Rembrandt e Zootrópole

No choio iniciamos unha andaina nova da man dos holandeses e temos que millorar en limpeza e orde e así empezaremos co Proxecto Rembrandt. Tivemos unha reunión e a asistencia foi total que viu xente que está de vacacións, de baixa e dos tres turnos. Nin para comer se xuntou tanta xente !.

E hoxe fumos ao cinema mirar Zootrópole, unha película que me gustou pola trama de principio a fin e as imaxes da cidade tan futurista e cunha imaxinación desbordante.
Na foto está a coelliña Judith que consegue o seu soño de ser policía e a raposa Nick que é un estafador espilido. As circunstancias obríganos a traballar xuntos e lograr resolver o misterio dos animais que se volven salvaxes.

Vintesete de abril

Coma o coche abandoado nun garaxe esperando polo dono así estou eu agardando por inspiración.
Pode dicirse que non estou pero si estou.

Ollos que non ven

Ollos que non ven non toparían esta carteira tirada no chan. A dona quedou sen os cartos pero polo menos a Garda Civil ha de achegarlle a carteira coa documentación.

Ollos que non ven non se enteirarían deste cadeliño que pasa muito tempo só. Espero que non teña unha mala vida.

 

Ollos que non ven non se decatarían desta chambonada de protección contra a chuvia dunha instalación eléctrica.

 



 

Pero os ollos viron e remiraron este lugar onde celebramos o xantar da comparsa do entruido. Bo xantar, boa compaña, bo lugar e magnífico tempo.

Don Naipe

Estamos perto do día do libro e cada vez resulta máis evidente o seu retroceso. A xente está enganchada aos móbiles e adica o seu tempo libre ( e parte do non libre ) a fuchicar co móbil. Eu vou aguantando pero no choio aprendéronme unha aplicación para xogar aos naipes, ás cartas de toda a vida e agora tamén eu ando co móbil e o raio do xogo do tute.
Está claro que este tute electrónico perde en sensacións contra o tradicional inzado de berros ao compañeiro, risos, renuncios, as súas palabras e frases e o tacto das cartas pero vai facendo o apaño.
Se hai algún interesado deixo a ligazón.

Corre a primavera

E os cans en cío e aniversarios de irmá e as nubes con sarabia e os nenos nos parques de centros comerciais novos de Braga e o tempo lembrando compañeiros do choio cazar gaios con pantelos e dar libros para recoller cartos e dar axudas para os pobres dos saharaius: a vergonza máis vergonzosa.

Intelixencias

Camiñando por Vilaguindastre adiante topei este cartaz que reproduzo na foto. Descubrín abraiado que hai oito tipos de intelixencias que son: visual, musical, corporal, extrapersoal, lingüística, lóxica, naturalista e intrapersoal. Parei a pensar en cales destacaría eu e creo que son en lingüística,visual, naturalista e algo de lóxica. Patino en corporal, intrapersoal e extrapersoal e son nulo en musical.
Leo é bastante parecido a min. Domina a lingüística e lóxica e dálle algo na visual. Tamén ten intelixencia musical ( ben diferente a min ) e frouxea nas intelixencias corporais,naturalistas, interpersoais e intropersoais.
Xela xa é máis completa que domina a corporal e bastante da musical e lingüística. Non se lles dá mal as interpersoal, lóxica, naturalista e visual. E para min que o seu punto fraco é na intelixencia intrapersoal que fai cousas que nin ela mesma sabe por que as fai e bótalle a culpa ao seu cerebro.
Bueno, todo isto escribino eu e, como fallo na intelixencia intra e interpersoal; podo trabucarme.
Ti que intelixencias tés ?.

Pura e simple envexa

 

Admiro e envexo a muitos artistas da rúa. Xente que arrinca notas e alegría dun instrumento ou xente que na humilde area mollada levanta monumentos de vida efémera.

 



Por camiños case esquecidos

 

 

Onte estaba bo día para pegarmos unha volta así que exploramos a parroquia por camiños vellos transformados polo tempo e o paso da autopista. Precisamente nun paso inferior da autopista topamos esta pintada que me dá sá envexa. Ogallá eu soubese pintar así !.

 

 

Para atallar había que pasar por un campo de millo protexido cun vareiro duns catro metros de altor e coroado cunha cachola curiosa .

Supoño que estará para asustar aos xigantes que pasen por aí !.

 

 

No medio do bosque estaba a fonte do Seixido vida a menos de cada vez que paso por ela coma o muiño veciño que malamente conserva dúas paredes.

A fonte é un monumento que perdeu valor ao non ser potable a auga que verque polos tres canos.

 

Despois do " gato " salvaxe e a cabeza xíbara que millor para rematar a escea selvática que esta foto co ghalpón do Baluba. Todo un imperio nado no medio dun terreo forestal enriba dun regato e cuns muros altos. Vaia, un atentado contra todo protagonizado por ese home dos dous botóns desabrochados da camisa, que apoia o brazo na xanela do coche e que non paga aos seus empregados e cobra as changas aos clientes coma se fixese unha obra de arte.

 

 

Para contrarrestar o megaghalpón capital do imperio Baluba está a nave de Nación Pizza Pasta & Grill cunha fachada verde e fresca.

 

E isto deu a paseata por camiños case esquecidos e borrados.

Mulleres e fobias

Onte foi o día internacional das mulleres e o centro de Vilaguindastre estaba adornado con fotos antigas da primeira alcaldesa, concelleira, de mestras, unha pianista, etc. Tamén había fotos de vendedoras e faltaba esta foto de lavandeiras que viña ben a conto.
Está mui ben que se visualice o traballo de todas as mulleres que o mundo non sería así sen elas.
Mudando de tema, o Leo mais eu estivemos buscando nomes de fobias como cinofobia ( medo aos cans ), acrofobia ( medo ás alturas ) ou escotofobia ( medo á escuridade ) que son bastante comúns. Logo hai medos máis raros e entre eles topei un que por fortuna non teño: calixinefobia.

Roedores

Estes días andamos celebrando o aniversario de Naideleo e dando voltas por aí adiante. O sábado miramos a obra de teatro " Roedores " que trata da amizade entre unha rata e un hámster siberiano. Na obra tratan da igualdade de sexos e que non hai diferenzas cando dous queren. Houbo cancións con ukelele e sombras chinescas e estivo mui ben. O ukelele encántame dende que escuitei a canción " O bo, o malo e o feo " na interrede.
Despois fomos a unha cafetaría que ten unha foto de Vilaguindastre nun día de feira e non demos adeviñado o ano da foto.

 



 



Rematamos ceando nun restaurante vexetariano que non chistou muito aos pequenos pero non vai ser sempre onde eles queiran, nonsi ?.

A seis de febreiro

É tempo de entruido e así onte desfilaron os nenos do colexio detrás da carroza coa temática dos xogos olímpicos de Río de Janeiro.

 

 

Os de infantil ían coa bandeira olímpica e un gorro feito por eles. Así está Xela na foto.

 



Os de primaria ían con bandeiras e a Leo tocoulle a de Nova Zelandia que non se sabe se seguirá vixente despois de marzo. Despois de levar o traballo de facela porque non daba chegado por internet o Leo estivo mal case toda a semana e non  puxo o disfraz. Aparte tamén apareceu o pedido de internet e así nos xuntamos con varias bandeiras das nosas antípodas.
Iso si, o Leo quitou a espiña de disfrazarse hoxe un chisco co disfraz de Chewacca. Anque foi na casa porque fóra choveu a mares e suspenderon os desfiles.
Xa virán outras ocasións !.



Paz e arxón

 

 

O sábado foi o día da Paz e o venres no cole tiveron a charla do pintor sirio Ali Ali. Aparte escolleron os alumnos de cada clase ao compañeiro que merecería o Nobel da Paz. Leo quedou en bo posto pero o bo foi que votou por el a que conseguiu o premio. O blogueiro Brétemas fala dunha pacifista galega que ben merecía ese título por estar tantos anos diante da Casablanca protestando pola política militar dos EEUU.

 

 

No meu traballo non merecemos o Nobel da Paz porque non somos cen por cen bos e ata nos insultamos pero en broma. Un insulto que circula pola fábrica é " arxón " que eu, na miña ignorancia en asuntos agrarios, pensaba que era burro por " arre " e " xo " dito xunto.
Preguntei o que significaba e os meus veciños da Louriña saben o que é e dixéronme que eu pouco traballaba no campo. Seica é o pau que guía as prantas trepadoras como no caso da foto cunha roseira. Preguntei en Arbo se sabían que era un arxón pero alá chámanlle estaca. Tamén no Salnés existe esa palabra.

Xaneiro xiadeiro ?

 

 

Onte facía un día primaveral que invitaba a pasear así que xantamos en Meira e fomos de paseo ata Moaña polo paseo marítimo cuns amigos.

Por suposto que hai algúns monumentos adornando tan longo percorrido como o adicado aos faros que salvan vidas, aos carpinteiros de ribeira, ás redeiras, aos emigrantes e tamén un colosal deus Neptuno duns catro metros de altor polo menos que non sei a quen estará adicado en concreto.

Pero o monumento que me gustou de verdade é este adicado aos animais que son abandonados. Ese canciño de pedra ata semella chorar e todo. Non merecen ese trato.

Visita ao novo hospital

Onte fun ao novo hospital Álvaro Cunqueiro e non teño queixa. Foi bastante doado topar a área onde tiña a cita. Despois saquei o número da cita e non esperei máis de vinte minutos. Atendeume ben a doutora e o prezo do aparcamento non foi esaxerado ( agora está a metade do que valía antes. Para iso serven as mobilizacións ). Non sei como será noutros casos pero a miña primeira experiencia foi boa. E iso que hai datos bastantes de como empiorou a sanidade en Galicia estes anos.

Alí perto hai unha zona cunhas dez casas tapiadas e abandoadas que dan para unha novela de misterio ou apocalíptica. Parei a facer fotos e preguntei a un paisano que me aclarou o misterio. Resulta que o terreo foi mercado pola "  Sona " Franca para ampliar o solo industrial. Pero con isto da crise aí quedou todo como aldea fantasma. Agora só falta que alguén faga unha película aí.

Narración fotográfica

 

Mentres Xela estaba ocupada peguei unha volta por Vilaguindastre adiante. Fotografei a publicidade dunha pizza " gallega " con chourizo, lacón e grelos que non sei como saberá pero seguro que lle gusta a alguén en Mallorca, polo menos.

Vilaguindastre ten muitos negocios pechados pola crise e muitos baixos están en alugueiro ou venda. As portas, muros e ventás deles son lugares ideais para poñer anuncios ou facer pintadas e así aparecen algúns exemplos como o do obradoiro de fotografía no que queren ensinar a narrar con fotos; como fago eu muitas veces. Non está nada mal o texto e se o amplías podes lelo.

Un escrito que mirei por varios edificios fai unha queixa bastante lóxica sobre as deposicións dos cans.

O que me deixou descolocado foi o " Colectivo Amijos do Vello S. L. " cun vello debuxado que di cousas raras e vai Á Lamosa ( se amplías a foto está na esquina inferior esquerda ).

E iso deu unha hora da tarde que chuviscaba mui pouco.

Rotondas rotandolescas

Tanto tempo indo a traballar polo mesmo camiño e haberá un mes ou cousa así que aínda descubrín unha rotonda.
Desde a estrada tiña esta imaxe por detrás da figura que espertaba a curiosidade.
Pero fun mirala polo outro lado e a desilusión que levei foi ben grande.
Vaia rotonda rotandolesca !. Semella política !.

Dous primeiros días

Pois o ano empezou coas uvas e a foguetada dos veciños na Cardalama e no Barriño.

 

O primeiro día foi un día longo de chuvia con televisión, leria e bingo.
Hoxe xa fixo millor tempo e puidemos xantar na pizzería e pasar unha tarde de música con muitos músicos infantís en galego como Magín Blanco, Xabier Díaz, Uxía Senlle, Gloria Mosquera Roel, Paco Nogueiras e Xoán Curiel, un autor que descoñecía totalmente pero que o señor Google se encargou de presentarmo.

Últimas horas

Non, non houbo día de sol pero no 28 de decembro pode pasar de todo, nonsí ?.
A tarde do 29 fomos ao musical " El rey de la sabana: el león ".

Onte tiramos cara Portugal a Santa María da Feira a Perlim. Antes de que abrise as portas demos unha volta pola vila que estaba mui ben.
Na quinta do castelo o decorado estaba mui ben co castelo coma se fose a casa do Pai Natal e puidemos mirar renos de verdade e coellos e galiñas brancas de Laponia.

Había actuacións, unha pista de xeo, tirolina, discoteca e máis cousas. Pero a ledicia durou pouco, empezou a chover coma se nunca chovera e tocou fuxir do dioivo. Paramos no centro comercial de Matosinhos para secarnos e merendar e logo volver para casa.
Mágoa de que fixese tan mal tempo.
E hoxe toca tocar as uvas coas badaladas.
Que teñas unha boa entrada de ano !.

Vai rematando o ano

 

Nestes días hai que buscar actividades para os nenos e unha pode ser a obra " A miña primeira viaxe ".

Tamén puidemos mirar aos Bolechas en carne e óso e medrados coa obra Os Bolechas na máquina do tempo.

 

Cambiando de variedade artística a actuación do mago Jorge Blass deixa abraiados a nenos e maiores e cantos nenos deixarían a entrada debaixo da almofada esa noite para descubrila transformada nun billete de cinco euros.

 

O Leo recibiu agasallos de Papa Noel que non estaba mui contento coas piores notas de Leo pero o reloxio intelixente ben que lle chistou. Tamén tivo libros, xogo arqueolóxico e libro-zapato. Pero o que lle fixo ilusión foron os Lacasitos brancos.

 



 

Xela non tivo muitos problemas; gústalle de todo e houbo variado con peluches, puzles, monecos e xogo de maquillaxe.

Agora toca seguir gozando destes días de ola de calor con praia, sol e altas temperaturas por Vilaguindastre.
A ver se comemos as uvas na praia.

Boas datas

 

Vilaguindastre engalánase para o Nadal.

 



Como tamén o fai Vigo.

Os beléns inzan coma este feito por un compañeiro do traballo.

 

 

Falando do traballo a empresa mantén o costume de dar unha caixa de aguinaldo nadaleiro e invitou ao xantar no mesmo lugar dende hai catro anos. E que dure.

Como non vai ser todo votar hoxe, tocou asistir á exhibición de patinaxe de Xela e demais nenas.

Son días de vivir coma aboiando no aire...xa non tocará tocar terra...e que a aterraxe sexa boa !.