Suba de prezos por mor do biodiesel

Na fábrica hai muito traballo estes días porque vai subir o prezo do pienso. Esta suba ten que ver coa suba do prezo das materias primas que agora se empregan para facer biodiesel. Din que o biodiesel é máis ecolóxico pero xa saíron estudos que din que non. Aparte diso seméllame triste utilizar tantas prantas para facer combustible e que queden animais e a humanidade en xeral sen comer. O futuro traerá o peche de fábricas de pienso como a da foto e tamén o de muitas panaderías. O peche das panaderías dáme mágoa porque co elas desaparecen as repartidoras de pan que deben de arrecender a pan recén feito.
En fin, o futuro dirá.

O camioneiro feliz

O outro día carguei o meu primeiro camión de pienso. Tiven a grandísima sorte de cargar o camión de " Ghai ", un home tranquilo e feliz que fai honra ó seu apelido. Porque " Ghai " non vén de Jaime nin Jaimito senón de Gay, un apelido galego non mui frecuente que no caso deste camioneiro concorda co primeiro significado de " gay " en inglés: alegre... Cousas da gheada e do inglés.

A foto é roubada na arañeira. Non teño fotos do tal camioneiro.

Restaurante " O Gran Botellón "

Hai días que non teño pan ou algo para meter no pan cando é a hora do bocadillo pola mañá. Tamén hai veces que me ergo tarde e non teño tempo para preparar o taco. Unha solución a estes imprevistos é ir a un restaurante ó que van varios compañeiros de cotío. Nese restaurante hai algúns detalles que me chaman a atención. Un é o " Gran Botellón " que vixía a entrada dende o aparcamento cunha cámara de vídeo. Outro detalle é o cadro de abaixo que me semella cheo de vida e que me fai pensar no que di o mozo á moza e no que estará cismando a que supoño que é a nai da moza.
Aparte destes detalles o restaurante ten un máis que bo prezo: unha boa tapa quente a escoller entre tres pratos, unha cervexa, un café e pan moreno a esgalla todo por 2,90 euros... Por ese prezo paga a pena que o " Gran Botellón " me vixíe !.

Carretilleiro

Non é un espantallo nin é unha caricatura; é o paideleo ou acedre conducindo unha carretilla ilegalmente. A foto foi tirada hai uns meses. Agora estou noutra empresa e hoxe conseguín a autorización para manexar carretillas elevadoras. Dentro duns días cambia de empresa un compañeiro con falar teísta do concello de Tui e que me ensinou unha palabra nova. Callamba: moza alegre. Así que xa sabes: se me ves por diante, millor aparta.

O Roto

A imaxe de hoxe corresponde ó camión de " O Roto ". Nin el sabe de onde ven o seu alcume de familia de toda a vida. O camión de " O Roto " ten a típica cabina co calendario dunha moza con pouca roupa, un San Pancracio nun recanto e unha neveira enooorme conectada ó chisqueiro do camión.

A primeira vez que o mirei a el levei unha sorpresa grande pois pareceume o Rubalcaba pero con funda de traballo. Agora pasou o tempo e fomos collendo confianza. Hoxe toqueille os bíceps e díxenlle: - " Carallo, de aquí sacan o ferro para facer os barcos. Eu que pensaba que o sacaban das canteiras ". O Roto mirou para min e botouse a rir.

Din que cando un empeza de novato nun choio vale menos que a máquina de café. Por iso me gusta integrarme cos compañeiros e subir de valor... Supoño que agora xa valerei como a máquina dos bocatas.

Crise da gandería

O sector da agricultura e gandería está en crise contina e os productos non renden o que deberían. Muitas explotacións fechan. Manolo Rivas de escribir hoxe o seu " Un millón de vacas " tería que cambiarlle o título por " 400000 vacas ". Outros productores optan por cambios radicais. Sae o bum e fan cartos a moreas os primeiros que explotan esas novidades. Pasou cos kiwis, cos visóns, coas búfalas, coas avestruces, etc.

En definitiva, hai que dar de comer a toda esa fauna e así na fábrica pódese topar pienso para polos, porcos, vacas, ovellas, cabras, cabalos, coellos, cans, gatos, pombas e perdices... Incluso hai pienso para avestruces. Pero o que si me abraiou foi topar pienso para caracois ou coscos !!!. Quen sabe cal será o próximo ?.

En fin, a imaxinativa ó poder.

Na foto está o Colín hai dous anos cunhas avestruces na illa de Arousa. O Colín non estaba acostumado a esas pitas tan enormes e apañou un bo susto.

Vista dende a Torredocaminho

Non teño falado do meu lugar de traballo e ben merece unhas palabras. Como é unha empresa de alimentación animal ten uns silos enormes e a vista dende o alto é case unha vista aérea. Por diante da entrada pasan os pelengríns que van a Santiago seguindo o Caminho Portugués. Pola altura da construción e por estar abeirado ó Caminho voulle chamar á empresa Torredocaminho.

Nin coas pegatas de san Cristobo

Dende logo que non se pode luitar contra o destino. A foto pertence a un camión que viña cargar á miña empresa. Este camión e outro máis pequeno eran propiedade dun home que tiña gran devoción por San Cristóbal, patrón dos camiñantes e dos automovilistas. Os camións ían incluso a un taller chamado San Cristóbal e non lle faltaba a pegatina da procesión de cada ano. Ó dono non lle valeu de nada: morreu coa súa filla nun accidente cun camión haberá uns catro anos e a empresa pasou a outra xente. Esta semana o camión da foto sufriu un accidente e quedou desfeito. A boa noticia é que o chófer está ben.

Estas son as cousas que pasan.

Un momento de conexión

Aquí sigo enleado cos mobles e co choio e demáis xestións e non teño tempo para postear. Aparte temos o portátil desconectado da interrede e a desconexión é aínda maior.
Esta semana que remata quería falar do meu segundo aniversario na rede ( cando empecei sendo Acedre nos EEUU ). Tamén quería falar do día do libro e de trapalladiñas que aprendo no choio e da xente do choio que caza lampreas coa fisga no río Tea de noite e respostar a recados que me mandan blogueiras pero non pode ser. Por non poder ser tampouco pode ser subir unha foto co Leo que fixo os sete meses onte e comeu carne por primeira vez na súa vida e non lle fixo muito tilín pero bueno. Do resto segue progresando e cada día proba un son bucal novo e gústalle que lle canten e lle fagan , como din por Acedre, tiligas ( cóxegas en galego normativo, cóxicas en galego de Arbo ).
E así anda o asunto todo. E mañá sairá unha reportaxe en El Progreso de Lugo e pode ser que saia unha foto do Leíño co PaideLeo. Eu non podo ir alá mercalo que mañá é a festa da lamprea en Arbo e toca paparotada.
Esta semana que vai entrar seguirei así desconectado e espero normalizar a situación na seguinte semana.
Así que pasáio ben e chauciño.

A miña labor na Torredocaminho

Esta foto xa ten ben aniños e saio lombeando sacos de fariña de cincuenta quilos. Era un hobbie que tiña cando estaba no paro ou tiña unha tarde libre sen estudos. No choio que empecei esta semana fago o contrario: cargo camións. Pero van os sacos en pallets así que o choio é máis levadeiro. Aparte hai sacos de cinco, de dez, de vinte e de corenta quilos así que son máis levadeiros no caso de ter que movelos a man. Hai muita variedade de piensos e ata hai para " ovejas lecheras ". Tamén hoxe aprendín unha palabra nova: ripar, que significa turrar por un saco. É certo o dito que di que o vello vai morrendo e vai aprendendo.

Empezo na Torredocaminho

Hoxe empezo en turno de tarde a traballar nunha empresa de alimentación animal.

Dígolle adeus ós guindastres, bloques de granito, casco, orelleiras, chuvia, vento, pó, sol, ruido e humidade.

Vou xantar que logo empezo.

O Corpoaberto

O mércores acabo o contrato na empresa e recollerei as miñas cousas e despedireime dos compañeiros: Nonfalades, Mecaghoncrista e outros como " O Corpoaberto ". Este tal é un rapaz ben normaliño: dezaoito anos, longo e delgado coma un asubío. Ten un coche de cor agresiva e cheo de pegatinas de rallye e co escape escandaloso. Ata aí todo normal. O que ten de extraño ou fóra do común é que foi un corpo aberto muito tempo. O corpo aberto é unha persoa que ve mortos e pode predecir mortes e así el contoume de ver coroas de flores con nomes de xente que non coñecía e de ver rostros en camiños, muros e portas. Os pais quixeron tirarlle ó fillo esta habilidade e lévarono a unha meiga que lle rezou un esconxuro e lle pendurou unha cadea no pescozo cunha chave de prata bendecida e así deixou de recibir mensaxes e visións de ultratumba.

Semella incrible que nesta época tan tecnolóxica aínda sobrevivan estes asuntos tan antigos e esotéricos.

Accidente no choio

Como non todo son flores, primavera e cousas bonitas; hai acontecementos que non son moi alegres. Pasou o luns coma se tal cousa, chegou o martes trece e trascorreu sen novidade e logo veu o mércores e á tarde tiven un susto na fábrica que puido ser grave. Estaba eu descarregando un bloque de granito xa cortado en pranchas e trataba de enganchar o casqueiro; a parte exterior e sobrante do bloque; cando partiu e caiume un anaco enriba. Foi unha imaxe fugaz e difusa, algo gris que se se me botaba enriba e me golpeaba. Pilloume de raspallón e marcoume o pescozo e o ombreiro, arrincoume o casco e tiroume ó chan. Ó final todo foi un susto que quedou nunha inchazón por detrás da orella, o ombreiro esquerdo raspado e o brazo dereito con varias feridas dende o pulso ata o cóbado resultado da caída. Fixéronme placas e non teño nada roto e agora estou de baixa. Ó final Ana tiña razón ó ter medo de que me pasase algo neste traballo e alédomonos de que deixe este emprego para a semana que vén.

O Mecaghoncrista

Estes días non andei mui alá de saúde. O domingo pasado estiven axudando ó meu sogro a podar vergueiros para atar viñas cos cimos que saen dos vimbios e entroume o frío. Ana e mailo Leo tamén estiveron mal da mormeira e o Leíño tivo febre por primeira vez na súa vida. Por fortuna, estamos millorando todos dende o luns que foi o pior día.
E cambio de tema e hoxe vou falar do Mecaghoncrista. Chámolle así porque esa é a expresión coa que remata a metade das frases que di. O tal home é dunha parroquia veciña pero casou alá en Portugal e alá vive. Os fillos van ó colexio alá pero ó médico aquí. Este compañeiro é unha ledicia. Entra polo vestiario adiante saudando e facendo bromas e inventando lerias cunha imaxinación que deixa bastante atrás a miña. Os luns chega cunha bulsa plástica de supermercado chea de calcetíns para traballar e di que llos roubou ós mortos do cemiterio. O caso é que os trae desemparellados e bota dous minutos cada día emparellando calcetíns. Tampouco trae peite ou cepillo e só peitea á súa pelaxe estilo Curro Jiménez ( daí a foto que poño ) semana si e semana non cando coincide no mesmo turno outro compañeiro que si trae peite. Antes xantaba noutro bar pero agora cambiou de restaurante que no que vai agora con cada xantar dan unha rifa para o sorteo dun poldro e el quere que lle toque. El di que xa ten as patillas estilo Curro Jiménez pero que lle falta o cabalo. Pero o que máis gracia me fixo estes días foi o que dixo dunha bufanda que trae outro compañeiro; díxolle que lle gusta a bufanda e que cando teña crías que lle pase unha.

O marretón e a disco Nasyra

O outro día chegou un novo " amigo " á empresa. É un marretón de oito quilos que se di pronto pero que rompe o lombo erguelo para bater nas cuñas e así fender os bloques de granito.

O xoves andei con el pero xa o apartei e seguín co martelón de antes de seis quilos que é máis levadeiro. A pesares diso hoxe aínda me doen as costas.

O que é o paso do tempo: hai anos podía co marretón de doce quilos e despóis aínda ía ás discos. E, falando de discos, a discoteca de Arbo para atraer clientela ata ten un conto de corte medieval cunha princesa que quere salvar o seu pai atrapado por un dragón ás ordes dun mago ruin coma a fame e ba, ba, ba. O que non din estes contos é o que tiñan que sufrir estes guerreiros para levantar espadas que andarían polos dez quilos !.

Xantar de empresa

Pois si. Onte foi o xantar da empresa e foi estilo voda. Houbo marisco: langostinos e centolos ( agora sei como se chaman en español: cien locos ). Logo houbo cigalas á prancha e lagosta á prancha. Para rematar os mariscos puxeron percebes a fartar. Todos mui bos. Logo tocoulle á carne e a sobremesa. Para beber había viño do Rosal Terras Gauda que baixaba que daba gusto.

Tamén houbo música a cargo do dúo Marema e a actuación do mestre da queimada Mariano que contou chistes variados mentres queimaba a augardente como ben se mira na foto. E non faltaron os discursos do patrón e dun empregado seu fiel coma un can.

En fin; que estivo ben.

Aguinaldo

No sector do granito muitas empresas acostuman dar un paquete polo Nadal e convidar ós empregados a un xantar ou unha cea. A min déronme o paquete o outro día e mañá vou ó xantar nun hotel que ten heliporto e todo e un salón co nome Reino de Galicia. A ver que tal o paso.

Descrición da parroquia de Pombistán

A parroquia onde traballo é típica, rural e común. Está formada por casas unifamiliares ciscadas aquí e acolá e cada unha coa súa finca e o seu peche distinto das outras. Entre esas casas hai almacéns, fábricas, bares, un taller, unha carnicería, un almacén de pensos, unha ferretería e un puticlub de mala morte. Nun altorelo está a asociación de veciños adornada con árbores de folla caduca. Tamén ten unha lagoa que está nun entorno cun nome tan lendario como a Volta da Moura. En fin, o típico. Pero o que máis me extraña é a obsesión dos veciños polas pombas que aproveitan calquera espazo para montar pombais. E de mostra deixo estas dúas fotos para que coñezas un chisco da parroquia onde traballo que non podería bautizala doutra maneira que como Pombistán.

O compañeiro marroquino

O meu novo traballo é nunha empresa de granito da que non vou dicir o nome. Estou no parque de bloques que son eses "azucarillos" de dez a vinte toneladas. Veñen en camión e hai que "aparcalos" cun guindastre ata que se leven a cortar. Tamén estou encarregado de cargar dúas cortadoras de bloques en chapóns e limpar a zona.

Os compañeiros son do suroeste de Galicia menos un marroquino que é o meu mestre. O seu apelido é Nonmefaledes e chapurrea un galego-portugués simpático. Aparte de ensinarme o choio ensinoume a dicir graciñas en árabe: sokrán e escribiu o meu nome en árabe, como ben se ve na imaxe.

En canto á familia dicir que todo vai ben. O Leo ri e gaguexa e segue medrando e engordando.

Ata outra.

Empezo o traballo

En inglés existe o termo ¨quality time¨que vén a ser o tempo que adica unha persoa a estar coa familia. A partir de mañá redúcese o meu ¨quality time¨e paso de ser emigrante retornado a ser asalariado por conta allea así que a miña comunicación por este medio vaise reducir aínda máis para o meu pesar.

E aquí deixo unha foto tirada en Marín nesta fin de semana pasada cando aínda facía bo tempo e ían as ruibéns pró mar.

Ata outra.