Aunios

Estes dous días pasados estivemos facendo campismo en Ons ( o Aunios dos romanos ). O parque de campismo é novo que ten unha semana dende a súa apertura. Para non lombear as cousas collemos unha das tendas grandes da foto que xa están montadas e teñen catro camas con todo o necesario para durmir.
O cámping está ben pero o servizo na cafetaría pode millorar bastante: non se enteiran muito, non limpan nin recollen demasiado e faltan cousas xa dende o principio.

Despois de desembarcar entramos na zona de restaurantes, oficina de información e centro de interpretación da illa. Tamén hai unhas casas que debían de ser das chamadas baratas daqueles tempos de Franco. Da mesma época é a igrexa que ten unha fachada que semella portuguesa polos azulexos e cunha invocación en galego: San Xaquinciño da illa danos un ventiño de popa pra chegar oa ( sic ) noso porto que temos a vela rota. Esta illiña gallega defensa da nosa ria e devota a San Xaquin o pai da Virxen Maria.

Tamén andando por esas praias atopei outra inscrición máis actual e mandando unha especie de maldición: Que te acuerdes de mi cuando le pongas a otra el anillo.

Os nenos non son nada de andar pero conseguimos que fixeran a rota do faro; un dos derradeiros habitado polo fareiro.

Na volta puidemos ver exemplos de construcións típicas illáns que son casas terreñas co seu canastro e algúns cortellos xa inutilizados. No caso da foto a casa estaba inutilizada pero o canastro foi habilitado como chilote ( vivenda de verán ). Non me extraña que a Xunta agora queira cobrar por estes anexos da casa !.

 

Noutros casos o canastro desapareceu pero parte dos seus elementos adornan o xardín de forma mui chic.

 

 

 

Houbo tempo para a praia como a da Area dos Cans e a de Canexoi. A de Melide quedaba mui lonxe para os nenos.

 



 

 

Nas dunas había vexetación merecente dunha foto que non fai xustiza da beleza real.

 



 

 

Os nenos pasárono ben na supertenda escapando do Mostro da Sopa que era un que escribe.

 



 

 

No centro de interpretación da illa falaban da illa, da súa xente, da flora e da fauna e tamén tiña unha exposición temporal de escolas antigas e precisamente o centro de interpretación foi a escola da illa.

A illa está chea de coellos e Xela descubriu un que vive neste centro de interpretación.

 

Outra rota pequena que fixemos foi a que vai ata os restos do castelo. Os nenos case nin se enteiraron porque estaban falando dos yokai da tele.

 

 

 No inicio da rota estaba unha dorna como triste testemuña daquel pasado de hai cincuenta anos e máis.

Nada, que hoxe marchamos da illa de Ons que eu non teño vacacións. Quedoume pena de non irmos ata o Buraco do Inferno pero os nenos non son nada andareiros.
Outra vez será !.

Xa en Bueu topou Leo unha carouca ou vacaloura que estaba nas últimas, a pobre. Estaba na porta do Gadis e aí rematou a súa vida.
Tamén visitamos o museu Massó onde os nenos descubriron como se facían as conservas de peixes e miraron maquetas do barco que deu a volta ao mundo e do que descubriu América. Tamén miraron un peixe voador e osos de balea e as mil utilidades que tiñan as baleas.
Logo xantamos no restaurante Ramón que non defrauda pola calidade, prezo e servizo ( nada que ver coa Illa ).
E fuximos que había muito aire.

Viaxe a Cantabria

Estamos recén chegados de Cantabria. Teño máis de trescentas fotos e mil lembranzas. Imposible resumilo. Así que deixo un esquema: foz do río Pas en Liencres, hotel Playas de Liencres coa súa piscina e discoteca infantil, Cabárceno coa súa paisaxe e os seus animais e os seus problemas para os peóns, o paseo por Santander e a península da Magdalena, o museo marítimo e o acuario, o funicular do río Pila, o paseo ao faro do Cabo Mayor e o repentino cambio de tempo, Santillana del Mar, etc.
Mui grande é Cantabria !.
Faime lembrar un gran blogo.

Pasaportizándonos

Hoxe temos que facer o pasaporte. Imos botar uns días no verán nunha terra chea de fervenzas, apaixoada polo peixe e cuns cabalos mui especiais.
Busquei fotos antigas dese país porque xa sabes que me gustan as fotos antigas e deixo estas tres de arriba.
As que perdín de mirar expostas en decembro foron as de Gustav Hennigsen que xa son tiradas en Galicia pero bastante tempo despois, anque semelle que non.
Deixo dúas mostras.

Últimas horas

Non, non houbo día de sol pero no 28 de decembro pode pasar de todo, nonsí ?.
A tarde do 29 fomos ao musical " El rey de la sabana: el león ".

Onte tiramos cara Portugal a Santa María da Feira a Perlim. Antes de que abrise as portas demos unha volta pola vila que estaba mui ben.
Na quinta do castelo o decorado estaba mui ben co castelo coma se fose a casa do Pai Natal e puidemos mirar renos de verdade e coellos e galiñas brancas de Laponia.

Había actuacións, unha pista de xeo, tirolina, discoteca e máis cousas. Pero a ledicia durou pouco, empezou a chover coma se nunca chovera e tocou fuxir do dioivo. Paramos no centro comercial de Matosinhos para secarnos e merendar e logo volver para casa.
Mágoa de que fixese tan mal tempo.
E hoxe toca tocar as uvas coas badaladas.
Que teñas unha boa entrada de ano !.

Por Allariz

Si, este mes finalizaba o festival internacional de xardíns de Allariz deste ano e alá fomos.

Había varias representacións e a min gustoume especialmente esta de dúas italianas.

 

A que gañou o ano pasado era especialmente orixinal porque era unha casa prácticamente invadida polas prantas. A Xela e Leo gustoulles esta cociña tan vexetariana.

 



Despois demos unha volta por Allariz, unha vila ben conservada e con vida comercial.

Esta noite é unha noite especial e había muita xente disfrazada pedindo lambonadas polas rúas.

Tan misteriosa é esta noite que ata aparecen cartaces fantasmas onde se adiviña o nome gravado daquel soño xa desaparecido das Galescolas.

Domingo de Rodarirrodari

Este día demos unha volta ata Ourense onde Fantoches Baj actuaron co musical " Rodarirrodari ". O musical recrea a vida arredor do tranvía de vapor de Marín a Pontevedra, os seus empregados e usuarios. Tocan músicas diferentes e con instrumentos pouco comúns e no remate van os nenos que queiran enganchados ao fogoneiro Moncho por todo o auditorio.

Despois fomos xantar ao centro comercial onde aparecían aquí e acolá fragmentos de poesías de autores ourensáns. A min gustoume particularmente este que retratei.
Entre a xente había algúns competindo nunhas mesas cuns taboleiros da guerra das galaxias ou algo semellante. Muitos dos participantes tiñan lentes e camisolas negras. En contraste cerca había un grupo de deportistas todos esbandallados polo chan ou sentados nun sillón de masaxes. Todos estaban co seu móbil e o seu tupé de futbolista de moda.

Saímos ao parque que está á beira do centro comercial e retratei a serea diabólica esta con cornos e todo que amamanta o seu fillo tritón.

A min gustoume máis esta obra de Buciños cun pai alzando ao ceo ao seu fillo.
Isto foi o que deu este domingo ourensán.

Vlrñ

Sucédense os días en Vlrñ ( abreviatura no Whatsapp de Vilariño ) entre paseos.

Pizzas.

Dar de comer aos parrulos.

Observar fauna mariña e outra difícil de clasificar.

 

 

Retratar estampas mariñeiras.

 



Luitar contra a marea con muros e castelos.

Rescatar flotadores que guinan ou van á deriva.

Baixo un ceo azul.

Ou mesmo gris e case fuxindo dunhas pingas de chuva.

E todo isto coas inexcusables idas e vindas ao choio.

Estragando gasoil

Pasei por terras ourensás da Peroxa cunha furgoneta carregada de mobles detrás de dous camións cargados perigosamente de herba.

Cheguei a terras luguesas de Pantón para descargar mobles na casa enfronte desta da foto que sempre me abraiou.

 

 

 A furgoneta non era un camión grande así que non houbo problema.

 

 

Tampouco era grande o castelo no bosque encantado de Aldán. Nótase que era un minicastelo para un minigolf.

 



 

 

E das sombras do pasado pasamos á luminosidade dos tempos modernos cuns apartamentos de verán veciños nosos por unha tempada.

Tantos quilómetros teñen a súa recompensa: unha foto con Xela de dúas sombras mariñas.