leoeosseus

Monday, 30 March 2009

O Demo


Nesta volta ao frío apetece arrimarse ao lume e escuitar historias como a que contou o avóM onte. Canto tiña uns oito anos díxolle a súa avoa: " - Colle a cabra que imos botarlla ao castrón. Temos que levala ao Demo". El abriu os ollos e preparouse para coñecer ao Demo en persoa; unha personaxe da que lle falaran na escola, na igrexa e na casa. Tiña algo de medo pero ía coa avoa así que non había perigo. Andaron uns dous quilómetros e subiron á derradeira casa da aldea á beira dunha fonte. O Demo resultou ser un home moreno, coa cara enxuita e o pelo peiteado para atrás. O avóM non perdeu detalle do que falou e dixo e de como era o casoupo coas cortellas e quedou contente de coñecer ao Demo e de perderlle o medo. O que non sabía el é que acabaría casando cunha muller desa casa e contaría esta historia nesa mesma casa.

Labels: , ,

15 Comments:

At 31/03/2009, 00:16 , Blogger abueloscrisytoño said...

Non debe ser tan malo como o pintan

 
At 31/03/2009, 08:43 , Blogger Eva Rei said...

Dos "cumpremeses" de Leo ben que falas, pero dos teus cumpreanos non tanto... ¡Parabéns, que estás feito un rapaz! Que cumpras moitos máis, e que nos o vexamos... E como di o dito: "o importante é ter saúde e os pés quentes".
A ver se quedamos á volta da viaxe (estaremos en Dublín do 4 ao 8). Bicos a todos.

 
At 31/03/2009, 10:28 , Blogger Carlos Sousa said...

Casualidades da vida, ó final foi casar na casa do Demo, quen o diría.
Coñezo un amigo que é familia do Demo de Cans, Porriño. Non é o mesmo, non?

Así que estás de cumpreanos? Outra casualidade.

Un saúdo.

 
At 31/03/2009, 10:52 , Blogger Antón de Muros said...

Gustanme moito as historias dos avós dos avós.
Eu gardo, a pesar da distancia, algunhas dos meus da Ría de Muros :-)

Ao final casou cunha muller da casa do Demo. A vida da moitas voltas, verdade?

Hoxe é o teu cumpreanos?

Unha aperta.

Antón.

 
At 31/03/2009, 14:00 , Blogger Cuspedepita said...

Xa me parecía a min que ti eras o demo, jajaja, e agora vexo que algo de xeitiño tiña a cousa.

Iso mesmo díxolle unha vez Trapero Pardo, se non lembro mal, ao cura de Ansemar por organizar as festas do Entroido nas que el ía de pregoeiro: " Como xa sabedes, o señor cura é o demo"...

Bicos

 
At 31/03/2009, 15:01 , Blogger Meninheira said...

XDDDDDDDDDDDD que boa historia!!

E parabéns, que seica estás de cumpreanos :)

 
At 31/03/2009, 17:13 , Blogger Barreira said...

Eso si que é facer pactos co demo.
Saudos.

 
At 31/03/2009, 20:07 , Blogger Suso Lista said...

Os alcumes moitas das veces siñifican o contrario do que dín. Curioso destino.

 
At 01/04/2009, 00:12 , Blogger Manuel L. Rodrigues said...

vaites; casualidades da vida...

 
At 01/04/2009, 10:18 , Blogger Mer said...

Estas historias son fascinantes, mágoa que coa sabidoría da vida que teñen os vellos non lles prestemos máis atención.

Parabéns polo cumpreanos.

Apertas

 
At 01/04/2009, 13:08 , Blogger A Conxurada said...

Boa historia, si señor.

 
At 01/04/2009, 21:47 , Blogger Kaplan said...

A historia é boa, pero o final é excelente. Parabéns

 
At 02/04/2009, 02:05 , Anonymous Paquito de Penas said...

Ten que ser fodido ter o demo na familia, xa non polo que digan os demais senón polo que poda pensar un. O que está claro é que o demo está na terra antre nós.
De Deus, non sei que decir :-)

 
At 02/04/2009, 11:42 , Blogger Veloso said...

Así que vés sendo parente do Demo, non é? Pois nada, acudiremos a ti cando sintamos que se nos achega o lume eterno. Un saúdo.

 
At 03/04/2009, 23:00 , Blogger Merce said...

Fantastica historia. Ademais contada ao caron do lume. Que ben ulen as cociñas de ferro, eu tiña unha na casa, pero ao final quitamola, unha peniña.

Bicos

 

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

Links to this post:

Create a Link

<< Home