Antítese nativa

Andar nisto dos blogos ten os seus premios e así o amigo Manuel L. Rodrigues mandoume o seu poemario " Antítese nativa ". Tamén me mandou unhas palabras que rematan así: " Sen mais, agardo goste do poemario. Como ben sabe; cando unha obra de arte inicia o voo deixa de pertencer ao seu autor para trocarse propiedade de aquel ou aquela que o desexe ter entre as súas mans. Conseguido este logro; eu, persoalmente, declárome satisfeito.

Unha forte aperta.

... e dalle saúdos ao Leo da miña parte. "

E eu, como novo propietario, vou pasar a desfrutar da súa leitura.

Graciñas, Manuel.

Flatoso

Leo no blogo de Francisco Castro que hai un político basco orgulloso de non saber basco. Nos comentarios hai xente que di, mui atinadamente, que non saben como unha persoa pode estar orgullosa de ignorar algo. Por iso eu podo dicir que non me presento para as eleccións europeas ( nin gañas ) pero estou flatoso ( presumido na miña aldea ) de que sei contar ata cen en basco e de que podo bautizar algúns monecos do Leo con nomes bascos e así a tartaruga chámase Dorti ( de dortoka, tartaruga en basco ) e o polbo chámase Oili ( de oilarra, polbo en basco ). Hai anos miña novia tiña un coelliño de peluche que tiña o nome de Untxi e non se pode negar a beleza desa palabra. Todo iso aprendino pola miña conta, como tamén a escribir no ordenador con máis de dous dedos e aínda non estou contento de todo porque aínda teño que mirar algunhas técolas de cando en vez e non sei tanto basco como querería.

Pero non hai problema: supoño que poderei seguir " colexiándome " no tempo libre que me deixe o parlamento europeo.

Gañas de vivir

O outro día enteireime da morte da blogueira máis vella do mundo que era galega e non puiden máis que lembrar á galega con máis idade da que falei nunha ocasión. Enteirome de detalles dela porque hai un veciño seu traballando comigo. Unha das últimas anécdotas que me contou foi a dun día que ía a Palmira arrastrando unha póla enorme para facer leña. Apareceu un mozo por alí e decidiuse a axudala: - " Tranquila Palmira, que lla levo eu ". A Palmira non tivo millor ocorrencia que soltarlle: - " Ai, que ghalán me es. Pois leva ti esta que eu vou buscar outra ". Un exemplo de fortaleza desta muller de 107 anos de idade.

Na foto, collida no Faro de Vigo, sae Palmira atando viñas nunha rodaxe dun documental.

Premio ao blogo maneiro

Hai uns días a amiga LM deume o premio Olha que blog Maneiro que agradezo de corazón. Entroume a curiosidade e nas miñas pescudas cheguei á conclusión de que maneiro significa interesante ou curioso así que o premio é dobremente bo se LM considera o meu blogo interesante ou curioso.

Eu teño que premiar a outros cinco así que aí van:

- magago ( variadísimo e vizoso )

- trafegando ronseis ( ensinoume muito cos seus vídeos sobre Ramón Piñeiro )

- ao pe do Farelo ( móstrame lugares galegos que non coñezo )

- turismo de Pontevedra

- marcus

Espero seguir sendo merecente deste premio.

Vídeo de Iago

A amiga mamiago mándame con forma de premio este vídeo do seu fillo. O vídeo entra nun concurso de curtas e, se tés a ben, podes votar por el nas estrelas que están debaixo do vídeo. A min, particularmente, gustoume tanto o vídeo como a música.

Hai que difundir o vídeo así que llo mando en forma de premio a cinco blogueiros máis que tratarán de difundir o vídeo dende os seus blogos:

- cuspedepita

- carlos sousa

- chousa de alcandra

- lm

- meninheira

Ah, parabéns a mamiago por convertirse en tía.

Ledo

Uns percebes cunha fermosa historia detrás e un vinho verde mostra da xenerosidade minhota aledan a calquera.

Na foto sae unha moza nun pasado feliz antes de vivir un tempo triste. Porque toda historia é cíclica.

Sorteo do viño

Metín os vinte números co seu nome correspondente nun calacú de halloween e foi a man inocente do Leo a que sacou o papel co número 18 que corresponde ao Raposo.

Agora teño que percorrer blogos a ver se me tocou algo xa que fixen os deberes e teño reflexionado o meu voto para mañá.

E aquí deixo o vídeo do sorteo.

Un pouco de relax

Despóis de varios posteos sobre temas escabrosos escribo unhas curiosidades topadas pola rede adiante coa súa foto correspondente para relaxarmos o corpo.

1. É imposible lamberes o teu propio cóbado.

2. Os crocodilos non conseguen sacar a lingua fóra.

3. Os camaróns teñen o corazón na cabeza.

4. Foi efectuado un estudo a 200.000 avestruces durante 80 anos, e non houbo ningunha delas que tivese tentado enterrar a cabeza na area.

5. É fisicamente imposible para os porcos ollaren para o ceo ( ceo directamente por cima das súas cabezas ).

6. Máis do 50% das persoas no mundo nunca fixeron ou recibiron unha chamada de teléfono.

7. Os cabalos non conseguen vomitar.

8. Os elefantes son os únicos mamíferos incapaces de saltaren sobre as súas patas.

9. Se espirras con demasiada forza podes partir unha costela. Se sostés un espirro, podes rebentar unha vea do pescozo ou da cabeza e morrer e se mantiveses os ollos abertos á forza, poderían saltar das súas órbitas.

10. Os ratos reprodúcense tan depresa que unha parella de ratos poderá ter máis dun millón de descendentes no espazo de 18 meses.

11. O uso de cascos de música durante 1 hora aumenta o número de bacterias no ouvido en cerca de 700 veces.

12. Se o goberno norteamericano afirma non ter ningún tipo de coñecemento da existencia de extraterrestres, por que no Código das Regulacións Federais Americanas no Título 14, sección 1211, engadida en xullo de 1969, está expresamente proibido e penado por Lei que calquera cidadán norteamericano teña calquera tipo de contacto con extraterrestres ou cos seus veículos de transporte ?.

13. O cuac dos patos non fai eco. E ninguén sabe o porque.

14. O 23% dos problemas coas fotocopiadoras en todo o mundo, son provocados por persoas que se sentan enriba delas para fotocopiaren as súas partes.

15. A maioría dos surimis ou palitos de cangrexo teñen escamas de peixe na súa composición.

16. Así como as impresións dixitais de cada persoa son únicas, tamén as impresións da lingua son un rasgo de identificación único.

17. Máis do 75% das persoas que leron este posteo tentaron lamber o seu propio cóbado.

Meme do traste galego

O outro día fun convidado polo amigo da Chousa da Alcandra a facer o meme do traste. En que consiste o tal meme ?. Mui sinxelo. Un trasteador é unha persoa que proba un produto típico da súa zona e que pensa que máis xente debería coñecer ese produto. E hai maneira máis bonita e práctica que dalo a coñecer que en forma de agasallo a alguén por medio do blogo ?. Eu penso que non. Así que eu tiña que ofrecer algo da miña zona e pensei no pan que ten sona pero non o vexo mui ideal para mandalo por correo así que vou sortear viño da terra case adoptiva de Arbo. O viño da adega As Laxas gústame e recibiu algún premio e ata hai compañías aéreas norteamericanas que o teñen na súa carta de viños !. Ademáis está feito con uvas da zona e muitos vendimadores da zona entregan as súas uvas albariñas para facelo e o avóM é un deles.

Así que se queres ter opción a recibilo na casiña totalmente de balde tés que comentar neste posteo e o día vinteoito de febreiro realizarei o sorteo para mandar o viño por correo ao gañador.

No blogo de LM podes ver unha lista das cousas que se sortean coa súa ligazón correspondente ao blogo sorteador.

E agora toca embarcar a tres blogueiros. A ver, a ver. Xa sei: Nébeda, Torreira e aquamlatam.

Na foto saen os veículos carregados de uva albariña na entrada da adega na vendima do farturento ano 2006.

Meme con opción a libro

Un libro sempre cae ben e desta volta pode vir dun meme. O amigo Carlos Sousa embarcoume nun meme onde só hai que deixar un comentario no posteo do blogo Mezclado no agitado que empezou co meme e automaticamente entro no sorteo do libro " El fuego " de Katherine Neville asinado pola autora e todo. Así de sinxelo. Unha ocasión coma esta non acontece a miudo así que agora vou comentar alá correndiño.
Tamén teño que embarcar a tres blogueiros ( neste caso son blogueiras ) para que entren no sorteo se queren elas.
- LM: para darlle ánimos.
- Peke: que sei que é unha lectora habitual.
- Ana: outra que devora libros.
E a quen lle toque o libro ( sorteado o 14 de febreiro ) que o desfrute.

Boas festas !

Entre o traballo e a vida real ( uns portugueses pondo tarima flotante na casa e a posterior limpeza ) non teño muito tempo para a interrede. Iso si; quero desexar boas festas a quen lea isto e pido un día tan só no que non morra un neno á fame. Non pido muito pero sei que é un imposible.

Que o Apalpador e as pupieiriñas sexan xenerosos contigo e que sigan adiante as gañas de vivir que valen máis ca os cartos todos.

Graciñas a todos e especialmente a quen me enviou correos como a postal da imaxe enviada por An.

Galletas desavaporadas

Viaxando pola interrede adiante topei un vídeo de youtube onde falan dos blogos en galego e, curiosamente, saía algo falando deste blogo no minuto 1:37 como dicindo que era un blogo " que falaba do cotián, do familiar e do contorno " e non podo negalo. O que si me gustaría engadir é que tamén falo de detalles curiosos da lingua como palabras galegas de uso restrinxido e que gracias á interrede poden quedar rexistradas.

E hoxe quero falar das galletas " desavaporadas " que é como lle din por Arbo e Vilaguindastre a esas galletas que quedan no paquete dun día para outro e que o día seguinte están como brandas. O Leíño ten unha capacidade innata que mete medo de non querer que se desavaporen as galletas.

E isto é o familiar, cotián, do contorno e da lingua que quería dicir hoxe.

Cita na Coruña

Fun convidado polo blogueiro, amigo virtual e artista da foto á Coruña a asistir a unha charla pero non poderei ir.

Se podes, vai oílo a Coleccionan mañá día dezaoito ás oito do serán. Seguro que non defrauda.

Meme das colecións

Fun convidado por Palmira das bágoas insomnes a escribir sobre colecións que fixen ou facía. E gustoume o meme e vou tratar de responder.

Lembro de cando era pequeno ía os domingos ao quiosco e mercaba un sobre de soldaditos de plástico e cheguei a ter máis de 2000 soldados de nacións e épocas distintas. E un pracer dos máis grandes era topar un soldadito ou máis na area da praia que non penses que era difícil.

Tamén lle collía as pinzas de madeira da roupa a miña nai ( agora é difícil topar pinzas de madeira ). Collía a enciclopedia da casa e pintaba en cada pinza unha bandeira dun país e un número e imaxinaba que eran coches de carreiras. España gañaba sempre ( como cambiou o conto ! ).

Outra coleción que facía e case completei foi a das Joyas Literarias Juveniles que liquidaban case totalmente a miña paga semanal xa sendo un mociño. Agora gústame tela na casa e imaxinar o día que desfruten os meus fillos dela como eu desfrutei.

E agora unha pregunta aberta a todos. E ti que colecionabas ou colecionas ?.

Meme dos praceres confesables

Xa hai un tempiño que fun convidado pola Queue Bleue a escribir un meme sobre seis praceres do cotián. Pedín tempo e a verdade é que non o tiven nada doado para topar seis praceres cotiáns confesables pero aí os van.

1. A ducha despóis da xornada de traballo. No traballo hai cheiros intensos e muito pó así que unha ducha a presión industrial agradécese.

2. Espertar pola noite e mirar no espertador que aínda quedan duas horas ou máis de sono.

3. Aprender cousas curiosas que para a maioría dos mortais son parvadas.

4. Facer unha boa foto. Non acostuma ser a cotío pero é un pracer que ben o podería ser. Na foto mírase un pazo de Vilaguindastre a través do buraco dun ladrillo do muro de peche.

5. Que o Leo repita palabras.

6. Topar inspiración para escribir no blogo e saber que non son o único que ten interés no que escribo.

Como podes apreciar, non son nada complicado na hora de topar praceres.

Vilaguindastreiros na rede

O outro día chegou a revista A Peneira á casa. No número impreso saio eu nunha foto no medio de xente atendendo ao pregón de Uxía Senlle na festa dos callos. Lendo a revista souben dun debuxante e dun artiguista e ata souben duns rapaces con inquietudes artísticas en Vilaguindastre.
Parece que Vilaguindastre ten un espazo na arañeira e alédome por iso.

Maxia do abandono

Este tempo de outono ten un aire triste e como de abandono. Non sei a ti pero a min sempre me atraeron os lugares abandonados ou arruinados e o ano pasado non puiden evitar a tentación de entrar nun pazo abandonado cerca de Vilaguindastre. Supoño que será ilegal pero movíame a curiosidade por ver por dentro aquel lugar. Ao final non tiña ningún misterio anque a silla esa que mira á fiestra non sei que será.

E como hai blogos de todo hai un blogo adicado a lugares abandonados como minas, aldeas ou puticlús !.

Vía magago.

Agasallo dende Marín

Dende Marín chegou un presente para Leo en forma de camelia e pinturas e un bloc de debuxo con algunhas das follas xa pintadas. Dende aquí queremos agradecer á avoa Cris e familia polos detalles e o cariño demostrado de sempre. E, de paso, desexamos un feliz aniversario a Iago.

Meme do millonario excéntrico

Ten razón o comentarista anónimo que di que o meme do derradeiro día é tétrico de máis. Así que vou crear un meme .

O meme chámase: o millonario excéntrico. Nel hai que nomear polo menos cinco excentricidades que poderías permitirte facer se foses millonario de poder ilimitado. No meme non pregunto polo típico que farías se foses millonario senón polo raro de máis. E agora empezo eu e como soñar é bonito e barato vou dicir cinco excentricidades:

1- Usaría calzóns e calcetíns só unha vez.

2- Aprendería a pilotar un helicóptero e voaría sempre que puidese.

3- Montaría un cámping ou hotel con hórreos abandonados que se rehabilitarían.

4- Mercaría un terreo de 100 quilómetros cadrados e pecharíao para que non entrase ningunha persoa e sería un santuario da natureza.

5- No muro de peche mandaría esculpir o meu blogo con fotos e comentarios incluidos en plan faraónico, seino, para a posteridade.

E agora mando seguir este meme a: Veca, Rui, Paidovento, Conxurada, la queue bleue, Marcus, carlos sousa, manuel l. rodrigues, meninheira, kaplan, peke, cuspe de pita, bágoas insomnes e mer. Anque pode seguilo calquera.

Na foto saen o campo de hórreos de Lindoso no norte de Portugal no ano 2002.

Meme lector

Hai xa un tempo que fun convidado por Kaplan a falar dos libros que lin nas vacacións.

A verdade é que lin pouco comparado co que lía hai anos e aínda teño pendentes libros obsequiados por familia e amigos e algún que merco.

Fixen unha foto de algúns dos que lin neste verán:

- " The witch of Portobello " de Paulo Coelho. Unha muller que profundiza na súa natureza feminina.

- " Ibiza shorts " de Trev Hunt. Son uns relatos curtos ambientados en vilas de Eivissa.

- " A escola da lareira " de Manuel Quintáns Suárez. Un compendio etnográfico de literatura popular.

- " Made in Galiza " de Séchu Sende. Relatos curtos sobre a lingua galega nesta sociedade.

- " Os nomes do traidor " de Xurxo Sierra Veloso. Novela onde o protagonista é un delator cunha identidade nova dada pola policía.

- " El discreto encanto de la vida conyugal " de Douglas Kennedy. Libro onde a unha muller se lle complica a vida por un desliz do pasado.

- " El juego del ángel " de Carlos Ruiz Zafón. Un escritor recibe un encargo dunha personaxe sinistra. Está ben pero prefiro o anterior " La sombra del viento ".

- " Te daré la tierra " de Chufo Lloréns. Ambientada na Barcelona medieval e que trata dun home que ten demasiada sorte nos negocios para o meu ver.

Non é gran cousa o que lin pero estou nunha etapa pouca lectora.

Non embarco a ninguén co meme anque se alguén quere recomendar algún libro ou avisar da mala calidade doutros, pode facelo nos comentarios.