Circos, comidas e máis

Os nenos tiveron boas notas así que merecen ir ao circo de Nadal. Non lles chistou demasiado que se fixo longa a actuación dos artistas e non había animais.
Eu tamén me portei ben e recibín a cesta da empresa e tivemos a comida onde case saio a cantar a panxoliña de Víctor Manuel.

E Vilaguindastre que se prepara para estas festas cos paraugas dos colexios.

Santa Lucía e os porquiños

Imos camiño do Nadal e as celebracións acumúlanse.

Onte foi santa Lucía, patroa dos canteiros como o da foto dun monumento de Vilaguindastre que foi a feliz sustitución a última hora dun pozo andaluz que ían instalar nunha rotonda.

Nós estivemos montando unha árbore de Nadal en Vigo, tomando un chocolate no cal se tiña en pé a culler ( verídico cen por cen ) e admirando luces da cidade.

Hoxe fomos á Cidade das Burgas onde representaban a obra dos tres porquiños que remataba cun lobo comendo unha mazá. A obra estivo orixinal coas súas cancións e as pelotas que rodaron polo público e cun narrador que animaba a obra.
E imos cara ao Nadal.

Mortadelo

Onte foi a estrea de " Mortadelo y Filemón contra Jimmy el cachondo " e só podo dicir cousas boas da película. Hai que dicir que está recomendada para maiores de sete anos e por iso Leo non se enteirou dalgúns detalles. A película está chea de acción e está deseñada para mirar en 3D. Ten muitas chiscadelas humorísticas con xogos de palabras como " El Escondite Inglés " para " El Corte Inglés ", " Oño " para " Ono " , " Gran Fulano " para " Gran Hermano " ou, a millor para min; " Hay untamiento " para " Ayuntamiento ". Os fondos son marabillosos cun Madrid anos sesenta e coches desa época que semella real.
Bueno, creo que a película me gustou.

Pedro e o lobo

Sempre é de agradecer dar unha volta ata Aboavila e gozar dunha actuación de teatro. A estrea da obra de Pedro e o lobo pendurou o cartaz de " Non hai entradas " e a obra con monicreques e música para reforzar as personaxes estivo mui ben.

Dúas opcións

Había dúas opcións: ou asistir á inauguración dunha taberna dun compañeiro do choio ou ir ao teatro onde botaban " 3, 2, 1 ..."
Fomos ao teatro que xa haberá tempo para visitar unha taberna con propaganda en galego.
Na pésima foto os actores con peques.

 

Outubro tolo

 

 Cos seus cocomelos que nacen á beira da praia.



 

Ou coa Coca de Redondela, os xigantes e cabezudos para retratar como boa opción a mirar un partido de fútbol.

Ou cun contedor de orgasmos a pares que se atopa en Tui.

Mira ti que cousas retrato !.

Infravalorando

 

Non sei se é infravalorar, ridiculizar ou menosprezar que eu non teño a labia dun publicista; pero algo miro eu mal cando poñen esa frase cunha imaxe dunha muller que supoño nova. Poñen o traballo á altura dunha prenda de moda coma se fose algo sen importancia.
Estes da Xunta xa non saben que dicir !.
Pido perdón pola calidade da foto: refoteina directamente da pantalla do ordenador.

Escaleiras e auga

O tempo este dá para falar e así falamos na hora do taco de varios temas. Empezamos falando do ascensor do choio que, unha vez máis, estaba avariado e había que subir muitas escaleiras e, falando delas, saíron lugares con muitas escaleiras e un é o Bom Jesus que ten uns elevadores que funcionan con auga cun sistema de contrapesos que me resultou curioso. De alí saltamos a tempo de recollida de kiwis, alerxias e hospitais.
Na foto non hai unha balea no medio dun cultivo de arroz senón millo e un penedo bañados polo río desbordado. Esa auga sería boa para os elevadores dos portugueses que son mui mañolas ou enxeñosos, segundo di un compañeiro.

Recolléndose

Hai uns días podía un pasear e aprender cousas nas rúas coma no coche cheo de chistes da foto. Agora o tempo empiorou e para aprender hai que mirar nos libros ou nos aparellos caseiros e así aprendín hoxe no libro de lingua de Leo ( de terceiro de primaria ! ) que o creador das emoticonas é Scott Fahlman.
: 0
Cousas veredes !.

Ben e mal

Mentres a uns lles vai ben como ao Filipe MIREI, que é rei por aquelas artes; outros quedan ben e aforran como os do cartaz da foto e outros van mal como na Torredocaminho onde traballo e onde van haber recortes.

Civismo

Estamos cuns días de calor grande pero a xente non aprende e non muda os costumes. Se chove ata ten un pase aparcar perto dos sitios, mesmo en situacións ilegais. Pero aparcar dous coches nunha praza de discapacitados a pleno sol con sitio de sobra a vinte metros; iso xa me semella de pouco civismo.
Isto vai polas ducias de veces que miro coches aparcados irregularmente en prazas reservadas a discapacitados ou a xente con bebés ou embarazadas.
Si. Xa sei. Pero hai veces que me gusta falar ao vento !.

Monicreques

Como dixo o titiriteiro portugués, esta obra leva máis de douscentos anos representándose e segue igual de actual. Nela uns monecos pelexan, berran, rinse de todo e ata da morte e fan cousas proibidas para nós o público. Mentres nós rimos, aplaudimos e pagamos.
A que me soará todo isto ?.

Aí vén o maio

Cos seus días de sol.

 

Cos seus seráns cubrindo de boira as colinas coma se fosen cumios nevados.

 

Coa descuberta de aparellos electrónicos para evitar berros e dedos izados en cafeterías.

 

Coa cita anual de Eurovisión e o circo que o arrodea.

 

E coa revisita a sitios case de película, reformados, agradables e baratos.

Entre soplos

Onte tocoume soplar candeas de aniversario no xantar e tamén soplei viño e sidra. Pola tarde volvemos a Vilaguindastre para mirar a actuación de Pablo Díaz na que cantou cancións de Tic Tac e Toc Toc. Saímos da actuación e fomos merendar a unha cafetería e eu bebín unha cervexa. Volvendo a casa tocoume soplar outra vez pero no alcolímetro da Garda Civil. -" Buenas tardes. Permiso de conducir ". Deillo e despois preguntoume o axente:  "¿  Ha bebido alcohol ?". " Acabo de beber una cerveza ", respondín. "¿ Sólo una ?". " Si ". " Pues a ver cuanto da una cerveza ", con retintín. Así que soplei e non lle quedou máis remedio de mandarme circular. Menos mal que non soplei despois de xantar !.

Seudoaforro

Hoxe era o día de aforrar luz para salvar o planeta pero o cartaz semelloume unha contradición: apagan as luces eléctricas pero encenden os focos que gastan pilas que tamén contaminan o planeta.
En fin.
Quen non aforrou batería da cámara foi o Leo coa miña cámara nun momento que lla deixei que se aburría. Non só non se aburriu senón que tirou algunhas boas fotos que aquí deixo de mostra.



 

 

 

 

Desastriños

As cousas malas parece que lles gusta vir xuntas e así esta semana andamos a voltas coas miñas moas, o meu ollo, a febre de Xela, o coche que non encende e o radiador que pinga.
Menos mal que non hai mal que cen anos dure e imos amañando aquí e acolá.

Paseando a cámara

 

Despois de tanto tempo de chuvia agradécese pasear a cámara de fotos e, con ela, nós.

Quen si pasea pero pola casa é Anastasio, o novo habitante robot da casa.

Coa cámara podo refotar unha imaxe antiga de Vilaguindastre onde un zoqueiro fala cunha muller e ela sorrí.

 

 

Leo e Xela xogan coas pompas que lle encantan a todos os nenos.

 



E falando da infancia lembrei a miña cando puxemos unha moeda na vía que quedou esmagada polo paso do tren.

 

O Leo aproveita calquera momento para ler e agora está con Gerónimo Stilton. Tamén trouxo do cole a mochila viaxeira con varios libros e DVDs e agora teño que debuxar " El cazo de Lorenzo " que foi o que máis lle gustou.

Mal sabor de boca

Cando fixen esta foto o neno empezaba a meterse co mimo. O rapaz estaba a comer pipas e comezou a cuspirlle as cascas. O mimo aguantou pero acabou por desfacerse de parte do disfraz e sentarse a fumar un cigarro para tranquilizarse e o rapaz rematou marchando.
Eu hoxe non fun tan subtil. Estaba no vestiario da piscina axudando a Leo a vestirse e estaba un neno mangallón máis alto ca min duns catorce anos meténdose cun de sete anos. Andaba a chinchalo, a collerlle a cara, incordiando máis e máis e rebentei. Fun onda o mangallón e díxenlle que o neno non era un moneco e que a ver se se atrevía comigo e mandeino para a outra punta do vestiario. O mangallón obedeceume supoño que pola idade e a barba que estou deixando de pirata. Rematei nervoso e con mal sabor de boca pero é que non aturo os abusos.
Para a semana que vén terei que desculparme.

Mundo de soños

O outro día soñei co choio e que o xefe me mandaba facer algo e despois soou o espertador e tocou traballar cando xa eu estaba canso. Comenteillo a un compañeiro e el díxome que había que controlar os soños e que el era capaz. Ogallá puidese controlar eu os meus soños !.
Pero esta noite pasada tiven un bo soño. Soñei que mercaba o número 70700 da ONCE e que me tocaban sesenta mil euros e que iamos visitar os amigos e familia de Estados Unidos e cando lle estaba a preguntar a miña nai se viña invitada vai e soa o espertador e chafóuseme o soño.
E vou contar outro detalle de hoxe que ten que ver co eco en castelán de cando dis unha cousa en galego nun bar. Pedín un batido de cacao para Xela nunha cafetería e pedinlle unha palliña. A camareira traduciume ao momento pero coa mala sorte de dicir: " ¿ Una pajilla ? ". Eu rin e dixen: " Non, muller, non ". E ela púxose rubia da vergonza.
En fin, hai que seguir sorrindo sexa cos soños ou coa vida real.

Diversión

Hai que se divertir e así entramos nunha comparsa para o entruido. No xantar do sábado coñecémonos un pouco máis e buscamos unha infiltrada no concello para que nos dese ideas para as coplas pero dixo que alí dentro non pasaba nada, que traballaban. Nos cafés tocou votación polo disfraz e das catorce ideas quedamos coa de ser piratas, unha Lumeirada de piratas.
E hoxe domingo fomos mirar un musical do Circo de la Magia e Xela desfrutou coma nunca coa música e as personaxes e ata se ofrecía vontaria para baixar ao esceario.
Así que xa sabes: se chove divírtete a cuberto !.