Rastrexos e máis

Onte fun á escola vella e mentres non me atendían dei unha volta por alí. Apeteceume coller uvas de rebusco e só atopei unha escadiña de hidro que me soubo a pouco. Tamén topei unhas poucas castañas e fixen unha foto ao resto dun tobogán de auga dun rastrexo. As asociación culturais levan uns anos organizando rastrexos que son carreiras por equipos pasando por distintas probas. Nunca fun pero teñen boa pinta e as asociación conseguen uns cartiños xa que o monte poucos cartos dá.

 

 

Tamén falei con ....iño que pouco fala co tratamento antidepresivo que segue. Antes era faladeiro e simpático e agora só é un eco que repite as últimas palabras que lle dis. Espero que se repoña e que chegue a apuntarse a un rastrexo.

E viu o fresco !

Sábado na tapería de Bugarín e no campo de fútbol fixo muito frío. Viña o aire do norte todo e tiven que mandarlle un licor café. Leo xogou uns quince minutos e tocou a pelota un par de veces e o equipo acabou gañando por fin.
O domingo foi de lavandería mentres o chico-bambán gozaba e cantaba a todo volume. O da lavandería regaloume un niqui de propaganda e lin unha revista atrasada en galego que falaba da película Vilamor cando era novidade. Nas esquelas saía un gran profesor que aprobaba aos alumnos se lle mercaban unha enciclopedia.
Pola tarde baixamos Xela máis eu e houbo un incidente entre un vagabundo e un amiguiño de Xela. Pensei que empezaría unha guerra entre Portugal indocumentado e Arxentina ofendida pero quedou en nada.
Caíron as sombras e marchamos. Definitivamente chegou o outono.

Ricos VS pobres

Tanto na terra coma no mar hai contrastes e así presento hoxe dúas fotos feitas no mesmo lugar. Unha mostra o iate de Amancio Ortega, un dos homes máis ricos do mundo e non falei con el: había que nadar muito e había seguratas que seguro que mo impedirían.
E na foto de abaixo está José Iglesias de 85 anos que mantén para o seu lecer a chalana ou ghamela " Polvo ".
Onte tiven un parrafeo co el porque lle desapareceu o " besón " que é un tapón de corcho do fundo da chalana e enchéuselle de auga e tivemos que achicarlla para póla a flote.
O vello mariñeiro vive só porque na Coruña non hai chalanas no porto. Agora non pesca pero ten a gamela por hobby anque máis lle valía tela en outro sitio que a xente protesta polo perigo que supón o " risón " que é a áncora.
Eu penso que a xente debería ter un pouco de comprensión polo home este e compartir as areas coas embarcacións como se fixo toda a vida.

Cambiando de tema. Descubrín dúas cancións que dedico aos ricos e aos pobres. A dos ricos é de La Raíz e titúlase " Rueda la corona ". A canción para os pobres e especialmente José Iglesias sería " Pobre pescador " de Lone Star.

Vlrñ 2018

Neste mes eu teño que traballar pero a familia está en Vilariño.
Por esas terras pouco cambiou a cousa: este ano están de moda os flotadores de unicornios e flamencos enormes. Os locais seguen máis ou menos igual anque abriron algúns máis. A xente semella que é a de outros anos como o vello da chalana " Polvo " que o outro día tivo un " debate " cunha fodechinchos porque deixaba a chalana na area e algún neno podía espetar o rizón. Tamén está o francés das pizzas e outros personaxes de sempre. Botei en falta ao "Plastiqueiro ": un home todo bronceado e co pelo peiteado para atrás que recollía os plástico da area e da auga ( un adiantado con respeito aos que pagan polas bolsas ).
Xa fomos ao bosque encantado de Aldán e ao túnel da praia Areamilla que me fixo lembrar aos nenos atrapados na cova de Tailandia que hoxe por fin saíron os últimos desa prisión que non recomendo a ninguén.
E Leo está contento porque trouxemos ao seu compañeiro e amigo T. S. con quen se leva mui ben e xogan ao fútbol, falan diso e xogan aos aparellos electrónicos e sen problemas nin discusións. Semella unha relación totalmente simbiótica onde gañan os dous nenos e  inda por riba Xela tamén está contenta con T. S. Así que millor que millor e que o demo sexa xordo.

E agora vou para alá que en Vilaguindastre fai calor e xa volverei á noite a traballar e abafarme.

Baixando fumos

Si, hai veces que o mundo real nos agasalla con personaxes como saídos dun chiste. Hoxe atopei un de camisa rosa e chaveiro co símbolo BMW por fóra do peto do pantalón para presumir. Á hora de pedir un café deu máis instruccións que as dadas para montar un submarino real e o máis "simpático" foi cando dixo:" Perdona, yo no soy misógino, pero para hablar de fútbol no hablo con mujeres". Por fortuna, semella que hai alguna xustiza chegada de quen sabe onde e o equipo del creo que rematou a súa xogueta no mundial de fútbol. Vamos, que apañou unha cura de humildade.

Na imaxe sai un camareiro cunha cara que me soa un algo no cómic " O báculo de Daghdha " de Norberto Fernández que serve para aprender de lugares portugueses e galegos.

Graduación e Lamborghini

Onte foi a graduación de Leo e os seus compañeiros. Foi unha cerimonia completa con desfile dos graduados, vídeos onde saían con dous anos e na actualidade e un vídeo simpático do seu percorrido polo colexio, dende excursións a desfiles e actividades extraescolares a o propio traballo na clase. Houbo unhas palabras do seu último profesor que sei que deixará unha boa lembranza nos nenos.
Logo foi a cea, reparto de agasallos ( o profe estaba de aniversario e levou agasallos dos nenos ) e baile.

E hoxe queriamos xantar en Meira pero fechou o restaurante onde queriamos ir. Fomos a outro onde aparcou un Lamborghini que no camiño cheo de coches polas obras na ponte de Rande case me dá por atrás uns minutos antes. O Lamborghini aparcou enriba da beirarúa e baixou Iago Aspas que ía pedir algo para levar a casa. Pedímoslle un autógrafo e pregunteille por unha tatuaxe que tiña no brazo dereito e que inda está a curar.
Gústanme estas sorpresas !.

O gardián das palabras

Amenceu un día con pouco sol pero agradable con ese ventiño que non pasa de airexa e esa temperatura que deixa portar sen incomodo a miña chaqueta. Así que me animei a levar a miña moto ata a vila " laboriosa, sonriente y acogedora " que cruzaba hai trinta anos camiño do meu Xinzo e que agora moito prosperou. Tiña programada a cita coa concelleira de cultura e o bibliotecario nunha cafetería nunha rúa ateigada de coches . Non tiven problema en fumar un dos meus habanos na terraza porque non me gusta fumar no interior dos establecementos e chegará o día en que proíban iso de afumar a grandes e pequenos, homes e mulleres. A concelleira era unha rapaza fermosa e de alegre sorriso cunha voz de axóuxere e un galego aceptable e rápido. O bibliotecario semelloume tranquilo e posto en libros e discreto nas súas palabras e opinións. A concelleira non me deixou pagar as consumicións e, na loita por pagar estando os dous cos billetes tendidos, gañoume dicindo que eu era estranxeiro. Eu, loxicamente, quedei apampado eses segundos precisos que deixaron á rapaza vencerme na disputa.

Logo chegou a charla naquela sala ben chea de xente nova de instituto co seu profesorado e unhas poucas señoras. A miña charla conseguiu tirar sorrisos a aquela xuventude case obrigada, seino, a asistir ao relatorio. A miña vida e algúns detalles dela curiosos pero reais son un éxito ante un público do máis diverso e, ao final, todo rematou ben.
No remate viñeron á mesa as señoras, educadas e admiradoras da miña escrita e doutras literaturas que me deron a asinar algúns libros meus: uns noviños do trinque e outros lambidos e gastos polo seu uso e goce.

Cando xa ía marchar acercóuseme a min un home que case tatexaba por vergonza. Eu sorrinlle para acalmalo e aceptei o programa da charla que me tendeu para asinarllo. O home tirou do peto da súa cazadora un papel dobrado e díxome: " Son unhas palabriñas en galego que non saen nos dicionarios. Gustaríame que as gardases. "
Volvín para casa na moto e cando cheguei a casa o gato Samuel colleume o papel e enguliuno sen darme tempo a quitarllo.
Supoño que esas palabras preferían seguir na boca da xente ou rematar no estómago do gato lambón antes que nun dicionario !.

* Este texto é unha suposta recreación do que aconteceu o día que coñecín a Carlos Casares. Inventei case todo e tratei de imitar a súa escrita. Unha cousa certa: eu era aquel home do papel.

Ecoloxismo VS " culoxismo "

 

Este día pedía unha volta pola natureza e acerqueime ata Orbenlle a ver como estaba a lagoa.



Nun cruce de camiños do camiño de Santiago había dúas pedras a modo de asento e un Cristo pequeno enterrado mirando algo.

Ese algo é toda unha exposición de arte dun pintor local que ten un blogo parado onde sain algunhas das súas obras.
O pintor é Xai Oscar.

A un paso están as Gándaras de Budiño co terreo onde estaba o centro de interpretación onde morreu un veciño que andaba aproveitando material daquela ruina.
Ao final a natureza recupera o espazo perdido.

Eu estaba feliz facendo fotos a cartaces ou á lagoa tratando de cazar coa cámara algún parrulo ou outro animal cando noto que hai un home mirándome dende outro observatorio. Tiña a man nun vulto da entreperna e caín da burra de por que habían dous homes máis por alí, sós e sen cámaras: o lugar non era para ecoloxistas senón para " culoxistas ".

Marchei dalí co rabo entre as pernas ( nunca millor dito ) con dous homes seguíndome coa mirada.
Montei no coche e fun a Vilaguindastre para limpar a mente e a vista pero, como de casualidade, aparquei detrás do coche este de nome tan " curioso ". Semellaba unha maldición que me seguía !.

Bueno, son cousas que pasan e así as conto.

74 Xogo da Ola

Hoxe xogaron a 74 edición do xogo da ola. Eran muitos xogadores e o árbitro non estaba mui faladeiro.
Eu mirei xogar e romper unhas doce olas a cincuenta céntimos. Había público abondo e apareceu o rei do entruido Cuquín disfrazado de Cuquín cunha careta de papel del e o buraco para o seu nariz.

Tamén estaba Anuska, a súa filla, que sempre quere xogar e non lle deixan. Desta volta tivo sorte e puxo a xogar unha ola dando o saque de honor.

Entre o público estaba un exalcalde que tamén tivo o seu saque de honor e que ía disfrazado de cavernícola mediático.

Foi un bo comezo do entruido 2017.

Aquí deixo un vídeo filmado por min.

O " Speed Limit "

Estudou comigo e naqueles tempos de xuventude era batería nun grupo de amigos chamado " Speed Limit ". Pasou o tempo e levounos por camiños distintos. Os del creo que foron complicados con perda de traballo e intrusións en malos hábitos. Agora sempre o miro co esas bolsas e un día pregunteille e díxome e mostroume o que traía nelas. Eran restos de panadería que compartía con veciños máis necesitados ca el e, simplemente, alucinoume.
Agora lembro o vídeo-experimento aquel no que lle dan 100 dólares a un vagabundo sen fogar para comprobar en que o gasta e deixa sorprendidos aos que gravaban.
Está en inglés pero é doado de entender o que acontece.

Os Perotes

As pelexas entre rapaces destes días en Lugo fanme lembrar as miñas pelexas. Cando vivía en Vigo non lembro pelexar con ninguén pero foi chegar a Vilaguindastre con dez anos e empezaron as pelexas e burlas. Había unha banda de nenos que non tiñan pais ou non estaban na casa e eles botaban na rúa todo o día facendo falcatruadas. Eu chamáballe a uns a banda de Mariano e había outra de máis pequenos que o xefe era o irmán pequeno do tal Mariano e chamabamos a banda dos Goris.
Sempre se burlaban de min e do meu irmán porque eramos calados e iamos a casa dereitiños ao sairmos da escola. Varias veces encirraron contra min a E. " Foureñas " un neno da miña idade pero que zoupaba que metía medo e que, voltas que dá a vida, agora é amigo meu. Eu desas pelexeiras chegaba quente a casa pero aguantaba. Dunha volta mandaron a outro contra min pero desta vez fun eu o que lle zorreguei ao outro pero como era da banda deles dixeron que gañara e felicitárono anque sangraba e eu marchei sen mancadura pero coa cabeza gacha de perdedor.
O curioso é que nos chamaban a min e ao meu irmán Os Perotes que eu cismaba se tería que ver con nenos pera ou repipis. Pasou o tempo e buscando nun dicionario descubro que é unha palabra galega que significa " diablillos ".
Mira por onde, ou sexa que os cuitados e os pimpíns eramos uns demiños para eles. Manda truco !.

En fin. Na foto está Rodri de Vigo e Os Perotes nos setenta e pouco.

Andrés o " faz tudo "

Hai xente que tanto fai unha cousa coma outra e así temos a este Andrés que tanto serve de chófer como espera polo fontaneiro ou compra billetes ( amplía a foto; non ten desperdicio ).
Hoxe facíame falta o tal Andrés para facer o meu choio pola tarde que tiven que velar pero non o chamei.
Que teñas máis sorte, Andrés.

Chibo expiatorio

En todas as empresas hai un minimundo de relacións persoais. Os empregados van dun extremo a outro e así hai xente boa e compañeira e xente ruin que só mira a súa comenencia. Na Torredocaminho acontece o mesmo e teño compañeiros que son verdadeiras xoias, outros que non son malos compañeiros e algún que sobra. Este é o caso do Porcobravo, un empregado farfulleiro e faltón, que vai teso coma un pirú, que traballa ao seu ritmo: tanto bota horas co móbil como arrinca a toda velocidade e todos lle estorbamos, que tira cafés de moca dos transportistas e que pensa que só el vale e que enreda a uns e outros ( de cada vez menos ) para conseguir o que quere. Ten don de xentes e busca tema de conversa e así engana a calquera. Un dos enganados foi o xefe que o meteu nun posto con responsabilidades e todos dixemos: " Meteu a raposa no galiñeiro ".
Falando cunha compañeira da oficina dixo que o xefe cando se arrimou ao Porcobravo é que quería un " chibo expiatorio " e pregunteille que quería dicir. " Si, un chivato que espía ". Díxenlle que estaba equivocada e que comprobase o significado de " chibo expiatorio ". Ela remendou e dixo que o xefe quería un " lameculos " que non soa nada fino pero que entra na categoría do Porcobravo pero que foi máis alá e tamén acabou por meterlla dobrada ao xefe.
En fin.
Na foto un chibo camuflado que debe estar a espiar.

Pura e simple envexa

 

Admiro e envexo a muitos artistas da rúa. Xente que arrinca notas e alegría dun instrumento ou xente que na humilde area mollada levanta monumentos de vida efémera.

 



Por camiños case esquecidos

 

 

Onte estaba bo día para pegarmos unha volta así que exploramos a parroquia por camiños vellos transformados polo tempo e o paso da autopista. Precisamente nun paso inferior da autopista topamos esta pintada que me dá sá envexa. Ogallá eu soubese pintar así !.

 

 

Para atallar había que pasar por un campo de millo protexido cun vareiro duns catro metros de altor e coroado cunha cachola curiosa .

Supoño que estará para asustar aos xigantes que pasen por aí !.

 

 

No medio do bosque estaba a fonte do Seixido vida a menos de cada vez que paso por ela coma o muiño veciño que malamente conserva dúas paredes.

A fonte é un monumento que perdeu valor ao non ser potable a auga que verque polos tres canos.

 

Despois do " gato " salvaxe e a cabeza xíbara que millor para rematar a escea selvática que esta foto co ghalpón do Baluba. Todo un imperio nado no medio dun terreo forestal enriba dun regato e cuns muros altos. Vaia, un atentado contra todo protagonizado por ese home dos dous botóns desabrochados da camisa, que apoia o brazo na xanela do coche e que non paga aos seus empregados e cobra as changas aos clientes coma se fixese unha obra de arte.

 

 

Para contrarrestar o megaghalpón capital do imperio Baluba está a nave de Nación Pizza Pasta & Grill cunha fachada verde e fresca.

 

E isto deu a paseata por camiños case esquecidos e borrados.

Vacacións dende un sillón

Non, non pasei as miñas vacacións nesta " casa rural " da foto; un muiño que descubrín onte mesmo na miña parroquia e que, raramente, non coñecía. Non. As miñas vacacións foron máis ben caseiras coa familia no cole e no instituto así que foi unha navegación pola interrede tipo maratoniano nos momentos que as obrigacións deixaban libres. E aprendín unhas cousas e descubrín outras e entretívenme. Foron centos de datos e imaxes que me entraron polos ollos dos que agora paso a ligar varias páxinas de exemplo.
Descubrín a Xaquín das Herbas, un home que fuxiu ao monte por medo a represalias na Guerra Civil. Viviu máis de vinte anos no monte, alimentándose do que daba o bosque e vestíndose con peles de animais, algo impensable nestes días de sumisión ao consumismo.
A lingüística galega é a miña devoción así que cando lin o posteo este tiven que buscar algo que falase da confusión entre Gagán, Jaján e Xaxán, o nome dun monte do Morrazo e, tirando do fío, apareceume unha relación de lendas do Morrazo.
E andando polo que queda do blogomillo atopei unha curta interesante titulada " Os castelos da fame " que trata dos tempos do estraperlo cun final inesperado pero lóxico cen por cen.
Tamén tiven ocasión de facer sendeirismo literario que cansa menos e ten o seu aquel.
E agora á tarde toca mudar o sillón da casa polo asento da carretilla elevadora.
A vida do pobre éche así !.

Bazares

Chove e os paraugas non duran nada. Fun mercar un a un bazar novo e o bazar é como todos: frío e con chinesas que me seguen máis ou menos disimuladamente. O que me extrañou é que me dixesen " Ola " cada un dos chineses cos que me topaba. Semella que cambian algúns costumes e non din como a chinesa do bazar da foto que lle dixo a unha amiga isto con estas mesmas verbas: " Tú siempre mirar y nunca comprar ". Por suposto a amiga non volveu pisar o local.

O señor Antonio

O señor Antonio era serio, pero que mui serio. O señor Antonio dábanos medo aos nenos, medo de verdade. Unha ocasión fomos ao cine Palacios que xa desapareceu ( como o señor Antonio e os cans que tivo un tras outro ). O señor Antonio estaba de acomodador e mirounos na ringleira para mercar entrada. Chamounos e deixounos entrar sen pagar peseta. Collemos o costume e os domingos puñámonos na ringleira pero cun ollo posto no señor Antonio. Pasaron películas e fins de semanas e muitas veces nos deixaba entrar pero, non sei como, pillárono e xa non foi acomodador.
O señor Antonio era veciño e paseaba os seus cans todos con nome señorial: Conde, Duque, Barón, etc. Eu non sabía se quería á aristocracia ou se burlaba dela. Unha vez un can del mexoume no pé e non me enfadei. O señor Antonio foi bo comigo e cos rapaces e cos cans e hai que perdoar.
Non sei como lembrei estes días ao señor Antonio pero unha cousa é certa: xente amante dos cans e dos nenos como o señor Antonio fai falla agora e sempre.
A foto é dunha película de Vittorio de Sica.

Abdicar e adicar

 

 

Estes días fálase muito de abdicar e non vou engadir máis nada. Iso si, eu non abdico de ser Acedre o Viaxeiro, rei de Grania, personaxe literaria da que sinto fachenda.

O de abdicar fíxome lembrar a Fardi, un compañeiro daquela mili que a todos igualaba ( todos os varóns, está claro ) e sendo el xitano e ambulante tocoulle aparecer en Burgos comigo e máis soldadiños. O Fardi non tiña un can pero buscaba a vida debaixo das pedras e tiña personalidade e xeitos de vestir o uniforme que lle valían arrestos continuos. Quería manter un ligue por carta e mandábame a min escribirlle cartas de amor. Outro detalle simpático que tiña era que copiaba as letras das cancións en inglés como tal como soaban e mirabas escrito alí " chullufomí " e cousas así. Tamén tiña a peculiaridade de que sabía caló que o escuitei falar por teléfono e non pillei nin papa; eu sabía que falaba de cartos porque non podía evitar acenar coas mans o frote dos dedos. E do seu falar cheo de expresións calés facíame graza cando miraba algo curioso e soltaba un : " Adica, gonso  ! " que adoptei no meu falar e que se traduciría por un " mira, colega ! ".

E iso era o que quería contar eu de abdicar e adicar.

Complicación de xéneros

Xela está a aprender a falar e un detalle que me chama a atención é como cambia algúns xéneros. Iso si, nas cores non ten problema e iso que, pensándoo ben, é complicado. Temos branco, negro, amarelo e vermello que cambian de xénero. Logo hai outras que nos varían: marrón, azul, gris; e outras que non mudan e iso que rematan en vogal como verde, lila, laranxa ou púrpura. Por iso que para os estranxeiros e os nenos debe de ser un chisco difícil.
E, tirando do fío, lembrei a dúas parellas que tiñan uns alcumes cun xénero forzado. Había unha señora de carácter forte que se facía respeitar e o home era un pouco apagado. A muller apelidábase Conde e o home perdeu o seu apelido e era coñecido polo da muller polos veciños. Iso si, a muller había que distinguila do home e era chamada " Conda ".
Outro caso curioso foi o do " Minuto ". O tal home traballaba na portería da fábrica que sai na foto e era estricto á hora de entraren os traballadores e se chegaban tarde xa os rexistraba cun bolígrafo vermello. Os compañeiros queixábanse e el sempre dicía: " Con que pase un minuto, xa chegaches tarde ". O simpático desta nomeada é que pasou á muller del e era coñecida por... " Minuta " !.