Confiando no futuro

Hai xustiño un ano que Ana máis eu nos enteirabamos polo predictor de que o Leo viña en camiño. Aquel día escribín no blogo que levaba nos EEUU falando de que tiña morriña. A verdade era outra pero quería expresar o meu sentir aínda que fose debido a outro motivo. Aquel día entráronnos muitas dubidas e temores sobre o futuro. Hoxe podemos dicir que se poña o futuro aí diante que o rillamos cru ou con patacas.

Derradeiro día de 2006

Onte foi o derradeiro día do ano e pasamos bastante do día por Vigo. Á mañá topounos nun centro comercial o amigo blogueiro Opaco e familia e o seu Pedriño quería acariñar a Leo. Despois de xantar no Firs dixen de irmos á praia e así o Leo puido coñecer a praíña onde o seu pai aprendeu a nadar. A praia ten o nome sonoro de O Cocho das dornas e está nunha punta de Samil, onde comezou o topless cando estaba proibido. O día estaba ventoso e o mar revolto e gústame cando está así e nos lembra a pouca cousa que somos.

Como non levamos cámara ilustro este texto cunha foto onde está o pai de Leo cos seus pais nesa praia.

Balance do ano

Cando chega a fin do ano toca facer balance e ver resultados. Este ano tivo de todo pero máis do bo que do malo. A saúde portouse ben comigo e coa familia en xeral. O traballo foi habendo por tempadas ( tres empresas distintas en dous países ). Rematou a estancia de tres anos nos EEUU e houbo que despedirse de xente que vai ser mui difícil volver ver pero naceu o Leo con todo o que iso trae. Creo que eu, persoalmente, non podo queixarme. Só agardo que o 2007 veña con felicidade, respeito para os demáis e que as catástrofes naturais ou as provocadas pola especie humana sexan insignificantes e que todos o vexamos.
Na foto está o Colín hai xusto un ano nun hotel da Florida recibindo o sol da mañanciña todo feliz.

Tres meses

Hoxe o Leo fai tres meses. Como pasa o tempo !. Agora está feito un mozote que ata parece que le o conto. Cada día está millor dos gases e pasa máis tempo esperto xogando coas luces e a música, gaguexando ou rindo. Agora sorrí a miudo e agarra dos pelos. Vaia, que progresa adecuadamente e medra case sen decatarnos. E que siga.

A matanza

Hoxe foi festivo para todo o mundo menos para os porcos en Arbo. Muita xente aproveita estes días para matar e os bisavós de Leo non ían ser menos. Axudei a picar cebolas e din que hai un truco para non chorar mentres as picas e consiste en pór unha casca de cebola na cabeza. No xantar e na cea houbo conversas falando de matanzas e outros temas. Tamén houbo de cea zarrabullo que é unha sopa de cotobelos con castañas e fígado de porco. Normalmente bótanlle o sangue tamén pero desta vez non lla botaron pero estaba mui bo, para o meu gusto. Logo houbo arroz con carroleira que é a carne das vértebras do pescozo.

Dende logo, o porco e as súas partes ten unha nomenclatura mui grande e así miña sogra sempre me canta: " O pedro e mailo bandullo foron á festa do cabo do mundo. Coma o pedro era un bellaco matou a tres, matou a catro ". A cantiga supoño que seguiría pero miña sogra non sabe máis.

En canto a Leo, na foto podedes ver o naipelo todo maior co esa roupa e unha rabuñadora no nariz que aínda non controla as mans. Ás mañás, cando esperta, bótalle un sorriso a Ana e cando chego o mediodía para xantar tamén me sorrí e é mui bonito.

O compañeiro marroquino

O meu novo traballo é nunha empresa de granito da que non vou dicir o nome. Estou no parque de bloques que son eses "azucarillos" de dez a vinte toneladas. Veñen en camión e hai que "aparcalos" cun guindastre ata que se leven a cortar. Tamén estou encarregado de cargar dúas cortadoras de bloques en chapóns e limpar a zona.

Os compañeiros son do suroeste de Galicia menos un marroquino que é o meu mestre. O seu apelido é Nonmefaledes e chapurrea un galego-portugués simpático. Aparte de ensinarme o choio ensinoume a dicir graciñas en árabe: sokrán e escribiu o meu nome en árabe, como ben se ve na imaxe.

En canto á familia dicir que todo vai ben. O Leo ri e gaguexa e segue medrando e engordando.

Ata outra.

Cantinela da cara torta

Como podes ver o Colín admite o novo inquilino da casa sen muito problema. Hai veces que se extraña cando oe algún peidiño que lle escapa a Leo pero o problema non pasa de aí e non se notan excesivos ciumes.

O Leo segue progresando neste mundo e bota as primeiras bagullas líquidas (os nenos non teñen saco lagrimal cando nacen). O que leva pior son os gases que o poñen rallante e fan que retorza a cara en mecos lastimosos. A avoaM, nese caso, dálle un coliño e cántalle unha cantiga que eu non coñecía:

- Fun onda miña madriña que me dera merendiña. Deume unha cunca de papas; a cunca estaba fanada i a culler esfanicada e chaménlle CARA TORTA e deume ca tranca da porta.

Ata a seguinte.

Arrolando o nécoro

Estes días non teño muito tempo para escribir, xa sabes: visitas, o mal tempo, o Leo que non lle gusta muito o coche, malas tardes que dá o necoriño ( non muitas por fortuna) e demáis cotiandades. Iso si, aínda puiden tirarlle unha foto a uns novios veciños de raza xitana que pasaron diante da ventá.

E así segue a vida: mentres uns casan outros arrolan o seu fillo no colo que tamén ten o seu intringuilis e a ledicia que dá conseguir que por fin durma.

Ata outra.

Limbo para Leo

O outro día falaron na tele de que a Igrexa Católica eliminaba o limbo, o lugar onde van parar os nenos que morren sen bautizar, porque non hai probas suficientes da súa existencia ou algo polo estilo. E dá a casualidade de que nós andamos estes días falando de que non queremos bautizar a Leo. Eu pensei que se ían opor máis pero a familia parece que o asimila bastante ben así que Leo non terá problemas de momento con limbos nin outras lideiras desas. Cando sexa maiorciño xa escollerá unha relixión se quere.

E para deixar atrás temas escabrosos vou contar o que me pasou o outro día. Pois resulta que fun a unha farmacia mercar un sacaleites e eu queríao da marca Medela que seica é boa e non había esa marca e a dependenta díxome que o que había era sacaleites de Chicco e eu pensei un momento nun sacaleite de CHICO e quedei apampado uns segundos. En fin...cousas que pasan.

Polo resto todo vai ben.

O nécoro e a cantinela do queixo, queixolán

Co nacemento de Leo apréndense cousas novas e lémbranse outras case esquecidas. Eu, por exemplo, aprendín que hai xente que lle chama nécora a un neno recén nacido. Pensaba eu que era un nome inventado pola familia que o dicía no hospital pero topei nun dicionario a palabra nécoro que significa neno recén nacido. Así que Leo, de momento, é un nécoro e eu chámolle necoriño.

E unha das cousas que lembramos é unha cantinela infantil co nome das partes da cara. Cántase tocando o neno cos dedos na parte nomeada:

- Este queixo, queixolán;
esta boca pide pan;
este narís, narisete;
estes ollos de pisquete;
toma, toma, carneirete.
E dáselle duas toupadiñas na fronte.

En fin, isto de ter un fillo é rexuvenecerse un pouco.

Agradecemento

Ana e máis eu quedamos abrumados pola cantidade de mensaxes de felicitacións e polas palabras garimosas. Como non podo agradecer un por un a súa felicitación deixo como agradecemento este debuxo de Tim White dun mundo fantástico. Tamén quero incluir no agradecemento a todo o persoal do Xeral que se portou profesionalmente e cun cariño enternecedor, dende a rapaza da limpeza ata a doutora Sampayo e a comadrona Carla Cid que asistiron no parto; incluindo celadores e pediatras que nos axudaron nas dúbidas duns pais primeirizos coma nós con paciencia, cariño e saber estar. E non podo deixar atrás a familiares e amigos que coas súas visitas ou chamadas danlle calor ás nosas relacións.

E a vida continúa. O Leo dorme case todo o día e desperta cando é para mamar. De cando en vez chora e fai xestos raros dos que imos aprendendo o seu significado e, por exemplo, cando ri é que bota un peido. Ana máis eu tratamos de collerlle o ritmo vital e adaptar os nosos horarios ás súas necesidades. Eu ando dun lado a outro enchendo formularios e demáis material burocrático para pór a andar neste mundo a Leo. En canto ó Colín dicir que o leva con calma estoica e non acaba de entender que fai un embrullo churumiqueiro no cuarto. Hai que darlle tempo.

E como estou enamorado do meu fillo vou pór outra foto del. Espero saibas perdoar este ataque de amor paterno. Ata outra e graciñas outra volta.

NACEU O LEO

Como para todo hai o seu tempo o Leo por fin fixo acto de presencia extrauterina o mércores vintesete ás dez e cuarto da noite. Pesou 3,720 gramos e tanto él coma a súa nai están ben. Por suposto, eu estou canso pero orgulloso del e da nai. E agora marcho a seguir acompañándoos.

O verán 2006 está rematando

Hoxe na biblioteca hai pouca xente. O verán está a rematar e os estudantes están cos exames. Tamén muita xente remata as súas vacacións e as anduriñas da foto que naceron a primeiros de verán xa van camiño de África...E as uvas están maduras. Falta pouco para a vendima 2006.

Peugeot do avó

Parecerei pesado; pero e se Leo nace no coche camiño do hospital ?. A tía del houbo nacer neste Peugeot. Ó millor é un rasgo herditario.

Feira franca de Pontevedra

Xa sei que non é doado que o Acedriño naza en calquera sitio pero onte non puiden evitar pensar que podería nacer no medio da feira franca de Pontevedra. O rapaz habería de levar unha impresión non pequena co feixe de xente que había e o festón que se vivía. Había peñas de xente vestida de época e comendo nas mesas montadas pola rúas estradas de palla arrecendendo ó pasado. Había mostras de palilleiras, redeiras, cabaqueiros ou telleiros, cesteiros, actuacións, exhibicións de cetraría e muita festa.

Bueno, pasámolo ben e Cris gozou co seu vestido de época.

O Leo pode nacer en calquera sitio

O día do nacemento de Leo está cada vez máis próximo e non deixo de pensar que pode ser no lugar máis raro posible. Cando imos a algures non podo evitar pensar que o Leo podería nacer alí. Ana ri e di que non é tan doado, pero....onte podería nacer en Valença, Portugal. O outro día no barco a Cangas...que sei eu.

Un saúdo e que veña ben que é o importante.

Embotellando

O venres foi todo ben no centro médico. O médico foi mui agradable e bromeou con Leo. Explicaba as imaxes e cantaba mentres traballaba. Á noite ceamos nunha marisquería coa miña irmá e o meu cuñado.

Como Ana estaba ben o sábado fomos a Arbo a axudar a embotellar ós pais e ó avó Ricardo. Tranquilos que Ana non fixo muito esforzo que só puña as rollas na encorchadora.

O domingo fomos visitar ó noso cuñado que tiveron que operalo do intestino. Foi un bo susto pero non hai complicacións. Iso sí, pasamos a tarde cos sobriños e a xente miraba para nós como con mágoa; debían de pensar que xa tiñamos dous fillos e estabamos a esperar polo terceiro.

E así foi a fin de semana: movidita.

Lembranzas do centro de saúde

Hoxe Ana ten revisión no centro de saúde. Supoño que todo irá ben. Do centro de saúde podo dicir que a primeira vez que fumos estaba a señora da foto vendendo cruasáns na porta mentes lía unha biblia. Tamén había carteis receitando respeito para os empregados sanitarios por parte dos pacientes e tamén lin un artigo dunha blogueira nun periódico deses gratuitos.

Hai que ver o coco o que lembra.

Boa fin de semana.

O pulpo no embarazo

Hoxe tiven un soño. Soñei que o Leo nacía no coche de camiño ó hospital. Logo despertei e volvín durmir e soñei que me caía o pelo a presadas e que tiña unha careca polo centro da cachola. Ana hoxe tamén soñou co neno. Non sei se será mui normal iso de soñar co neno antes de nacer pero espero que non dea mala sorte.
Tamén lin que as embarazadas non deben comer pulpo que lle nace manchas ó neno se lle cae aceite na cara da nai. Tampouco se pode comer pulpo e beber auga porque os anacos do pulpo recompóñense no estómago e resucita e pode explotar o estómago. Así que se vas a O Carballiño esta fin de semana non bebas auga.
En fin, boa fin de semana.

O blogo sae á luz

Sí, despois dun tempiño case desconectado por fin meu pai pode abrir o novo blogo onde falará da miña vida e o mundo ó meu arredor. Eu só podo dicir que tanto miña nai Ana, coma o meu can Colín, coma meu pai Acedre que todos están ben e agardando pola miña chegada a este mundo dos extrauterinos.
Meu pai deixa esta foto miña tirada hoxe mermiño e xa irá relatando de cando en vez cousas.
E iso é o que hai por hoxe. Aburiño.