Mirabeis e outras cousas non tan dóces

 

Hoxe fun polo taller pero non para arranxar un coche senón para apañar mirabeis. Están no punto e encántanme. Como aos veciños de enfronte.

O que non está a punto é o meu historial clínico. Non consta a segunda vacina que me puxeron e que me deixou tirado un día enteiro. Fun á farmacia e ao centro de saúde e non aparecía a segunda vacina. Na farmacia dixéronme dun sitio onde fan PCRs sen baixar do coche por 30 euros e co resultado en vinte minutos. No centro do saúde déronme unha cita telefónica coa miña médica alá para o 30 e un formulario para reclamar no Sergas. O que vou facer é ir mañá ao IFEVI que teño cita para vacinarme ( a cuarta xa! ) e contar o caso a ver se teño sorte e me anotan como vacinado sen poñer a terceira dose. A ver.

E mañá empezan as vacacións en Ldn, que non en Vlrñ.

A cara descuberta

Os tempos de mirar a cara da xente van volver ! Falta unha semaniña para que se poida ir a cara descuberta pola rúa. Seguiremos co tapabocas no interior e no exterior se hai muita xente ó redor pero xa será outra cousa. Así un compañeiro do choio xa levou as dúas picadas e agora xa se ducha no choio que antes fuxía da xente coma de apestados.

Semella que todo vai collendo o seu xeito menos o tempo que agora está chuviñento como de primavera.

No xardín temos a segunda rolada de rolas e son dous pelachiños que aínda nin abriron os ollos. E así lembro a rola engaiolada no choio que leva varios días querendo fuxir. Quen sabe se non ten unha rolada que criar !

Medran os días e os pelachos

 

Non escribín nada esta semana pero a vida segue. Os días medran e os pelachos da rola que aniñou no mandarineiro tamén. E mañá toca xeringazo e non sei de que marca será. Xa contarei mañá ou pasado que mañá hai festival de Eurovisión: cita familiar diante da tele.

Chalordas, tataramigas e máis

 

Non hai policías na casa e xuntámonos máis da conta pero tamén entre vacinados, nenos e xente que xa pasou a enfermidade só quedaba eu de persoa problemática. E é que apetece xuntarse inda que sexa con máscara e así tamén onte os tres curmáns xogaron xuntos nun parque, falaron despois de Pejertos, Dositeos e Baltasaras e hoxe xantamos varios xuntos.

E avóM falou cun veciño de aquí que resulta que é de Arbo, dos Chalordas, palabra que non coñece o avóM pero que eu busquei e hai unha zona de Portugal que a emprega como sinónimo de horta ou leira. E falamos todos e lariamos coma chacarelas e así Xela fainos a burla e di " Tataramigas " que podería ser unha bonita palabra. Habería que buscarlle o significado; amigas de hai muito tempo ou amiga dunha amiga doutra amiga. Eu que sei.

E " Repúblico " durou pouco que lle fuxiu á dona e a ver se volve que xa hai cadeladas por ai diante que a primavera vén rabiosa.

E estou lendo " Como a roda no muíño " de Suso Lista, cun protagonista case Quixote facendo un camiño francés de Santiago ao seu xeito. Xa contarei como remata.

Por aquí estou

 

Hoxe estou na casa, non me vaia pasar algo polo martes trece; pero o domingo repetimos a paseata de Arbo.  Na foto sae a praia fluvial, despois os pescos que son as construcións desde onde se pescaba ou pesca a lamprea, a ponte internacional actualmente fechada polo Escornaviros e da outra beira do río xente sen máscara e non sei se poden estar así ou non fan caso da lei. 

Outro asunto, rematei de ler " Cobiza " de Reimóndez e parte dunha idea mui suxestiva. No futuro a humanidade está sen tecnoloxía e case non hai mulleres fértiles. Por outra banda unha científica logra mesturar unha muller cunha planta e consegue crear o ser perfecto. É unha novela escrita durante a pandemia e así ten esa carga distópica e case deprimente dun futuro mui duro para o planeta e os habitantes que quedan.

E hoxe aprendín que non de di pinchar en galego cando se pon unha vacina ou cando a roda perde aire con algo que se lle clavou. Pinchar só serve para saltar ou chimpar que así si que o usaba eu.

8 M e antes

 

Sábado facía boa tarde e Xela foi co seu amigo a San Cibrán. Hai un feixe de cotos espalladps alí e muitas mesas para merendar. De feito, había muita xente merendando e ata celebrando festas de aniversario e cando marachamos a xuventude xa empezaba a sacar de bebidas das neveiras. Tamén había escaladores nun penedo de parede vertical. Traían furgonetas e logo ían quedar a cear.

 

Domingo fomos a Arbo que dende Reis non foramos- Así celebramos os aniversarios de avóM e de Naideleo. Logo pegamos unha voltiña ata unha nova plantación de albariño e tivemos que cruzar por un camiño de carro invadido por xestas. Logo volvemos á Refontán pasando pola Barreira e o Barandón onde hai montes dos tíos de Naideleo.

E hoxe é o 8 M que, paresme a min, está totalmente descafeinado comparado co do ano anterior e máis aínda comparado co 2019. Ás doce e pouco mirei muitas mulleres traballando en cafeterías , repartindo ou conducindo furgonetas. Suponse que a esa hora habería unha concentración na rotonda de SomosMos pero non sei como estaba o ambiente. Iso si, a perruquería de cans da foto non traballou.

Subida ao Castelo

 

 Hoxe andei abondo: á mañá fun buscar o coche ao taller e á tarde subimos ao monte Castelo. Facía algo de calor cando subimos por detrás do cemiterio de Cans pero chegamos bastante rápido. Alá arriba corría aire e había mozos con cans. Tamén apareceu un deses que corren, chegan e baixan correndo. Fixemos fotos nosas, das vistas e das camas das santas.

 

Logo collemos a pista para baixar polo Roupeiro. Cruzámonos con ciclistas e algunha xente a camiñar. Nótase que os bares están pechados, que os comercios ían pechar a esa hora e que fixo un día espléndido. Baixamos por unha pista fendida pola auga destes días de tal maneira que semellaba unha grecha dun terremoto ou a falla entre as placas de Islandia. Despois pasamos polas casas e o Freixo de Albarín, árbore senlleira.

Non estivo mal o paseo. A ver se mañá me podo mover !

 

 

Bonitas imaxes VS imaxes feas

 

 

Unha bonita imaxe é a do solpor con roibéns que vivín paseando a cadela o outro día. Tamén ía detrás del un fotógrafo que non o deu pillado.

O concello de Vilaguindastre estivo iluminado dunha cor especial polo día internacional contra a violencia de xénero. A imaxe é bonita pero o motivo é triste.

E a imaxe fea é a da actualidade coa xente limpando todo contra o becho mentres outros non coñecen o significado do café " take away " e tómano á porta da cafetería, fumando, rindo, coa máscara no queixo por se aparece a policía. Non dan aprendido.

En fin.