leoeosseus

Saturday, 18 February 2017

Xela artista


Xela saiu do cole onte cun premio dun debuxo exipcio para colorear e non parou ata conseguir o resultado final que é incrible para unha nena de cinco anos.
Xela non para de argallar, pintar, montar, escribir e dáselle ben.
Vou criar unha nova etiqueta: Xelartista. E que non me cheguen os números romanos para esta etiqueta.



E, como non é todo arte, quixo andar en bici antes de que volvese a chuvia e así souben dunha pintada que me resultou curiosa.

Labels:

Thursday, 16 February 2017

Soutos, pericos e novos " pedros "



En custión de idioma sempre aprendo e o outro día en Arbo a avoaM dixo: " Salimos dun souto para meternos noutro ", unha frase feita que vén a dicir que saímos dun problema para meternos noutro. Vaia, a tradución perfecta do español: " Salimos de Guatemala para meternos en Guatepeor ".
No choio tamén aprendo e sai que os " pericos " do cabalo son bos para criar miñocas e facer compost. Os " pericos " son os " pedros " de Salceda e, voltas que dan as palabras;  " pedro " ou " pedrolo " tamén é unha nena que lle gusta os xogos de nenos.

Labels:

Tuesday, 14 February 2017

Día do amor


Hoxe voan bombóns, tarxetas e agasallos e hai ceas románticas. Cada un celébrao ao seu xeito ou non o celebra porque non quere ou non ten con quen celebralo. Iso si, eu penso que o amor existe fágase ou non se faga en contra do que di o cartaz da foto de arriba.



Labels:

Saturday, 11 February 2017

Balonmán e Carapuchiña Vermella



Hoxe tocoulle a Leo xogar o primeiro partido " real " contra nenos doutros colexios.


E á tardiña tocou teatro coa versión con cancións e final feliz para o lobo da obra Carapuchiña Vermella.

Labels: ,

Friday, 10 February 2017

O " Speed Limit "



Estudou comigo e naqueles tempos de xuventude era batería nun grupo de amigos chamado " Speed Limit ". Pasou o tempo e levounos por camiños distintos. Os del creo que foron complicados con perda de traballo e intrusións en malos hábitos. Agora sempre o miro co esas bolsas e un día pregunteille e díxome e mostroume o que traía nelas. Eran restos de panadería que compartía con veciños máis necesitados ca el e, simplemente, alucinoume.
Agora lembro o vídeo-experimento aquel no que lle dan 100 dólares a un vagabundo sen fogar para comprobar en que o gasta e deixa sorprendidos aos que gravaban.
Está en inglés pero é doado de entender o que acontece.

Labels: