leoeosseus

Tuesday, 14 April 2009

Non puido ser

Non somos ninguén e non temos poder ningún e así Xiana decidiu non quedarse connosco e deixarnos tristes.
Tivemos que dicirlle ao Leíño que mamá xa non tiña unha nena na barriga como pensabamos senón que saiu unha bolboreta. O Leo púxolle o color rosa á bolboreta e o seu destino: o ceo e así agora voará ceibe.
E agora desculpa se non escribo nun tempiño.
Graciñas anticipadas polo cariño e os comentarios de apoio.

Labels:

45 Comments:

At 14/04/2009, 13:29 , Blogger Ana said...

Sinto muchísimo.
No tengo palabras.

Un abrazo

 
At 14/04/2009, 14:04 , Anonymous pablo said...

Tampouco teño palabras.
Unha aperta ben forte.

 
At 14/04/2009, 14:32 , Anonymous opaco said...

apertas e moitos bicos para a mamá do leo ...coidádevos con cariño :*

 
At 14/04/2009, 16:06 , Blogger Carlos Sousa said...

Que mala nova, sinto moito. Ten que ser moi doloroso, pero recordade que tedes a Leo, e sempre pode voltar outra bolboreta.

Ánimo, unha aperta grande.

 
At 14/04/2009, 16:28 , Blogger Moraima said...

Nestes casos, nunca se me ocorre que dicir. Sintoo. Moito ánimo!

 
At 14/04/2009, 16:32 , Blogger pablo gonzalez said...

tede moitísimo ánimo.

ademáis de con vós, xiana xa está tamén connosco.

 
At 14/04/2009, 17:17 , Blogger Danilo said...

Vaia. Coma todos non sei que máis dicir que non sexa moito ánimo...

Unha aperta

 
At 14/04/2009, 17:45 , Blogger Meninheira said...

Sintoo moitísimo.

Un biquiño moi grande

 
At 14/04/2009, 18:23 , Blogger Barreira said...

Vaia. Sintoo moito. Son reveses que a vida nos brinda. Tendes que mirar para adiante porque a vida sigue.....
Animo e un forte abrazo.

 
At 14/04/2009, 19:29 , Blogger HADEX said...

Un abrazo moi moi forte para vós. Só podo transmitiros o meu cariño e os meus ánimos.....

 
At 14/04/2009, 19:44 , Blogger An said...

Sintocho meu, e unha dura perda, agardo que a dor se troque pronto nunha nova ledicia. saúdos e apertas máis fortes e agarimosas que de costumbro :(

 
At 14/04/2009, 20:06 , Blogger Valdolouro.com said...

Ogallá as verbas servisen para atenuar un pouco a vosa dor. Creédeme que o sinto. Unha aperta moi forte.

 
At 14/04/2009, 20:09 , Blogger busto.agolada said...

A miña aperta amiga e a solidariedade de quen pasou tamén por esa situación.

 
At 14/04/2009, 20:33 , Blogger vermella said...

bico.

 
At 14/04/2009, 20:43 , Blogger Eva Rei said...

Sintoo de veras; Xiana tamén era parte de nós. A vida dá estes golpes e tamén hai que aprender deles, sobre todo a valorar o que sí temos. O Leo ha de darvos a alegría que vos falta, como nos pasou a nós con Xesús. E quen sabe, igual chega voando outra bolboreta. Ánimo e forza.

 
At 14/04/2009, 23:12 , Blogger amauta said...

únome ao resto de comentarios. Estaremos atentos a ti do mesmo xeito que o Pai de Leo atendeu as nosas coitas noutros intres...

Unha aperta, compañeiro!

 
At 14/04/2009, 23:56 , Blogger mencía said...

Sinto moitísimo a vosa perda.
Non hai palabras que fagan desaparecer a dor. So o sorriso do Leiño vos dará consolo e vos axudará a recuperarvos.
Unha aperta forte.

 
At 15/04/2009, 00:23 , Blogger elvira carvalho said...

Sinto muito amigo.Deixo um abraço apertado para vós, pois sei por experiência própria que nestas alturas, não há palavras que nos confortem.

 
At 15/04/2009, 00:48 , Blogger Antón de Muros said...

Quero deixarvos todo o meu ánimo.

É unha mágoa, mais coñezo esta dor e sei moi ben que deixa mal o corazón.
Mais tedes que ser fortes e seguir adiante polo Leo e por vós mesmos!

Unha aperta dende lonxe.

Antón.

 
At 15/04/2009, 10:38 , Blogger Mer said...

É moi difícil expresarse, non sei qué dicir. Moito ánimo e unha forte aperta.

 
At 15/04/2009, 10:52 , Anonymous Anonymous said...

Unha bolboreta rosa voando, outra estreliña alumea no ceo e no mar hai outra ondiña.
Cando o vento vos acariñe a cara, ¿sera Xiana que vos vira a bicar?
Bicos e apertas para todos

 
At 15/04/2009, 13:11 , Blogger Raposo said...

Síntoo compañeiro. A vida é asi de dura as veces.
Unha aperta forte e moito ánimo.

 
At 15/04/2009, 21:06 , Blogger Cuspedepita said...

Agora xa entendo...
Unha aperta moi forte, moitos ánimos e todo o meu agarimo para cada un de vos.
A pequeniña bolboreta Xiana estará nos vosos e nos nosos corazóns para sempre.

 
At 15/04/2009, 21:47 , Blogger Os Tartarouchos said...

Dicídelle adeus todo o que necesitedes para que teñades vós e máis ela unha boa despedida.
Un biquiño moi forte para a familia toda.

 
At 16/04/2009, 01:00 , Blogger Crema de Grelos said...

Sintoo moito. Ánimo. Unha aperta moi forte.

 
At 16/04/2009, 19:50 , Anonymous peke said...

Bicos e ánimos para os tres, sobre todo para a mamá.

 
At 16/04/2009, 21:00 , Blogger Pau said...

Sintocho ben; e ainda que en momentos asi sempre se cae nos mesmos tópicos e todas asverbas parecen vacias, creeme que despois da noite sempre volve o día, ainda que sexa un día de eses escuros e chuvioso.
Un abrazo

 
At 19/04/2009, 13:59 , Blogger Torreira said...

Apertas...

 
At 19/04/2009, 19:56 , Blogger Chousa da Alcandra said...

Unha aperta moi grande dende Antas.
(Contástesllo moi ben ao Leo. Buscade agora nel a ledicia que atoparedes)

 
At 20/04/2009, 16:30 , Anonymous F. Míguez said...

O meu apio e o meu cariño mándovolos neste comentario. Esa volvoreta voará sempre nalgures.
Ahí vai unha aperta moi forte para vos.

 
At 21/04/2009, 08:46 , Blogger Veloso said...

Non sei que dicir. Creo que llo explicastes moi ben a Leo. Moito ánimo e unha forte aperta.

 
At 21/04/2009, 18:21 , Blogger A lareira de Santiso said...

Unha aperta para os tres, e a ilusión dunha bolboreta

 
At 21/04/2009, 20:41 , Blogger abueloscrisytoño said...

Como ya sabéis, por Cris estamos al tanto de todo desde el primer momento, No quisimos llamar para daros tiempo de asimilar con un poco de intimidad tan dura prueba de la vida. Vendrán tiempos mejores llenos de hermosas bolboretas . Recibir todo nuestro cariño, un beso para Leo, mucho ánimo para Ana y para ti Pedro.

 
At 21/04/2009, 21:59 , Anonymous chelo said...

Sintoo moitisimo, non sei que dicir...querovos moito, se precisades de algo sabedes onde atoparme...
Cuidadevos moito...
Un bico e unha aperta moi fortes.
Volve pronto.

 
At 22/04/2009, 13:45 , Blogger Merce said...

Quedome sen palabras tamen eu. Non hai nada que se poida dicir agora. Agás que un bico moi grande e unha forte aperta.

 
At 22/04/2009, 15:33 , Blogger rui said...

Biquiños para os tres

 
At 23/04/2009, 20:13 , Anonymous latorredelossueñosesmeralda said...

Maldigo a negra sombra que unha e otra vez envolve a luz que raia na alborado do dia, e non nos deixa se non amargas bagoas coas que mollar os ollos pechados na noite escura desta vida...pero como o retoño brota ao traves da cinza do lume, a vida a renacer....algun dia de certo.

 
At 24/04/2009, 00:04 , Blogger elvira carvalho said...

Amigo passei só para deixar um abraço .
E que Deus os ilumine nesta hora triste.

 
At 24/04/2009, 02:22 , Blogger torredebabel said...

Para ti, para Leo e para Ana unha aperta fonda que cruza o mar e chega co seu arrecendo a outono. Sintoo moítísimo benqueridos amigos!

 
At 24/04/2009, 19:08 , Blogger Kaplan said...

Tamén eu o sinto. Lamento non telo dito antes pero non o souben até hoxe. As palabras agora non valen de moito. Un abrazo.

 
At 27/04/2009, 01:31 , Anonymous Manel Vázquez said...

ánimo. mañá agarda outro tempo. escribe.

 
At 28/04/2009, 00:54 , Blogger LM said...

sinto-o mesmo muito. beijinhos enormes para os tres com todo o nosso mais fondo carinho. ánimo!

 
At 30/04/2009, 11:19 , Blogger LM said...

com carinho: http://oblodelm.blogspot.com/2009/04/premio.html

beijos

 
At 15/05/2009, 12:45 , Blogger Mara said...

Apertas cheas de luz de sol.

 
At 23/05/2009, 20:41 , Blogger Marinha de Allegue said...

Unha aperta grande grande para os tres, recién me enterei agora mesmo. Nunca é tarde para acompanhar.
Síntoi muito de verdade.
:)

 

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

Links to this post:

Create a Link

<< Home