Manda Cecilia

Esta semana mandou a borrasca Cecilia e así dous porcos de Arbo pasaron a outra vida mentres o matador e agarradores " mollabamos a papadela ". E alí aprendín a palabra " veta " para definir o músculo que agarra a lingua á boca.
Cecilia ou Icía é a patroa da música e hoxe gocei coa actuación das cantareiras de Fonteliño, un grupo local que reparte cancións alegres, rosquillas e convidan a bailar cun fondo cheo de imaxes antigas da vila e da xente de Vilaguindastre.
Con quen non puido Cecilia foi coa estrea da páxina de viaxes pola Ribeira Sacra da familia onde con  todo o cariño e o saber, convidan a coñecer esta zona galega tan interesante.
 No día da infancia naceu a páxina " Arribeirados " cunha chea de iniciativas marabillosas.

Sempre Acedre

 

 

Un costume de familia que vai callando é a visita a Acedre cada ano por agosto para a comida do patrón. Xuntámonos familia dalá e os que xa nos criamos fóra e falamos doutros tempos e doutra xente.

A memoria doutros tempos vaise ocultando como a vista da estación de Areas que acaba oculta polas árbores que medran coma o esquecemento.

Pero os que che nos veñen atrás van creando novas lembranzas coma Xela coa súa boa letra e os seus debuxos de cans.

 



 

Póndome no día

Hoxe por fin temos interrede despois da colgada que nos fixo unha compañía durante once días.
E nós estivemos pegando unhas voltas por terras de Acedre e Pantón co seu alpendre para comer polbo nas feiras, o encontro cun amigo da infancia que versionara un poema de Bécquer e a imaxe simpática dun xenete ao que lle serven un calimocho montado a cabalo.

O Leo está adestrando nun equipo de fútbol dunha parroquia veciña. Van varios compañeiros de clase e está contento. Eu aproveito para descubrir pintadas mentres exploro camiños da miña infancia polas Barreiras de Centeáns.

A calor esquívase en praias ou en cinemas con películas trepidantes como " Os Incribles 2 " onde a mala semellábaseme a unha coñecida romanesa.

Houbo un día festivo que aproveitamos para ir a Fisterra coa súa praia Langosteira con augas boas de temperatura de maneira mui excepcional.

Merendamos no barco das merendas de Sardiñeiro coa súa praia cada vez máis pequena por un regato que verte alí. Supoño que o novo peirao tamén influi no achique do areal.

Unha mañá foi adicada ao cabo Fisterra cos seus peregrinos e turistas, un guitarrista que alegraba, un selador extraoficial do fin do camiño, as pintadas e pegatinas de peregrinos, un ratiño bebé e unha torreta que caía enriba nosa por efecto óptico.

Tamén fomos á praia de mar de Fóra coas súas moras, as súas ondas perigosas, os seus turistas atrevidos ( que nos fixo lembrar Reynisfjara ) e o instituto con pista deportiva para animar a Leo a mudarse aquí se atopo eu traballo de repartidor de pizzas ou recolledor do lixo.

Voltamos a Sardiñeiro e na despedida saudei a Palmira e coñecín o seu fillo Etel.

E de remate deixo unha foto dunha leiterena das praias.

A cento quince quilómetros

Aparece este espantallo que non é para paxaros senón para toupeiras. A botella dá voltas co aire e transmite movemento á vara de ferro espetada no chan. A vara vibra dentro da terra e as toupeiras non se acercan, seica.

Os nenos xogaron no seu caseto propio para merendas onde tiñan os seus fillos-globos.
Na casa duns familiares os nenos miraron coellos ( bebés incluidos ), años, galiñas e a enésima reencarnación do burro Rocky. Leo explicou á nai que visitou unha granxa rara onde vivía xente tamén.
Logo Xela e Leo atoparon unha cadela grande, cariñosa e cuidadora de vacas chamada Lía. Foi conosco de paseo e ata Leo me pediu que comprara un can do enamorado que quedou dela.
No día seguinte foron buscala á aldea veciña pero non a toparon. Mentres eu e tíoNan dabamos á gadaña na herba cunha sega nunca vista polos vecinos co seu " xaque, xaque " que parecía que lle dabamos machadazos á herba.
Fomos á capital do concello e na praza teñen unha novidade: un caixón con libros para nenos e adultos en español, inglés e galego. Eu collín prestado " Un sábado longo " e a ver que tal.

Tamén hai niños de cegoña nos edificios altos.

Fomos á capital da bisbarra ao parque infantil cheo de nenos de equipas de fútbol e algún neno ruso e outro brasileiro.
A saída no coche levounos por bairros descoñecidos onde había as casas típicas con corredores de madeira, unha capela pequena e esta pintada dun mundo apocalíptico onde supoño que humanos e cans atacan as últimas rans ( se amplías miras muitos detalles ).
Saímos pola estrada vella e non parei a fotografar unha casa con torre curiosa en Distriz.
E todo isto a cento quince quilómetros de Vilaguindastre.

Na terra das Xacias

Aquí retrato o mural dunha xacia e os fillos feito pola sociedade Cestola na cachola porque entre onte e hoxe pegamos unha volta polo Acedre e arredores.
Baixamos camiñando ata o río Cabe e menos mal que iamos amodo ( " a gusto " din por estas terras luguesas ) que, se non, saltabamos este stop camuflado.

No río tiñamos a posibilidade de bañarnos estilo xacia, así en coiro, que había unha pintada animándonos pero a auga estaba fría.

Á volta pasamos pola imaxe de postal do Cotillón.

 

 

Tamén pasamos polo palco de música co seu ximnasio cuberto que hai que aproveitar a construción.

 

 



 

 

E na noite do Samaín mentres os nenos esperaban acontecementos terroríficos na cama, eu aprendín a xogar á " pocha ", un xogo de naipes.

 

E remata esta fin de semana.

35 e pico

35 e pico grados facía de calor polos Peares.

 

 

A noite refrescou un pouquiño de nada pero era unha noite perfecta de festa.

 

E tanta calor resultou en treboada e saraviada en Acedre neste domingo.

Estragando gasoil

Pasei por terras ourensás da Peroxa cunha furgoneta carregada de mobles detrás de dous camións cargados perigosamente de herba.

Cheguei a terras luguesas de Pantón para descargar mobles na casa enfronte desta da foto que sempre me abraiou.

 

 

 A furgoneta non era un camión grande así que non houbo problema.

 

 

Tampouco era grande o castelo no bosque encantado de Aldán. Nótase que era un minicastelo para un minigolf.

 



 

 

E das sombras do pasado pasamos á luminosidade dos tempos modernos cuns apartamentos de verán veciños nosos por unha tempada.

Tantos quilómetros teñen a súa recompensa: unha foto con Xela de dúas sombras mariñas.

Balneario e baleirado

 

 

Onte estivemos nun balneario portugués onde, a pesares da decadencia, desfrutamos todos; Leo e Xela incluidos. Comemos ben nunha pizzaria e estivemos no parque escuitando a fillos de portugueses falando francés. Xela mandoulle o enésimo golpe que leva e quedoulle unha marquiña.

Logo fomos a Tui e tomamos algo na terraza do Silabario.

Hoxe tocou cambio total e fomos a Acedre a baleirar a casa de mobles e trangalladas. O xantar estivo animado coa presenza das señoritas da vila e o marido dunha e outra parella mui peliculeira de señor maior e chica nova. O camiño estivo marcado polas tipicidades de sempre e pola descuberta do sinal de perigo de nenos chorando. Fíxate na imaxe en amarelo.

Alberto Vázquez Figueroa

No verán de 2001 aproveitaba muitas das horas de calor despóis de xantar para ler nas escaleiras desta casa de Acedre. Daquelas a casa estaba abandonada e sen restaurar e eu lía sen molestias novelas de Alberto Vázquez Figueroa, un escritor que foi un ídolo para min muito tempo.
E onte ( bastante tarde, por certo ) enteireime de que deixa descarregar gratis a súa última novela e dá unha razón que me encantou: " En canto ao feito de ofrecelo gratuitamente en Internet teño claro que quen o descarregue na rede nunca mercaría a miña novela, ou sexa, prefiro que me lea gratis a que non me lea.
Tal vez a próxima vez se decida a mercar un libro anque non sexa meu. "

Dominios

No traballo temos outro mecánico pero que se caracteriza polo dominio da palabra e así para dicir que ninguén é perfecto di: " o que non cae, esbara " e prodiga refráns no momento oportuno e así falando dun home coxo que é mala persoa soltou aquilo de: " de home coxo e can rabelo fíate coma do demo ".

Outro dominio que ten é o da navalla porque prona a fruita con mestría. Supoño que será unha destreza da xente con máis idade.

E de proba deixo a foto tirada en Acedre duns xugos e arados tallados a man por un velliño.

Manolo " das cabras "

Pois si, as chivas espirran e moven a cola a unha velocidade tola. Quen pode saber muito das cabras é Manolo " das cabras ". Ía levar un rabaño delas a pastar e cando estaba libre de traballos xuntábase cos rapaces. Sempre soltaba a cantinela de " Cu, cu...tapa o cu. Cu, cu...tápao tu ". Pero aparte diso tiña dúas cualidades que o facían un superhome ós ollos dos rapaces inxenuos que eramos. Unha era que tiraba as pedras a unha velocidade que as facía zoar polo aire e outra era que era quen de meter a lingua polas ventas do nariz. Agora pasaron os anos e ata eu son capaz de lograr tales proezas. Quen sabe se eu tamén chegarei a ser unha especie de ídolo para algún rapaz incauto...

Lembranza da aldea

Onte visitei terras da miña infancia nas vacacións. Tras esa porta durmía eu co meu irmán nunha cama cun colchón de lá que se afundía. O chan de madeira renxía por nada e o aire e ruidos corrían polo teito e o tellado. O sol entraba polo cristal de mañá e o bruar das vacas e o ornear do burro daban os bos días. Fóra estaba a zofaina para lavar a cara polas mañás e embaixo estaba a corte das vacas onde se " obraba " ( facer as necesidades ) e logo iamos á cociña a almorzar leite recén munxido.

Con poucas cousas e aire limpo eramos felices e pasabamos o tempo. Agora imaxinar en repetir isto mete preguiza e reparo pero de pequeno era unha aventura que quedou marcada a ferro para sempre.

Elexía polo avó Antonio

O avó Antonio tivo a súa vida. Con dezaoito anos tocoulle pegar tiros contra irmáns e cando pasou perto da súa aldea saltou do tren cun veciño e non quixo saber máis da guerra. O campo non daba para moito e foi á cidade. Andou co estraperlo pero como era bo de máis non se fixo rico. Tocoulle marchar a Venezuela e botou varias décadas ata que se xubilou e volveu para a terriña. Desfrutaba do pulpo e do año e botaba foguetes na festa patronal e sempre convidaba porque era bo e era o patrón. Nos últimos tempos estaba baixo a tiranía dun tal Alzheimer que non logrou tirarlle a súa bondade máis que en pequenos lapsos e así tivo unha " nova " vida casado con outra muller e cos seus pais vivos e falaba co eles. Era xeneroso e daba cartos ficticios pensando que eran reais e cedía fincas para construir. E así foi ata o domingo día quince. Onte enterrámolo no camposanto parroquial mentres cantaba o cuco para dar un ano máis de vida a quen o escoitase. E eu quero supoñer que o avó Antonio fixo cantar ó cuco para darlle máis vida ós presentes como mostra derradeira da súa xenerosidade. Graciñas.

Felicitación para Kasege

Como pasa o tempo !. Hai un ano felicitaba á miña irmá no outro blogo que tiña nos EEUU. Falaba dela coma a raíña Kasege e que lle fixera un debuxo e todo co seu castelo e aquí o poño para que mires en que gastaba eu o tempo de rapaz. Neste ano que pasou houbo muitas novidades e o que lle debo á raíña Kasege non fixo máis que incrementarse pola cantidade de favores, axudas e apoio que recibimos dela e máis do meu cuñado. Así que no seu cumpreanos non podo facer máis que lembrar aquela felicitación do ano pasado e, de paso, desexar sorte ó meu cuñado na liguiña dos birlos que se disputa polo concello de Acedre.

Gustaríame ser rico para poderlles regalar un castelo coma o do debuxo.

Os birlos

Hai veces que me gustaría poder estar en dous sitios ó tempo. Esta fin de semana gustaríame estar no concello de Pantón para ver xogar ós birlos e quizá para xogar tamén.

Será noutra ocasión.

Incendio en Arbo

Esta fin de semana foi de visitas e fumes. Fomos ata o verdadeiro Acedre a visitar os avós e constatar o devalo da aldea. Tamén estivemos polo Morrazo con amigos e novas xeracións e respirando fume e limpando do corpo as muxicas que inzaban como feila rebelde.
O domingo á noite chamou a nai de Ana que ardeu en Arbo todo o monte arredor da casa e os avós tiveron que ir durmir a outra casa que non respiraban. Onte luns fomos alá e á tarde reproduciuse o lume e tiven que estar cos veciños e os bombeiros de Melgaco controlando o lume que arrodeaba unha casa veciña. Pasou un helicóptero ( gholicótero dixo un veciño) pero botou auga noutro incendio máis alonxado.
Arde Galicia e arde todo. E seguirá ardendo mentres non cambie a política forestal e a mentalidade da xente. O monte ten muitos inimigos.