Inocencia

O Leo ten unha curmá que ten unha teoría acerca dos Reis Magos. Ela di que os Reis Magos son os pais. Cando lle preguntan os seus pais cando conseguen os agasallos ela responde que a víspera de Reis pola noite a cidade toda ponse en movemento como por maxia: abren todos os comercios e saen todos os pais a mercar os regalos mentres os nenos dormen.
Bendita inocencia !.
Na foto ( collida pola interrede adiante ) os Reis Magos tratan de cortar a corda pola que sube Papa Noel ao balcón.

Terra das Xans

Sempre aprendo cousas novas en Arbo e a penúltima é a antiga existencia das Xans que, antes da chegada do alumeado público aos cruces de camiños, estaban encargadas de facer desaparecer a xente da vista dun. Así lles pasou á avoaM. e á bisavoa Celia hai muitos anos cando se cruzaron cun veciño de nomeada " Pato bravo " que se lles desapareceu diante do camiño como levado polas Xans.
Consultei iso das Xans e explícao mui ben Eladio Rodríguez no seu dicionario onde di que son como unha procesión da Santa Compaña pero feita con vivos.

Na foto sae a Veigha de Campos: terra das Xans.

Trinta e nove meses ( e seis días )

E pasou o mesario do Leo e despisteime. O Leo celebrou o fin de ano comendo uvas de lata especiais para nenos pero sen rematar a ducia e entrou no ano cun ataque nocturno sorpresa dun mosquito ou araña que o deixou cunha orella e unha pálpebra inchadas que semellaba un trasno.
E así vai co seu falar castrapeño en voz alta comezado todo cuns " Ei ! " esaxerado e inventando historias. No comer é mui seu e sabe máis de merenda e sobremesas que de comida. Pide ( case sempre ) para facer as súas necesidades e millora as súas relacións cos demáis ( anque no primeiro está tímido ).

Outro ano

Por fin remata este ano impar e vén outro par que acostuma ser bo para min.

Espero que este ano entrante dea para bautizar cafeterías con nomes felices.

Viaxe en avión

O primeiro " asalto " do Nadal rematou e alá marcharon os foráneos todos. Os derradeiros foron os norteamericanos que xantaron aquí antes de seguir viaxe para coller avión. O xantar foi bo e de alimentos que alí dificilmente proban coma o polbo, o chourizo e bacallao. Todo regado con viño da casa e pan un chisco diferente ao norteamericano. Houbo charlas e aprendín que as criadillas chámanlles " mountain oysters " ( ostras de montaña ) por aquelas terras.

Agora quédalles a volta agrisada polos atentados aéreos e con medos e seguridade máxima. Os nacidos norteamericanos non son sospeitosos pero os estranxeiros ou nacionalizados alá xa é outro cantar. Menos mal que o presidente Feijoo mandou a Galician Born Security Cart ao tío Pepe cando foi das eleccións xunto coa propaganda política. Nesa Carta, de validez internacional, otórgase unha especie de título de garantía personal onde o titular consta como persoa legal e fóra de sospeita á hora de seguridade nacional contra terrorismo e delincuencia. Para que logo se fale mal de Feijoo !.
Así que agora só queda desexarlles bo retorno.
Máis información sobre a Carta aquí.

Saber gañar

Un familiar non me cría cando lle dicía que no xadrez quen gaña é o que convida. Entón teño que deixar constancia de que o que dixen naquela ocasión non é invención miña.
A imaxe está tirada do " Método elemental de ajedrez " de Ricardo Aguilera do ano 1957.
Xa choveu e pode ser que hoxe estea errado eu.

Vincas

Onte o Leo seica levaba uns calcetíns que lle apretaban un pouco e lle facían unha marca. O Leo dixo: " Os calcetíns fan dano. Fan raias. " E nós rimos, é claro; pero eu sabía como lle chama a bisavoa Celia ás marcas que fai a roupa cando apreta e non o lembraba eu nese momento. Ao final lembrei a palabra que é " vinca " ( poño con v non sei polo que ). E aquí a deixo como parte da memoria dos ancestros para que non se perda e, sobre todo, para que non volva esquecela eu !.