Quincuaxésimo oitavo mes

Imos camiño dos cinco anos da nena e estamos contentes co ela. Parece que asentou na forma de ser e xa non é tan respondona e desobediente. Tamén á hora de comer agora xa o fai millor e gañou peso e altura. Segue a ser inqueda e faladora e gústalle levar a razón e a voz cantante e así ten roces co Leo por diferenzas de gustos e ideas. Gústalle mirar a tele ( ata creo que soña co ela ), andar en patíns ( tamén polo piso adiante ) e xogar a que é un león ou un gatocán e que non é humana. Tamén xoga coas súas mans que son personaxes e gosta de que lle lean contos. O preferido é " O lobo e os sete cabritos ". Fala ben e ten algunhas palabras simpáticas como " conchoneta ", " linja " ( no canto de " ninja " ) e " acordona " que di cando se refire a ela que lembra cousas que lle pasaron hai tempo.
En definitiva: todo vai sobre rodas.

Intelixencias

Camiñando por Vilaguindastre adiante topei este cartaz que reproduzo na foto. Descubrín abraiado que hai oito tipos de intelixencias que son: visual, musical, corporal, extrapersoal, lingüística, lóxica, naturalista e intrapersoal. Parei a pensar en cales destacaría eu e creo que son en lingüística,visual, naturalista e algo de lóxica. Patino en corporal, intrapersoal e extrapersoal e son nulo en musical.
Leo é bastante parecido a min. Domina a lingüística e lóxica e dálle algo na visual. Tamén ten intelixencia musical ( ben diferente a min ) e frouxea nas intelixencias corporais,naturalistas, interpersoais e intropersoais.
Xela xa é máis completa que domina a corporal e bastante da musical e lingüística. Non se lles dá mal as interpersoal, lóxica, naturalista e visual. E para min que o seu punto fraco é na intelixencia intrapersoal que fai cousas que nin ela mesma sabe por que as fai e bótalle a culpa ao seu cerebro.
Bueno, todo isto escribino eu e, como fallo na intelixencia intra e interpersoal; podo trabucarme.
Ti que intelixencias tés ?.

Quincuaxésimo sétimo mes

" Te voy a decir algo ": así empezan muitas das conversas de Xela que está mui espabilada e que leva unha tempada comendo bastante ou con esa intención.
Non hai muita queixa.

Hoxe fun pai

 

 

Chimpando con Xela a pirata de illa a illa nese mar cheo de tiburóns ( quen mo ía dicir ! ).

 



 

 

Acompañándoa a un cumpreanos dun compañeiro onde a nena pirata converteuse en ninja matadora de zombis.

 





Por cousas así e máis levei un agasallo.
Anque o pincho da nena aos meus brazos na saída do cole é un regalo maior.

Segunda avaliación

Esta semana deron as notas dos nenos e hai que dicir que estamos ledos co elas. Xela vai mui ben e a profe está mui contenta co ela, ben, a terceira profe que só fan marchar e esta é a terceira que ten. Dos corenta e catro puntos que evalúan o coñecemento de si mesma e autonomía persoal, coñecemento do contorno, linguaxe, comunicación e representación e lingua inglesa todos os cumpre sen dificultade menos cinco que están en proceso.

En canto a Leo dicir que superou o baixón da primeira avaliación e sacou todo ben e notable e estamos mui orgullosos del. O que si hai veces que non entende algunha situación como cando saiu todo encomodado que unha compañeira se ría del cando afiaba un lapis de cor. Pero que, calquera non se ri de como quedou o lapis de aproveitado. Leo ten que aprender que non se rían del senón do resultado.

Con Patoca na neve

O venres Xela saiu toda contenta do cole que lle deran a mascota da clase para pasar a fin de semana na casa. A mascota é Patoca, unha foca e que lugar millor para unha foca que a neve !. Tivemos sorte de que houbese neve en Portugal, diante de Arbo e así puidemos tirarnos bólas de neve, montar no trenó, facer monecos de neve ( o avóM era o principal construtor e Leo o destrutor ) e fotografar a paisaxe e a Xela con  Patocas.
Agora están durmindo os dous abrazados cansos desta xornada.

Quincuaxésimo sexto mes

Esta é Xela disfrazada da tigresa " Malaspulgas " e fáltanlle as luvas de boxeo que levaba postas no seu disfraz co que ía gañar o premio ao máis orixinal porque unha tigresa con luvas de boxeo non existe.
Que contar dela ?. Segue espabilada coma ela soa. No comer segue igual anque agora deixa de comer se lle respiras ao prato, se o miras ou se lle doe a boca, segundo di ela. Xa non sabemos que facer co ela. Gústalle a tortilla " de la gorda " que é a española, chinchos e pouco máis. No cole están contentos co ela que é mui lista anque ten un carácter rebelde. Ten máis amigos ca amigas e xa non lle chista tanto ir a patinaxe. Con Leo ten os seus máis e os seus menos e cando a chincha ela non dubida en pegarlle. Non quere que lle lea os contos en galego e faime graza cando di " femento " no canto de " cemento ". Segue durmindo con cueiro anque hai noites que non o molla.

Día dos enamorados

 

Mentres Leo pasa a súa primeira noite de campamento por terras ourensás...

Xela abraza ao seu pai anque teña esa cara tan simpática.
Non hai nada como estar enamorados.

A seis de febreiro

É tempo de entruido e así onte desfilaron os nenos do colexio detrás da carroza coa temática dos xogos olímpicos de Río de Janeiro.

 

 

Os de infantil ían coa bandeira olímpica e un gorro feito por eles. Así está Xela na foto.

 



Os de primaria ían con bandeiras e a Leo tocoulle a de Nova Zelandia que non se sabe se seguirá vixente despois de marzo. Despois de levar o traballo de facela porque non daba chegado por internet o Leo estivo mal case toda a semana e non  puxo o disfraz. Aparte tamén apareceu o pedido de internet e así nos xuntamos con varias bandeiras das nosas antípodas.
Iso si, o Leo quitou a espiña de disfrazarse hoxe un chisco co disfraz de Chewacca. Anque foi na casa porque fóra choveu a mares e suspenderon os desfiles.
Xa virán outras ocasións !.



Socializando e solporizando

Onte Xela tivo un aniversario dunha compañeiriña do cole nun sitio novo que non coñecía a menos de cincocentos metros da casa.

 

 

Non puiden quedar con Xela que tiven que levar a Leo a Vigo ao parque dos bombeiros que tiña unha visita cuns compañeiros.



 

 

Mentres os fillos socializaban eu aproveitei para solporizar en Rande facendo fotos.
Onde está o museo Meirande hai un peirao de carga abandoado en perigo de arruamento co paso proibido que pescadores, aventureiros e algún blogueiro ignoran.

Así fixen unha reportaxe fotográfica onde entraban partes do peirao, os pescadores, a ponte de Rande, a ría coas súas bateas e un solpor marabilloso coas Cíes ao fondo e detrás delas as nubes que nos acompañaron hoxe.
Facía frío no corpo pero a alma estaba feliz.

Quincuaxésimo quinto mes

Pasou o outro mes e non puxen o mesario dela e non me avisaches nin nada. Facía a xoubiña catro anos e medio e agora xa fai cincuenta e cinco meses.
Que se pode dicir dela ?. É mui espabilada e sabe enredar para pedir as cousas. Xoga a todo e aprende con Leo do que estuda el. Segue coa súa dieta de cacao de todas as formas posibles pero polo menos ten medo das bacterias dos dentes e non hai que repetirlle que os lave. Iso si, " Estoy cansada " é a súa frase máis repetida pero non é certa na maioría dos casos. Fala mui ben anque carga no " z " sobre todo falando con nós. Di que non fala galego porque non lle gusta e quere que eu fale español pero non o consegue, está claro. Tamén di que son feo pero só dun lado que do outro son guapo.
Co irmán teñen  a típica relación " nin contigo nin sen ti " que remata mal muitas veces anque hoxe rematou ben como ilustra a foto esta.

Pero agora xa non está na cama co irmán que a fervellica xa se ergueu para mirar os aros olímpicos do seu disfraz que este ano van de bandeiras do mundo en primaria e de bandeiras olímpicas os de infantil.
Nada, que esta nena non ten paraxe !.

Vai rematando o ano

 

Nestes días hai que buscar actividades para os nenos e unha pode ser a obra " A miña primeira viaxe ".

Tamén puidemos mirar aos Bolechas en carne e óso e medrados coa obra Os Bolechas na máquina do tempo.

 

Cambiando de variedade artística a actuación do mago Jorge Blass deixa abraiados a nenos e maiores e cantos nenos deixarían a entrada debaixo da almofada esa noite para descubrila transformada nun billete de cinco euros.

 

O Leo recibiu agasallos de Papa Noel que non estaba mui contento coas piores notas de Leo pero o reloxio intelixente ben que lle chistou. Tamén tivo libros, xogo arqueolóxico e libro-zapato. Pero o que lle fixo ilusión foron os Lacasitos brancos.

 



 

Xela non tivo muitos problemas; gústalle de todo e houbo variado con peluches, puzles, monecos e xogo de maquillaxe.

Agora toca seguir gozando destes días de ola de calor con praia, sol e altas temperaturas por Vilaguindastre.
A ver se comemos as uvas na praia.

Boas datas

 

Vilaguindastre engalánase para o Nadal.

 



Como tamén o fai Vigo.

Os beléns inzan coma este feito por un compañeiro do traballo.

 

 

Falando do traballo a empresa mantén o costume de dar unha caixa de aguinaldo nadaleiro e invitou ao xantar no mesmo lugar dende hai catro anos. E que dure.

Como non vai ser todo votar hoxe, tocou asistir á exhibición de patinaxe de Xela e demais nenas.

Son días de vivir coma aboiando no aire...xa non tocará tocar terra...e que a aterraxe sexa boa !.

Imaxes de decembro

 

 

Son días fríos e de néboa cunha luz pálida que non quenta o verde que rodea Valença nin o azul que a cobre.

 



 

 

Para imaxes con cor hai que deixarse embriagar polos centros comerciais que botan por fóra nestes días de decembro.

Xela estivo con febre varios días e houbo que levala ao Cunqueiro por primeira vez e o servizo foi excelente. Foi irmos alí e case saiu curada e comeu ben no centro comercial. Agora está ben a xoubiña.

 



 

 

A Leo estas datas póñeno frenético e nervoso. En vez de carta para Papa Noel parece que lle manda un ultimátum. Xa cando cortou o pelo díxolle ao barbeiro que Papa Noel non existe e millor para Leo que isto sexa verdade que como lea esta carta ao barrigolas do polo Norte non lle vai gustar o tono.

 



 

 

Tamén é tempo de calendarios e hainos con fotos ben xeitosas e con fins benéficos como o que vende a asociación Asperga coa colaboración desinteresada do fotógrafo Edu Pereira e os actores galegos que pousaron para el.

 





 

 

Na casa temos unha imaxe cambiada do Belén con estes engadidos Kinderianos e televisivos.

 



E Vilaguindastre adorna a vila con prantas de Nadal, bólas de polispán, luces, renos vexetais e un trenó que serve de mesa de merenda para os nenos.
E de despedida aquí retrato o canteiro Vilaguindastreán que mañá celebrará a súa patroa santa Lucía.

Quincuaxésimo terceiro mes ( e mais un día )

Aquí está a artista cun debuxo de Greg que se aprecia máis se se amplía.
Gústalle debuxar, patinar, xogar, mirar a tele, bueno, todo menos comer. Segue co seu carácter forte e querendo ser a primeira pasando por riba de Leo. Pero normalmente é cariñosa e alegre.
Fala mui ben para a súa idade pero aínda ten alguna curiosidade como " tirámide " no canto de pirámide.
A ver como evoluciona.

Calcetíns e patinaxe

 

 

Hoxe os nenos estaban dispostos a bater retos do programa Selfie Show. Xela puxo na cabeza seis viseiras e Leo quería bater o récord de calcetíns e cando levaba quince pares empezou a sentir presión nos pés e tocou quitalos.

Pero á tarde Xela cumpriu un dos seus soños: patinar sobre xeo. Foi en Ourense e temos que repetir a experiencia que lle gustou. Desta vez acompañouna Naideleo que non sabe patinar e para a próxima tocarame a min que tampouco sei. Xa me doe todo o corpo de pensalo !.

Quincuaxésimo segundo mes

Aquí temos a alegría e a revolución da casa. Co seu corpo pequeno inunda a casa mercede á súa personalidade.
Hoxe fomos mirar a película de " Hotel Transilvania 2 " e ela foi cos nenos " maiores " que ían con Leo.
Simplemente dicir que vai ben a nena a pesares de que non come nada.

A martes e trece

 

Pasan os días e o mundo segue a dar voltas.
Descubro a un artista de Vilaguindastre que toca e pinta: Paz Antón.
Na exposición que hai na biblioteca encheume o ollo co ese colorido desta etapa súa.
Buscando guerrilleiros galegos topei a Pancho, un guerrilleiro de Mugardos que facía cartaces e todo.

E Xela quixo sair a tripar charcos e pasouno ben.

Hoxe é martes trece pero non pasou nada malo... e que o demo sexa xordo !.

Quincuaxésimo primeiro mes

Xela está medrando. Supoño que será por iso polo que ten febre polas tardes que a xente di que son estiróns que pega o corpo. Tamén está collendo sentidiño e di cousas de nenos máis maiores. Dixo o outro día que quería estar coa nai sempre e cando morrese Naideleo quería quedar co seu pó. O outro día subiu a un inchable ( as festas de Vilaguindastre están a un paso ) e baixou de aí a pouco que quere ir a coches de choque para aprender a conducir para cando sexa maior. Unha teima que ten últimamente é a de ter unha mascota: un mono ou un can para levalo de paseo da correa que os peixes non se poden pasear. Tamén me preguntou porque digo cousas feas e palabróns cando me encomodo por algo ( como cando me tragou un CD o aparato do coche ). Nun aspecto que millorou é que agora non se enfada muito co irmán porque di que lle dixo que non lle faga máis bromas. Hai veces que nos abraia cando explica cousas ou cando se decata da ironía e di: " Si, si no quiere decir si. "
Iso, que se decata de todo e é coma una esponxa.

Volta á escola

Hoxe tocou a volta á escola.
Seica os nenos madrugaron e non chegaron tarde. Había lío na entrada que non se sabía por que porta entraban e onde tiñan que facer a ringleira. Os nenos dixeron que non traballaron e que xogaron muito e non houbo deberes. Reencontráronse cos " vellos " coñecidos e Leo ten dous compañeiros novos que repiten curso. Leo segue coa mesma profe e na mesma aula e Xela ten una profe nova que a outra ten un bebé na barriga e segue na mesma aula.
O pior foi o asunto do material escolar de Leo: tiña que levar dous paquetes de cincocentos folios, oito ! recambios de carpeta de anillas, tres barras de pegamento, ceras, axenda, dicionario, bolis, típex de boli !, escuadra, cartabón, compás, etc, etc. Como Naideleo non podía con todo ( eu estaba a traballar ) pois non levou todo. Á volta había unha nota dicindo que faltaban cousas. Había que responderlle que faltaba iso e máis un burro fariñote para levalas !.