Alaghando o canastro

Onte o avoM levou un susto que volcou o tractor xusto á beira da casa de Arbo. El puido saltar a tempo e non lle pasou nada. O tractor está un pouco mal pero cunhas reparacións seguirá a súa vida útil.
Hoxe iamos de camiño a Arbo e a xente do campo recollía patacas, cortaba herba ou sulfataba viñas. Estes días son días de muito traballo nos campos. Nós non fixemos nada diso porque fomos tirar o canastro que sae na imaxe. Cando chegamos xa estaba feito anacos no chan que caiu cun par de golpes de marreta ben dados. O que si tocou facer foi carrexar os restos para fóra para facer un aparcadoiro na entrada. No sitio do canastro van colocar unha mesa para comidas familiares e van traer outro canastro que estaba abandonado noutra parroquia para colocalo nun espacio da horta.
Por outra banda, o Leo xa agataña e xa mercamos unha barreira para que non fuxa da sá de estar pola casa adiante. Agora toca vixialo ben e procurar que non toque a Colín que está mui sensible dunha pata e chía só con tocarlla.

Por Pías e Arbo

O sábado fomos xantar a Pías co avóP e a avoaE e tamén estaban tíoNe, tíaRo e Fiz. Non estaban a tía Kasege e o tíoNan porque había un campionato de birlos. O Leo pasouno ben e arrincou herbeiras todo cheo de razón.

O domingo fomos a Arbo e, mentres o Leo durmía a súa sesta, eu buscaba abesouros entre o tromentelo pero non había. Supoño que sería por estar o día anubado. Máis tarde Ana máis eu fomos á fonte do Enxeño e ós muiños da Rocha. Logo tocou librar o canastro de millo que van alaghalo ( tiralo ). E á tardiña tocou a volta a casa co mal tempo que fai tódolos domingos deste verán.

Adeus ó canastro de cemento: pouca vida lle queda !.

Loa a Ana

Mañá cúmprese un ano da nosa volta dos EEUU. Foron tres anos naquelas terras que quedarán para sempre na nosa memoria. Pasar ese tempo alá e muitas máis cousas débollas á rapaza da foto. Unha rapaza que medrou e que se converteu no motor que saca o que teño de bo e que purra por min. Unha rapaza cariñosa, comprensiva e traballadora coma unha formiguiña. Unha rapaza que quero anque non llo diga a miudo. Unha rapaza que merece un imperio por ser como é. Xa o adiviñaches; esa rapaza é Aniña.

Voda e visita a Monçao

O sábado foi a voda e tivemos oportunidade de ver familiares ós que levabamos tempo sen ver. Tamén demos a coñecer o Leo en sociedade e aínda había tres embarazadas e algún naipelo máis. O sitio do banquete é novo e con gusto e ten unhas vistas da ría de Vigo preciosas ( apréciase na foto ). O Leo pasouno ben pero despois quedou durmido e tivo un mal despertar cando tocou a gaita un amigo da parella e non lle chistou nadiña ese son tan agudo ó Leo.

O domingo fomos xantar a Portugal co avóM e coa avoaM e primeiro fomos a Casa Álvaro e non había sitio. Logo fomos ó Escondidinho e foi difícil topalo alá por un camiño na ponte vella de Chamosinhos e estaba cheo tamén así que logo acabamos en Cerdal, camiño de Ponte de Lima, na Adega do Joao. De alí fomos a Monçao e puidemos ver a Coca coa filla e a neta. Na estación ( xa non hai tren nin vías ) estaba a mostra do Alvarinho e había postos de artesanía e exhibición de como se traballaba o liño. Tamén había unha rosquilleira que vendía as rosquillas soltas e un posto de churros " á espanhola ". Paramos pouco tempo que empezou a chuviñar.

Monçao pareceume bonito coa súa muralla e o seu aire decaído e a cantidade de nespereiros que ten. Quedoume pena de non levar a cámara que había escenarios ideais.

E así foi a fin de semana.

Hoxe luns traballei de tarde e o Leo durmiu fóra de control.

Voda I

Mañá temos unha voda e o Leo coñecerá a unha parte da súa familia ( máis ben ó revés ).

Elexía polo avó Antonio

O avó Antonio tivo a súa vida. Con dezaoito anos tocoulle pegar tiros contra irmáns e cando pasou perto da súa aldea saltou do tren cun veciño e non quixo saber máis da guerra. O campo non daba para moito e foi á cidade. Andou co estraperlo pero como era bo de máis non se fixo rico. Tocoulle marchar a Venezuela e botou varias décadas ata que se xubilou e volveu para a terriña. Desfrutaba do pulpo e do año e botaba foguetes na festa patronal e sempre convidaba porque era bo e era o patrón. Nos últimos tempos estaba baixo a tiranía dun tal Alzheimer que non logrou tirarlle a súa bondade máis que en pequenos lapsos e así tivo unha " nova " vida casado con outra muller e cos seus pais vivos e falaba co eles. Era xeneroso e daba cartos ficticios pensando que eran reais e cedía fincas para construir. E así foi ata o domingo día quince. Onte enterrámolo no camposanto parroquial mentres cantaba o cuco para dar un ano máis de vida a quen o escoitase. E eu quero supoñer que o avó Antonio fixo cantar ó cuco para darlle máis vida ós presentes como mostra derradeira da súa xenerosidade. Graciñas.

Felicitación para Kasege

Como pasa o tempo !. Hai un ano felicitaba á miña irmá no outro blogo que tiña nos EEUU. Falaba dela coma a raíña Kasege e que lle fixera un debuxo e todo co seu castelo e aquí o poño para que mires en que gastaba eu o tempo de rapaz. Neste ano que pasou houbo muitas novidades e o que lle debo á raíña Kasege non fixo máis que incrementarse pola cantidade de favores, axudas e apoio que recibimos dela e máis do meu cuñado. Así que no seu cumpreanos non podo facer máis que lembrar aquela felicitación do ano pasado e, de paso, desexar sorte ó meu cuñado na liguiña dos birlos que se disputa polo concello de Acedre.

Gustaríame ser rico para poderlles regalar un castelo coma o do debuxo.

Entruido de antes

Hoxe é martes de entruido e este ano nin o cheiramos. Cousas que pasan.

Lembro cando non había case entruido que fomos varios rapaces veciños a pedir polas casas da aldea. Os disfraces eran roupa vella e caretas de cartón. Eramos curruvellos ou mecos. A xente pedíanos que fixesemos algunha gracia coma un baile ou que fixesemos o parvo. Eu ó primeiro andaba cortado pero despois de visitar varias casas xa me animei e non me extraña: a xente dábanos viño e galletas ou orellas ou filloas se as había. Dábannos viño sendo rapaces porque eran outros tempos.

Logo o entruido xa se institucionalizou e perdeu bastante gracia e agora ata nas igrexas hai disfraces para os rapaces.

E iso era o que quería contar hoxe e vou durmir.

Un motivo para emigrar

Na foto está o baúl que o meu avó levou a Venezuela e trouxo de volta. Era eu pequeno cando fomos despedilo ó peirao do Berbés que marchaba no trasatlántico Begoña. El díxome que me había de meter no baúl para poder ir co el a Venezuela pero no último momento fixo o despistado e cruzou a pasarela sen min.

Esta lembranza vén a conto pola pregunta que me fixo leco sobre que tres razóns me farían marchar deste país... E non sei que responder. Xa estiven en Londres un ano e medio e nos EEUU case tres anos e nos dous casos a razón que podo aducir é que foi por amor por Ana. Se ela vai ó fin do mundo, eu vou detrás. E despois deste motivo para emigrar pode haber un feixe de excusas...

Reis

Hoxe houbo roscón de Reis e presentes varios.

Espero que o pasarades ben nestes días e que os Reis foran xenerosos.

Santa Lucía

Hoxe foi Santa Lucía, santa avogosa da vista e patroa de varias profesións coma oculistas, modistas e canteiros entre outras profesións. E os canteiros que teñen que ver coa vista ?, preguntaredes. Pois ten unha resposta sinxela: cando se martela ou pica unha pedra saltan pedriñas e poden fastidiar un ollo.

E aparte de Santa Lucía hoxe está de aniversario o home da foto que mira para a cámara, a persoa á quen lle debo o meu amor pola lectura. E non hai mellor agasallo que un libro dun blogueiro amigo que seica vai deixar de escribir o seu blogo para o meu pesar e doutros. Évos cousas da vida.

Liberación

Coa liberación de Roberto estou ledo coma o adorno do canastro da foto.

Quero agradecer a todos os que comentaron dando ánimos e apoios na espera do fin do secuestro. Tamén quero agradecer as mostras de ledicia recibidas pola liberación do meu curmán.

E a vida segue. Que a noite dos calacús e o día dos Mortos vos fosen bos.

Secuestro

Esta fin de semana pasada por fin saiu o sol cun algo de forza e ledicia. Puidemos desfrutar de paseos e imaxes preciosas de outono coma a flor tollemerendas, pequena e tóxica; xurdindo entre os fentos e follas caídas. Ou unha bolboreta libre ( Vanessa Atalanta ) e disposta para voar na súa liberdade. Tamén puidemos desfrutar dos primeiros sorrisos vontarios de Leo e tempos cada vez máis prolongados sen choros e espreitando o seu mundo ó redor.
Todo ía ben ata hoxe no momento en que a vida reafirma que pode ser caprichosa e cruel. Nas novas da televisión falaron do secuestro dun familiar meu e quedei arrepiado, afundido e impotente ante semellante infortunio. Por iso hoxe quero adicar estas fotos ó meu curmán esperando que esta situación angustiosa que está a vivir remate con ben e que os días sen liberdade sexan poucos. O primeiro sorriso que me fixo o Leo quero adicarllo tamén para Roberto agardando que sexan poucos os días que faltan para que se coñezan.
E creo que hoxe non podo escribir máis.

Comparando pasado co presente

Onte saiu Kiko do GH de Telecinco. O tal Kiko seica é veciño meu pero non o coñezo. A min non me cai nin ben nin mal e será como calquera coas súas chatas e as súas cousas boas. En fin. Ó que ía eu é que na Galega están a pór un programa parecido pero que a min paréceme máis interesante porque son dúas familias actuais vivindo nunhas casas de campo de hai cen anos. Este programa seméllame máis didáctico e máis emocionante.
O Leo, se lle tocase vivir nesa época, ó millor vivía na casa da foto que é dunha tartaravoa de Arbo. Supoño que Leo será un privilexiado por tocarlle vivir na época actual. Non sei.

Peugeot do avó

Parecerei pesado; pero e se Leo nace no coche camiño do hospital ?. A tía del houbo nacer neste Peugeot. Ó millor é un rasgo herditario.

Os birlos

Hai veces que me gustaría poder estar en dous sitios ó tempo. Esta fin de semana gustaríame estar no concello de Pantón para ver xogar ós birlos e quizá para xogar tamén.

Será noutra ocasión.

Praia Ladeira e o folleto en seudogalego

Estes días andamos a pasear os curmáns de Leo. Na foto está Acedre ou Paideleo facendo o avión contraincendios contra María, David e Fiz na praia de Ladeira en Baiona.

Onte chegáronnos uns mobles que saíron máis baratos que en Tifón ou en Merkamueble. Mercámolos na galegadomoble que ten un folleto en seudogalego mui curioso.

Ata outra.

O barco Vigo-Cangas

Preguntámoslle a David e María se foran en barco nalgunha ocasión pero o máis grande no que foron tiñan que ir descalzos e collían tres persoas. Decidimos que tiñan que coller o barco Vigo-Cangas para saber dun barco máis ou menos grande. Por suposto que lles encantou e miraron arroaces e todo. Desfrutaron coas ondas e a escuma branca que levantaba o barco e unha traíña que estaba adestrando converteuse nun barco pirata. Iso, que pasaron unha aventura naútica coma nunca pasaran.

Embotellando

O venres foi todo ben no centro médico. O médico foi mui agradable e bromeou con Leo. Explicaba as imaxes e cantaba mentres traballaba. Á noite ceamos nunha marisquería coa miña irmá e o meu cuñado.

Como Ana estaba ben o sábado fomos a Arbo a axudar a embotellar ós pais e ó avó Ricardo. Tranquilos que Ana non fixo muito esforzo que só puña as rollas na encorchadora.

O domingo fomos visitar ó noso cuñado que tiveron que operalo do intestino. Foi un bo susto pero non hai complicacións. Iso sí, pasamos a tarde cos sobriños e a xente miraba para nós como con mágoa; debían de pensar que xa tiñamos dous fillos e estabamos a esperar polo terceiro.

E así foi a fin de semana: movidita.

Incendio en Arbo

Esta fin de semana foi de visitas e fumes. Fomos ata o verdadeiro Acedre a visitar os avós e constatar o devalo da aldea. Tamén estivemos polo Morrazo con amigos e novas xeracións e respirando fume e limpando do corpo as muxicas que inzaban como feila rebelde.
O domingo á noite chamou a nai de Ana que ardeu en Arbo todo o monte arredor da casa e os avós tiveron que ir durmir a outra casa que non respiraban. Onte luns fomos alá e á tarde reproduciuse o lume e tiven que estar cos veciños e os bombeiros de Melgaco controlando o lume que arrodeaba unha casa veciña. Pasou un helicóptero ( gholicótero dixo un veciño) pero botou auga noutro incendio máis alonxado.
Arde Galicia e arde todo. E seguirá ardendo mentres non cambie a política forestal e a mentalidade da xente. O monte ten muitos inimigos.