A dez de maio

O venres saiu Xela contenta do cole porque traía para casa a mascota " Peliños ". Esta mascota bota unha fin de semana con cada neno e nunha libreta póñense fotos e textos explicando o que fixo " Peliños " na casa do neno. O malo foi que Xela lle pintou algo na fazula do moneco e non lle dá saído.
En fin, accidents happens.

Despois dunha semana con chuvias e nubes hoxe quería saír o sol con forza.
A foto tireina cando saín de traballar de noite hai trece horas e nela a néboa desfaise en fíos entre as árbores e as canteiras.

As cada vez máis escasas anduriñas aniñan onde poden e lles deixan. Non sei se para o ano que vén seguirá o niño aí.



E nós fomos mirar a película de " Astérix e a residencia dos deuses ". Mui ben os debuxos e a historia. O que me chocaba era a voz das personaxes principais que eu nunca imaxinaría así.

En rodaxe

Como Xela explorando a casa de cartón estou eu explorando o novo ordenador.
A vida real : cinema de toda a familia por primeira vez para ver " Home ", despois de intentar ir ao zoo de portas abertas cunha ringleira de xente enorme, paseos por Melgaço, estrea de parques en Redondela, goce dos nenos no Ifevi coas atraccións das festas e momentos menos dóces como a obra do baño ou buscar un taller para o coche hoxe que pechou o taller que o reparaba para mostra de que a crise está aí aínda.
En fin, a ver se me poño ao día.

Terra de debuxos, terra real

O sábado tocou visitar a terra dos debuxos animados coas personaxes de Bob Esponxa pisando un areal totalmente humanizado con todas as comodidades posibles.
O domingo xa mudou o conto que fomos na busca dun monte no medio do bosque de Portafás e foi pasar calor, mollar pés, rabuñar mans con toxos ( hoxe teño unha man inchada ) e perdernos por diferenzas de coordenadas.
En fin, a vida é unha aventura.
A foto de abaixo é no sitio máis bucólico de Portafás.

Mortadelo

Onte foi a estrea de " Mortadelo y Filemón contra Jimmy el cachondo " e só podo dicir cousas boas da película. Hai que dicir que está recomendada para maiores de sete anos e por iso Leo non se enteirou dalgúns detalles. A película está chea de acción e está deseñada para mirar en 3D. Ten muitas chiscadelas humorísticas con xogos de palabras como " El Escondite Inglés " para " El Corte Inglés ", " Oño " para " Ono " , " Gran Fulano " para " Gran Hermano " ou, a millor para min; " Hay untamiento " para " Ayuntamiento ". Os fondos son marabillosos cun Madrid anos sesenta e coches desa época que semella real.
Bueno, creo que a película me gustou.

Mediando novembro

 

 

Co este tempo tan cheo de bataghadas temos que quedar na casa.

 

 

Xela adícase a aproveitar que aínda pode chuchar as dedas e a practicar a autodebuxarse e escribir o seu nome coas letras bailando de posición e de orientación.

 





O Leo adícase a escribir historias complexas que dan para pensar.

 

 

Aínda así temos algún momento para fuxir e mirar no cinema a película da Tropa de Trapo.

Cole na fin do verán

Na primeira semana o Leo entrou e saiu do cole sen problemas. Outro cantar foi o de Xela que todo o verán tiña a ilusión de ir ao cole e foi entrar nel e levalo mal. Supoño que tería outra idea do que é o cole. O caso e que non quere entrar e sae del toda seria menos o venres que o pasou ben, seica.

 

Hoxe fomos a unha tapería nova cunha calustra recén feita e xeitosiña. O malo foi que caiu Xela do banco e pegou coa cabeza no chan. Chorou muito, durmiu, botou un tempo repugnante e agora está ben.
 

Despois fomos pasear pola Freixa e a aproveitar as ofertas de fin de tempada cos xelados e cañas a ese prezo irresistible.



E agora á tardiña toca actuación. Xa foron os nenos ao cine o outro día a mirar " Operación cacahuete " que foi a primeira película que Xela aguantou ata o final. A primeira foi " Como entrenar a tu dragón II " e ao final non aguantou.
E así imos liquidando este verán.

Mostro

Rematou de momento o de traballar de noite e con iso as tardes libres acompañado dos nenos co seu cine de loros azuis, paseos, piscina, Tui e algunas tardes non tan boas de mal tempo e malestar.
Agora tócame lixarme menos pero circular a lume de carozo coa carretilla polas tardes.
A ver se visito máis este mundo virtual.

Mediando abril

Estou botando unha tempada traballando de noite e non vou ter vagar abondo para visitar estas leiras virtuais así que irei actualizando como poida.
Nesta semana fomos ao cine a mirar " Mr Peabody e Sherman " e Xela tamén ía ir ao cine por primeira vez se non quedase durmida.
Onte sábado fixo un día fermoso así que collemos o barco para cruzar a ría.
Leo aprendeu en directo o significado da palabra ronsel.

 

 

Tamén tivemos oportunidade de mirar o barco de salvamento probando os tubos de lanzar auga.

 

No parque doutra beira da ría desfrutaron os dous.



Pero o que máis lles gustou foi ir nos coches de choque. Foi unha experiencia que temos que repetir.
Ata a próxima.

Cazando arcos do trono

Levamos varios días de chuvias e claros e, no medio, ducias de arcos do trono. Tantos arcos que dá para pasar de todo: dores de cabeza, avaría do cable do ordenador, sesión de cinema con pirús que van do futuro á terra dos indíxenas americanos e adopción dun teléfono deses modernos que non saben galego pero si guasipeiro.
E remata xaneiro.

E, porén, móvese.

 

 

Neste tempo gris e apagado de xaneiro semella que nada evoluciona.

 

 

 

Pero si. En Vilaguindastre aínda hai xente que sabe tirar arte das súas mans e tanto pinta unha serea.

 





 

Como reproduce un tranvía a escala.

E logo o concelleiro de festexos quere montar unha Porrigalia no verán coa vila convertida na aldea gala de Asterix e Obelix. E iso que descubrín que habería mitos propios para lembrar con máis mérito.
En fin, pan e circo.

 

 

 

E así eu engado unha palabriña máis da zona sur de Pontevedra e aprendo que " ghalucho " aparte de comida de mala calidade significa tamén estraperlo, contrabando que se facía entre Portugal e Galicia naqueles tempos grises de Franco.

 

E Leo non ía ser menos e, progresando, progresando; consegue o seu primeiro dez que o puxo mui contento e gañou a sesión de cinema con " Futbolín ".

 

E xaneiro segue.



Decembridades

 

En decembro non só hai festas e paz, tamén hai protestas como as dos veciños de Sela e Barcela que non queren a alta tensión por alá. Protestan facendo unha torre de alta tensión de eucalipto cun camposanto ao pe dela dos veciños da zona.

Esta xente pode gañarlle o pulso á compañía eléctrica que xa gañaron cando quixeron montar un encoro na zona.

 

Hai Beléns de todos os tipos e o que temos na casa é do tipo móbil que non paran os monecos en ningunha parte. Xela é a maquinista e xa lle achantamos o neno Xesús que xa a collemos co el na boca.

Por outra banda, Leo aprobou todo e na piscina nadou os seus primeiros metros sen axuda.

 

Tamén hai tempo para películas como a de " Frozen " que me gustou anque canten demasiado para o meu gusto. É unha película cargada de emocións e de efectos marabillosos que semella un conto e, por momentos, faime lembrar a historia da doncela do xeo rusa.

Días de calor

Estes días de calor abichornante hai que combatelos como sexa: beber o que haxa, cargar pouca roupa, durmir noutro sentido, repetir piscina en cabo Silleiro e sentir o frescor nos túneis do cuartel abandonado, bañarse no parque aquático de Vilanova de Cerveira, ir a praia América ( anque ataquen por primeira vez a Leo as fanecas ) ou mesmo ir ao cine a ver Monstros na Universidade ou Gru segunda parte.
Hai que esquivar a calor como sexa, polo menos nas horas que non se traballa.

Tres de abril

O tres de abril é unha boa data para actualizar o blogo. A primavera vai chegando coas veloritas e o cambio de hora. O mal tempo pechounos na casa e as películas coma " Os Croods ", " Monstros contra alieníxenas " e " Astro Boy " suavizaron o asunto. Tamén contribuiu ir cos amiguiños a un centro comercial acugulado de xente ou a Cotogrande onde había atraccións da festa.
Este mal tempo non é bo para a horta e en Arbo preocupábanse polos allos: " Quen planta polo Natal ten un allal, quen planta polo xaneiro ten un alleiro ".

O meu aniversario tráeme unha cámara cun zoom prodixioso para captar momentos dos pequenos da casa.

 

 

 

 

O primeiro de abril visitamos de balde o zoo e o lobo durmía coma un " casón" como dixo un descargador de Vilagarcía que pasou el a semana santa.

 

 

 

E non me extraña coa sarabiada que caiu na saída do zoo e cachou a máis de un e de dous. E como era a data que vai o burro a onde non debe ir alá fomos de burros a un comercio sendo festivo en Vigo.

Sen currumiños

O venres pasado Leo desfilou pola parroquia cos compañeiros de cole e Leo ía cun arco de vella, un sol e unhas nubes no traxe porque a xente do cole ía de algo relacionado co ciclo da auga. A Xela tocoulle ir de pintora artística na guardería ata que se meteu no coche e rompeu o disfraz feito de plásticos. 
O sábado foi Leo nunha comparsa de policía de Lego e hai que recoñecer que lle acaía mui ben o uniforme de policía. Eu fun de coella preñada para non pasar frío e fixen ben que ese día arrefriou muito o tempo.
E hoxe a ver quen era o guapo que saía de currumiño co esta poalleira e este frío e unha alternativa que escollemos  foi ir ao cine. Fumos mirar " Rompe Ralph " e estivo ben. Bueno, empezaron co corto de "Paper man " e logo foi o turno da película onde o protagonista é un malo nunha máquina de xogos desas de moedas e quere gañar unha medalla e ser bo e percorre varias máquinas de xogos. Estivo ben e no final, cando acenderon as luces, muitos adultos tivemos que secar algunha bágoa que nos baixaba pola faciana.

12-12-12

O ano pasado tocou o día especial 11-11-11 e este ano toca 12-12-12 que por aquí foi bastante normaliño. Xela desfruta coas luces e adornos nadaleiros e di " Pel " ou " Pi " para Papa Noel e confirma o que di imitando o seu famoso riso cun " o-o-oo ". Iso cando está de humor que bota muito tempo cuns choros inexplicables que amargan a calquera. En canto a Leo empeza a dar algún problema de conduta no cole e nas actividades e a orientadora nótao " disperso " e a ver que sae de aí. Aínda así fomos ao cine a mirar " El origen de los guardianes ", unha película semellante a un conto onde hai personaxes que viven da imaxinación dos nenos.
De foto deixo unha mostra do centro de Vilaguindastre adornado e mollado, como ten que ser.
Non amplíes a foto que o " extra " que sae non ten que ver coa familia.

Hotel Transilvania, Tanxarina e Miliki

Esta fin de semana foi completa para os pequenos da casa. O sábado fomos ao cine a mirar " Hotel Transilvania " e hoxe fomos ver unha actuación de Tanxarina. Pasámolo ben. Bueno, Xela estaba algo nerviosa na actuación e movía o ombreiro arriba a abaixo. No medio da actuación deron a noticia de que morrera Miliki e case non o puiden crer. Miliki semellaba inmortal pero chegoulle a súa hora e coa súa morte noto que a miña infancia desaparece un pouco máis na memoria.
Aquí poño unha ligazón á canción " Susanita " que tanto me axudou cando lla cantaba a Xela para mudarlle o cueiro.

Recolléndonos

Co este tempo outonal tan cheo de razón non queda outra que recollerse na casa ou saír a sitios cubertos que é o que lle gusta a Leo e desgusta a Xela. Así o luns tocou sesión de cine coa película " Tadeo Jones " ( Taveo segundo Leo ) e que estivo mui ben e entretida a pesar do incordio de levar gafas. Eu aínda rin un pouco co can e o loro e os soldados malos parecían clons dun tal Feijoo.
Na cama rin tamén hai un cacho cando lle contei o conto a Leo. Ultimamente o Leo anda un pouco desafeito a ler así que lle mandei ler uns títulos duns contos que xa leramos e cando lle tocou ler " Por que el cielo está tan lejos " cando chegaba á palabra " lejos " el estaba farto de ler e inventou " alto ". Eu rin un pouco e volvín sinalarlle a palabra para que a lese de novo. Desta volta leu " lonje " e aí rin máis que ata curei a moqueira momentaneamente. Eu non paraba de rir e o Leo contaxiouse e riu coma nunca. Eu xa choraba da risa pero aínda rin máis cando Leo deixou de rir e preguntou inocentemente:  " Por que rimos tanto ?. De que te ris ? ".

Leo, o contista

Na imaxe está Leo mirando no cine " Lorax, en busca de la trúfula perdida ". A Leo gustoulle, e o que máis, o oso repoludo que quedaba atrás nas carreiras e arfaba cando había un pouco de movemento. E confeso que tamén me gustou a min a película pola acción, imaxinación, paisaxes e historia.
Mirámola onte e así o Leo se ergueu hoxe falando de que na terra de Jónistan ( o imperecedeiro alter ego e amigo invisible de Leo ) hai un lobo solitario e non hai abellas nin mosquitos pero si abellonas que non morden a todos senón que só pican aos malos.
Este conto ten algo da película pero a inspiración bebe de varias fontes e o lobo lémbrame o lobo Crispín que entrou na nosa casa en forma de libro onte mesmo tamén.
Está visto que outras cualidades non terá Leo pero a contista poucos lle gañan.

Calacús e pitufos

Onte celebraron o Samaín-Halloween no cole do Leo e el di que o pasou mui ben. Foi disfrazado de fantasma e levou o calacú da foto. Había un concurso no cole e houbo muitos calacús mui traballados e artísticos.
Xa hoxe tocou sesión de cine cos Pitufos e Leo aguantou toda a película. Tamén hai que dicir que a película está mui ben feita e é entretida.

Vacacións 2011: primeiro asalto

Neste primeiro asalto descubrín unha chalana abandonada á súa sorte e de nome Xela. Coincide no nome coa nena e quedaron en explicarme a orixe do nome. Outra coincidencia: no momento que nacía a nosa Xela a rapaceada de Sardiñeiro levaba a chalana para botala ao lume de san Xoán pero saiu a dona e rescatouna no último momento. Semella que ambas as dúas, nena e chalana; naceron no mesmo momento.






Nun quiosco merquei o setenta e cinco por cento da literatura galega que tiñan ( ou sexa tres libros ) e axudou a pasar muitos momentos de chuvia e insomnio na casa.

Tiven ocasión de probar a cervexa Gallaecia no centro comercial Finis Terrae de Cee e quedei coas ganas de probar máis porque hai seis variedades. A ver se teño sorte.

Houbo ocasións para fotografar imaxes mariñeiras e veranceiras de Sardiñeiro e como mostra deixo esta pranta multicolor esperando que alguén me dea un nome desta pranta das dunas que non dei atopado neste miniatlas.

Por fin quitei a espiña da visita á fervenza do río Xallas en Ézaro que levo décadas querendo visitala e ata o domingo pasado non tivera éxito. Non me defraudou... e pensar que agora só admiramos o dez por cento do seu caudal orixinal !.


Tamén houbo reencontro co sabor do bólo da panadería Suárez, aturar chuvia, ver ao Leo chapaleando en bulleiros, comer pizza nunha pizzería con manteis de papel do mapa de Galicia e que tamén serven tapas, aburrirnos coas repeticións da canle Clan e ter a primeira sesión de cine do Leo con Cars 2 ( e que non deu aguantado ata o final ).
 

Agora quedan uns días máis e a ver se millora o tempo e non lle fai caso ao cartel atopado nun mercadiño: " Para el verano gallego: nueva temporada otoño ".

Ata outra.