E sigo sen fútbol

A formidable treboada da outra noite obrigoume a manexar a carretilla do choio a toda velocidade para rescatar sacos de papel e pallets da chuvia que entraba na fábrica. Toda a chuvia que non cabía fóra entrou na fábrica ... e non era pouca. Pero esta treboada agasalloume coa palabra " cacarola " referida ás pedras da sarabia. Foi pronunciada por un compañeiro de traballo que botou muitos anos no estranxeiro e que de cando en vez regala palabras rescatadas do falar de hai máis de trinta anos.

No xoves fun á presentación do libro " O secreto de Marco Polo " e se chego a ser a muller de Francisco Castro sospeitaría de Ledicia Costas que gabou con fervor ao escritor que fixo o que quixo porque dicía que era a presentación do seu libro. O escritor quixo escribir sobre Marco Polo porque non lle chistou que ninguén crese a Marco Polo cando voltou á súa patria despóis de botar máis de vinte anos fóra. Agora tócame a min coñecer ese secreto.

E o venres o Leo coñeceu a Pablo Díaz, o cantante de Tic Tac e a Marc Taeger, o ilustrador do libro CD que lle pintou un crocodilo enamorado.

E mañá seguro que hai opcións ao partido.

Non todo é fútbol

Mentres milleiros de persoas non perdían detalle dun partido de fútbol televisado, uns poucos escuitabamos música, deixabamonos levar a outras terras e tempos coa leitura de Marcos Calveiro e seguiamos as mans debuxando de Ramón Trigo.

Porque non todo é fútbol.

Fotos de nativos americanos

Outro libro que " fusilei " é " Through Indian eyes " de varios autores, ano 1995; un fermoso libro onde fala do mundo do nativo americano dende a ollada desa xente. O volume está cheo de fermosas fotos, ilustracións e textos.

Estas fotos que mostro lémbranme as de Edward Curtis pero non son da súa autoría.

Outro día porei ilustracións dese libro e algunhas teorías da criación do mundo para esa cultura.

Anque semella que roubo fotos estou acollido ao dereito de cita establecido polo artigo 32 da LPI, a título de cita, para poder comentar e ilustrar unha obra.

Pura cotiandade

Merco a revista Malladoura que celebra o seu décimo aniversario e deséxolle outros tantos anos máis polo menos. Paso pola obra diante do concello onde volven soterrar a vía do tranvía ( é típico dos gobernos entrantes desfacer o feito anteriormente ). Noutro kiosko merco o novo número da Retranca, especialmente adicado a Rosa Díez e tamén merco cromos de Bob Esponxa. De casualidade topo a estudantes no parque do Cristo pintando un mural de Uxío Novoneyra para pendurar no centro cultural. Mentres pintan discuten en español se botan Bob Esponja en Disney Channel ou en Clan e decátome do raro que podo semellar eu á maioría da xente con estes costumes que teño.

Día internacional do libro

Hoxe celébrase o día internacional do libro e o Leo tivo intercambio de libros cos compañeiros de clase.
Eu non celebrei de maneira especial esta data anque si collín o Quixote que teño en cómic e lin capítulos de " A da alba sería ", unha terceira parte do Quixote onde o cabaleiro e o seu escudeiro chegan a Galicia; que é unha obra que recomendo a quen guste de ler obras dese estilo e guste de coñecer curiosidades de Galicia.
Á noite non lle lin nada do Quixote ao Leo anque si os tres contos da biblioteca que lle tocan esta quincena. Xa lle chegará o tempo a el de ler cousas máis profundas.

Antítese nativa

Andar nisto dos blogos ten os seus premios e así o amigo Manuel L. Rodrigues mandoume o seu poemario " Antítese nativa ". Tamén me mandou unhas palabras que rematan así: " Sen mais, agardo goste do poemario. Como ben sabe; cando unha obra de arte inicia o voo deixa de pertencer ao seu autor para trocarse propiedade de aquel ou aquela que o desexe ter entre as súas mans. Conseguido este logro; eu, persoalmente, declárome satisfeito.

Unha forte aperta.

... e dalle saúdos ao Leo da miña parte. "

E eu, como novo propietario, vou pasar a desfrutar da súa leitura.

Graciñas, Manuel.

Xiana e o castelo regadeira

O amigo paidovento descubriume unha personaxe de cómic chamada Xiana. Debuxouna Norberto Fernández para a revista Golfiño e vivía nas nubes nun mundo fantástico.
Case sería ideal para a nosa Xiana se non fose porque os debuxos non son mui idóneos para nenos.

Rir é barato

O outro día merquei uns libriños a un precio de saldo na librería de Vilaguindastre para reforzar o futuro dos meus fillos e tamén para a miña satisfación. Rin cunha historia que conta Siro López no seu libro " Sorrir en Frades " que trascribo tal como está escrita.

" Tódalas trolas de Manolo eran divertidas, pero a min ningunha me gustou tanto como a do esquimó.

- Navegabamos varios meses en augas xeladas do Polo Norte, en misión científica secreta para o goberno do Canadá. Alí fíxenme amigo dun esquimó e tanto lle falei de Frades, que quixo vir comigo , así que subiu ó barco e, como estaba afeito ó frío, metino no conxelador. O malo foi que cando lle fun levar algo de comer, atopeino morto.

- Home, claro !- diciamos nós- A quen se lle ocorre metelo no conxelador ?.

- Pero estaba en porrancho !- atallábanos Manolo- Morreu de calor !. "

Foto fusilada da ilustración feita por Siro López onde se retratan a Manolo e os rapaces.

Meme lector

Hai xa un tempo que fun convidado por Kaplan a falar dos libros que lin nas vacacións.

A verdade é que lin pouco comparado co que lía hai anos e aínda teño pendentes libros obsequiados por familia e amigos e algún que merco.

Fixen unha foto de algúns dos que lin neste verán:

- " The witch of Portobello " de Paulo Coelho. Unha muller que profundiza na súa natureza feminina.

- " Ibiza shorts " de Trev Hunt. Son uns relatos curtos ambientados en vilas de Eivissa.

- " A escola da lareira " de Manuel Quintáns Suárez. Un compendio etnográfico de literatura popular.

- " Made in Galiza " de Séchu Sende. Relatos curtos sobre a lingua galega nesta sociedade.

- " Os nomes do traidor " de Xurxo Sierra Veloso. Novela onde o protagonista é un delator cunha identidade nova dada pola policía.

- " El discreto encanto de la vida conyugal " de Douglas Kennedy. Libro onde a unha muller se lle complica a vida por un desliz do pasado.

- " El juego del ángel " de Carlos Ruiz Zafón. Un escritor recibe un encargo dunha personaxe sinistra. Está ben pero prefiro o anterior " La sombra del viento ".

- " Te daré la tierra " de Chufo Lloréns. Ambientada na Barcelona medieval e que trata dun home que ten demasiada sorte nos negocios para o meu ver.

Non é gran cousa o que lin pero estou nunha etapa pouca lectora.

Non embarco a ninguén co meme anque se alguén quere recomendar algún libro ou avisar da mala calidade doutros, pode facelo nos comentarios.

Fusilando

Cando digo fusilar refírome a facer fotos doutras fotos que isto é outra das vantaxes das cámaras dixitais.


As últimas fotos que fusilei son do libro " A illa de Ons, unha cultura, unha identidade " onde saen fotos da década dos 60 feitas por un sueco que estudou antropoloxía e, despóis de estar nas illas Faroe, pasou a vivir na illa Ons. A vida fixo das súas e o sueco rematou por namorar e casar cunha moza da illa. Bueno, supoño que aquí haberá unha historia ben fermosa de amor esperando por unha película pero eu non vou facela. O que si vou facer é deixar fotos fusiladas dese libro feitas por un sueco que quixo retratar unha xente e uns costumes diferentes.

Os compañeiros: a orde da pedra

O outro día en Santiago topei de casualidade a recopilación dunhas tiras cómicas de Miguelanxo Prado con guión de Tino Fernández Maceiras. Saíran publicadas na Voz de Galicia nos anos 1980 e 1981. Gustáranme daquela pola calidade de debuxo e o texto co ese humor tan de aquí e non podo facer outra cousa que pór o exemplo da imaxe para darlles a publicidade que merecen. O título é: " Os compañeiros: a orde da pedra " de El patito editorial.

Para quen non o saiba, eu téñolle envexa aos bós escritores pero máis aos bós debuxantes.

Pinocho

O outro día falei da Pinoucha que eu imaxinaba fea e cun nariz longo, supoño que polo parecido co nome de Pinocho. E falando do tal regalámoslle o libro publicado por Kalandraka a un curmán do Leo. Eu merqueino polos debuxos marabillosos que ten. Pero a historia mételle medo ao curmán do Leo polas desventuras que pasa Pinocho. Entroume a curiosidade e eu lino tamén ( a verdade é que nunca lera a historia ) e a historia de Pinocho é ben triste e non me extraña que o rapaz teña pesadelos. Nótase que foi escrito noutros tempos e non é unha historia para nenos de hoxe.
Que se lle vai facer ?; un non vai atinar sempre cos agasallos.

Cambio climático

O tempo está tolo: onte fixo un día de praia e hoxe choveu a rabiar.

Na foto está a portada do número de marzo da revista Retranca que me fixo muita gracia. Espero que o cambio climático quede só no papel e non se faga realidade.

Alberto Vázquez Figueroa

No verán de 2001 aproveitaba muitas das horas de calor despóis de xantar para ler nas escaleiras desta casa de Acedre. Daquelas a casa estaba abandonada e sen restaurar e eu lía sen molestias novelas de Alberto Vázquez Figueroa, un escritor que foi un ídolo para min muito tempo.
E onte ( bastante tarde, por certo ) enteireime de que deixa descarregar gratis a súa última novela e dá unha razón que me encantou: " En canto ao feito de ofrecelo gratuitamente en Internet teño claro que quen o descarregue na rede nunca mercaría a miña novela, ou sexa, prefiro que me lea gratis a que non me lea.
Tal vez a próxima vez se decida a mercar un libro anque non sexa meu. "

Feira do libro usado

Onte e hoxe fomos dar unha volta ata Vigo pero por razóns distintas. Onte fomos á feira do libro antigo e de ocasión pero os prezos estaban fóra do noso alcance. Boto de menos as feiras de libros usados dos EEUU nas que os libros estaban realmente tirados de prezo.

E hoxe estivemos cunhas excompañeiras de estudos de Ana que a vida levou ós EEUU, a Inglaterra ou deixou por aquí.

Dez millores romances en galego

Parzival propón no seu blogo unha enquisa interesante. Quere saber cales son os dez millores romances en galego para ti. E aquí están as bases desa enquisa.

A miña lista é esta. Non lin tódolos libros en galego e hai outros que lin pero que non me gustaron tanto. Eu non sei de literatura nin estilos e a miña opinión é simplemente personal. E aí vai a lista de máis a menos.

1- " A vila sulagada " de Daniel Cortezón.

2- " Beiramar " de X. M. Martínez Oca.

3- " Pensa nao " de Anxo Angueira.

4- " Aventuras de Alberte Quiñoi " de Manuel García Barros.

5- " En salvaxe compaña " de Manuel Rivas.

6- " Código morse " de Xavier Alcalá.

7- " Licor de abelá con xeo " de Xurxo Sierra Veloso.

8- " Atuado na braña " de Xabier Quiroga.

9- " Ébora " de Xosé Carlos Caneiro

10- " As crónicas do sochantre " de Álvaro Cunqueiro.

11- " Tres segundos de memoria " de Diego Ameixeiras.

Lecturas na baixa

Onte tocábanos embotellar porque está a lúa minguante e seica é bo para embotellar pero non fomos por culpa da miña baixa. Pero estar de baixa ten as súas cousas boas: teño " quality time " para estar con Ana, Leo e o Colín e podo ler cousas que tiña apartadas. Gustoume o libro de Diego Ameixeiras " Tres segundos de memoria " que semella un diario ou un blogo e ten frases que me fixeron rir. A que me gustou muito foi a que di: ten menos futuro ca un submarino descapotable.

Xa ves que non perdo o humor e que vou millorando do susto.

Homaxe a Carlos Casares

No ano 2000 tiven ocasión de asistir a unha charla de Carlos Casares en Vilaguindastre. Había un feixe de estudiantes de instituto supoño que "forzados" a asistir á charla, tres ou catro señoras e eu. Ó primeiro os rapaces tiñan cara de aburridos pero Carlos Casares nin se inmutou e seguiu co sorriso que traía. Empezou a contar como cando neno escribiu para un concurso no colexio, como escribiu un conto para o fillo dunha amiga e logo publicáronllo, como coñeceu á súa muller no tren que a levaba á Coruña e el convenceuna de ir a Santiago, da casualidade de sentarse xuntos e de saber inglés os dous; el galego e ela sueca, etc.
En fin, que Carlos Casares era un chorro de palabras sinxelas e boas e logrou meter no saco a toda a mocidade que asistía ó acto. Eu logrei falar co el á saída da charla e asinoume o folleto da foto que eu, de parvo, esquecera levar algún libro dos seus. Con vergonza, ruborizado e tatexando deille un papel cunhas palabras que recollín e que non saían en ningún dicionario para que el quedase de gardián delas.
E pasou o tempo e morreu de súpeto...Ou non ?. Eu sei dun gasolineiro que ten a súa cara cuspida. Calquera día collerá o bolígrafo e deixará de asinar albaráns e porase a escribir á marxe do choio de cada día. Que así sexa.
Este posteo invitado a escribir por Marcos adícollo á Mariquinha de Vedra que nunha ocasión comparoume con Carlos Casares e sentinme realmente gabado.

Lenda do raio verde

Hoxe é o día dos enamorados e lembrei a lenda do raio verde. Esa lenda di que o derradeiro e ultimísimo raio do sol xusto antes de pórse é de cor verde e que se nese momento o ves con outra persoa o amor entre os dous será para sempre. Esta lenda serviulle a Xulio Verne para escribir unha novela e todo. Anque ó final non é lenda senón que é un fenómeno rarísimo que ata sae en fotos como a que poño que foi feita en Francia. O curioso é que Turgalicia promociona a costa galega dicindo que hai raios verdes.

Que queres que che diga ?. Eu con Ana nunca mirei raios verdes nin farrapos de gaita e non nos vai tan mal, non é ?.

Un saúdo e que haxa amor con raio verde ou non.

Santa Lucía

Hoxe foi Santa Lucía, santa avogosa da vista e patroa de varias profesións coma oculistas, modistas e canteiros entre outras profesións. E os canteiros que teñen que ver coa vista ?, preguntaredes. Pois ten unha resposta sinxela: cando se martela ou pica unha pedra saltan pedriñas e poden fastidiar un ollo.

E aparte de Santa Lucía hoxe está de aniversario o home da foto que mira para a cámara, a persoa á quen lle debo o meu amor pola lectura. E non hai mellor agasallo que un libro dun blogueiro amigo que seica vai deixar de escribir o seu blogo para o meu pesar e doutros. Évos cousas da vida.