Hablando español

O outro día fomos ao cinema e xa tivemos que dividirnos: Xela foi coa nai a mirar " Hotel Transylvania 3 " e eu con Leo e T.S. fomos mirar " Jurassic World 2 ". A película estivo ben e emocionante pero aproveitaban a falla de luz e a chuvia para mostrar dinosaurios. As personaxes desbordaban chulería e a filla de Charlot desapareceu sen máis da película pero ben todo pola trama e desenrolo.
E, aparte do cinema, tocou máis mundo español-falante coa visita da familia de Mallorca ou hoxe mesmo falando co ecuatoriano pai de T. S. que apareceu de visita sorpresa. E si que me costa falar español que teño que pensar antes de dicir nada. Menos mal que me queda a lectura de libros de Manuel Rivas que leo por cortesía do Restaurante O Carlete que ten ese espíritu galeguista e altruista de deixar libros nun anaquel para uso e goce de quen queira.

Baixando fumos

Si, hai veces que o mundo real nos agasalla con personaxes como saídos dun chiste. Hoxe atopei un de camisa rosa e chaveiro co símbolo BMW por fóra do peto do pantalón para presumir. Á hora de pedir un café deu máis instruccións que as dadas para montar un submarino real e o máis "simpático" foi cando dixo:" Perdona, yo no soy misógino, pero para hablar de fútbol no hablo con mujeres". Por fortuna, semella que hai alguna xustiza chegada de quen sabe onde e o equipo del creo que rematou a súa xogueta no mundial de fútbol. Vamos, que apañou unha cura de humildade.

Na imaxe sai un camareiro cunha cara que me soa un algo no cómic " O báculo de Daghdha " de Norberto Fernández que serve para aprender de lugares portugueses e galegos.

Libros e cancións

Onte fomos xantar a Portugal e logo demos unha voltiña para tomar café polo centro de Monçao. O parque tiña as árbores adornadas de motivos florais e con cartaces pendurados coma este da foto.
Vai ser o día das letras galegas e quixen ler algo de María Victoria Moreno e lin " Anagnórise " dunha atacada na tarde e gustoume. Non me gustou que empezase falando de seixos negros coma se existisen pero hai que recoñecerlle á escritora que tiña un bo dominio do idioma a pesar de vir de fóra e aprender galego de adulta. O final da novela foi ben curioso.
No centro de Vilaguindastre houbo a feira do libro coas catro casetas de sempre e merquei o último do Bichero.
Logo á noite houbo sesión musical co festival de Eurovisión e as curiosidades del que botaron a seguir. Portugal este ano quedou fatal e España por aí lle rondou. Gañou unha canción que non me chistaba nada pero xa sei que o meu gusto musical está desfasado aparte do pouco que sei. Prestábame máis a canción de Alemaña ou a de Noruega ou mesmo a danesa e a italiana que viña a conto co de París que acontecía case ao mesmo tempo. Bueno, eles saben.
E hoxe estamos cos preparativos para Leo que mañá se nos vai de viaxe de fin de curso.

Luns triste

Seica hoxe é o "Blue Monday" ou luns triste que é o baixón que lle dá a un despois de rematada a época de Nadal e o comezo das rebaixas. E para min, que non sabía do conto, empezou apagado cun día gris, frío e de néboa sen asomar un raio de sol e lendo de casualidade O diario de Anne Frank en novela gráfica. Mira ti se non xustifica a tristeza do día !.
Non podía seguir así e xa fixen por cambialo; fomos xantar a Lademanu en Tui, un sitio limpo, agradable, de bo trato e boa comida a prezo interesante. E tamén vou aparcar a lectura do libro ata mañá. Total, xa sei o final.
Que o teu luns vaia ben.

Xela e Pupi

 

 

Pásame como hai anos cando lle lía contos a Leo e quedaba durmido e logo xa marchaba eu dereitiño para a cama. Agora pásame con Xela que lle leo contos de Pupi que lle encantan. Case todos están en español e temos dous en galego. O malo é que a Xela non lle gusta en galego e hai cousas que teño que explicarlle pero é o que hai. Mira que dei explicacións do significado dese " peixe " que sae na foto.

Tamén eu estou lendo e o outro día bimbei un libriño en dúas noites: " Cans " de Carlos Meixide.

E así pasamos o tempo lonxe da interrede.

Por ese Vigo

Fun a Vigo por mirar Cangas porque non conseguín os libros de Suso Lista que buscaba.
Iso si, non todo é perder o tempo e sempre podes atopar un coche vello con música galega e unha pegatina simpática parado nun semáforo.
Ou algunha pintada marabillosa cunha xente feliz sentada nunha flor.

E xa na casa e como o día é longo ata a noite que empezo a traballar dá para rematar de ler " O corazón de Xúpiter " de Ledicia Costas, unha novela cun final nada americano.

Chuvia e libros, que boa parella !.

Charlas e emoticonas

O luns quixen asistir a unha charla coloquio sobre " Muller: saber e poder " e cando empezou tiven que marchar. Parecía que ía ser interesante o relatorio de Ledicia Costas e María Reimóndez baixo as preguntas de Fran Alonso. Noutra ocasión será.

E onte foi un cambio radical indo mirar a película " Emoji " que resultou un fracaso para os adultos que fomos e mesmo para Leo que calificou a película como a pior da historia. E non somos os únicos que opinan iso.

Pan e auga

Eu non son muito de dar cartos aos mendigos. Doulle algo á xente que fai algo, que toca música, fai malabares ou é un mimo ben feito. E así pasaron anos que miraba case a diario ao mendigo da foto e nunca lle dei nada. Houbo unha vez que o mirei na caixa do supermercado comendo pan e esperando para pagar ese pan e unha botella de auga e ese día foi o primeiro que lle dei algo. Onte volveume a pesar o mesmo con outro que comía pan e bebía auga na porta do supermercado e volvín soltar a galiña.
Non sei; pero estar a pan e auga sóame extremo. Como o que pasou Salvador Alvarenga cando estivo á deriva no Pacífico 438 días e que foi bastante pior.

Bombóns e cereixas sempre !

Bombóns. Pechar os ollos. Descubrir en min engrenaxes para loitar contra un folio en branco. Confesar a razón de escribir. Atoparme na páxina 166 dun libro do gran Agustín. Coñecer a obra de Antón Pulido e a súa praza das Apertas. Imaxinar un sol azul. Describir un matrimonio. Darlle a palabra a un lápis ou crear unha personaxe moi forzada. Relatar por que botou a bailar unha rapaza e argallar unha parella oposta.
Graciñas a Clara do Roxo e á pequena tribu de letrasferidos do obradoiro.
Lembrareino e non hai Alzheimer que valla. Palabra de " presbicioso ".

Quédame este berro de batalla: bombóns e cereixas sempre !.

Verdade coma un templo

Escapaba un libro sen ler e sen ser unha obra de arte faime rir e aparte ten este párrafo que é unha lección sobre o comportamento do ser humano.
E agora vou traducir esta verdade coma un templo.

" Si - un home imprescindible. Créocho ben que puideses pensar iso. Pero eu penso que é de mala ralea. Mira Forrest, ti tés boas cualidades, pero o teu gran problema é que confías en todos. Non pensas que hai xente por aí que cha vai facer en canto poida. Ollan para ti e din: un pimpín. E ti, de parvo, non sabes distinguir. Tratas a todos coma se fosen amigos. E iso non é así neste mundo, Forrest. Muita xente non é amiga túa. Miran para ti do mesmo xeito que un banqueiro mira a alguén que vai pedir un préstamo- Como fago para guisparlle os cartos a este pailanciño ?. Éche así, Forrest. Non che é doutro xeito ".

Lido en " Gump & Co ".

Askondo e máis

O outro día merquei un libro dun escritor de Vilaguindastre: Diego Giráldez. Merqueino non mui convencido non sei polo que. Eu coñézoo de vista e algo sei del; menos do 1 %, polo visto. E o libro abraioume. Son relatos curtos, minibiografías de xente actual que pode ser un veciño calquera ou un compañeiro de traballo. Están escritos de maneira que cada frase é un xogo literario que xa me gustaría a min escribir dese xeito. Os textos son mui orixinais e están cargados de tensión e rematados de maneira inesperada. Vaia, que o recomendo.
Aparte ten unha ilustración por relato e así aprendín da cova de Askondo que a descubriron hai poucos anos e que retrato aquí.
" Galería de saldos " é o título deste libro que evidencia que o galego é un idioma totalmente válido para escribir marabillas.
Este  libro e " Un animal chamado néboa " de Ledicia Costas son mui bós exemplos de literatura galega actualísima anque o de Ledicia Costas é tan real e duro que ata deixa mal o estómago.
Unha curiosidade: buscando na interrede descubrín que os debuxos paleolíticos da ilustración non son de Askondo e si son de Akakus en Libia.

Domingo Fontán

Estou lendo " Outra idea de Galicia " de Miguel Anxo Murado e nas primeiras páxinas aparece unha personaxe real que me encheu o ollo. Era Domingo Fontán, un matemático galego que percorreu TOOOODA Galicia a pé e dacabalo durante dezasete anos para levantar un mapa tan preciso  en 1834 que tardaron muitísimos anos en milloralo.
Unha personaxe así tivo secuelas na man dun brasileiro que intentou emular a proeza esa hai poucos anos.
Non me extraña que Domingo Fontán dea para escribir unha novela de premio !.

Na foto está o alto de San Colmado con boas vistas de Vilaguindastre, como reflexa Domingo Fontán no seu mapa onde está a letra N da provincia Pontevedra.

Estoria feita historia

Estou a rematar de ler " La invención del pasado " de Miguel Anxo Murado e, a verdade, estou abraiado coas invencións, cambios, omisións e versións dos feitos históricos que se fixeron e fan non só en España senón en todos os países do planeta. O autor di que a estoria que se conta na lareira remata escrita e transformada en historia pura e dura segundo interesa ao poder do momento.
Eu merquei en Muxía ( creo lembrar ) o libro da foto que é un longo poema da historia de Galicia ou Ibia que empeza de cando era o Paraíso ata os tempos medievais. É fantasioso para min pero quizás sexa a verdade xa que a historia que estudamos resulta que é unha ficción manipulada.
Non sei.
Agora quedo con gañas de ler " Outra idea de Galicia " a ver que tal. Sempre será millor un libro de ficción que a realidade en pantufas de casa coas veciñas e a Garda Civil.

Libros e ITV

Hoxe o coche vello pasou a ITV e vou lembrar a data para o ano que vén porque coincide co día do libro. No cole dos nenos trocaban libros por cartóns de leite e fun con dous cartóns e vin de volta con eles porque os nenos non quixeron libros: querían liscar do cole.
Eu lin no parque un libriño en francés sobre unha cidade que se defende do avance das areas do deserto cos seus habitantes varrendo e paleando a area fóra da cidade. Antes a cidade estaba rodeada de auga como reflexa o mapa que teñen na escola os habitantes de Ygg pero agora a auga desaparece misteriosamente.
E así foi este día.

Domingo pola Boa Vila

A andaina de hoxe levounos á Boa Vila onde o loro Ravachol e a igrexa da Peregrina son os símbolos da cidade e así saen retratados xuntos na foto.
Quedamos onda a estatua de Valle Inclán cos amigos e ata ela leváronnos unha muller e o pai dando un paseo turístico polo centro. Xantamos nunha creperie, tomamos un café mentres os nenos agabeaban polas letras VILA e logo fomos á feira do libro. Había contacontos e, aparte, mercamos libros para os nenos  e para min que  non puiden evitar mercar o quinto tomo de O Bichero e máis o libro de Galicia encantada onde sae un texto meu na páxina 47.
Que se lle vai facer se nos encantan os libros ?!.

Entre libros

No cole de Leo tiveron a iniciativa de cambiar libros por leite para familias necesitadas e Leo colleu o conto " Pinturiño " que ten boa pinta e que trata dun lapis que quere facer algo importante. Tamén no concello fixeron unha feira do libro e de artesanía e na biblioteca soltaron libros por puntos de Vilaguindastre e adiviña quen topou un. Si, topeino na piscina municipal e é " Dez " de Andrej Longo. O código BCID en BookCrossing é 149-11812003 e cando o lea xa o soltarei. O malo é a cantidade de leituras que teño pendentes. Terei que ler muito.

Liberando un libro

En abril topei un libro en Vilaguindastre para ler e ser liberado despóis para que o lea máis xente. Eu lino e libereino no " marco incomparable " da fonte de Sardiñeiro en Fisterra.

Agora que o lea máis xente e que conte a súa viaxe en bookcrossing. O libro é Out de Natsuo Kirino e o código é BCDI 842-10236530.

Mans, nubes e libros

Volviamos de xantar na casa dos avós e o ceo estaba cheo de nubes fermosas. Quería fotografalas pero o Leo ía da miña man. Pensei no futuro cando Leo xa non queira ir da miña man e fun incapaz de soltar a súa cálida man para fotografar unhas nubes distantes, frías  e de breve duración.

Iso si, máis tarde tiven a sorte de atopar un libro de bookcrossing en Vilaguindastre ( Out de Natsuo Kirino e BCDI 842-10236530 )  e que lerei con calma.

Lendo no insomnio

Ultimamente ando co sono trastocado: quedo durmido cedo con Leo léndolle os contos e logo a media noite non teño sono. Dou voltas e voltas na cama e remato erguéndome para ler ou fedellar na interrede. O último libro que lin é o da foto que foi toda unha sorpresa porque xuro que eu non tiña nin a mínima idea sobre el e o autor. Podo dicir que o lin rapidamente e que é para reler con máis vagar. Ten unha estructura orixinal, inusual e atractiva para min e conta algo novo. Tamén está salpicado de frases e párrafos para suliñar e incluir na memoria e, o millor de todo; alivioume o insomnio de dúas noites.
Eu non son de recomendar libros pero este estou animado a recomendalo.

A columna do saber

Hoxe o Leo estreou cole que o vello van tiralo. No vello cole estudei eu e ten columnas como esta. Nunha ocasión tapei os ollos e quixen probar como facían os cegos para desprazarse pero rematei petando contra a columna. De resultas diso rompín un dente e botei unha longuísima tempada indo a un dentista. Esa foi a parte mala da historia da columna do saber. A parte boa foi que miña nai me mercaba " Joyas literarias juveniles " para amenizar a espera na consulta e a viaxe en autobús e esa foi a parte boa porque gracias a iso collinlle afección á leitura e muito do que hoxe sei débolle a unha columna destas.

Vaia este posteo por esa columna que lle queda pouca vida.