Os Perotes

As pelexas entre rapaces destes días en Lugo fanme lembrar as miñas pelexas. Cando vivía en Vigo non lembro pelexar con ninguén pero foi chegar a Vilaguindastre con dez anos e empezaron as pelexas e burlas. Había unha banda de nenos que non tiñan pais ou non estaban na casa e eles botaban na rúa todo o día facendo falcatruadas. Eu chamáballe a uns a banda de Mariano e había outra de máis pequenos que o xefe era o irmán pequeno do tal Mariano e chamabamos a banda dos Goris.
Sempre se burlaban de min e do meu irmán porque eramos calados e iamos a casa dereitiños ao sairmos da escola. Varias veces encirraron contra min a E. " Foureñas " un neno da miña idade pero que zoupaba que metía medo e que, voltas que dá a vida, agora é amigo meu. Eu desas pelexeiras chegaba quente a casa pero aguantaba. Dunha volta mandaron a outro contra min pero desta vez fun eu o que lle zorreguei ao outro pero como era da banda deles dixeron que gañara e felicitárono anque sangraba e eu marchei sen mancadura pero coa cabeza gacha de perdedor.
O curioso é que nos chamaban a min e ao meu irmán Os Perotes que eu cismaba se tería que ver con nenos pera ou repipis. Pasou o tempo e buscando nun dicionario descubro que é unha palabra galega que significa " diablillos ".
Mira por onde, ou sexa que os cuitados e os pimpíns eramos uns demiños para eles. Manda truco !.

En fin. Na foto está Rodri de Vigo e Os Perotes nos setenta e pouco.

Rematando este outubro

Parte da familia vai á TVG a Land Róber Tunai Show.



O calacú de Xela sucumbiu ás couces dadas pola xente que trasnoita polo centro de Vilaguindastre.

 

 

 

O sábado acercámonos á Coruña.

 

 

No Domus demostrouse que Xela vén sendo filla de Naideleo.

 

 

Tamén alí teñen frases cheas de sentidiño.

 

 

Admiramos o documental 3D dos pequenos xigantes entre esquíos, ratos, bechas, arañas, caracois, lobos, rás, bufo, alicráns e máis fauna.

 

 

A torre de Hércules estaba a un paso co seu gaiteiro, a estatua de Carlos III, as portas cos traballos de Hércules e os turistas a pe ou en segway.

 

 

 

O hotel onde durmimos era pequeno e non limpo de todo pero tiña un espello que nos repetía muitas veces para saudarnos e despedirnos cando entrabamos e saiamos do baño.

 



 

O domingo fomos á casa das ciencias e ao acuario con todas os experimentos e os animais mariños.

 

 

A boira da tardiña e o cambio de hora despediunos da cidade do norte ata que volvamos outra vez.













Remollándonos

En Sanguiñeda...

en Vilanova de Cerveira...

en Melgaço...

na illa da Toxa.

O caso é non arder como Arbo.

Aparecín

Aparecín, si. Levaba uns días sen ideas ou cando as mastigaba non me chistaban para escribir pero un tirón de orellas de Kasege e a pintada esta da foto animáronme a escribir. E, cando estaba animado; a rebelión das máquinas impidiu o feito. Empezou un móbil que non quixo traballar, a lavadora rompeu un anaco da goma que pecha a porta e verque auga, a neveira que lle saltou a alarma do frío, a cociña eléctrica que non prendía e Blogger que só me daba opción para escribir o título do posteo e máis nada. Pero todo se foi solucionando e aquí estou.
A semana pasada foi a primeira festa do pan do Porriño pero non fomos que había actuación de patinaxe de Xela e o primeiro é o primeiriño.
En canto a Leo está nervioso coa fin de curso e os exames pero vaino levando.
E en Vilaguindastre houbo a enésima protesta dos traballadores do matadoiro que están exprimidos ao máximo como muitos dos afortunados que temos un choíño nestes tempos de crise.

Ata logo !.

Malestares, libros e cancións

 

 

 

No choio tiven un percance coa pistola cravadora e furei o dedo de raspallón; pero nada grave.

Como se non chegase de desgraza, Naideleo e Xela están con febres e toses.

Pero como non todo ha de ser malo foi e tocoume un lote de libros no sorteo da feira do libro de Vilaguindastre.

E houbo festival de canción de Eurovisión e gañou Ucraína cunha canción falando de expatriados á forza. A min gustábame a canción italiana cun despregue audiovisual fermoso que é un recurso que non aproveita ben España nin outros países.

En fin, a vida segue cos seus bos e non tan bos momentos.

 

 

Neste un de abril

" O un de abril van os burros onde non deben ir " e así o Leo quixo mandar a compañeiriños ao parque da foto ás cinco da tarde pero non caíron na trampa.
Quen si caíra foi meu pai hai máis de corenta anos que o mandamos a casa dun veciño con dous baldes cheos de auga dicíndolle que Luis quedara sen auga na casa. Meu pai foi algo mosca pero foi e a bronca que levamos despois meus irmáns mais eu foi monumental pero a día de hoxe aínda río cando lembro a historia.
Tamén hoxe voaban catro cegoñas por riba da fábrica ás dez da mañá. Aledáronme o día porque hai ben anos que non aniñan por aquí.
Unha curiosidade a resaltar que aprendín hoxe: este costume do primeiro de abril non se celebra no resto de España ( sacando Menorca que estivo dominada polos ingleses hai tempo ).

Medio século

Life does not have to be perfect to be wonderful.
A vida non ten que ser perfecta para ser marabillosa.
I agree. Estou de acordo.

Roedores

Estes días andamos celebrando o aniversario de Naideleo e dando voltas por aí adiante. O sábado miramos a obra de teatro " Roedores " que trata da amizade entre unha rata e un hámster siberiano. Na obra tratan da igualdade de sexos e que non hai diferenzas cando dous queren. Houbo cancións con ukelele e sombras chinescas e estivo mui ben. O ukelele encántame dende que escuitei a canción " O bo, o malo e o feo " na interrede.
Despois fomos a unha cafetaría que ten unha foto de Vilaguindastre nun día de feira e non demos adeviñado o ano da foto.

 



 



Rematamos ceando nun restaurante vexetariano que non chistou muito aos pequenos pero non vai ser sempre onde eles queiran, nonsi ?.

E pasaron os Reis

 

 

Por estes lares portáranse ben que houbo para todos, incluidos os de Arbo. Foron xoguetes e libros e para min houbo carteira ( vacía, mecachis !...), mariconeira e un " niki " dos que me gustan a min.

Os nenos quedaron bastante conformes e Naideleo tamén quedou contenta.



Tamén aprendín estes días a lenda dos trubincos, eses trasnos que entran pola cheminea a Noiteboa e que encerellan todo.



 

E seguiu chovendo e a auga busca por onde ir e na foto converte ao muiño nun ser acuático e xa non digamos os aparellos de ximnasia do fondo !.
Xa parará !.

Males de dentes

Din que temos muitas cousas predestinadas pero máis que na fortuna eu penso que vén nos xens, ese manual de uso dos nosos corpos. O Leo anda mal dos dentes estes días e venlle por xenética que eu non os teño mui ben e da póla paterna de Leo está predestinado a levar desgustos. Xela xa os ten millores, coma a nai e a gaia materna. Non foi o caso da bisavoa Celia que lle tiraron os dentes mamotes ou de leite que os tiña enfermos cando era pequeña.
Souben diso porque lle preguntei que facían cos dentes de leite en Arbo cando lles caían e aínda non andaba o rato Pérez por alí. Ela non me soubo dicir nada e quedei sen saber se facían coma noutras zonas de Galicia que os guindaban ao lume da lareira pedindo que o dente novo fose millor.
Enteireime hai uns meses aquí desta curiosidade e hai un vídeo e todo. Tamén aparece nun traballo de fraseoloxía sobre os dentes que non ter desperdicio ningún; concretamente na páxina 43.
En definitiva, que os xens te deixen lonxe dos tiradentes.

35 e pico

35 e pico grados facía de calor polos Peares.

 

 

A noite refrescou un pouquiño de nada pero era unha noite perfecta de festa.

 

E tanta calor resultou en treboada e saraviada en Acedre neste domingo.

Entre muxicas

Atrás quedou a fin de semana coa familia por terras fisterrás. Houbo barco das merendas, xantar en Cee, xogar no parque a fuxir do mostro que era eu, caídas en cadea dos nenos, praia, festa en Sardiñeiro co cantante que traballou comigo en Torredocaminho, as atracións do inchable e da lavadora que mareou a Leo un pouco, máis praia e xantar no único restaurante que tiña mesas libres no domingo ardente.
Logo tocou a volta entre nubes de fume.
Hoxe están os coches cheos de muxicas.

Rematou xullo

Cos seus solpores dende o Comariño de Aldán.

Co seu cinema que arrinca pingas dos ollos.

Cun mal día que tiven que traballar máis da conta e restou tempo para estar coa familia toda ( incluida a mallorquina ).

Cun Vilaguindastre con artesáns que falan de petroglifos ou tiovivos medievais de dragóns .

E coas esceas na praia de Vlrñ.

Pero empeza agosto que non pode quedar atrás en boas lembranzas.

90

Noventa poden ser muitas cousas como grados, quilómetros, empregados, clientes, etc, etc. Pero cando se fala da idade dunha persoa entón xa é un asunto de máxima importancia.
Así a bisavoa Celia chegou onte a esa idade, unha vida con bos e non tan bos momentos.
Noraboa para ela e a súa filla a avoaM que fixo os 68 anos. Unha casualidade das grandes que fagan anos o mesmo día a nai e a filla. Non me extraña que quixeran que Xela nacese na mesma data...e case o consegue que foi cunha diferenza de tres días !.

De brouco e máis

Non sei se che pasará a ti pero a min tenme pasado de escuitar unha palabra e despois xa a escuitas un feixe de veces. Algo parecido pasou o sábado que escuitei de avoaM dicindo que estaba algo de " cu para arriba " e ela acostuma dicir " de brouco " para referirse a algo boca abaixo ou cu para arriba como o cesto da foto.
Foi lembrar esa expresión e no mesmo día apareceu nun blogo do sur de Pontevedra.

Pasaron máis cousas estes días como o domingo que fomos ver uhna actuación de Pablo Díaz. Foi pouca xente porque facía bo día e así despois inda fomos tomar un xelado á praia.

No día seguinte o vento levaba polo aire a farna que semellaba que nevaba.

Os coches rematan cheos desa poeira e hai que darlles unha lavadela rápida que total pouco tempo duran limpos.

 

 

E os nenos van ben. O Leo flipando co doado que é buscar palabras no diccionario e Xela progresando coa escritura e debuxo. Aquí estou eu rindo cos ollos coma montañas, Naideleo está de amarelo cunha moeda de céntimo diante e Xela de azul e Leo de verde.

Eu non sei como saín tan rideiro. Será que hoxe fago oito anos traballando na Torredocaminho ?.

Escritores, neves e máis

Esta fin de semana principiou co encontro con Carlos Vila Sexto, guionista e escritor e curmán de quen isto escribe. Foi mui ben recibido no clube de leitura de Redondela e tivo a sorpresa da visita de curmáns e tía. Falou das vicisitudes no mundo da televisión da súa serie  " Los misterios de Laura " e do libro que publicou a catro mans con Javier Holgado. Eu tiña un exemplar e adicoulle o seu libro a Leo " de escritor a escritor ".
Estou orgulloso de ter un curmán tan grande e sinxelo.

No sábado partimos cara a Cabeza de Manzaneda que estabamos coa teima de ir á neve e non dabamos topado o momento ideal.
A neve non era muita e estaba dura pero tivemos a sorte de que estaba aberta a estrada ata o alto de todo e aforramos o timo da telesilla ( 8 euros por persoa ). Alá nos tiramos neve, esbaramos cun plástico, intentamos facer un moneco de neve e gravei o silencio.

Fixemos un amago de moneco de neve que levamos de volta a Catro Caldelas onde iamos durmir. Aguantaría toda a noite se non pasasen por alí uns nenos que empezaron a xogar coa pouca neve que quedaba. Á mañá seguinte pasaron uns nenos e Xela e Leo dixeron que eran eles dende o balcón. Os nenos miraron para arriba e dixéronlle a Xela: " Chao, guapa " e Leo, coa súa lóxica dixo: " No, estos no son que no son malvados ".

O hotel era o encanto da foto. Está mui ben cuidado e é novo e está exquisitamente adornado. O prezo era de risa e o trato mui amable. Recomendo este hotel.

A catro pasos estaba o castelo que visitamos. Aparte da catapulta da entrada tiña de curiosidade, polo menos para min, a copia do primeiro texto escrito en galego que foi escrito en Castro Caldelas alá polo ano 1228.
Na foto aparece un selo dese texto.

Rematou o paseo no cemiterio de Castro Caldelas de onde marchamos para o hotel antes de que aparecesen os zombis.

E hoxe empezou ben o día coa descuberta por parte de Leo de que o ratiño Pérez tamén está por Castro Caldelas que lle trouxo un estoxo para o cole e unha libreta para escribir os seus libros.
Baixamos a Ourense e aínda tivemos tempo de dar unha volta no tren dos Carrileiros, un asunto que tiñamos pendente dende hai tempo.
Na foto está un xigante ou un don Quixote feito con material ferroviario e unha roda dun carro de bois.
Quedamos contentos desta fin de semana !.