O " Bolero "

Hai veces que un pensa en xente que coñeceu hai tempo e que hoxendía non sabe dela. A min pasoume o outro día mirando este muro onde cantou o " Bolero " hai anos nunha festa. O " Bolero " era un rapaz con dúas características: era algo fantasioso e cantaba todo o día e non sei por cal das dúas virtudes lle viría a alcumada. Cantáballe ás rapazas ao oído cancións románticas mentres camiñaban á vila. Tamén lembro un día que estreou unha moto e puña o intermitente en tódalas curvas. Nunha ocasión memorable cantou nunha festa de verdade cun grupo e todo no alto dese muro da foto que daquela era o punto final dunha estrada. Non o fixo mal pero uns veciños gamberros lle tiraron tomates e arruinaron a súa festa.
Supoño que aquel día decidiu que tiña que marchar deste lugar e desaparecer e ben que o fixo que non sei nada del !.

O Demo

Nesta volta ao frío apetece arrimarse ao lume e escuitar historias como a que contou o avóM onte. Canto tiña uns oito anos díxolle a súa avoa: " - Colle a cabra que imos botarlla ao castrón. Temos que levala ao Demo". El abriu os ollos e preparouse para coñecer ao Demo en persoa; unha personaxe da que lle falaran na escola, na igrexa e na casa. Tiña algo de medo pero ía coa avoa así que non había perigo. Andaron uns dous quilómetros e subiron á derradeira casa da aldea á beira dunha fonte. O Demo resultou ser un home moreno, coa cara enxuita e o pelo peiteado para atrás. O avóM non perdeu detalle do que falou e dixo e de como era o casoupo coas cortellas e quedou contente de coñecer ao Demo e de perderlle o medo. O que non sabía el é que acabaría casando cunha muller desa casa e contaría esta historia nesa mesma casa.

Zurba

O outro día pensei nel e hoxe cruzouse por nós por Vilaguindastre adiante. É pouco maior ca min pero mantense mui xuvenil. Ata hai pouco sempre ía sorrindo e fumando e cun pantalón de peto. No instituto chamábanlle Zurba e era calado e debuxaba ben, creo lembrar. Non sei que lle pasou pero non se integrou no mundo real adulto e de proveito. Nunha ocasión salvou a dous nenos nun incendio dunha casa en Vigo. Pasaba por alí e non dubidou en entrar a salvar dous descoñecidos mentres a xente estaba amontonada fóra pensando: Onde vai ese tolo ?. A nova saiu no periódico e na entrevista di que non o pensou. Os do periódico tratárono coma un héroe e quería que a sociedade lle dese unha oportunidade a este parado. Ese non foi o caso e Zurba seguiu paseando sorrinte e co cigarro abstraído no seu mundo fechado.
Na zona onde vive está este mural das gándaras de Budiño que seguro que Zurba non pintou pero que eu fago da súa autoría baseándome no que dicía Amos Oz: " Máis da metade do que sabemos dos outros é imaxinación. "

Corazón roto

A miña primeira lembranza del vén en forma de dous irmáns pequenos xogando coa area dunha obra no primeiro día que cheguei a Vilaguindastre. Máis tarde viñeron loitas infantís que remataban cos seus choros de non gañador. Ou tamén a súa perreira queimada polo matamoscas-soplete roubado na fábrica. Non pasou de sexto especial na EXB e quedou prendado da beleza no agromar dunha colexiala veciña. Sacou non sei de que contos a idea de pedila en casamento, loitou contra a súa timidez, colleu un ramo de flores e petou na porta da rapaza. A sorprendida nai da rapaza asumiu con seriedade o amor xuvenil pero delegou a resposta na filla. Esta riu cruelmente o atrevemento do rapaz enmeigado e así o sentenciou ao desvivir dun corazón roto. Comezou a caída por malos camiños e delincuencia e con dezaoito anos xa saiu no apartado periodístico dos presuntos coa idade trabucada pola de oitenta e un anos.
Pasaron os anos e agora camiña rindo só ou coa cabeza gacha, combina cores de roupa que non casan, pide cartos á xente e búscame o día do noso cumpreanos para que o convide.
E así safa hoxe a súa vida morta emocionalmente.
Por iso eu penso que hoxe non tiña que ser só o día dos enamorados senón tamén dos que teñen o corazón roto.
Vaia este posteo por eles.

A señora Gloria e a isoglosa

Unha isoglosa vén sendo unha liña imaxinaria que separa dúas zonas que resolven de maneira distinta unha cuestión da fala. Así pola parroquia onde vivo pasa a isoglosa que separa a zona sur que di " teis " para a segunda forma do singular do verbo " ter "; da zona norte onde se di " tés ".

Bueno, así era cando vivía a señora Gloria hai máis de vinte anos na casa da foto. Era unha viuva cun fillo na Alemaña e que tiña unha tenda-bar. Lémbroa sempre vella e como a persoa máis parecida a unha bruxa que coñecín. Tiña pelos alborizados, nariz grande, queixo saído e ata unha verruga con pelos e o seu falar era malhumorado e era a señora máis ao norte que dicía " teis ".

Agora mudaron muito as cousas e desaparece a xente que di " teis " e " tés " e cada vez hai máis " tienes " e incluso " tenés ".

R. Fogheiras

O día do magosto fixen a foto esta onde Leo " chocaba " contra unha árbore e se mira un canastro no fundo. Ese canastro fíxome lembrar a R. Fogheiras porque pasou noites durmindo nel cando o botaran da casa. O Fogheiras non era mal rapaz. Tiña un aire de gnomo ou trasno porque era pequeno, con pencas e cando sorría rasgaba os ollos e ata semellaba que se lle afiaban as orellas. Era puro nervio e un tolo polo lume e de pequeno facía fogueiras con todo e a todas horas e daí lle quedou a alcumada. El deume a coñecer o grupo asturiano de agrorock Los Berrones e comigo sempre se portou ben. Coñeceu a droga, afundiuse nela e chegoulle o final unha vez que abusou dela.

Deixo este posteo en lembranza del neste día de nortada fría.

O " Lady Mariana "

Cando eu era un rapaz botaban na tele Sandokán. Nesa época os rapaces do meu barrio tiñan unha banda cunha especie de cabecilla para quen o seu ídolo era Giro Batol, un dos piratas ás ordes de Sandokán. O tal xefe non era malo pero cando querían meterse co el non había máis que chamarlle " Lady Mariana " porque pórlle o nome dunha damisela era o pior para el.

Logo pasaron os anos e quedou atrás esa época e, para meterse co antigo xefe, só facía falla convidalo a xogar ás damas. O " Lady Mariana " tiña a extraña peculiaridade no seu falar de pronunciar con " n " o verbo " mover " e todas as súas formas. Así que se puña a xogar un co el e facía tempo para que o " Lady Mariana " acabase dicindo: " A ver, nueve."; " Te toca nover "; " Ahora nuevo yo "... Muitas risas provocaba...

Palmira

Hoxe estivemos falando no choio de xubilacións e o pouco tempo que queda despóis para desfrutar da vida. Bueno, iso se non se dura o que dura Palmira Paramos que sae toda gabacha na foto despóis de estibar un tractor de leña. Hai compañeiros que son veciños dela e falan de cando en vez dela. Entroume a curiosidade, busquei na interrede, topei un vídeo e subín esta foto.

Aí onde a miras Palmira ten 106 anos cumpridos e ten unha saúde de ferro. Vive soa, fai almorzo e xantar para ela, cuida as galiñas, traballa na horta e ata ten viñas. Nunha entrevista di que o seu segredo é comer do que lle dá a horta, beber un vaso de viño coa comida e durmir unha sesta. Pero na entrevista non contan detalles simpáticos como os que me dixeron os compañeiros. Palmira vai á médica a camiñar e serán uns catro quilómetros ida e outros tantos volta e ten que ir sen comer para as probas. A médica pregúntalle se almorzou e ela dixo: Almorzar non almorcei pero non saio da casa sen tomar a parva ( cunca de cachaza ou augardente ). Outra anécdota que me contaron foi que a colleron apañando leña nunha propiedade que non era súa e ela respondeu: Home claro, teño que gardar a miña leña para o futuro por se me fai falta.

Nada, que esta muller é especial.

Javi

Vendimando o outro día mirei a Javi debaixo dunhas viñas. Polo seu físico non pode vendimar nin carrexar municos pero anda de chófer e levaba xente dunha viña a outra. Lémbroo hai anos de pé no seu chimpín correndo a bastante velocidade e coa súa melea longa ao aire. Semellaba un indio percorrendo as chairas americanas. Pero un día tivo un problema co chimpín e caiu. A trasmisión do chimpín enganchou a súa melea e arrincoulla con parte do coiro cabeludo. Dende entón loce un pano na cabeza pero non perdeu o seu humor e saber estar e así nas últimas eleccións municipais ata saiu no cartel dun partido. Eu nunca o tratei persoalmente pero tenme pinta de home botado para adiante e optimista e capaz de superar problemas.

Paco Atraco

O outro día mirei un personaxe veciño que había ben tempo que non miraba. O rapaz ( agora xa home ) era Paco Atraco, alcume herdado do pai que tiña un bar en alugueiro cuns prezos de verdadeiro atraco. Paco Atraco saiu violento coma o pai e rematou por botalo do piso que era o refuxio da rapaciada do barrio. Paco sería violento pero era un tolo pola limpeza e estaba todo o día a fregar e limpar e tiñamos a porta aberta para todo menos para emporcar. Unha noite paseaba o can e oín os berros pedindo auxilio do Pavas, un rapaz que alcumabamos así porque de pequeno recollía as cabichas do chan e pedía as pavas aos rapaces maiores. Iso, eu oín uns berros que saían do piso de Paco Atraco. Os veciños quedaron dentro dos pisos para non saber de nada anque seguro que as mirillas botaban lume. Timbrei na porta e petei e, dalí a un pouco, abriume a porta Paco e puiden albiscar ao Pavas no salón. O Pavas estaba vermello e cos pés marcados dunha corda. Preguntei que pasara e dixéronme que estaban mirando unha peli. Nela penduraban a un home boca abaixo dun percheiro e o Pavas dixo que era doado de saír desa situación. Tal dixo e o Paco e outro rapaz ataron ao Pavas e deixárono a ver se era quen de soltarse. Intentouno e non podía e logo berraba que o soltasen e eses eran os berridos que eu escuitei.
E este é un acontecido que lembrei deste barrio onde ás veces pasan detalles curiosos como o cicho que sae dunha alcantarilla hai tres anos.

Fábrica dos soños

Quixo facer uns cartos e foi a Rio de Janeiro. Ollaba o Cristo redentor no Pao de Acucar e soñaba con volver á súa terra e facer un Cristo redentor no xardín. Este soño dáballe azos para traballar máis e máis no mundo da construción. Pasou o tempo e o negocio da construción en Brasil permitiulle o salto para a súa terra onde construiu e construiu. Mercou un almacén á beira do mar e transformouno nun macrochalet cun xardín fermoso e chantou un Cristo redentor de máis de cinco metros ( fíxate na foto á esquerda que hai un señor curioseando ). Á súa nova posesión non puido bautizala máis que co nome " Fábrica dos soños ".

Este é o monumento curioso na praia de Arcade.

Deixaime que eu son así

Hai tempo topei esta foto nun libro do fotógrafo Magar e non puiden evitar fusilala. Na foto sae un coñecido de cerca de Vilaguindastre que xa morreu. Eu coñecino con máis idade e cun carriño xa motorizado. Naceu eivado e para camiñar facíao a catro patas cuns tacos de madeira nas mans para non esfolalas. Había rapaces que lle tiñan medo pola feitura tan pouco común pero el tiña bo humor e sempre sorría e ata contaba unha anécdota que lle pasara cuns portugueses. Era noite e el volvía á súa casa no carriño pero nunha curva un coche saiu da estrada e tirouno con carro e todo a unha finca. Os portugueses que ían no coche saíron berrando e botando as mans á cabeza mirando a desfeita. Entre dous agarraron á vítima e empezaron a puxar crendo que os brazos e as pernas quedaran encollidos do accidente. Muito turraban e o home chiaba e chiaba pero non o deixaron en paz ata que berrou:- Deixaime, carallo, que eu son así !.

O " He asistido "

Coñezo un mozo fillo de galego e portuguesa que podería posuir tres idiomas pero que só corta un español rimbombante de verbos compostos e palabras técnicas que non veñen a conto. Chámolle o " He asistido " porque un día lle preguntei que tal resultara un xantar e dixo: " Ha sido la peor comida de empresa a la que he asistido ". Vaia, que el non vai ás comidas; el asiste. Pero foi máis simpático o outro día que lle dixen que o Leo durmía co cu para arriba pero con poucos meses durmía envurullado, encollido en si mesmo e o " He asistido " dixo todo gabacho: " Ah, entonces antes dormía en posición FECAL ".

Que teñas unha boa fin de semana.

Un rapaz con cabeza

Mentres trataba de recuperar fotos perdidas en safari fotográfico por Vilaguindastre adiante pilloume un compañeiro de choio. Este compañeiro caime ben. É un rapaz novo pero coa cabeza ben asentada e as ideas claras. Ten asumido que cobra o que cobra e non hai máis e que non hai que encapricharse por papaxadas caras que afunden a un en préstamos. Sacou o carné de conducir hai pouco e mercou un coche vello pero xeitoso e condúceo con toda calma. Encántanlle os coches antigos pero sabe que debe conformarse con posuilos só en fotos de revista. E non penses que é aburrido o rapaz. Que va !. Sabe desfrutar da vida e dicir cousas simpáticas como que a xente pouco espabilada ten menos luces ca un barco pirata.

O negociante

Esta casa de Vilaguindastre éche ben curiosa e non pola antea parabólica ou a videira de máis de seis metros de alto, non ho. Esta foto reflexa a parte posterior daquela tenda que retratei hai algún tempo. Seica o dono é un negociante que aforra en todo e traballa con ese camionciño que é unha reliquia. E aforrando e gañando e co que herdou pois hoxendía ten un bó anaco de Vilaguindastre.
Eu coñecinlle as dúas fillas e cunha coincidín no autobús que nos levaba ao CUVI. Un día falei co ela e díxome, co seu castelán con forte acento inglés, que eu tiña un cutis bonito.
Bueno, pasou o tempo e non sabía nada dela así que preguntei ao señor Google e díxome que hoxe exerce de profesora de economía. E supoño que será boa se sae ao pai porque como esteticista... como que non lle miraba eu muito futuro.

Manitas malfalado

Case parece pecado falar de traballo despóis destes días non que quen máis quen menos descansou pero o traballo tamén forma parte das nosas vidas, non é ?.
No choio hai un mecánico que é un manitas no seu oficio amañando problemas lixeiro. O que ten é que é un chisco malfalado e mentres arranxa algo císcase en toda a corte celestial. Pero el remata por reparar o que faga falta. Tamén pensa na seguridade dos traballadores e como exemplo poño este cartel feito por el no que a palabra " joder " pode valer de sinatura súa.

Ghali-ghali

Hai varios tipos distintos de inocente e un tipo é o do típico home solitario que vive en malas condicións e que acostuma ser pobre, ignorante e carregar coa mala sorte toda a súa vida ata a morte.
Un exemplo pode ser o Ghali-ghali ou señor Benito. O home vivía nunha casa vella acompañado do seu sobriño. Estivera na guerra civil e contaba que os mouros do exército de Franco atacaban berrando Ghali-ghali e daí tirámoslle a alcumada. Tiña unha vaca que daba pena e que alimentaba nas cunetas da estrada acompañada de catro ovellas e un par de años. Chamaba lulues aos cans pequenos dos pisos. Tiña unha boina suxa encasquetada ata as cellas e unhas barbas de demo. Foi safando malamente a vida dura e morreu vello.
Pior sorte tivo o sobriño que seguiu vivindo na casa cuidando dos animais e sufrindo ameazas e malleiras dun noivo dunha sobriña. A xente non lle facía caso por borrachuzas ata que o noivo da sobriña se ultrapasou coa malleira e acabou matándoo dentro do bocoi onde durmía porque tiña medo de durmir na cama.
Estes son dous inocentes que tiven por veciños. Non poseo ningunha foto deles pero esta foto de Massengill de Four Oaks en Carolina do Norte lémbrame ao Ghali-ghali.
Vaia este textiño como xeito de homenaxe a estas dúas persoas e que a vida sexa máis levadeira para tódolos inocentes do mundo.

Español de telenovelas

Onte tomei o bocata por primeira vez no bar enfrente da Torredocaminho. Cando entrei estaba a camareira soa e arrimada á estufa de leña e mirando a tele. Ergueuse, saudeina e pregunteille de que había bocadillos. Ela recitou con acento estranxeiro unha lista pequena e eu escollín. Despóis de comer o bocata pregunteille de onde era e díxome que romanesa e que levaba dous meses aquí. Díxenlle que falaba español ben para levar só dous meses aquí e díxome que o aprendeu vendo telenovelas. Díxomo cunha candidez enorme e cun sorriso dunha rapaza optimista que mira o futuro sen medo. Desexeille sorte. Ela sorriu outra vez e dixo " grasias ".

Alédome de que estea aquí: este país necesita xente así.

O Cocheno

Esta chalana da foto non quere dicir que extrañe o verán que si o extraño. Resulta que esta chalana é de " O Cocheno ": un velliño que está durmindo ou descansando debaixo da sombrilla na praia de Abra. Espera que suba a marea para puxar a chalana ata a auga e nunca lle faltan vontarios para puxala entre a xente que toma o sol. Chámanlle cocheno porque ten o reloxio na man dereita e usa a man esquerda para todo. Cocheno vén a dicir zurdán, esquerdeiro, manecho ou home que usa máis a man esquerda que a dereita. E lembrei a este home mirando ó Leíño puxando un coche de xoguete coa esquerda e pintando nos papeis cun lapis na man esquerda. Aínda é cedo pero pode ser que o Leo saia cocheno... O tempo xa o dirá.

Manolo " das cabras "

Pois si, as chivas espirran e moven a cola a unha velocidade tola. Quen pode saber muito das cabras é Manolo " das cabras ". Ía levar un rabaño delas a pastar e cando estaba libre de traballos xuntábase cos rapaces. Sempre soltaba a cantinela de " Cu, cu...tapa o cu. Cu, cu...tápao tu ". Pero aparte diso tiña dúas cualidades que o facían un superhome ós ollos dos rapaces inxenuos que eramos. Unha era que tiraba as pedras a unha velocidade que as facía zoar polo aire e outra era que era quen de meter a lingua polas ventas do nariz. Agora pasaron os anos e ata eu son capaz de lograr tales proezas. Quen sabe se eu tamén chegarei a ser unha especie de ídolo para algún rapaz incauto...