Feliz día de san Pascual Bailón !

Neste día de san Pascual Bailón non todo vai ser Roberto Vidal Bolaño.
Ao millor hai monicreques en Redondela.
Que o tempo acompañe !.

Tempo de poupas

Estamos a mediados de maio e séntense muitos paxaros. Hoxe oín o moucho cerca e corrín coa cámara a pillalo pero pillei a poupa da foto. Chámase así seica polo seu canto " pu- pu- pu " e ten fama de cheirar mal porque fai o seu niño coa súa cachicha. Antes había casas en Arbo que as tiñan coma quen ten hoxe un loro e que repetían algunha palabra. Tamén está no refraneiro de Arbo que din " Cando a poupa anda a poupar é tempo de sementar ".
Sigo admirado polo zoom da miña cámara !.

Nais

Hoxe é o día da nai e fixemos un brinde polas nais, avoas, bisavoas e futuras nais mentres desfrutabamos da lamprea.
Eu só querería saber que nai simpática acabaría sendo Pippi.

Paseando en maio

 

 

Maio pode estrearse cun paseo á beira do río Miño.

 



 

 

É unha oportunidade perfecta para topar cun amigo da infancia, xogar en parques infantís, fotografar graffitis ou que Xela probe o primeiro xeado da súa vida.

 





 

Neste sábado cambiamos do río para a ría e despóis do xantar baixamos á zona da ETEA de Vigo onde un cuartel da mariña quedou aberto para desfrute de toda a xente.

Non me extraña que poñan pintadas dicindo: " Gora ETEA " ( " Viva ETEA ").

 





Desta vez un parque con forma de barco atraiu a atención dos pequenos.
A min gustáronme as imaxes do mar tranquilo e o ceo azul.
Seguiremos paseando !.

Dignidade

Haberá uns vinte anos eu era veciño de Maxi. El traballaba noutra empresa distinta á miña pero gañaba o mesmo salario ca min. Cando chegaba o día vinte sempre me pedía prestadas 40000 pesetas que me devolvía nada máis empezar o mes seguinte. Eu non sabía en que as gastaba nin me importaba pero Maxi sempre cumpriu co trato coma un cabaleiro. Nunha ocasión deixou de pedirme cartos e ata hoxe.
Pasaron todos estes anos e Maxi rematou entrando no paro haberá uns tres anos como muitos que está a atacar esta crise. O outro día mireino entrar nun bar a mirar un partido. Non ten muitos cartos así que nin pediu na barra nin colleu silla nin nada. Púxose de pé a mirar todo o partido sen tomar nada pero tampouco gastou silla nin mesa, con toda a dignidade do mundo.
Muito deberían aprender uns nestes días revoltos en cuestión de traballo e dereitos dos traballadores mentres outros malgastan, aprovéitanse da situación e aínda por riba choran por máis cartos e subvencións.