Póndome no día

Hoxe por fin temos interrede despois da colgada que nos fixo unha compañía durante once días.
E nós estivemos pegando unhas voltas por terras de Acedre e Pantón co seu alpendre para comer polbo nas feiras, o encontro cun amigo da infancia que versionara un poema de Bécquer e a imaxe simpática dun xenete ao que lle serven un calimocho montado a cabalo.

O Leo está adestrando nun equipo de fútbol dunha parroquia veciña. Van varios compañeiros de clase e está contento. Eu aproveito para descubrir pintadas mentres exploro camiños da miña infancia polas Barreiras de Centeáns.

A calor esquívase en praias ou en cinemas con películas trepidantes como " Os Incribles 2 " onde a mala semellábaseme a unha coñecida romanesa.

Houbo un día festivo que aproveitamos para ir a Fisterra coa súa praia Langosteira con augas boas de temperatura de maneira mui excepcional.

Merendamos no barco das merendas de Sardiñeiro coa súa praia cada vez máis pequena por un regato que verte alí. Supoño que o novo peirao tamén influi no achique do areal.

Unha mañá foi adicada ao cabo Fisterra cos seus peregrinos e turistas, un guitarrista que alegraba, un selador extraoficial do fin do camiño, as pintadas e pegatinas de peregrinos, un ratiño bebé e unha torreta que caía enriba nosa por efecto óptico.

Tamén fomos á praia de mar de Fóra coas súas moras, as súas ondas perigosas, os seus turistas atrevidos ( que nos fixo lembrar Reynisfjara ) e o instituto con pista deportiva para animar a Leo a mudarse aquí se atopo eu traballo de repartidor de pizzas ou recolledor do lixo.

Voltamos a Sardiñeiro e na despedida saudei a Palmira e coñecín o seu fillo Etel.

E de remate deixo unha foto dunha leiterena das praias.

Hablando español

O outro día fomos ao cinema e xa tivemos que dividirnos: Xela foi coa nai a mirar " Hotel Transylvania 3 " e eu con Leo e T.S. fomos mirar " Jurassic World 2 ". A película estivo ben e emocionante pero aproveitaban a falla de luz e a chuvia para mostrar dinosaurios. As personaxes desbordaban chulería e a filla de Charlot desapareceu sen máis da película pero ben todo pola trama e desenrolo.
E, aparte do cinema, tocou máis mundo español-falante coa visita da familia de Mallorca ou hoxe mesmo falando co ecuatoriano pai de T. S. que apareceu de visita sorpresa. E si que me costa falar español que teño que pensar antes de dicir nada. Menos mal que me queda a lectura de libros de Manuel Rivas que leo por cortesía do Restaurante O Carlete que ten ese espíritu galeguista e altruista de deixar libros nun anaquel para uso e goce de quen queira.

Coellos en Londres

Onte fomos Xela máis eu  mirar " Peter Rabbit ". Gustoume o reais que son os coellos e demais animais que sain na película onde luitan contra un home que non quere que entren na súa horta. Hai un momento que están por Londres e fíxome lembrar a miña estadía alí e a viaxe do ano pasado. A película é unha boa aposta inglesa por este tipo de cinema que está case copado polos norteamericanos.

Coco

Levaba tempo sen mirar unha película tan boa e orixinal. Na película "Coco" un neno entra no mundo dos mortos que é un mundo cheo de cores. E logo están os "alebrijes" que son animais fantásticos de cores incribles. Esta película emocionoume de verdade polos sentimentos de familia.

O Leo non quixo ir ao cinema. Vai medrando e prefire xogar ao fútbol cos amigos.
O noso Leo vai medrando.
Aí o vai cheo de ilusión co balón e as chaves de casa.

" Yo-kai " e lindano

Martes fomos ao cinema a mirar a película " Yo-kai Watch " e dende logo que non é do meu gusto e así só estabamos Xela, Leo e mais eu, uns nenos dun aniversario duns sete-oito anos e outro neno desa idade e mais a nai. O caso é que na película viaxaban ao pasado e alí acontecía todo.

Cambiando de tema e volvendo ao mundo real. Tamén me gustaría a min viaxar ao pasado e explicarlle aos paisanos que o que carretaban nos carros de bois con escombro de Zeltia era altamente contaminante. Nesa fábrica de insecticidas daban cartos a quen levase os refugallos e a xente chimpaba co eles nos camiños porque semellaba xabre. Resulta que un ingrediente é o lindano que se demostrou que é canceríxeno e acabou por proibirse a súa utilización.
E así estamos hoxe: hai pozos clausurados nesta parroquia de Vilaguindastre e están por ver as consecuencias na saúde daqueles verquidos de hai sesenta anos.

Menos mal que a nós non nos afecta directamente anque eu me bañaba nunhas charcas que agora non existen e que tiñan un cheiro a insecticida fortísimo.
Maloserá !.

Charlas e emoticonas

O luns quixen asistir a unha charla coloquio sobre " Muller: saber e poder " e cando empezou tiven que marchar. Parecía que ía ser interesante o relatorio de Ledicia Costas e María Reimóndez baixo as preguntas de Fran Alonso. Noutra ocasión será.

E onte foi un cambio radical indo mirar a película " Emoji " que resultou un fracaso para os adultos que fomos e mesmo para Leo que calificou a película como a pior da historia. E non somos os únicos que opinan iso.

Semella que foi hai un século

Aquelas viaxes polo corredor do Morrazo ás veces tan lentas que mesmo daban para fotografar pintadas.

 

 

Aquelas paseatas nocturnas con vagalumes ou coa chuvia no mar para sorpresa e ledicia de Mehdi que podía beber auga caída do ceo.

 



Aquelas partidas de petanca, de paletas, pachangas e rebumbios: fermosa palabra para definir un fútbol de poucos xogadores que xogan todos contra todos. Tamén Mehdi descubriu os cangrexos e ata topou un diminuto dentro dun croque dunha empanada !.

Aquela tarde de cinema onde Mehdi riu muito con Gru 3 e ofreceu palomitas a unha descoñecida.

Aquela manifestación pedindo a liberdade para os presos saharauis en Marrocos. Gozar do espectáculo dos mimos, os escaparates con mariscos vivos e o ambiente festeiro de Santiago antes do día grande de Galicia.

Aquela construción dunha balsa por Robinson Crusoe e Venres na praia case paradisíaca.

Aqueles parrulos que percorrían con pachorra a praia para nadar despois cara o seu acubillo nocturno.

Aquela foguetería para despedida da festa e que coincidía coa fin da nosa estadía en Vlrñ.

De verdade que semella que foi hai un século.

Dende buzos a espectadores invisibles

Levaba varios anos intentando fotografar os buzos e o capitán Nemo da praia de Cesantes e por fin o conseguín.

 

 

A marea ten que estar baixa, no debalo. Un dos buzos está ben verde e semella máis un extraterrestre ca un buzo.

 



O outro levaba en tempos un cofre enganchado cunhas cordas pero de cada vez está máis carregado de mexillóns e arneiróns. Tamén está perdendo o aspecto humano a medida que pasa o tempo e medra a súa carga.

Hoxe había música infantil en Mos e Xela máis eu fomos á actuación de " Mamacabra " coa cantante felizmente recuperada. Tamén actuaban " Brincavai ", " María Fumaça " e " Uxía Lambona e a banda molona " pero non quedamos pola tarde. Ía muita calor.

Decidimos sentir o fresco do cinema coa película " Capitán Calzoncillos ". Cando entramos non había ninguén pero eu dixen que estaba cheo de homes invisibles e a Xela entroulle o medo. Cando sentamos díxenlle que tiña á súa beira un home invisible que era mudo e por iso non escuitabamos como falaba. Menos mal que ao final eramos doce espectadores e desapareceron os homes invisibles.

" Canta " e outras cousas

Hoxe metémonos no medio da marabunta dos centros comerciais acugulados de xente nestas datas e fomos mirar a película " Canta " que non me convencía de primeiro pero que me encantou e me fixo soltar algunha bagulla e todo. Son diferentes personaxes con diferentes formas de ser e vidas distintas que están unidos polo amor á música e que entran nun concurso para gañar cartos. Teño que dicir que as imaxes e a historia son de dez e as cancións e momentos simpáticos non paran e non desentoan. Quedei co dato curioso da camisola do koala protagonista que tiña escrito Calatonia University. Haberá algún catalán no equipo de traballo ?.
Como non todo é cinema na interrede descubrín un calendario de pedra dunha igrexa galega e uns experimentos sobre a socialización do ser humano que ata provocan riso do adocenados que chegamos a ser para seguir integrados nun grupo.
E imos cara a Reis.

Feliz 2017 !

Estes días non parei. Que se reunión de Asperga, que se cesta da empresa e o xantar, que se exhibición de patinaxe de Xela, que se matar os porcos en Arbo, que se chegada do Papa Noel, que se avaría da caixa de cambio do coche, que se problemas coa calefacción , que se facer os calendarios, que se dentista de Leo, que se teatro con " Pinocho ", que se cinema con " Vaiana ", etc, etc. Tantas actividades que me mantiveron lonxe do blogo así que decido entrar hoxe para felicitar este novo ano que entra con todo o que traerá de sorpresa.
Feliz 2017 para todos !.

Lavados, Trolls e ligazóns varias

 

 

Coa lavadora avariada temos que lavar a roupa nunha lavandería. Tiven sorte e topei un billete de cinco euros na secadora e saiume o lavado nun euro.

Xela quería mirar a película " Trolls " e alá fomos. O Leo xa empeza a rechazar películas infantís e mal por el polo que perde.
Na interrede topei referencias a un xogo que xogaba eu de pequeno espetando baleas de paraugas e do que non lembro nin o nome nin muitas das normas.
Tamén topei un libro sobre as vacas con contos, palabras e expresións curiosas.
E así andamos.

Celebrando a década

Esta fin de semana adicámola a celebrar oaniversario de Leo. O sábado xantamos en Tui na tapería Lademanu que é altamente recomendable: bo servizo, tapas saborosas e ben presentadas e cun prezo contido. Aparte gózase dun local mui limpo, con vistas do río e Portugal e unha música suave. Logo recollemos algúns amigos de Leo e fomos ao cinema que botaban a película " Cegoñas " que estivo mui ben cos lobos creando formacións para atrapar a cegoña e á humana que levaban unha bebeciña á súa casa. Logo tocou merenda no McDonalds e volta para casiña.
E hoxe domingo mercamos os callos en Vilaguindastre que era a XXIII edición desta festa gastronómica. Tamén mercamos a torta e levamos todo a Arbo para celebrar o aniversario coa familia materna.
Pasámolo mui ben !.

Normalidade aos poucos

 

 

Os últimos días de agosto remataron xa e houbo algunha novidade. Grazas ao tío Nesi e ás súas expedicións ciclistas coñecemos a praia de Foxaco no río Tea. É un lugar que seguramente visitaremos máis veces.

 





Xela millora na técnica de andar en bici. Agora quédalle aprender a montar ela soa.

Tamén fomos ao Ikea de Braga coa súa máquina de café de balde e co centro comercial e a zona de xogo dos nenos que non existe no resto da península ibérica.

 

 

 

Miramos a película " Kubo e as dúas cordas máxicas " que non é a típica película infantil. É feita con monicreques e o origami cobra vida de forma máxica. É algo triste e escura pero a min gustoume.

 

 

Eu aprendo que rúcula en galego é eiruga polo becho que anda pola pranta. En español tamén ten o nome tradicional de " oruga " e en asturianu " guxanu ".

 

 

Eu xa levo un tempiño traballando e fotografei a un habitante do vestiario da fábrica que anda polo teito. Este  exemplar da foto medirá uns dez ou doce centímetros pero tamén hai exemplares pequenos duns catro centímetros. Supoño que viven aquí por estarmos pegados ás Gándaras de Budiño. Seica é unha ladra, osga ou salamanquesa e por Vilaguindastre debe de ter a súa fronteira norte de distribución que non as hai no norte de Galicia. Creo que é o mesmo animal que vive en Mallorca: o  " dragó ".

 

Aos nenos pouco lles queda para comezar no cole e Xela xa ten os libros. Leo este ano non ten libros que vai traballar co ordenador...Os tempos mudan !.









Bici, " Mascotas " e máis

 

O outro día fomos dar un paseo e Xela quixo levar a bici de pedais. Naideleo agarrábaa para que non caíse e Xela encomodouse. Decidimos deixala andar en bici sen agarrala e ... empezou a andar ela soíña !. Semellaba miragre !. Aprendeu así como nada. Iso si, muitas veces andaba na bici sen pedais e mantiña o equilibrio e foi coller a bici con pedais e porse a andar coma se soubese de sempre.



Outra tarde fomos ao estreo de " Mascotas ", unha película mui simpática e chea de aventuras para mirar en 3D. Sigo abraiándome de como calcan os movementos dos animais que semellan reais.

Onte quedamos cuns amigos en Seixo - Marín para xantar no local da foto de " Xelaxis " e Obelix. Estivo mui ben a comida e a compaña pero a calor era excesiva. Os nenos tiveron sorte que había unha piscina para eles. Despois fomos á praia de Portomaior en Bueu e estivemos ata o solpor do ben que se estaba. Falamos de pelos no corpo, de oposicións, de operacións e baixas laborais, de nomes de animais para nenos, etc, etc. Na foto está Leo e un amigo, o sol deitándose por riba das Ons e a foto foi tirada ás 21:48 para que mires que Leo quere ser o último na auga. Logo fomos a Cangas a cear pizza no Baratto onde atendía un camareiro eficiente e despois a pasear polo parque infantil onde andaba toda a xente cazando Pokemons.

Rembrandt e Zootrópole

No choio iniciamos unha andaina nova da man dos holandeses e temos que millorar en limpeza e orde e así empezaremos co Proxecto Rembrandt. Tivemos unha reunión e a asistencia foi total que viu xente que está de vacacións, de baixa e dos tres turnos. Nin para comer se xuntou tanta xente !.

E hoxe fumos ao cinema mirar Zootrópole, unha película que me gustou pola trama de principio a fin e as imaxes da cidade tan futurista e cunha imaxinación desbordante.
Na foto está a coelliña Judith que consegue o seu soño de ser policía e a raposa Nick que é un estafador espilido. As circunstancias obríganos a traballar xuntos e lograr resolver o misterio dos animais que se volven salvaxes.

Snoopy, Tumblr e frases feitas

 

Onte estreamos para xantar un local que non nos chistou muito. Tiñamos encargado tortilla, pizza e churrasco para as dúas e tardaron de máis. A pizza estaba mui boa pero a tortilla e o churrasco estaban mui salgados. En fin.

Despóis tocou sesión de cinema con Carlitos e Snoopy que non estivo mal anque non entendía a parte cando voaba Snoopy coa súa caseta contra o Barón Vermello, pero bueno, haberá que ler o cómic nesta ligazón interesante con cómics a diario.

 



Á noite estiven a navegar pola interrede e descubrín no Tumblr fotos curiosas como estas galegas fotografadas por Alan Lomax ou estes pintores- acróbatas na ponte de Brooklyn de Eugene de Salignac.
Tamén descubrín expresións galegas que se suman ás que aprendín no traballo estes días como:
- Hai máis mareas ca mariñeiros ( quere dicir que xa haberá ocasión de facer algo ).
- A ver se non vai o burro á feira ( a ver se hai sorte ).
- Queres irlle ao carro ( queres ter relacións sexuais co esa persoa ).
E así ímola virando.

O canastro de Arlo

Hoxe tocou sesión cinematográfica coa estrea da " Viaxe de Arlo ". A película é bonita e con paisaxes espectaculares e unha idea orixinal. Comeza cando o meteorito que tiña que acabar cos dinosaurios hai millóns de anos se desvía e non choca contra a Terra. Entón seguen a reinar os dinosaurios e os herbívoros aprenden a cultivar a terra e os carnívoros cuidan gando mamífero. Os dinosaurios da foto sementan millo, régano, esfóllano e gárdano no canastro da foto que me resultou simpático cos pés de madeira e tanta pedra por riba que ata a porta é unha pedra. Quen entra a roubar o millo non é un rato senón un neno humano que non fala e semella un can polo que fai e como anda.
Despóis segue a película coa relación entre o dinosaurio Arlo e ó seu amigo-mascota Spot, o neno.
E non conto máis.

Quincuaxésimo segundo mes

Aquí temos a alegría e a revolución da casa. Co seu corpo pequeno inunda a casa mercede á súa personalidade.
Hoxe fomos mirar a película de " Hotel Transilvania 2 " e ela foi cos nenos " maiores " que ían con Leo.
Simplemente dicir que vai ben a nena a pesares de que non come nada.

Rematou xullo

Cos seus solpores dende o Comariño de Aldán.

Co seu cinema que arrinca pingas dos ollos.

Cun mal día que tiven que traballar máis da conta e restou tempo para estar coa familia toda ( incluida a mallorquina ).

Cun Vilaguindastre con artesáns que falan de petroglifos ou tiovivos medievais de dragóns .

E coas esceas na praia de Vlrñ.

Pero empeza agosto que non pode quedar atrás en boas lembranzas.