Socializando e solporizando

Onte Xela tivo un aniversario dunha compañeiriña do cole nun sitio novo que non coñecía a menos de cincocentos metros da casa.

 

 

Non puiden quedar con Xela que tiven que levar a Leo a Vigo ao parque dos bombeiros que tiña unha visita cuns compañeiros.



 

 

Mentres os fillos socializaban eu aproveitei para solporizar en Rande facendo fotos.
Onde está o museo Meirande hai un peirao de carga abandoado en perigo de arruamento co paso proibido que pescadores, aventureiros e algún blogueiro ignoran.

Así fixen unha reportaxe fotográfica onde entraban partes do peirao, os pescadores, a ponte de Rande, a ría coas súas bateas e un solpor marabilloso coas Cíes ao fondo e detrás delas as nubes que nos acompañaron hoxe.
Facía frío no corpo pero a alma estaba feliz.

Preparándose para o futuro

Os tempos mudan e o que antigamente  era traballo duro e manual agora é máis sinxelo e con maquinaria.
Tamén antes tiñamos menos materiais para estudarmos pero agora cambiou o asunto. Leo ten que aprender os nomes dos planetas en inglés e cal está máis lonxe ou máis frío. Tamén ten que escribir un texto en galego e facer un resumo oral diante da clase e, por se fora pouco, tamén ten que aprender as comunidades autónomas de España. Menos mal que aquí tivo axuda das novas tecnoloxías e aprendeuno xogando.
Como ten que ser !

Vai rematando o ano

 

Nestes días hai que buscar actividades para os nenos e unha pode ser a obra " A miña primeira viaxe ".

Tamén puidemos mirar aos Bolechas en carne e óso e medrados coa obra Os Bolechas na máquina do tempo.

 

Cambiando de variedade artística a actuación do mago Jorge Blass deixa abraiados a nenos e maiores e cantos nenos deixarían a entrada debaixo da almofada esa noite para descubrila transformada nun billete de cinco euros.

 

O Leo recibiu agasallos de Papa Noel que non estaba mui contento coas piores notas de Leo pero o reloxio intelixente ben que lle chistou. Tamén tivo libros, xogo arqueolóxico e libro-zapato. Pero o que lle fixo ilusión foron os Lacasitos brancos.

 



 

Xela non tivo muitos problemas; gústalle de todo e houbo variado con peluches, puzles, monecos e xogo de maquillaxe.

Agora toca seguir gozando destes días de ola de calor con praia, sol e altas temperaturas por Vilaguindastre.
A ver se comemos as uvas na praia.

Imaxes de decembro

 

 

Son días fríos e de néboa cunha luz pálida que non quenta o verde que rodea Valença nin o azul que a cobre.

 



 

 

Para imaxes con cor hai que deixarse embriagar polos centros comerciais que botan por fóra nestes días de decembro.

Xela estivo con febre varios días e houbo que levala ao Cunqueiro por primeira vez e o servizo foi excelente. Foi irmos alí e case saiu curada e comeu ben no centro comercial. Agora está ben a xoubiña.

 



 

 

A Leo estas datas póñeno frenético e nervoso. En vez de carta para Papa Noel parece que lle manda un ultimátum. Xa cando cortou o pelo díxolle ao barbeiro que Papa Noel non existe e millor para Leo que isto sexa verdade que como lea esta carta ao barrigolas do polo Norte non lle vai gustar o tono.

 



 

 

Tamén é tempo de calendarios e hainos con fotos ben xeitosas e con fins benéficos como o que vende a asociación Asperga coa colaboración desinteresada do fotógrafo Edu Pereira e os actores galegos que pousaron para el.

 





 

 

Na casa temos unha imaxe cambiada do Belén con estes engadidos Kinderianos e televisivos.

 



E Vilaguindastre adorna a vila con prantas de Nadal, bólas de polispán, luces, renos vexetais e un trenó que serve de mesa de merenda para os nenos.
E de despedida aquí retrato o canteiro Vilaguindastreán que mañá celebrará a súa patroa santa Lucía.

Calcetíns e patinaxe

 

 

Hoxe os nenos estaban dispostos a bater retos do programa Selfie Show. Xela puxo na cabeza seis viseiras e Leo quería bater o récord de calcetíns e cando levaba quince pares empezou a sentir presión nos pés e tocou quitalos.

Pero á tarde Xela cumpriu un dos seus soños: patinar sobre xeo. Foi en Ourense e temos que repetir a experiencia que lle gustou. Desta vez acompañouna Naideleo que non sabe patinar e para a próxima tocarame a min que tampouco sei. Xa me doe todo o corpo de pensalo !.

Nove anos ( e máis un día )

O Leo fixo hoxe os nove anos. Non quixo festa cos compañeiros e non a tivo. Máis adiante invitará a uns cantos ao cinema cando sexa a estrea de " Hotel Transylvania 2 ". Iso si, soplou unha candea onte e outra hoxe.
Hoxe fomos cos amigos de Marín e do Irixo a un sitio en Bueu onde xantamos ben despois de mirar a danza das espadas de Marín. O restaurante está á beira da praia de Agrelo en Bueu e estivemos alí pasando a tarde cunha boira que metía frío pero os nenos enredaron coa area e a auga de igual maneira. O día rematou en Vilaguindastre coas festas e os seus coches de choque e inchables.

Volta á escola

Hoxe tocou a volta á escola.
Seica os nenos madrugaron e non chegaron tarde. Había lío na entrada que non se sabía por que porta entraban e onde tiñan que facer a ringleira. Os nenos dixeron que non traballaron e que xogaron muito e non houbo deberes. Reencontráronse cos " vellos " coñecidos e Leo ten dous compañeiros novos que repiten curso. Leo segue coa mesma profe e na mesma aula e Xela ten una profe nova que a outra ten un bebé na barriga e segue na mesma aula.
O pior foi o asunto do material escolar de Leo: tiña que levar dous paquetes de cincocentos folios, oito ! recambios de carpeta de anillas, tres barras de pegamento, ceras, axenda, dicionario, bolis, típex de boli !, escuadra, cartabón, compás, etc, etc. Como Naideleo non podía con todo ( eu estaba a traballar ) pois non levou todo. Á volta había unha nota dicindo que faltaban cousas. Había que responderlle que faltaba iso e máis un burro fariñote para levalas !.

Atrás queda

 

 

Atrás queda unha fin de semana intensa con festa en Cee onde os ananos gozaron cos cilindros flotantes, os inchables, un carrusel, os coches de choque e o hockey sobre aire.

O sábado recollemos e co mal tempo que facía paramos en Santiago, nas Cancelas, no " Muerde la pasta ".

 



 

O domingo estivemos por terras morracensas. O xantar no restaurante foi un chisco caótico con pratos a destempo e tortilla con casca de ovo incluida. A tarde adicámola a pasear polo bosque encantado que non coñecían os amigos do Morrazo. Os nenos exploraron e contaron historias de medo e así levaron un susto cun adulto que xurdiu do escondite.
Logo paseo pola pasarela de madeira de Vilariño e cea na furgoneta da pizza.
Hai que aproveitar os días do verán como sexa !.

Diario de Greg en galego

O Leo non está mui inspirado últimamente así que teimou por traducir os Diarios de Greg ao galego. A verdade é que non sei como non están traducidos que cuido que habería lectores.
Bueno, pois iso, el encárgase da tradución no seu galego que non está no millor momento ( hai catro anos era millor ) i eu encárgome dos deseños ( que tampouco estou no millor momento ).
E así ocupamos momentos do día.

Boas excursións

Mañá o Leo ten a súa excursión que é unha saída á praia de Samil todo o día con xantar nunha coñecida hamburguesería. Non é unha excursión como para tirar foguetes pero prefiro un día de praia que non visitar un cuartel de policía e xogar a polis e manifestantes ou sexa, bos e malos, co significado que iso pode entrar nesas mentes infantís.
En fin, menos mal que foi en Portugal pero non me extrañaría que se chegase a facer por aquí.

Festival 2015

 

Hoxe foi o festival dos nenos no cole. Póñeno a estas alturas de curso  para safar o día das letras galegas e o fin de curso dunhaatacada e, bueno, de letras galegas non tivo nin a máis pequena canción. Claro, o festival estaba adicado ao rock e seica o galego non ha valer para iso. Iso si; había inglés e brasileiro e unha canción en español.

O festival estivo ben e, aparte de facer coreografías de cancións cada curso, houbo mostras de taekwondo, patinaxe e multideporte das escolas da ANPA. Os meus nenos participaron coma todos e fixérono mui ben.

Pero ao Leo o que lle presta de verdade é escribir e ata ten criterio autocrítico que non dubida en tirar ao lixo escritos seus de varias páxinas e que lles supuxo días de traballo. Tirou o que ía ser o diario de Billy Bomba do que rescatei coa cámara estas dúas páxinas onde fala de Papa Noel e as dúbidas que ten sobre se serán os pais os que traen os agasallos.

 

 

 

 

E para rematar este posteo dicir que a foto de arriba foi feita hoxe. Anuncian o circo Roy e alguén modificou e puxo circo Rajoy, pintou o pallazo con barbas e gafas e engadiu texto onde di que os españois son os primeiros en abandono escolar e os segundos en pobreza infantil despóis dos rumanos.

Póñoo aquí porque é un claro exemplo de arte efémera e verdade duradeira.





Evolución da educación

Leo está en terceiro de primaria e tiña que facer esas probas misteriosas de lengua, lingua e matemáticas. Probas que, di a Xunta, non valen para nada. Entón, para que se fan ?. Para avaliar os profesores ?. Para avaliar os centros escolares ?. Meten presión nos alumnos e nos ensinantes para nada ?. Deben de pensar que a xente cre que os paxariños empreñan.
Outro misterio sen resolver que queda no aire e que o tempo acrarará.

Zeta de Curro Jiménez

O futuro é dos nenos e Leo exerce de ensinante con Xela. Na foto está Xela hoxe mesmo repetindo palabras co son " z " que é complicado para os nenos pequenos e para os estranxeiros. A min sóame ben tal como o di Xela pero Leo é un perfeccionista e non está conforme.
O que dicía: o futuro é deles e o pasado doutros. Mirando un vídeo de Carlos Velo de Galicia do ano 36 lembrei cando fun de extra ( con dous autobuses cheos de xente de Vilaguindastre e vendedores ambulantes ) alá polos oitetantos na película Gallego de Sancho Gracia. Faciamos de refuxiados da guerra civil en Francia e no segundo número seis podo recoñecerme á dereita de todo da imaxe na ringleira coas mans nos petos. Atrás miña viñan dous grandes amigos.
Que tempos !.
P.D: Engado o vídeo dunha Escuela Nacional de Friol alá por finais dos setenta. Igualiña á que fun eu anque eu non era do rural, senón dun barrio obreiro.
Este vídeo buscábao Tartaruga e topou cunha amiga que llo recuperou.
Aí queda para que non se volve perder.

Os Reis e " arrousar "

Pasaron os Reis e Leo anda coa mosca detrás da orella co asunto de que non existen. Leo ten unha teoría que non deixa de ser curiosa. El di que a noite do 24 de decembro e a do 5 de xaneiro os pais saen sonámbulos das camas e poñen os agasallos para os nenos. Eu pregunteille como faciamos para entrar nas tendas e Leo díxome que nós iamos ao rocho que tiñamos unha especie de pozo de onde sacabamos os regalos.
Tamén me dixo que Papa Noel morrera de vello e que o Apalpador non existe que é un hillbilly que non dá nin castañas porque xa non hai.

E mentres o Leo vai aprendendo eu aínda aprendo palabras galegas como " arrousar " que é mover algo pesado ou afastado turrando alternativamente polas puntas. Eu xa sabía o de " rousar " que é ir marcha atrás un carro pero esta palabra parecida sorprendeume. Dubido que exista unha palabra en español co este significado.

Na foto está Melchor nun dromedario de verdade en Vilaguindastre. Gaspar ía noutro dromedario pero Baltasar ía nun camelo de verdade.

Mediando novembro

 

 

Co este tempo tan cheo de bataghadas temos que quedar na casa.

 

 

Xela adícase a aproveitar que aínda pode chuchar as dedas e a practicar a autodebuxarse e escribir o seu nome coas letras bailando de posición e de orientación.

 





O Leo adícase a escribir historias complexas que dan para pensar.

 

 

Aínda así temos algún momento para fuxir e mirar no cinema a película da Tropa de Trapo.

Como coñecín a Naideleo

O Leo adica muito tempo a ler e a escribir. Ten lido libros de Diario de Greg, Tom Gates, Big Nate, Gerónimo Stilton, Bat Pat, etc, etc. E con tanta leitura el quere escribir as súas historias e diarios e risca no papel a grande velocidade coas verbas atropellando unhas a outras.
Escribe o que se lle ocorre ou escribe baseado na realidade e no "libro" que rematou ( trescentas e pico páxinas de follas de beira rosa ) non saio eu porque di que nunca estou en casa, que estou de viaxe e só aparezo cada seis meses.
Sinto un pouco de tristura por iso pero, afortunadamente, descubrín que o outro día escribiu algo sobre min, ficticio claro; que trascribo tal como está e que podo titular :

" Como coñecín a Naideleo ".

" Niños..."
nos dice papá
" ¿ quereis saber la verdadera historia de como fuimos novios ?"
" No "
digo
" ¡ Si !"
dice Xela.
Vale, empezemos.
" Yo estaba fuera de casa, paseando a los 30 años. Por el instante pense en que nunca tendría novia y llore, llore un monton. Hasta llego una señora."
Xela señalo a mamá.
" No, no era mamá. La señora se llamava Lila y me dio un pañuelo. Le explique el problema "
No entiende ¿ no significa eso algo raro ?
Pero seguía.
" Durante unos días, Lila y yo empezamos a salir. Me fui del restaurante un momento y allí vi a ..."
¡ Por fin !
"...Conchi..."
" Salí del restaurante y hice en otro lado una cita con Conchi. Conchi y yo estabamos en el restaurante. Llegó la hora de marcharnos a nuestras casas. Mientras comía una señora vino a mi casa y me dio rosquillas. Se llamava..."
Se llamava... ¡ creo que lo va a decir !
"..."
Ya va...
"...¡ Paula !..."
Genial.
" Estabamos charlando en la siguiente cita por fin vi a vuestra madre. quedamos 20 veces y nos casamos. "

A historia gustoume. E mirarme a min debuxado con dous pelos longos no queixo, sentado nunha cadeira e cunha xerra na man encantoume.

Oito anos ( e máis un día )

E o Leo soprou a candea onte na casa da avoaE e hoxe en Arbo e mañá tócalle cos amigos no Mundo Pirata do ano pasado. De momento recibiu uns walki-talkies, un cómic de Mafalda ( a boa vendedora dixo que era para nenos ), unhas camisolas, uns Playmobil, un xogo de Súper Mario para a Wii, un calendario do Diario de Greg, un libro e unhas libretas e un feixe de bolis para enchelas.
Comparando co ano pasado estamos contentos pola progresión que ten no cole. Agora queda o traballo de facer amizades que é un asunto difícil no caso de Leo pero xa se andará.

Cole na fin do verán

Na primeira semana o Leo entrou e saiu do cole sen problemas. Outro cantar foi o de Xela que todo o verán tiña a ilusión de ir ao cole e foi entrar nel e levalo mal. Supoño que tería outra idea do que é o cole. O caso e que non quere entrar e sae del toda seria menos o venres que o pasou ben, seica.

 

Hoxe fomos a unha tapería nova cunha calustra recén feita e xeitosiña. O malo foi que caiu Xela do banco e pegou coa cabeza no chan. Chorou muito, durmiu, botou un tempo repugnante e agora está ben.
 

Despois fomos pasear pola Freixa e a aproveitar as ofertas de fin de tempada cos xelados e cañas a ese prezo irresistible.



E agora á tardiña toca actuación. Xa foron os nenos ao cine o outro día a mirar " Operación cacahuete " que foi a primeira película que Xela aguantou ata o final. A primeira foi " Como entrenar a tu dragón II " e ao final non aguantou.
E así imos liquidando este verán.

Poemas, notas e chaves chouchas

 

As vacacións dos nenos xa comezaron e houbo entrega de notas. O Leo sacou tan boas notas que me podo pór colorado se as publico así que non as publico.

Leo segue a ler e escribir e agora sacou a vena poeta e creou o poema " O verán ".

" Moito sol,

vacación,

días longos,

o verán chegou. "

Xela recibiu a vacina dos tres anos e nin chorou. Iso si, hoxe tivo reacción con febre e diarrea pero xa lle pasará.

O que si pasaron foi medo cando quedaron pechados os nenos no coche por andaren a xogar coas chaves e non saber abrir a porta. Menos mal que foi na casa e tiñamos a chave choucha, nome que lle fai graza a Leo e co que designamos a copia da chave do coche que só funciona manualmente. 

 

 

E o verán segue... anque sexa no calendario.

Efecto Pigmalión

Tarde vai aprendendo a burra pero algo aprende e así eu aprendín do efecto Pigmalión que quere dicir que inflúes na forma de ser dos demáis segundo os trates. Procurarei non ter palabras negativas con Leo para que saque o millor del.
Na foto un guión escrito por el para Pepe Gotera e Otilio que non ten desperdicio.
Mui ben, Leo !.