Bici, " Mascotas " e máis

 

O outro día fomos dar un paseo e Xela quixo levar a bici de pedais. Naideleo agarrábaa para que non caíse e Xela encomodouse. Decidimos deixala andar en bici sen agarrala e ... empezou a andar ela soíña !. Semellaba miragre !. Aprendeu así como nada. Iso si, muitas veces andaba na bici sen pedais e mantiña o equilibrio e foi coller a bici con pedais e porse a andar coma se soubese de sempre.



Outra tarde fomos ao estreo de " Mascotas ", unha película mui simpática e chea de aventuras para mirar en 3D. Sigo abraiándome de como calcan os movementos dos animais que semellan reais.

Onte quedamos cuns amigos en Seixo - Marín para xantar no local da foto de " Xelaxis " e Obelix. Estivo mui ben a comida e a compaña pero a calor era excesiva. Os nenos tiveron sorte que había unha piscina para eles. Despois fomos á praia de Portomaior en Bueu e estivemos ata o solpor do ben que se estaba. Falamos de pelos no corpo, de oposicións, de operacións e baixas laborais, de nomes de animais para nenos, etc, etc. Na foto está Leo e un amigo, o sol deitándose por riba das Ons e a foto foi tirada ás 21:48 para que mires que Leo quere ser o último na auga. Logo fomos a Cangas a cear pizza no Baratto onde atendía un camareiro eficiente e despois a pasear polo parque infantil onde andaba toda a xente cazando Pokemons.

Remollándonos

En Sanguiñeda...

en Vilanova de Cerveira...

en Melgaço...

na illa da Toxa.

O caso é non arder como Arbo.

Solucións para a calor

Unha solución sería vivir nun lugar como o da ilustración: verde e cheo de augas que corren, saltan e cain.
Pero, é claro, isto é unha utopía.

Máis práctico é acercarse á praia das corenta cordas e perseguir peixiños como Xela ou xogar unha pachanga como fai Leo que últimamente lle presta o fútbol e mirar arroaces entre chalanas, iates e bateas.

Non está nada mal refrescarse en chafarises como os que hai en Sanguiñeda, a un paso de Vilaguindastre.

E a falta de piscina pode safarse cun lavadoiro cheo de auga fresca.
O asunto é hidratarse por fóra e por dentro !.

A cento quince quilómetros

Aparece este espantallo que non é para paxaros senón para toupeiras. A botella dá voltas co aire e transmite movemento á vara de ferro espetada no chan. A vara vibra dentro da terra e as toupeiras non se acercan, seica.

Os nenos xogaron no seu caseto propio para merendas onde tiñan os seus fillos-globos.
Na casa duns familiares os nenos miraron coellos ( bebés incluidos ), años, galiñas e a enésima reencarnación do burro Rocky. Leo explicou á nai que visitou unha granxa rara onde vivía xente tamén.
Logo Xela e Leo atoparon unha cadela grande, cariñosa e cuidadora de vacas chamada Lía. Foi conosco de paseo e ata Leo me pediu que comprara un can do enamorado que quedou dela.
No día seguinte foron buscala á aldea veciña pero non a toparon. Mentres eu e tíoNan dabamos á gadaña na herba cunha sega nunca vista polos vecinos co seu " xaque, xaque " que parecía que lle dabamos machadazos á herba.
Fomos á capital do concello e na praza teñen unha novidade: un caixón con libros para nenos e adultos en español, inglés e galego. Eu collín prestado " Un sábado longo " e a ver que tal.

Tamén hai niños de cegoña nos edificios altos.

Fomos á capital da bisbarra ao parque infantil cheo de nenos de equipas de fútbol e algún neno ruso e outro brasileiro.
A saída no coche levounos por bairros descoñecidos onde había as casas típicas con corredores de madeira, unha capela pequena e esta pintada dun mundo apocalíptico onde supoño que humanos e cans atacan as últimas rans ( se amplías miras muitos detalles ).
Saímos pola estrada vella e non parei a fotografar unha casa con torre curiosa en Distriz.
E todo isto a cento quince quilómetros de Vilaguindastre.

Neste un de abril

" O un de abril van os burros onde non deben ir " e así o Leo quixo mandar a compañeiriños ao parque da foto ás cinco da tarde pero non caíron na trampa.
Quen si caíra foi meu pai hai máis de corenta anos que o mandamos a casa dun veciño con dous baldes cheos de auga dicíndolle que Luis quedara sen auga na casa. Meu pai foi algo mosca pero foi e a bronca que levamos despois meus irmáns mais eu foi monumental pero a día de hoxe aínda río cando lembro a historia.
Tamén hoxe voaban catro cegoñas por riba da fábrica ás dez da mañá. Aledáronme o día porque hai ben anos que non aniñan por aquí.
Unha curiosidade a resaltar que aprendín hoxe: este costume do primeiro de abril non se celebra no resto de España ( sacando Menorca que estivo dominada polos ingleses hai tempo ).

Tirabeques e chiar

Sigo a aprender e hoxe aprendín que os tirabeques ( na foto ) son unha pranta distinta dos chícharos. Eu cuidaba que eran a mesma cousa só que os tirabeques se comían enteiros e os chícharos eran o de dentro pero non. É certo que sei pouco do campo.
Outra cousa que aprendín foi o de " chiar " e " chía " que non é outra cousa que o tres dos naipes ( chía ) e cando esa carta é collida polo as ( chiar ). Estas palabras busqueinas pola interrede pero non as dei topado.

...e o que me queda por aprender !.

Con Patoca na neve

O venres Xela saiu toda contenta do cole que lle deran a mascota da clase para pasar a fin de semana na casa. A mascota é Patoca, unha foca e que lugar millor para unha foca que a neve !. Tivemos sorte de que houbese neve en Portugal, diante de Arbo e así puidemos tirarnos bólas de neve, montar no trenó, facer monecos de neve ( o avóM era o principal construtor e Leo o destrutor ) e fotografar a paisaxe e a Xela con  Patocas.
Agora están durmindo os dous abrazados cansos desta xornada.

Diferentes espectáculos

O domingo, cando fomos recoller a Leo de pasar a noite fóra da casa, aproveitamos para gozar de dous espectáculos ben diferentes.
Un foi a pezza de teatro-danza " Xoga " da compañía Entremáns que, con música, danza e unha coreografía distinta falan do corpo humano e as súas partes.
Logo xantamos no centro comercial e, dende a terraza, admiramos o río Miño crecido.

 

Como nos quedaba de camiño fomos ao salto de Velle que estaba aberto para soltar unhas augas embravecidas que formaban olas e golpeaban contra os muros dunha maneira que semellaba un mar entolecido. A xente estaba alí admirando o espectáculo e ata algún arriscou o pelexo del e do fillo, como o da foto, que xa a parella se encargou de recriminarlle a acción que logo pasa o que pasa.

Hoxe xa todo volveu ao seu cauce.





Socializando e solporizando

Onte Xela tivo un aniversario dunha compañeiriña do cole nun sitio novo que non coñecía a menos de cincocentos metros da casa.

 

 

Non puiden quedar con Xela que tiven que levar a Leo a Vigo ao parque dos bombeiros que tiña unha visita cuns compañeiros.



 

 

Mentres os fillos socializaban eu aproveitei para solporizar en Rande facendo fotos.
Onde está o museo Meirande hai un peirao de carga abandoado en perigo de arruamento co paso proibido que pescadores, aventureiros e algún blogueiro ignoran.

Así fixen unha reportaxe fotográfica onde entraban partes do peirao, os pescadores, a ponte de Rande, a ría coas súas bateas e un solpor marabilloso coas Cíes ao fondo e detrás delas as nubes que nos acompañaron hoxe.
Facía frío no corpo pero a alma estaba feliz.

E pasaron os Reis

 

 

Por estes lares portáranse ben que houbo para todos, incluidos os de Arbo. Foron xoguetes e libros e para min houbo carteira ( vacía, mecachis !...), mariconeira e un " niki " dos que me gustan a min.

Os nenos quedaron bastante conformes e Naideleo tamén quedou contenta.



Tamén aprendín estes días a lenda dos trubincos, eses trasnos que entran pola cheminea a Noiteboa e que encerellan todo.



 

E seguiu chovendo e a auga busca por onde ir e na foto converte ao muiño nun ser acuático e xa non digamos os aparellos de ximnasia do fondo !.
Xa parará !.

Mulleres do campo

Hoxe é o día da muller rural e así retrato un terreo da comunidade de montes que antes era un piñeiral. Din que a sociedade rural é mui tradicional e conservadora pero non é tan así. Por aquí tamén se prantou na súa época tabaco e kiwis con distinto resultado así que agora é o turno de prantar oliveiras.
Supoño que haberá que aproveitar o cambio climático.
Sorte para os homes e mulleres do campo.

Por eses camiños

 

Hoxe Xela foi invitada a xogar á casa dun compañeiriño e alá a levei. Primeiro cría que a casa era no camiño dos Ferranchos pero chamei á nai e díxome que era o seguinte camiño, o camiño da Marquesita que se levantase a cabeza volvía á tumba con adornos que lle puxeron no poste.

 





Máis tarde comemos unhas uvas dos paxariños que non son " vergonzas " senón uvas que nacen naturalmente de viñas abandonadas e que son sás, sen ningún produto artificial e están boísimas.

Outubro comeza

Empeza outubro ou outono coas primeiras tormentas que logran tirar o poste de teléfono de Arbo. Tamén nós acabamos coma pitos no día de onte nunha batagada fechada que comezou de súpito e que non deu parado a tempo.
Tamén empecei unhas vacacións pero quedei a última noite de traballo algo sorprendido cun compañeiro de traballo. Resulta que foi á  reunión de pais de alumnos e a profesora falaba galego e recomendou aos pais falar galego na casa cos fillos porque ían ser todas as clases nese idioma. El percibiuno coma unha imposición pero o que máis lle repateou foi o que contou despois. Resulta que algunhas nais falaban despois coa profesora en galego e nais que falaban " castellanito " sempre, como dixo el; pero que había unha que, pola razón que sexa, falaba castelán coa profesora e o que lle encomodou ao meu compañeiro era iso, que a profe seguise falando en galego coa nai do alumno, que era unha falta de educación; que tiña que falar en español. Eu díxenlle que non, que mentres a nai entendese o galego temos dereito a falar en galego e que eu eliminaría o problema se fose ministro de educación de España: poñería os catro idiomas oficiais como asignatura en todo o país. Ese compañeiro e os outros dous que había alí, todos galegofalantes, non sabían se estaba eu en serio ou en broma pero de eu a ti, dígoo en serio. Que despois pasa o que pasa e o meu Leo non quere ir mirar a película " Maimiño " porque está en galego e Rajoy, que nunca fala en galego, atrévese a falar en catalán !.
En fin; que tiña que soltalo, que mexan por un e hai que dicir que chove.

35 e pico

35 e pico grados facía de calor polos Peares.

 

 

A noite refrescou un pouquiño de nada pero era unha noite perfecta de festa.

 

E tanta calor resultou en treboada e saraviada en Acedre neste domingo.

Kiwiños e fatóns

Vaia agosto mollado que levamos !. A xente ten medo a que pudran as uvas pero os kiwiños e os fatóns xa se salvaron e están preparados para comer. Os kiwiños están verdes claros e en poucos días póñense verdes escuros e listos para comer co seu sabor mistura de kiwi e figo.
Estes días Xela vai a perruquería, estamos facendo reencontros coa xente do ano escolar e vellos amigos que preguntan por este blogo que vai tirando mal ou ben.
E hoxe houbo " película " coa actuación de ambulancia, Guardia Civil, policía local, forense e servizos funerarios para ( unha veciña ) un veciño.
A vida segue coas súas sorpresas.

Toralla e Paraños

O xoves acercámonos á finca Mirambell que había unha explicación teatralizada do pasado romano de Vigo.
Recibíronnos cunha chuvia de pétalos de flore. Logo houbo visita ao museo e despois entramos na excavación. Alí explicaron o sistema de construcción e a vida naqueles tempos. Despois foi a actuación dunha venda de tres esclavos, despois saíron dous gladiadores luitando e rematou todo cos dous bailes de catro romanas

Onte non sabiamos onde ir co este tempo tan inestable e rematamos no sendeiro do río Xabriña en Paraños, O Covelo. Pasamos por construcións restauradas ou ben conservadas, un lagar de cera, varios muiños e chegamos ao Pozo do Demo.
Foi un sábado distinto.

Entre boiras

Apetecíame pegar unha volta e alá fun ata a praia de Patos. A boira do mar cubría a costa así que subín a Monteferro a admirar o mar cuberta pola néboa coas bucinas dos barcos soando por todas partes.
Andei por eses camiños e topei con xente que facía fotos, outros collían moras ( fan ben, no Carrefour venden unhas poucas nunha bandexa por dous euros ), outros pescaban e ata había quen escalaba ao lado do faro.
Eu visitei o cuartel e as baterías abandoadas e fotografei aquí e acolá: as illas Cíes coa boira, as illas Estelas xurdindo e desaparecendo no mar de nubes baixas, unha cruz nas rochas e ata algo que me semellaba un canón tirado no mar.

Aquí vai a reportaxe fotográfica.

 

Por aquí e por acolá

Por aquí toca traballar ou andar polos talleres por parabrisas grechados ou lavaparabrisas que non traballan ou facer fotos do primeiro canastro que en vez de tornarratos ten emborracharratos co ese bocoi que o sustenta.

Por Acolá está a familia gozando da praia e da tranquilidade.

Este agosto éche así.

Rematou xullo

Cos seus solpores dende o Comariño de Aldán.

Co seu cinema que arrinca pingas dos ollos.

Cun mal día que tiven que traballar máis da conta e restou tempo para estar coa familia toda ( incluida a mallorquina ).

Cun Vilaguindastre con artesáns que falan de petroglifos ou tiovivos medievais de dragóns .

E coas esceas na praia de Vlrñ.

Pero empeza agosto que non pode quedar atrás en boas lembranzas.