Entruido tradicional para o Leo

Onte Leo, avóM, paideleo e naideleo vestíronse de entruidos e foron a tres casas de veciños. Conseguiron dez euros e podían levar orellas comidas no bandullo pero non quixeron. Asustaron en dúas casas onde os donos fecharon a porta con chave pero despóis riron tanto os entruidos como as vítimas.

Inocencia

O Leo ten unha curmá que ten unha teoría acerca dos Reis Magos. Ela di que os Reis Magos son os pais. Cando lle preguntan os seus pais cando conseguen os agasallos ela responde que a víspera de Reis pola noite a cidade toda ponse en movemento como por maxia: abren todos os comercios e saen todos os pais a mercar os regalos mentres os nenos dormen.
Bendita inocencia !.
Na foto ( collida pola interrede adiante ) os Reis Magos tratan de cortar a corda pola que sube Papa Noel ao balcón.

Viaxe en avión

O primeiro " asalto " do Nadal rematou e alá marcharon os foráneos todos. Os derradeiros foron os norteamericanos que xantaron aquí antes de seguir viaxe para coller avión. O xantar foi bo e de alimentos que alí dificilmente proban coma o polbo, o chourizo e bacallao. Todo regado con viño da casa e pan un chisco diferente ao norteamericano. Houbo charlas e aprendín que as criadillas chámanlles " mountain oysters " ( ostras de montaña ) por aquelas terras.

Agora quédalles a volta agrisada polos atentados aéreos e con medos e seguridade máxima. Os nacidos norteamericanos non son sospeitosos pero os estranxeiros ou nacionalizados alá xa é outro cantar. Menos mal que o presidente Feijoo mandou a Galician Born Security Cart ao tío Pepe cando foi das eleccións xunto coa propaganda política. Nesa Carta, de validez internacional, otórgase unha especie de título de garantía personal onde o titular consta como persoa legal e fóra de sospeita á hora de seguridade nacional contra terrorismo e delincuencia. Para que logo se fale mal de Feijoo !.
Así que agora só queda desexarlles bo retorno.
Máis información sobre a Carta aquí.

Saber gañar

Un familiar non me cría cando lle dicía que no xadrez quen gaña é o que convida. Entón teño que deixar constancia de que o que dixen naquela ocasión non é invención miña.
A imaxe está tirada do " Método elemental de ajedrez " de Ricardo Aguilera do ano 1957.
Xa choveu e pode ser que hoxe estea errado eu.

Mamanoela

Foi unha noiteboa para lembrar con familia chegada de Galicia, Madrid, Brasil e os Estados Unidos. Apareceu a Mamanoela cunha rena e repartiu agasallos. A Leo preguntoulle se se portara ben este ano e Leo respondeu: - No. Porque ten pánico tanto a Papa Noel, coma ao Apalpador ou aos Reis Magos que non quere saber de mascaradas nin no entruido. E como se portou mal levou un Elmo, un libro de cabalos, un quebracabezas, un videoconto, un parquing con coches e un " helitóquero ", unha bici e o que lle fixo máis ilusión: un conto.

Dositeo e as zarrotas

O domingo aproveitei un descanso da chuvia para apañar as zarrotas da foto.

Estes cogumelos fixéronme lembrar ao meu bisavó Dositeo que andaba de feira en feira hai máis de oitenta anos atrás. Ía camiñando co gando e apañaba as zarrotas para comelas. Pasou o tempo e este saber pasoullo á miña nai e esta a min e agora sigo a cadea e pásolle o coñecemento ao Leo.

Quen lle ía dicir ao Dositeo que andaría polo mundo virtual o seu coñecemento !.

Historias do Couto

Onte tocou vendimar treixadura no Couto, un lugar coa súa historia que daba para unha telenovela.

A finca, a casa e muito máis era dunha tartaravoa de Leo pero muitos dos terreos pasaron a outra xente. Un matrimonio da familia tiña un fillo deficiente. A muller acabou por morrer e o home xuntouse con outra muller que tiña un fillo. O home apareceu morto misteriosamente no río e o fillo da arrexuntada conseguiu os títulos de propiedade de todo pero pouco lle valeu que tamén tivo unha mala morte despóis de malvendelos. Agora podería recuperarse todo pero é mui complicado. Na familia só queda este casoupo, o eido do redor e un par de sucalcos.

Con historias así non me extraña que haxa veciñas que aínda hoxe notan a presencia da tartaravoa por este lugar.

Visita familiar

Pois o Leo segue cos seus choros no cole e non entende como agora vai a outro cole onde non está Susana, a nena que lle trababa na cara, ou Rebeca, a profesora. Nós dicímoslle que agora é maior e ten que cambiar de cole e el di que non vai chorar pero non nos convence. A ver mañá.

Onde si o pasa ben é en Arbo e máis coa visita de familiares dos EEUU. Gracias a eles coñecín os Dragos, que son os montes da foto. Tamén souben da frase " son of a gun " que é unha forma fina de dicir " fillo de pu... " e lembrei a palabra " foos ball " xogando ao futbolín. Decateime de que estou perdendo o meu pouco inglés e de que o tío Pepe segue estando no grupo dos bós e xenerosos. Sorprendinme gratamente de ver o fillo e a súa noiva mollando rosquillas en viño tinto coma se fosen de aquí.

A súa ida e unhas pingas do ceo avísannos de que está rematando o verán.

O meu 11 - S

Hai datas que quedan gravadas a ferro na memoria e unha delas é o once de setembro de 2001. Naquela data estaba a miña muller nos EEUU en casa duns familiares e fun ao bar dos meus sogros a ver se había chamadas dela. Entrei no bar cando tiñan o telediario posto e saía a primeira das torres xemelgas ardendo e preguntei que pasara. A avoaM díxome que chocara un avión contra a torre e coincidimos en dicir que semellaba unha película de ciencia ficción e, nese xustiño momento, miramos na tele como outro avión chocaba contra a outra torre. Quedamos extrañados pero eu non lle dei máis importancia. Á tarde fun á Freixa ( na foto ) con avoaE e kasege e esquecín o asunto. Logo voltei a Vilaguindastre e fun a un cíber antes de ir traballar de noite. Na interrede puiden observar o alcance dos " accidentes " e o caos no que acabariamos metidos todos a partir dese día. A miña muller tiña o vo de regreso para Galicia o día 13 e tivo que permanecer alá ata o 20 e só ela sabe o medo que pasou cando subiu no avión.
Quero que quedo aquí constatado para Leo cando teña máis coñecemento e poida vivir algo que non viviu.
E ti; como lembras esa data ?.

Case fin de verán

Os días son máis curtos, os pantalóns empezan a ser longos e nas noitiñas fai falla algo con mangas longas. Hai xente estudando para setembro ( unha das cousas boas de facerse maior é evitar a tensión dos exames e máis os de setembro ).
Por todo isto e máis nótase que está rematando este verán.
Eu son un sortudo e esta fin de semana vou onde a familia para desfrutar dos penúltimos días de praia.
Sorte para os dos exames de setembro !.

Conectándome

Levo tempo sen escribir e sen conectarme porque estou vivindo a realidade do verán ( se se lle pode chamar así a esta sucesión de días de chuvia, anubados e frescos ). Pasei unhas minivacacións por terras fisterrás onde a xente é amable e saúda, hai innúmeros gatos, cómese ben e hai homes que lavan os porcos con mangueiras.
Ao final ten razón o reloxio de sol feito polo avóP: Só conto as horas felices ( tradución libre ).

Trinta e tres meses ( e un día )

Onte o Leo fixo trinta e tres meses pero non escribín no blogo porque estivemos de voda por terras choqueiras. O Leo comeu os entrantes e logo quedou durmido a maior parte do tempo a pesar do ruido que había. Logo volveu á praia pero xa non había que subira a marea e o vento levantaba olas.

Pelo da raposa e demáis

O aniversario da avoaM e Celia é bo para que Leo desfrute da piscina de Barbie, da manga de auga, dos chafarises en Melgaço e do parque do río do Porto. Eu aprendín o nome do pelo da raposa e os seus sinónimos, comprobei que as galiñas e os pitos van comendo o millo do canastro e que a roupa tendida co canastro no fundo non fan mala fotografía.

Non puido ser

Non somos ninguén e non temos poder ningún e así Xiana decidiu non quedarse connosco e deixarnos tristes.
Tivemos que dicirlle ao Leíño que mamá xa non tiña unha nena na barriga como pensabamos senón que saiu unha bolboreta. O Leo púxolle o color rosa á bolboreta e o seu destino: o ceo e así agora voará ceibe.
E agora desculpa se non escribo nun tempiño.
Graciñas anticipadas polo cariño e os comentarios de apoio.

O Demo

Nesta volta ao frío apetece arrimarse ao lume e escuitar historias como a que contou o avóM onte. Canto tiña uns oito anos díxolle a súa avoa: " - Colle a cabra que imos botarlla ao castrón. Temos que levala ao Demo". El abriu os ollos e preparouse para coñecer ao Demo en persoa; unha personaxe da que lle falaran na escola, na igrexa e na casa. Tiña algo de medo pero ía coa avoa así que non había perigo. Andaron uns dous quilómetros e subiron á derradeira casa da aldea á beira dunha fonte. O Demo resultou ser un home moreno, coa cara enxuita e o pelo peiteado para atrás. O avóM non perdeu detalle do que falou e dixo e de como era o casoupo coas cortellas e quedou contente de coñecer ao Demo e de perderlle o medo. O que non sabía el é que acabaría casando cunha muller desa casa e contaría esta historia nesa mesma casa.

Non desaparecín

Só que foi unha semana na que chegaba derrotado á noite ao ordenador ou o Leo non me deixaba acercarme ao aparello.

O mércores fun a Santiago a facer un curso pola empresa e aprendín que unha cadea é tan forte coma o eslabón máis feble e que o que non está escrito non existe. Tamén merquei contos e pitufos para o Leo, agasallos para un aniversario e o conto de Xiana. Cortei o pelo e apareceu por alí unha " estrela " da televisión . Tamén esta semana se escarallou a secadora da roupa ( e hoxe felizmente xa funciona ).

A ver se recupero o ritmo blogueiro.

Sábado de entruido

Onte fomos disfrazados de familia india para admiración dalgúns e abraio dos que pensaban que eramos familia numerosa. O Leo desfrutou coma un indio e cortámoslle a cabeleira a un neno disfrazado de vaqueiro.

Xiana e o castelo regadeira

O amigo paidovento descubriume unha personaxe de cómic chamada Xiana. Debuxouna Norberto Fernández para a revista Golfiño e vivía nas nubes nun mundo fantástico.
Case sería ideal para a nosa Xiana se non fose porque os debuxos non son mui idóneos para nenos.

Primeira foto de Xiana

Xa temos as primeiras fotos de Xiana onde non sae mui favorecida. Nesta foto sae a cabeza pero noutra mirábanse as súas partes e non é cousa de expoñelas ao público pero confirma o sexo da nena. Xiana vai mui ben e botaba a lingua á cámara. De tamaño está dentro da normalidade anque ten as pernas máis longas do normal.

Todo está ben para ela e a nai que iso é o importante. Toca seguir esperando e que non haxa imprevistos.

Cama de san Xián

O outro día andei a buscar o nome de Xiana en internet para ver se topaba algunha lenda ou historia referida a Xiana para poderlla contar cando naza á irmá de Leo pero non topei nada aparte das xianas asturianas. O que si topei foi a cama de san Xián que está aquí perto no monte Aloia. Eu pensei que tiña poderes procreadores coma outras camas de pedra esparexidas por Galicia pero a única lenda que ten é de que nunca nace herba nela.

Supoño que terei que inventarlle unha historia á nena para cando queira escuitar contos.