Sensacións de decembro

 

Debe de ser o cambio climático o que fai que estes días faga caloriña de día e deixe eses solpores con rubiéns de cores case imposibles.

 





 

O Nadal acércase en Vilaguindastre coa casiña dos trasnos que axudan ao vello barbudo do Polo Norte e os trasniños poboando o alto das farolas.

Xela anda alterada pero non esquece facerlle un agasallo a Papa Noel con monecos da patrulla canina ben envoltos con celo e un conto escrito e debuxado por ela debaixo da nova árbore de Nadal.
E, como quen non quere a cousa, este decembro e final de ano corren que dá xenio.

Sexaxésimo quinto mes

Aquí está a macaquiña lendo FASE 2 escrito cun sebe. A profe Cris di que é mui lista, boa e obediente e o único defecto que lle topa é que se frustra cando algo lle sai mal. E damos fe diso !. Non lle gusta que algo lle saia mal ou que lle reprochemos algo.
E aquí deixo un debuxo con texto feito por ela e unha construción desas que lle sain do maxín.

Novembrizando

E chegou o frío como mostra a moneca do tempo do Ferral.

Estivemos pouco tempo na festa dos Calacús. Eu comín castañas e os nenos churros de chocolate. Como mudan os costumes !.

Topamos esta nota no cuarto de Leo e o ratiño Pérez deixoulle algo a Leo. O neno quedou gratamente sorprendido e non sabía por que o ratiño fixo a súa aparición. Non sei; aquí pasou algo raro.

Levo tempo sen escribir porque esta vida absorbe o tempo libre. Tamén estivemos liados preparando un traballo da " Volta ao mundo en oitenta días " polos EEUU para Xela. Extrañoume que fixese parte do percorrido nun trenó con velas.

A Torredocaminho tamén ocupa parte do meu tempo e así aprendín a canción que tararea un compañeiro cando está cabreado e non é outra que a de Xesuscristo Superstar.
A miña canción cando estou algo encabuxado é a de " Carros de fuego " ou a de " La, la, la ".
Eu aprendín na mili iso de " Cuando un gallego canta o le dieron por el culo o poco le falta ".
Ti tes alguna musiquiña para eses momentos de rabia contida ?.

Sexaxésimo cuarto mes ( e mais un día )

Aquí está Xela nunha das actividades que máis lle gusta: argallar. Colle calquera cousa e xa inventa unha historia ou fai unha montaxe rara. Estes días atrás estivo facendo trampas para coller ao ladrón se entraba na casa. Tamén fai torres coas cousas máis dispares e desafiando o equilibrio. Outra actividade que lle presta é a de facer de león, o seu animal favorito, e mándame xogar cuns monecos que atopan ao león e se fan amigos e logo pelexa a Xela-león contra outros monecos e Xela acaba victoriosa que niso non hai dúbida: quere ser a primeira en todo.
Hoxe enfadámonos co ela que escapa e bota a correr e logo hai que buscala para o noso desespero.
En plan físico segue sen comer e aínda así é activa. Segue a usar cueiros de noite e dorme na cama grande. No falar vai ben anque ten a profe Rut de apoio para aprender a pronunciar o son " s " que cecea un chisco.
E segue a medrar !.

Crise real

O outro día empezou Xela unha actividade de manualidades que se chama Art Attack e saiu chorando e medio disconforme. Naideleo díxolle que tiña que probar máis días e Xela respondeu entre saloucos: " Bueno, vale. Pero voy sólo cuando me toque ".
Onte foi a clases de teatro na sala Ingrávida e pasouno ben pero saiu tamén disconforme. Naideleo díxolle: " Pero se o pasaches xenial..." Xela respondeu: " Genial si pero es más genial el bocadillo de Nocilla ".
Onte tamén tiña o día faladeiro e dixo que había xente que falaba con acentos doutros idiomas: " Si, habla con acento francés y otro con acento vegetariano ".
Nada, que co esta nena non hai tranquilidade que as saca de onde non hai.

Por iso que a crise do 29 tivo que ser unha real crise para chegar ao punto de pensar en vender catro nenos e prescindir da súa alegría.
Teño curiosidade en saber como rematou a historia da foto.

Máis vale...

Un compañeiro dixo o outro día " Máis vale un bolígrafo malo ca unha memoria boa " referíndose a que é millor escribir as cousas para non esquecelas.
Eu aplico o consello e escribo este blogo malo para non deixar atrás acontecementos como o de Xela que aprende a escribir ela soa e aquí deixo a foto de testemuña. Ademais inclúe un dinosaurio cheo de dentes e poutas rampantes que me encanta.
Tamén os nenos empezaron este mes de outubro coas actividades extraescolares e así levando a Leo podo admirar este enxeño de arte rural para evitar o ataque dos paxaros ao millo.

E sigo enchendo este caixonciño malo de memoria virtual.

Sexaxésimo terceiro mes

Chegou o outono e o novo curso e Xela experimentou un cambio para ben. Dende que comezou o cole parece máis tranquila e boa. Semella que madrugar e facer as actividades escolares póñena máis contenta. Tamén empezou a escribir palabras enteiras e di que vai rematar o curso escribindo minúsculas. Na forma de ser segue a ser competitiva e activa e no de comer si que non variou que pouco come. Faime graza cando fala e remata os -d finais coma -t e así di Madrit, verdat e outras cousas. Segue a querer que lle fale español pero por aí non paso.
Bueno, estamos contentos co ela.

Empezando este curso

Comezaron as clases os nenos e Naideleo. Naideleo ten un horario que nos vai dar problemas para levar os nenos ao cole pero safaremos. Os nenos lévano ben para a nosa sorpresa; madrugan sen problemas e semella que van contentos a clase e todo. O Leo está luitando co ordenador pero o profesor novo aparenta ser competente e involucrado con Leo e o resto dos compañeiros. Xela ten unha profe chamada Cris que ten un nome " larguísimo " segundo Xela que é Cristina. A ver se lle dura todo o curso que o ano pasado mudou de profe varias veces. Xela aprende cousas á súa maneira e o outro día sangroulle o nariz. Ela dixo que foi cando sacou o último moco co dedo. Tamén hoxe dixo que os globos explotan cando se acercan ao sol porque non saben suar.
E así pasou a semana coa chegada do tempo fresco e os merlos que se xuntan por ducias nas torres da luz cando se deita o sol. Quen sabe o que pensan !.

Sexaxésimo segundo mes ( e mais un día )

Aquí está a nena nunha foto de hai uns días feita no país máis limpo do mundo.
Demostrou ser unha supervivinte nata con capacidade para sobrevivir varios días sen comer prácticamente nada. Iso si, compensaba a fame cos enfados e as desobediencias que é o que máis lle chista.
Bueno, a cousa non é tan grave como o pinto e Xela é cariñosa e gusta de estar conosco.
Tamén ten detalles simpáticos como cando mirou este cartaz para avisar de que algo é perigoso para embarazadas, xente con problemas de corazón ou de columna e dixo: " Significa que se acabó el amor. "

A dez de agosto

 

Nestes días que aprende Xela a andar en bici tamén aprende a nadar estilo canciño o domingo. Luns tivemos cita co Sergas por mor de Leo. No martes as nubes de fume arrodeáronnos mentres mercabamos ponchos para a chuvia. E hoxe pasamos calor reunidos para planificar actividades de Leo. O bo do día de hoxe é que a última noite que traballo antes das vacacións.
Por fin !.
Cando teña unha foto millor de Xela en bici póñoa.

Bici, " Mascotas " e máis

 

O outro día fomos dar un paseo e Xela quixo levar a bici de pedais. Naideleo agarrábaa para que non caíse e Xela encomodouse. Decidimos deixala andar en bici sen agarrala e ... empezou a andar ela soíña !. Semellaba miragre !. Aprendeu así como nada. Iso si, muitas veces andaba na bici sen pedais e mantiña o equilibrio e foi coller a bici con pedais e porse a andar coma se soubese de sempre.



Outra tarde fomos ao estreo de " Mascotas ", unha película mui simpática e chea de aventuras para mirar en 3D. Sigo abraiándome de como calcan os movementos dos animais que semellan reais.

Onte quedamos cuns amigos en Seixo - Marín para xantar no local da foto de " Xelaxis " e Obelix. Estivo mui ben a comida e a compaña pero a calor era excesiva. Os nenos tiveron sorte que había unha piscina para eles. Despois fomos á praia de Portomaior en Bueu e estivemos ata o solpor do ben que se estaba. Falamos de pelos no corpo, de oposicións, de operacións e baixas laborais, de nomes de animais para nenos, etc, etc. Na foto está Leo e un amigo, o sol deitándose por riba das Ons e a foto foi tirada ás 21:48 para que mires que Leo quere ser o último na auga. Logo fomos a Cangas a cear pizza no Baratto onde atendía un camareiro eficiente e despois a pasear polo parque infantil onde andaba toda a xente cazando Pokemons.

Aldea Grobbit e augas

Indo a mollarse descóbrense lugares como a aldea Grobbit na illa da Toxa. Son cinco casiñas nun parque infantil nun monte da illa. Os nenos entraron abraiados polo silenzo do lugar onde eramos os únicos habitantes. Petamos nas portas e escuitamos a ver se había alguén detrás delas pero nada. Xa explican no panel informativo que os Grobbits viven nas augas termais do balneario e que volven á súa aldea por un túnel que dá ao pozo da aldea. O que non din é cando se atopan nas súas casas. Xela quedou con gañas de coñecelos e fixo un debuxo e ditou unha carta para eles. O Leo desconfía máis de que sexa mentira e di que é un truco para que a xente veña ao parque en cada época do ano.
E, falando de Leo, o outro día púxose todo histérico nun local público cando lle caiu por riba auga. Tiven que mercar unha botella e botarma por riba para explicarlle que non pasa nada. Nese preciso instante parounos Islandof no paso de cebra cando cruzabamos e botei o resto da auga no parabrisas do seu coche para abraio de Islandof, Naideleo e os nenos. Logo fun á fábrica a explicarlle a historia a Islandof para que non houbese malos entendidos.
O caso é que a auga dá para muitas anécdotas !.

Sexaxésimo primeiro mes ( e mais tres días )

Aquí temos a xoubiña co seu sorriso feliz. Ten uns ollos mui expresivos e sabe como usalos. O malo é cando se pon teimuda e faltona e chega a pegar e insultar. Cando lle afeamos a conduta e ameazamos con castigos di " Me olvidé " e volve estar ben ata que lle dá outra arroutada. E hai días que non sabemos que facer co ela. Espero que lle pase isto coa idade porque no fundo ten bo corazón.
Do resto coma sempre: come pouco anque hai días que come unha barbaridade pero no seguinte xa deixa de comer. Xoga co irmán a iso dos Yokai anque hai veces que remata mal o asunto. Segue co cueiro de noite e pouco máis se pode dicir dela.
Resumindo: segue activa e con carácter.

Con este calorazo

Co esta calor sobran ata as sabas. E ata hai unha muller que aproveita a saba para escribir a súa biografía nela e relatar as maldades que fixeron co ela as Clarisas de Tui.

Eu traballei de tarde ( esta semana e a anterior ) e non cheirei nada de fresco, piscina ou praia como si desfrutou Xela indo de campamento. Home, non foi ao Panxón dos anos sesenta pero pouco importa.

E quero felicitar aos portugueses que se meteron na final da Eurocopa. A min non me gusta o fútbol masculino; prefiro o feminino. A equipaxe ten máis colorido.

Armada pero inocente

Anque Xela durma armada é inocente. A pistola é de madeira e di cousas inocentes. Hoxe vin de mercar e preguntoume se xa tiñamos cartos para comprar unha casa porque quere ter un can e nós dixémoslle que antes tiñamos que mercar unha casa. O caso é que lle dixen que non, que nos fan falla os cartos para comprar comida e vai Xela e di: " Ya sé: no compramos comida " e pregunteille " E que comemos ? ". " Pues comemos en bares " respondeu a nena toda chea.

Os nenos de vacacións

Rematou o curso dos nenos e non comentei como o remataron. Leo sacou mui boas notas: todas notable menos un ben e un sobresaliente e segue especializado en linguas. Leo le muito ( leu 86 libros para un concurso de lectura que quedou en auga de castañas ) e escribe; anque agora está enganchado á serie dos Yo - Kai watch e canta, escribe e busca todo sobre esta serie.
Xela tamén saiu ben do curso e a profe está contenta con ela que traballa, non fala e obedece para abraio meu que lle preguntei se falabamos da mesma Xela. Todos os obxectivos están conseguidos menos coñecer o nome de todos os compañeiros pero que non sei que pasa aí que ela sábeos e da clase do lado tamén muitos. E Xela non para quieta que tanto mira a tele como debuxa como xoga cunha pelota ou fai coleccións de fotos de animais ou observa como xoga o irmán.
Na foto están nun dos poucos momentos de paz entre eles porque ou Leo chincha á irmá ou ela quere xogar a algo e Leo non quere e empeza a de San Quintín.

Quinto ano

Neste día que empeza con fogueiras e trasnadas a nosa Xela fai os cinco anos. A xoubiña está toda contenta a pesar de que non tivo festa cos amigos. A festa foi coa familia e recibiu roupa e xoguetes ( unha pizarra, unha mochila, un peluxe de Everest, un moneco Yokai e o xogo Ido3D para facer figuras tridimensionais con rotulador ). Agora está toda entretida co seu dinosaurio tridimensional e a súa pizarra.
Saiunos unha nena mui activa.

A Xela revirada

O outro día no centro comercial quedei abaraiado coa proibición da foto pero é case o único que lle falta por facer a Xela. A nena está nunha etapa mui dura que nsulta, pega e protesta por todo. Chama a todos " cerdo ", " burro ", " viejales ", " vieja en bragas ", " pringao " e outras lindezas polo estilo. Así que de premio quedou sen festa de cumpreanos.
A ver se as cousas volven ao rego.

Quincuaxésimo noveno mes ( e mais un día )

A xoubiña tira para adiante. Levaba unha boa tempada comendo ben pero estas últimas semanas foron malas para ela con febres e toses e volveu adelgazar. Segue sendo activa e tanto xoga cunha cousa coma con outra. Ata xoga máis con Leo e todo. Gústalle pedir que lle merquen de todo e tamén quere ir a casa de compañeiros da clase. Segue a durmir connosco e máis estando pachuchiña e segue co cueiro de noite anque hai muitas noites que non o molla. Ten mal espertar e sempre hai que andar a correr para que vaia ao cole a tempo.
E xa queda pouco para os cinco anos !.

Cans e festival das Letras

Estes días hai cans abondo por Vilaguindastre adiante porque estamos en pleno festival de Cans, a decimoterceira edición xa. O que pasa é que o nome desa parroquia non ten nada que ver cos cans de mamíferos ladradores senón coas canles que levan auga aos muiños e que foron dar no nome de Cans.
E mentres está o festival de Cans Leo e Xela e os compañeiros do cole tiñan unha actuación con motivo do día das letras galegas. Leo e os seus compañeiros recitaron " Galicia " de Manuel María e Xela tiña que cantar o " Pirimpimpín " anque quedou na casa que tivo febre e tos.
E maio avanza.