leoeosseus

venres, 18 de setembro de 2020

Palabras novas e outras que morren

Hai palabras novas que empregan os meus fillos como " efe " para algo que sai mal, " equisde " ou " lol " para algo que dá risa ou o " en serio ? " que se aprende na televisión.

 

 

E despois hai cousas que aprendín da bisavoa Celia como o " ouregho "que é bo para a tos, as  " vincas " que son as marcas que nos deixa a roupa apretada, que as gafas " nocen " no nariz, que hai que escoller millo ou " destremar " patacas ( diferencialas ) e que polo San Pedro hai que reghar a medo seguindo as ordes do minuteiro. Tiña un galego rico e dicía " nonsí ", " enxuito ", " afastar " e " pronto ", aparte do " avernuncio " tan arbense.

Aprendín iso e souben de veciños e costumes de antes. Oín varias veces como topou co lobo pensando que era o can dun veciño ou como despois da guerra a xente escondía cousas nas medas para que non as confiscasen.

A bisavoa Celia pasou por malos tempos cando comía as cabezas dos peixes para deixarlle algo aos fillos. Ela tiña bo corazón e lembraba a fame que pasaban os animais e como bebían viño os bois cando labraban con calor.

Durou noventa e cinco anos e deixounos onte co seu bo saber: esperou a rematar a vendima e apagouse sen facer ruido.

Un bico.

Etiquetas: ,

luns, 14 de setembro de 2020

Non-vendima e taller

 
 

Onte fomos a Arbo e pola mañá remataron parte da vendima. Tiña que ser a festa do Libramento pero este ano non había nada.
Hoxe luns empezaban coa Treixadura para a adega pero este ano non vou para estar cos nenos e para traballar tamén. Só axudei a cargar no tractor unha cuba de inox, unha bomba coa manga e a espaleadora.
 

E hoxe despois de traballar tocou ir ao taller para amañar os intermitentes do coche vello. Fotografei este cartaz simpático desta xente que vai por libre e non leva os fillos á escola de momento e iso que non teñen a excusa de que van ás festas.

 

Etiquetas: ,

sábado, 12 de setembro de 2020

Cole, mercado e autocinema


Xela por fin empezou o curso anque coincidiu co empichado de todas as estradas que daban ao colexio para desespero de pais. Seis meses sen escola e acordan empichar o primeiro día de curso !. Xela acabou farta de tanta máscara coa calor que facía. No seu primeiro día de clase explicaron en que consistía a peste esta e as normas que había que seguir: nada de compartir, zona de recreo limitada e marcas no chan para entrar e saír da escola entre máis normas. Un asunto curioso é que a norma de separar irmáns xemelgos segue en pé. Eu creo que sería millor xuntalos este curso pero, claro, eu non pincho nin corto.
Hoxe á tarde fun á piscina ventando o fin de verán e fomos ao mercado de oportunidades de Vilaguindastre con pouca xente e máscaras e xeles funcionando de seguido. Facía un serán de verán e tomamos algo cos veciños.
E máis tarde había autocinema e fun facer unha foto. Puñan as películas gañadoras do festival de Cans e fun facer unha foto que me quedou a espiña de non ir a un autocinema en Estados Unidos. Un organizador de Parolas íame dicir a frecuencia de radio para escuitar a película no coche pero dixen que marchaba e iso que había que anotarse nun correo electrónico do concello por mor da capacidade.

Etiquetas: ,

xoves, 10 de setembro de 2020

Setembro negro

 

Empeza setembro e non pinta nada ben. Os positivos de Escornaviros son cada vez máis e chegan máis perto. Un camioneiro da fábrica está confinado porque unha cuñada deu positivo. O Becho ronda ceibo e invisible e non sabemos por onde ataca. Estamos resignados e suponemos que teremos que pasar por el para ben ou para mal.
Na empresa puxeron este anuncio que é complicado de cumprir porque somos poucos e algún non cambian de xeira de traballo.Así que será como  sexa .
Os nenos de infantil empezaron hoxe e mañá empezan os de primaria e Xela entre eles.
O asunto empeza a complicarse !.
 
 
 
Menos mal que temos arte en forma de vimbio para alegrar un chisco o espíritu.

Etiquetas: ,

luns, 7 de setembro de 2020

Cheirando o fin do verán



Onte fomos á praia das ondas, un costume que se está impondo na nosa vida de todos os anos. Había muita xente e a auga estaba mui fría ( doíanme os pulsos e todo ) e levei a Xela no colo e protexina contra as ondas. Leo tamén saltou as súas ondas con ledicia.


Xantamos na terraza da crepería bretoa á sombra e facía frío. Mentres non nos atendían estabamos de pe ao sol coma os lagartos.
Véntase o final do verán.
A próxima vez que veñamos a esta praia será para facer voar un papaventos e que a cadela corra ceiba pola area e non quede triste e soa na casa.

Etiquetas: