moca dos transportistas e que pensa que só el vale e que enreda a uns e outros ( de cada vez menos ) para conseguir o que quere. Ten don de xentes e busca tema de conversa e así engana a calquera. Un dos enganados foi o xefe que o meteu nun posto con responsabilidades e todos dixemos: " Meteu a raposa no galiñeiro ".
Falando cunha compañeira da oficina dixo que o xefe cando se arrimou ao Porcobravo é que quería un " chibo expiatorio " e pregunteille que quería dicir. " Si, un chivato que espía ". Díxenlle que estaba equivocada e que comprobase o significado de " chibo expiatorio ". Ela remendou e dixo que o xefe quería un " lameculos " que non soa nada fino pero que entra na categoría do Porcobravo pero que foi máis alá e tamén acabou por meterlla dobrada ao xefe.
En fin.
Na foto un chibo camuflado que debe estar a espiar.

Emigración

Non, non se trata dun botellón diurno ou dunha xuntanza para fumar algo, non. É a hora do xantar dos traballadores que non gañan para poderen xantar nun bar ou ir ata a súa casa.

As condicións de traballo van a pior e non se salva ningunha empresa por grande que sexa ou pola súa antigüidade.
Así non é de extrañar que marchen emigrados tantos e tantos.
Vaise a xuventude toda.

Rembrandt e Zootrópole

No choio iniciamos unha andaina nova da man dos holandeses e temos que millorar en limpeza e orde e así empezaremos co Proxecto Rembrandt. Tivemos unha reunión e a asistencia foi total que viu xente que está de vacacións, de baixa e dos tres turnos. Nin para comer se xuntou tanta xente !.

E hoxe fumos ao cinema mirar Zootrópole, unha película que me gustou pola trama de principio a fin e as imaxes da cidade tan futurista e cunha imaxinación desbordante.
Na foto está a coelliña Judith que consegue o seu soño de ser policía e a raposa Nick que é un estafador espilido. As circunstancias obríganos a traballar xuntos e lograr resolver o misterio dos animais que se volven salvaxes.

Don Naipe

Estamos perto do día do libro e cada vez resulta máis evidente o seu retroceso. A xente está enganchada aos móbiles e adica o seu tempo libre ( e parte do non libre ) a fuchicar co móbil. Eu vou aguantando pero no choio aprendéronme unha aplicación para xogar aos naipes, ás cartas de toda a vida e agora tamén eu ando co móbil e o raio do xogo do tute.
Está claro que este tute electrónico perde en sensacións contra o tradicional inzado de berros ao compañeiro, risos, renuncios, as súas palabras e frases e o tacto das cartas pero vai facendo o apaño.
Se hai algún interesado deixo a ligazón.

Noites a choiar

Tócame traballar de noite unha tempada e hai que ilo levando. Menos mal que hai compañeiros faladeiros e simpáticos que contan chistes e anécdotas.
Un deles estaba farto dun compañeiro xa xubilado que non paraba de gabar o seu can que traía o periódico, que fai tal, que facía cal, etc. O can rematou por morrer e o dono seguía a gabalo entón un dos Aleghres díxolle:  -  " Pois eu tamén tiña un bo can que facía de todo e morreu electrocutado ". - " E como ? "- preguntou o xa xubilado abraiado. - " Pois estaba a arreglar o televisor ".
Cando paramos de rir outro dos Aleghres lembrou outro conto de gabar cans. Vai un e di: - " O meu can di " Buenos días " e respóndelle outro " Iso non é nada. Teño unha lata na casa que di Melocotón en almíbar ".
Tamén contaron dun día que ían á casa dun compañeiro da mili e polo camiño topáronse cunha muller cun brazado de herba e con muito pelo na cara e díxolle o Aleghre ao compañeiro da mili: - " Mira unha muller con bigote ". O compañeiro da mili díxolle: - " É miña nai ". O Aleghre non se cortou e remendou: - " Pois que ben lle queda o bigote ".

E así pasamos a noite... e traballando tamén.

Boas datas

 

Vilaguindastre engalánase para o Nadal.

 



Como tamén o fai Vigo.

Os beléns inzan coma este feito por un compañeiro do traballo.

 

 

Falando do traballo a empresa mantén o costume de dar unha caixa de aguinaldo nadaleiro e invitou ao xantar no mesmo lugar dende hai catro anos. E que dure.

Como non vai ser todo votar hoxe, tocou asistir á exhibición de patinaxe de Xela e demais nenas.

Son días de vivir coma aboiando no aire...xa non tocará tocar terra...e que a aterraxe sexa boa !.