leoeosseus

luns, 6 de abril de 2020

Algo bo

 


Tanto estar pechados e por fin se miran resultados. Empezan a millorar os números de mortos e ingresados e vaise superar este andazo nun tempiño que ninguén sabe aínda canto é.
Google tamén nos manda quedar na casa. Bueno, escríbeno mal pero enténdese.
E por aquí todo segue ao seu xeito, os nenos andan algo alterados por veces e eu castígoos sen saír da casa e a eles failles graza.
Ás oito saímos a aplaudir pero isto vai a máis e xa poñen música e bailan veciños disfrazados e creo eu que perdeu o significado que tiña antes. Hoxe aplaudirei e deitareime que teño que traballar de noite e préstame durmir antes de cear e tirar para o choio.


Acabo de pasear a cadela e cruceime cuns cans soltos. Seica hai xente que se desfixo do can por medo a contaxios. Seica outra xente está adoptando cans para poder saír da casa. Non sei. O mundo está un chisco revolto.
E esta semana santa vén con chuvia; creo que temos que desfacer as maletas que non imos a ningures.

Etiquetas:

sábado, 4 de abril de 2020

Pasando o control


De cada vez hai menos coches a circular. Onte traballei pola mañá e pola tarde fixen horas extras, tal é o apuro de traballo. Cando volvía para casa a iso das nove só me crucei con dous coches en cinco quilómetros de traxecto.
E hoxe cando ía mercar paroume un control na rotonda do canteiro. Preguntáronme a onde ía e onde vivía. Á volta paráronme no mesmo sitio pero no outro sentido, está claro. Preguntáronme de onde viña. Díxenlle que de mercar e preguntoume se tiña a compra no maleteiro. Díxenlle que si e preguntoume onde vivo. Díxenllo e deixoume pasar. Un condutor dun coche azul xa non o tiña tan doado que oín que lle dicían que estaba gañando unha multa de 600 euros.
O plan para o resto do día é simple. Navegar pola interrede depois de pasear a cadela, aplaudir ás oito e botar unha parrafada con algún veciño e logo celebrar unha " festa " de aprobado da avaliación dos nenos que empezaron coas súas " vacacións ". Xogaremos aos bolos na Wii, como xa é tradición e iremos para cama.

Etiquetas:

xoves, 2 de abril de 2020

Normalidade ?



 

 
 
As fotos que poño son da semana anterior. Había que facer cola para entrar no supermercado e faltaban algúns produtos coma o papel hixiénico ( foto 1 ), ovos ( foto 2 ) ou pasta ( foto 3 ). Tamén faltaban cervexas en cristal, levadura, arroz, café en cápsulas, carne de polo ou bastantes galletas aparte dalgunha delicatessen coma o xarope de arce. Iso foi a semana pasada porque nesta o suministro deu cuberto as fallas e había máis ou menos de todo.
Nas caixas puxeron unha especie de mampara para separar a caixeira da clientela e na megafonía danlle as grazas aos empregados. Supoño que por non pediren un plus de perigosidade que tiñan máis que merecido iso e máis.
 
Na casa a xente colle a súa rotina e busca ocupacións dentro do mundo virtual ou na realidade con arranxos e limpezas.
 
No choio sigo co estrés da carretilla con camións que queren cargar e que lles falta algo por fabricar.
 
E o conaviros segue a atacar por aí fóra e non damos chegado ao famoso cumio onde empeza a costa abaixo da enfermidade.
 
E eu que non quero saber das noticias pola televisión.

Etiquetas:

mércores, 1 de abril de 2020

Nin tan malo para ser primeiro de abril

 
 
Dá medo o un de abril e eu non quería ir pero tiven que ir. Fun coller unhas chaves dunha  inquilina que se muda e parei a visitar a miña nai. Dende a beirarrúa, está claro, e cando estaba no medio da leria non sei como miro para un lado e miro tres militares. Eran noviños e ían sen armas coma paseando. Eu cortei a laretada e marchei para o Froiz mentres lle botaba un ollo aos militares que seguían o seu " paseo ".
Volvendo para Vilaguindastre tiven que ir detrás dun veículo militar un bo anaco que ían a quince por hora.
 
 
Fun á carnizaría e cando ía ao Eroski pararon os municipais a falar con Jorge, un toxicómano que está nas últimas e está sempre a pedir na porta do Eroski. Pedíronlle a documentación pero case se caía para poder tirala do peto do pantalón. A rapaza mirábase novata que arrrecuaba cando Jorge metía a man nos petos. Cando saín da tenda os municipais marcharan e Jorge estaba medio tirado nun portal dun edificio perto.



 
Despois fun polo pan. Seino; hoxe paseime un pouco e na porta da óptica había dispostos uns libros que supoño que son para levar a casa pero calquera se arrisca a coller algo de orixe descoñecida. A tentación era muita pero penseino millor e deixeinos.
Cando máis tarde paseei a cadela no parque había polo menos dous rapaces medios achantados escuitando música e fumando. Déronme gañas de chamar aos municipais. Eles de festa e meus fillos que non poden saír dar unha volta. Pero corteime.
E despois dos aplausos das oito un veciño puxo unha canción de aniversario que tiña a filla no seu sexto aniversario. A sorpresa foi despois cando apareceu un coche da policía local coa sirena posta e logo encenderon a megafonía para dicir:  " Feliz cumpleaños, Laura ".
E así foi este día tan " uniformado ".


Etiquetas:

luns, 30 de marzo de 2020

Airearse


Haberá unha hora que saquei a cadela a pasear e fun ao parque que temos á beira da casa que, milagreiramente, non quedou precintado pola policía local. Aquí hai paz e pode mirarse montes a quilómetros de distancia e éntrame a cobiza de poder ir ao Aloia, ou ir aos muiños do Deique ou subir a Cabreiros e mirar o gando solto ou ir ao Galiñeiro...pero non pode ser. Menos mal que teño libros abondo na casa e xa estiven no Macchu Pichu, no Sáhara, na Baixa California e agora vou a Exipto.
E hoxe tiven un agasallo, comín bigotes e torta Sacher, mandáronme un vídeo mui xeitoso e faltoume soplar unha candea pero en algo ten que notarse estes tempos tan extraños do Escornaviros.

Etiquetas: , ,