12-12-12

O ano pasado tocou o día especial 11-11-11 e este ano toca 12-12-12 que por aquí foi bastante normaliño. Xela desfruta coas luces e adornos nadaleiros e di " Pel " ou " Pi " para Papa Noel e confirma o que di imitando o seu famoso riso cun " o-o-oo ". Iso cando está de humor que bota muito tempo cuns choros inexplicables que amargan a calquera. En canto a Leo empeza a dar algún problema de conduta no cole e nas actividades e a orientadora nótao " disperso " e a ver que sae de aí. Aínda así fomos ao cine a mirar " El origen de los guardianes ", unha película semellante a un conto onde hai personaxes que viven da imaxinación dos nenos.
De foto deixo unha mostra do centro de Vilaguindastre adornado e mollado, como ten que ser.
Non amplíes a foto que o " extra " que sae non ten que ver coa familia.

Lúa mentirosa

Traballando apréndese algo máis que a cravar puntas erguendo o martelo por riba do hombreiro. Tamén se aprende curiosidades como que a lúa é unha mentirosa. Se miras a lúa escribindo a letra "C" no ceo non quere dicir que está en crecente senón en debalo. E ao rivés, se miras unha lúa no ceo escribindo a letra "D" non está en debalo senón crecente.
A foto foi " roubada " na interrede.

Diante do ordenador

Esta quincena estiven a traballar de noite e o cambio de ritmo nótase á hora de internetear. Sempre quedan asuntos atrás e non hai tempo ou ganas para pórse ao día.
Pero como non hai mal que o tempo non cure empezo posteando este mes de decembro de cinco sábados, cinco domingos e cinco luns cun aviso para peregrinos e veciños de que teñan cuidado cos ladróns perto de Vilaguindastre. Ten un pouco de retraso pero foi a miña irmá Kasege quen me descubriu este aviso hai uns días e non puiden postealo ata hoxe.

Hotel Transilvania, Tanxarina e Miliki

Esta fin de semana foi completa para os pequenos da casa. O sábado fomos ao cine a mirar " Hotel Transilvania " e hoxe fomos ver unha actuación de Tanxarina. Pasámolo ben. Bueno, Xela estaba algo nerviosa na actuación e movía o ombreiro arriba a abaixo. No medio da actuación deron a noticia de que morrera Miliki e case non o puiden crer. Miliki semellaba inmortal pero chegoulle a súa hora e coa súa morte noto que a miña infancia desaparece un pouco máis na memoria.
Aquí poño unha ligazón á canción " Susanita " que tanto me axudou cando lla cantaba a Xela para mudarlle o cueiro.

Actuación

Hoxe fomos mirar unha actuación de premio para Leo por portarse medianamente ben estes días. Houbo cancións, pallazos, maxia e disfraces de personaxes da tele para abraio de Xela. Anque o espectáculo era para nenos pequenos aínda rin un pouco e tamén coa graza dos nenos vontarios do público que saíron para facer un concurso de baile. Había un de tres anos e medio e cando lle preguntou a chica que quería ser de maior estivo calado un anaco e cando todos pensabamos que non sabía responder a esa pregunta soltou un " paleontólogo " ben pronunciado. A outro preguntáronlle que equipo de fútbol lle gustaba e dixo " el España ". Outro que estivo simpático foi cando lle preguntou que quería ser de maior e soltou " nada ". Un neno e unha nena falaban en galego e a chica seguiu a entrevista en galego.
Nada, que foi unha tarde distinta.

Reflexión

Non vou reflexionar sobre as eleccións e os seus cartaces e mensaxes.

 

Sempre se poden atopar mensaxes millores nun simple tobogán.

 

Ou mensaxes cheas de significado complexo atopadas en observatorios da natureza.

 

E relacionado cos lorchos hai que ver como veñen e van os peixes no noso acuario: Cleo, Plata, Parche, Patapau, Lamparilla e Colilla.

 

 

O tempo pasa sen piedade por todos e ata Leo medra e saca "noiva".

 

E canto máis coñezo a Leo máis me recoñezo a min.

 

 

Reflexiono de máis, paréceme a min.

Eleccións 2012

Seguimos coa batalla para entrar no parlamento de Galicia e atopo curiosidades. O PSdeG pon nos cartaces a mensaxe: " É o momento " que practicamente é igual que o que usou o PP no 2009 co seu: " Chegou o momento. Feij009 ". Lembro o texto do PP porque no concello das Neves aforran tanto que agora volven pendurar as pancartas de hai tres anos. Non teño proba fotográfica pero a ver se a consigo este domingo camiño de Arbo.
As eleccións tamén poden ser case un asunto personal cando poñen de candidato un coñecido da época estudiantil que vivía a menos de dous quilómetros da miña casa. Non coñecía ese partido pero quedei abraiado cando mirei a cara do candidato. Lembro que cheguei a estar na súa casa por un amigo común e que debuxou vistas e rúas de Vilaguindastre hai máis de vinte anos.
Aparte dese veciño da foto hai outro algo que me cai máis lonxe que é Mario Conde e que non teño trato con el nin quero, graciñas. Non sei como ten cara para presentarse e o máis simpático é que haberá quen vote por el e todo.
E agora xa deixo o tema político que me aburre.

Escravo

Remataron as festas en Vilaguindastre xa hai un chisco pero aínda había algunhas atraccións e postos esta fin de semana. Festas aparte non podo esquecer o trato recibido polo home da foto por parte do seu patrón. O home recibiu unha boa e sonora labazada cando non atendeu un dos catro postos obrigado a atender ( tren de castañas, algodón de azucre e dous de lambetadas e xoguetes varios ). Quedei mudo e sen reaccionar e lembrei cando facía eu o padrón municipal de habitantes que visitei un asentamento de feirantes e cando apareceu por alí un negro dixéronme que ese non contaba que era un criado.
Non nos queda nada que apandar con esta crise !.

Facendo máis ou menos

Hoxe aparcou debaixo do meu edificio a furgoneta da música repetida de todas as eleccións que todos coñecemos. Esta vez polo menos a furgoneta non ten matrícula portuguesa. Pois iso, saiu un home con vasoira e cartaces e espetou os cartaces por riba doutros dun partido contrario. A megafonía dicía sensentidos e frases baleiras e fíxome graza cando dixo: "...para seguir facendo cousas máis ou menos... ", frase aclaratoria do que teñen pensado facer.
Na foto está o Leo correndo por unha beirarrúa barata que estamos en crise. Pódese chamar beirarrúa máis ou menos.

Operación

Onte andáronme na parte que toca o moneco coa súa man dereita. Todo foi ben anque cun mareo debido ao cansazo de traballar de noite e ir á operación sen descansar o suficiente e sen comer. No quirófano había un ambiente case festivo por ser a última operación da semana. O que non me gustou foi o trato do xefe típico de quirófano cunha enfermeira que lle tiña que rir as babosadas que soltaba a eminencia que lle facía as beiras de maneira cantosa. Eu procurei estar calado e falar español que o tal cirurxián tiña algo importante meu entre as mans. O que non sei é como hai xente que se ofrece vontaria ( e paga ! ) para pasar polo quirófano. Cousas veredes !.

Revoltallo de tempos

 

Hoxe acerqueime a Vigo e as imaxes na zona do porto asaltáronme coma un revoltallo dos tempos.

Mentres paseaban os cruceiristas ingleses había unha protesta dos afectados polas preferentes de NovaGaliciabanco ou como se chame agora. Esta era a imaxe de rabiosa actualidade ( como se diría por aí ).

Eu ollaba a protesta dende a terraza do centro comercial que fixeron onde me vacinaron a min sendo un neno e a un paso de onde despedín ao meu avó que marchaba a Venezuela no trasatlántico " Begoña ". Esta sería a imaxe dos tempos pasados.

De muda testemuña estaría a figura do escritor Jules Verne que salvou por un peleiro a súa cabeza de ser arrincada por un tubo que están montando no fondo da zona de atraque.

 

 

 

 

 

 

Comezo escolar

O Leíño volve mañá á escola e non está mui animado que digamos pero é o que hai. Só espero que o pase ben, que xogue cos seus compañeiros, que lle guste a comida do comedor e que aprenda algo máis que os chineses que fixeron o xoguete da foto. Por suposto que non merquei este xoguete. Nin para Leo nin para Xela porque quero que " apreMdan " ben.

Todo son voltas

Estamos metidos nun círculo inmenso e todo dá volta e xira sen fin e así repetimos e recreamos o xa feito e vivido anteriormente. A Volta ciclista pasa por Vilaguindastre pero nós damos unha volta por outra parte onde semella a volta aos anos da fame cando se roubaba o sementado nos campos.

Deixo unha pegada

Pasa o tempo e gustaríame escribir máis no blogo pero non hai tempo material: o traballo e a familia ocúpano todo ou case.

Gustaríame poder multiplicarme e atender todo e poder estar de vacacións e facer cousas distintas como botar un partido de fútbol - lama agora que estamos co ambiente de olimpiadas. Ademáis do partido hai pulpo e acampada !. Eu non vou pero ti aínda estás a tempo de desfrutar desta xogueta tan orixinal.

Mundo exterior

Levo uns días sen postear pero non penses que o vou deixar. O que pasa é que se xuntan varias circunstancias que me deixan apartado do ordenador e, loxicamente, non posteo nin comento noutros sitios e malamente accedo á interrede.

Os nenos van ben. O Leo leva uns días coa lideira de que quere ter unha mascota e di que ten un lucecú pero de alí a pouco di que non quere insectos e quere animais carnívoros salvaxes nunha gaiola. Tamén di que aquí nin é verán como di na tele nin é inverno cando é inverno que non neva. Menos mal que neste tempo tolo aparecen días para ir á praia e saltar olas ou pendurarse de barcas.

A Xela segue espabilando cun imán activado para meterse en situacións complicadas e caír ou atrancar dedos ou pés. Agora mesmo ten unha marca ao lado do ollo que semella unha nena maltratada. No comer segue con consumo mínimo e desgaste total que non para de andar dun sitio para outro e fuchicando en todo. Outra cousa que lle gusta é bailar mirando DVDs ou escuitando a radio.

E así vai todo: con momentos bos e momentos menos bos e para que mires que penso no blogo deixo a imaxe esta dun cartel ao rivés que hai que empezar a ler dende a esquina inferior esquerda. Menos mal que nese momento non estaba a conducir !.

Pois nada, a ver se posteo para a semana que vén.

Touras " everywhere "

Coa cercanía do verán e as festas patronais as comisións de festas buscan cartos onde sexa. Multiplícanse bingos, sorteos, campionatos de tute e outras actividades co fin de recadar o máximo posible. Para chamar á participación poñen de reclamo muitos produtos alimenticios como follas de bacalao, aceite, años, porcos e touras e aquí foi onde se me parou o ollo. As touras semellan uns animais míticos que valen o mesmo de cuarto ca de quinto premio e que poden ser regalos a máis sobre premios coma se se multiplicasen por xeneración espontánea.
O dito, hai touras " everywhere ".
Sorte a quen opte por elas.

Números

Ao Leo encántanlle as cancións e os contos relacionados con números e mentres come conta o número de letras que teñen as palabras que lle pasan polo maxín. Así non é de extrañar que o outro día me preguntase cal é o nome do número máis grande e eu cheguei á conclusión de que era o catrillón porque non coñecía un número máis grande. Cando o deitei busquei na interrede e descubrín que o número máis grande con nome é o " gúgol " que é un 1 seguido de 100 ceros. Ese nome inventouno un neno de 9 anos e deu orixe ao nome de Google que vén a ser " googol " mal escrito. E grazas a Leo tamén descubrín que hai un número curioso e simétrico que resulta de multiplicar 111111111 por 111111111. Ese número non é outro que 12345678987654321.

Está visto que os fillos non só nos sacan de paseo senón que tamén nos aprenden cousas !.

Como pasa o tempo !

O outro día topei de casualidade unha bolsa dun comercio onde saían as palabras Nunca Máis. Fixeime máis e celebran os vinte anos desa tenda poñendo unha imaxe dun acontecemento por cada ano e hai que ver como pasa o tempo. Michael Jackson semella que morreu o outro día e xa pasaron tres anos. E Lady Di que ?, pois vai facer quince anos no verán !. E iso non é nada comparado coa película Forrest Gump que xa ten dezaoito anos.

En fin, o tempo voa e nós non o controlamos.

A metade de prezo

Hoxe prometía ser un día repousado co este tempo alterado que case non deixa saír da casa cando a veciña de enfrente nos avisa de que hai un supermercado aberto en Portugal que ten todo a metade de prezo só hoxe. Alá collo o coche coa intención de abastecer a casa de comida, bebida e demáis produtos para a casa e o cuidado da familia. Cheguei e xa tiven que aparcar a trescentos metros do supermercado. Pola ganga non me importaba carrexar o carriño da compra ata alí. Na entrada xa avisaban que había que gastar máis de cen euros para que quedase a compra na metade e non se podía mercar nin textil, nin electrodomésticos. Se non se chegaba a cen euros había que pagar o importe íntegro. Entrei pola zona da fruita e collín peras e mazás e circulaba bastante ben co carriño pero foi un espellismo. No seguinte corredor xa non se podía andar pola cantidade de xente así que optei por arrimar o carriño e acercar produtos a el. Fun metendo friame, iogures, potitos para Xela, latas de fruita en almibre, pan de molde, zume, etc; vamos, o que atopaba por diante nun supermercado descoñecido para min. Ah, pero cheguei aos cueiros e xa non había dos que precisa Xela. Fun contra marea á zona de aceites pero só quedaban desas botellas pequenas de cristal para sibaritas. Fun collendo conciencia do que estaba pasando e fun ver as bebidas. Alí chegaba a cola da xente que esperaba para pasar por caixa e a cara da xente era un poema. E iso que xa ían saír !.Volvín atrás e fixeime no mundo de xente pedindo peixe e carne. A xente apenas camiñaba e había nenos que choraban. Os altavoces avisaban para que retirasen coches aparcados en segunda e terceira fila. Por todas partes parecía que a xente collía por coller nas " prateleiras " onde escaseaba todo e estaba descolocado. E parecía que cada vez aceleraban máis. Semellaba un asalto ao local ou que ía estalar unha guerra e nese momento tirei a toalla. Deixei arrombado o meu carriño da compra coas cousas dentro e o euro da chave e marchei para casa sen mercar nada de nada. Perdín os cartos do gasoil e o euro do carriño pero recuperei a paz. Non me pillan noutra así. Foi como a quinta baixada ao inferno.

Felicidade

Onte venres fun por terras ourensás e houbo treboada e sarabiada por sorpresa. Cando decidín volver para casa a temperatura baixara dez grados e estaba no inverno nun territorio increiblemente branco de sarabia. Cheguei a unha costa, parei e puxen as luces intermitentes de emerxencia porque había dous turismos parados no medio da costa. Fixen ben que estaban atrancados segundo me explicou un paisano que baixou pola costa e así atrancados tamén quedaron os condutores apurados que viñan detrás miña e me adiantaron tocando a bocina. Eu peguei media volta e explorei outro camiño alternativo cara o río con medo a saír da estrada descoñecida nunha curva calquera. Por sorte, fun dar a unha zona segura e coñecida e puiden volver a casa cunha anécdota para contar.
Estou tan feliz de saír sen problemas que sería capaz de pagar entrada para asistir á Verbenalia do cartel. Mira que hai ata rosquillas e todo !.