Aniversario do blogo

Hoxe este blogo fai un ano. E para celebralo poño a foto dun codeso en flor que para iso esta é a época de floración. Os codesos viven xuntos coas xestas pero botan flor máis tarde que as xestas.

Cambiando de tema; hoxe fomos á praia contra a tardiña e o primeiro que facemos sempre é ver se a marea sobe ou baixa para pórnos no límite que marcan as algas secas. A marea subía e por baixo do límite había dúas parellas de turistas que non sabían que a marea lles viña enriba. En detalles coma este, aparte do socate, distingue un se a xente é turista ou non. E unha diversión tonta que teño é esperar que a marea suba e molle as toallas dos despistados. E iso que a marea vai avisando que sobe !.

Mortadelo benéfico

O verán tamén ten días longos que dan para muito. É a época das reformas na vivenda como pintar, cambiar mobles, decoración, cortinas, etc; e a iso andamos estes días. Tamén apetece xantar fóra e dar paseos. Hoxe aproveitamos para cambiar a impresora que se esmendrellou e xantamos fóra. E de paso tamén puiden mercar un Mortadelo por dous euros dos que un euro vai para un proxecto de axuda para o autismo.

Hoxe sentinme dúas veces feliz: teño outro Mortadelo para engadir á colección e axudo a un fillo dunha amiga.

A interrede non ten que descansar

Esta imaxe fíxome gracia e póñoa aquí.

Polo día os saltóns chimpan, as herbas estalan e os paxariños abren o peteiro. Os insectos voadores dan a tabarra e a xente súa. Apetecen ensaladas e cafés con xeo. De noite cantan os grilos e se abren as fiestras.

Todo isto é o verán con calor e un motivo para abandonar o blogo aparte de vacacións e viaxes. Eu non teño vacacións e seguirei escribindo e visitando blogos e aprendendo cousas como a frase que lin: CAMBIO O DOBRE DO QUE SEI POLA METADE DO QUE ME FALTA POR SABER. Así tamén descubro fotos preciosas e actuais de Galicia e, por se fose pouco; a partir de hoxe seguirei a viaxe dunha parella arredor do mundo que me dan muita envexa. Isto da interrede é unha pasada.

Novas ligazóns

Este domingo non foi un día ideal para pasear así que tiven unha sesión intensa de interrede. Uns blogueiros, por desgracia, deixaron de escribir pero en cambio descubrín outros como un arqueólogo en Neixón, la queue bleue, mueja ou un xaponés enamorado de Galicia. Tamén descubrín as fotos de Fernando Bellas que non teñen desperdicio e de exemplo está esta foto das Marías reais de Santiago, modelo das Marías que están no Paseo da Ferradura.

Canastro furado pola publicidade

Teño poucas fotos neste ordenador pero aínda teño esta que no seu momento titulei canastro publicitario.

Muito se ten falado do feísmo urbanístico pero máis que nada restrinxido ó entorno rural. Vamos, para rir da xente do campo. Pero esta foto está sacada en Vigo, la ciudad de los defensores de los gatos, e non pode ser unha proba máis do feísmo, do pouco gusto, da pouca cultura, da barbarie e da falta de escrúpulos de xente que non aprecia o seu: a ruina dun canastro furada por un valado publicitario.

Millor cambiarlle o título e chamarlle: Seamos modernos y cambiemos nuestros hórreos por chalets.

Interneteando

Estes días tiven tempo para coñecer as fotos de Carlos Valcárcel Gay , visitar as antípodas de Vilaguindastre ( é o parque nacional de Paparoa en Nova Zelanda, á beira do mar ) e para escoitar música de Los Berrones.

Hoxe lin algo bonito e cargado de sentimento.

Interneteando e o meigo

Esta fin de semana tan chuviñenta ( almorzos con xarope de arce e merendas con chocolate ) non deu para paseos reais pero si algúns virtuais. Encantoume a defensa da lingua galega de eunoutrolado. Aprendín algo sobre os nomes dos galegos e ata sobrevoei terras de Arbo gracias ó Youtube.

O Leo tamén aproveitou o tempo para aprender e xa agatuma, ou sexa, arrástase polo chan coma un soldado .

E aquí está na súa bañeira mostrando os sachiños de abaixo. É un meigo ( como di a avoaE ) e tamén é un macaquiño da caixa dos mistos ( como di o avóM ).

Dez millores romances en galego

Parzival propón no seu blogo unha enquisa interesante. Quere saber cales son os dez millores romances en galego para ti. E aquí están as bases desa enquisa.

A miña lista é esta. Non lin tódolos libros en galego e hai outros que lin pero que non me gustaron tanto. Eu non sei de literatura nin estilos e a miña opinión é simplemente personal. E aí vai a lista de máis a menos.

1- " A vila sulagada " de Daniel Cortezón.

2- " Beiramar " de X. M. Martínez Oca.

3- " Pensa nao " de Anxo Angueira.

4- " Aventuras de Alberte Quiñoi " de Manuel García Barros.

5- " En salvaxe compaña " de Manuel Rivas.

6- " Código morse " de Xavier Alcalá.

7- " Licor de abelá con xeo " de Xurxo Sierra Veloso.

8- " Atuado na braña " de Xabier Quiroga.

9- " Ébora " de Xosé Carlos Caneiro

10- " As crónicas do sochantre " de Álvaro Cunqueiro.

11- " Tres segundos de memoria " de Diego Ameixeiras.

Artigo no Progreso de Lugo

LEO SALGUEIRO. 7 meses.

No habla, no escribe y ni siquiera camina, pero ya tiene su blog. Es Leo, uno de los bebés más conocidos entre los blogueros. Además, heredó el cuaderno de bitácora que tenía su padre, Pedro Salgueiro, su voz en la red. " Empecei o blog cando estaba en Estados Unidos e falaba de min e dos americanos. Coincidiu que a miña muller estaba embarazada e tocounos a volta a Galicia. O blog, cuxo enderezo era http://eueoseeuu.blogspot.com/, tivo que cambiar de nome e pasou a ser http://leoeosseus.blogspot.com/ para seguir co trabalinguas. Desde aquela, a evolución de Leo é o motor principal do blog e quero seguilo como unha especie de diario seu mentres non poida escribir el o que queira ", comenta Pedro, que cree que los blogs también pueden ser cosa de niños. " Anna Frank era unha nena cando escribiu o seu diario ", razona.

E isto foi o que apareceu o domingo 29 de abril de 2007 en El Progreso de Lugo.
Ó Leo xa lle asoman os dentiños de abaixo que saíron o cinco de maio e anda máis rallante que nunca e pasa malas noites. De tódolos xeitos non ten febre e as molestias son puntuais. En canto ós mobles da cociña dicir que case, case están rematados despois de furar de máis e repetir intentos de colocación de mobles altos e despois de picar un tubo de auga coa correspondiente visita do fontaneiro. En fin, unha enleada de mil pares que por fin xa está rematando.
E máis nada, a ver se normalizo o meu ritmo blogueiro.

Un momento de conexión

Aquí sigo enleado cos mobles e co choio e demáis xestións e non teño tempo para postear. Aparte temos o portátil desconectado da interrede e a desconexión é aínda maior.
Esta semana que remata quería falar do meu segundo aniversario na rede ( cando empecei sendo Acedre nos EEUU ). Tamén quería falar do día do libro e de trapalladiñas que aprendo no choio e da xente do choio que caza lampreas coa fisga no río Tea de noite e respostar a recados que me mandan blogueiras pero non pode ser. Por non poder ser tampouco pode ser subir unha foto co Leo que fixo os sete meses onte e comeu carne por primeira vez na súa vida e non lle fixo muito tilín pero bueno. Do resto segue progresando e cada día proba un son bucal novo e gústalle que lle canten e lle fagan , como din por Acedre, tiligas ( cóxegas en galego normativo, cóxicas en galego de Arbo ).
E así anda o asunto todo. E mañá sairá unha reportaxe en El Progreso de Lugo e pode ser que saia unha foto do Leíño co PaideLeo. Eu non podo ir alá mercalo que mañá é a festa da lamprea en Arbo e toca paparotada.
Esta semana que vai entrar seguirei así desconectado e espero normalizar a situación na seguinte semana.
Así que pasáio ben e chauciño.

Homaxe a Carlos Casares

No ano 2000 tiven ocasión de asistir a unha charla de Carlos Casares en Vilaguindastre. Había un feixe de estudiantes de instituto supoño que "forzados" a asistir á charla, tres ou catro señoras e eu. Ó primeiro os rapaces tiñan cara de aburridos pero Carlos Casares nin se inmutou e seguiu co sorriso que traía. Empezou a contar como cando neno escribiu para un concurso no colexio, como escribiu un conto para o fillo dunha amiga e logo publicáronllo, como coñeceu á súa muller no tren que a levaba á Coruña e el convenceuna de ir a Santiago, da casualidade de sentarse xuntos e de saber inglés os dous; el galego e ela sueca, etc.
En fin, que Carlos Casares era un chorro de palabras sinxelas e boas e logrou meter no saco a toda a mocidade que asistía ó acto. Eu logrei falar co el á saída da charla e asinoume o folleto da foto que eu, de parvo, esquecera levar algún libro dos seus. Con vergonza, ruborizado e tatexando deille un papel cunhas palabras que recollín e que non saían en ningún dicionario para que el quedase de gardián delas.
E pasou o tempo e morreu de súpeto...Ou non ?. Eu sei dun gasolineiro que ten a súa cara cuspida. Calquera día collerá o bolígrafo e deixará de asinar albaráns e porase a escribir á marxe do choio de cada día. Que así sexa.
Este posteo invitado a escribir por Marcos adícollo á Mariquinha de Vedra que nunha ocasión comparoume con Carlos Casares e sentinme realmente gabado.

Camelias e caracois

Onte saiu o sol por fin e puidemos ir visitar a mostra de fotografías de camelias de Cristina Barreiro en Marín. E gustounos. E aprendín que hai multitude de variedades entre as que está as variedades "Cidade de Vigo" e "Rosalía de Castro" entre outras. Tamén aproveitamos as lambonadas que había nunha sala como fixo tamén Oko.
E poño unha foto onde sae unha camelia cun caracol para dicir que no choio, polo medio dos bloques de granito, hai muitos caracois ou coscos.
A min dáme nonseique imaxinar o seu futuro se seguen na pedra así que trato de salvar a maior cantidade de bechos. Iso si; procuro que non me vexa ningún compañeiro de choio que me consideraría un tolo.

Sesta do blogueiro

Non sei se saberás que existe a sesta do carneiro que é a sesta que se bota xusto antes de comer.
Logo hai outra que se bota despóis de traballar, ducharse e cear e que consiste en monear co ordenador nas pernas media hora ou así mentres un trata de bloguear polo mundo internauta. Pois esta sesta chámase a sesta do blogueiro e eu practícoa case tódolos días, queira ou non. Esta sesta é a culpable de que postee pouco e non comente bastante. Espero que saibas perdoarmo. E agora vou durmir para cama. Boa noite.

Cuquín

Este da caricatura é unha das personaxes destacadas de Vilaguindastre. Nesta imaxe está facendo futing co seu can e podo testificar que o fan ambos con gorro de la vaia frío ou calor. Trátase de Cuquín, un home que no entruido está na súa salsa porque case ten máis disfraces que Mortadelo. Este home ten páxina web e estes días fai unha exposición de fotos dos seus disfraces.

Pois iso, feliz entruido con disfraz ou non.

Fin de semana chuviñenta e caseira

Esta fin de semana foi mui caseira debido á chuvia. Así que aproveitei para dar unha volta pola interrede adiante e descubrín novos blogos. Liguei algúns deles e outros que me quedaran atrás noutras ocasións. Dáme mágoa non poder comentar en algún ou ter unha conexión tan lenta que non podo ver vídeos interesantes sobre o entroido en terras de Oza ou o falar dos canteiros.

E agora vou durmir que se non me esperta o espertador a pilas espértame o espertador a leite materno.

Un motivo para emigrar

Na foto está o baúl que o meu avó levou a Venezuela e trouxo de volta. Era eu pequeno cando fomos despedilo ó peirao do Berbés que marchaba no trasatlántico Begoña. El díxome que me había de meter no baúl para poder ir co el a Venezuela pero no último momento fixo o despistado e cruzou a pasarela sen min.

Esta lembranza vén a conto pola pregunta que me fixo leco sobre que tres razóns me farían marchar deste país... E non sei que responder. Xa estiven en Londres un ano e medio e nos EEUU case tres anos e nos dous casos a razón que podo aducir é que foi por amor por Ana. Se ela vai ó fin do mundo, eu vou detrás. E despois deste motivo para emigrar pode haber un feixe de excusas...

Confusión entre plantas

Isto da interrede é un adianto. Estiven consultando o asunto das vinagretas, meruxes e chuchameles e cheguei a uns resultados que me parecen os reais. A prantiña da foto do vintecatro é unha vinagreta, agrión ou pan de cuco de nome científico oxalis pes caprae. Esta información conseguina gracias a Xisbe e a través de Clop. O chuchamel é a madreselva en castelán e de nome científico lonicera implexa. E o meu sogro debía de referirse co nome de muruxe á pamplina de los caminos en castelán e de nome científico hypecoum imberbe.
En fin, un lío de tres prantas.
E non sei que pasa que o ordenador está mal.

Derradeiro día de 2006

Onte foi o derradeiro día do ano e pasamos bastante do día por Vigo. Á mañá topounos nun centro comercial o amigo blogueiro Opaco e familia e o seu Pedriño quería acariñar a Leo. Despois de xantar no Firs dixen de irmos á praia e así o Leo puido coñecer a praíña onde o seu pai aprendeu a nadar. A praia ten o nome sonoro de O Cocho das dornas e está nunha punta de Samil, onde comezou o topless cando estaba proibido. O día estaba ventoso e o mar revolto e gústame cando está así e nos lembra a pouca cousa que somos.

Como non levamos cámara ilustro este texto cunha foto onde está o pai de Leo cos seus pais nesa praia.

Santa Lucía

Hoxe foi Santa Lucía, santa avogosa da vista e patroa de varias profesións coma oculistas, modistas e canteiros entre outras profesións. E os canteiros que teñen que ver coa vista ?, preguntaredes. Pois ten unha resposta sinxela: cando se martela ou pica unha pedra saltan pedriñas e poden fastidiar un ollo.

E aparte de Santa Lucía hoxe está de aniversario o home da foto que mira para a cámara, a persoa á quen lle debo o meu amor pola lectura. E non hai mellor agasallo que un libro dun blogueiro amigo que seica vai deixar de escribir o seu blogo para o meu pesar e doutros. Évos cousas da vida.