Monday, September 21, 2009

Ardeu Villa Aurelia


A semana pasada ardeu a casa da foto. É unha casa que está abandonada pero que me lembra tempos pasados gloriosos. Na cancela da entrada pon: " La Guía. Fábrica de curtidos. 1866 " e preguntei a un veciño se sabía algo dos donos pero só me dixo que era unha familia rica que foi a menos. Cando fixen esta foto hai tres anos era polo cartel dicindo que ían montar un supermercado no sitio pero todo quedou parado ata que entraron uns ocupas. Disque o lume plantárono os donos para botar fóra os ocupas. Supoño que será unha lenda máis a engadir á lenda desta casa que descoñezo e teño curiosidade por saber dela.

15 comentarios:

Zeltia said...

os enlaces non aclaran nada sobre a lenda.
gústanme as lendas.
¿vas tratar de averigüala?
:-)

paideleo said...

Hai que ler os comentarios da foto.
Tratarei de falar con máis xente a ver se saco algo en limpo.

Ana said...

Encantanme estas casas antigas, los ventanais altos,recordanme la arquitectura portuguesa.
Ainda que me dan medo,jeje

Deixasteme curiosa, busquei por todos os buscadores galegos, e non encontro nada da lenda.A ver si ti tens mas sorte, y logo nos contala.

Bicos

brabido said...

Un bo argumento pa unha pelicula de Estephen king.

Saudos
PRAADIANTE

Eva G. Rei said...

Eu tamén escoitei un ruxe ruxe: seica a quería mercar o Concello do Porriño para facer un centro socio-cultural.
Oxalá fose así, pero dubido que teñan cartos para iso...

Chousa da Alcandra said...

Decía no meu comentario anterior (non sei o motivo, pero ás veces non saen ben os links do meu blogo), que esa casa ten pinta de albergar moitas historias e lendas.
A min faime lembrar unha que hai en Antas que se reconvertiu para turismo rural, pero que rematou con pouco éxito empresarial.

Apertas dende o outono recén estrenado

busto.agolada said...

Supoño que quedarían as paredes para poder restaurala. Merece a pena. Ten moi boa arquitectura e un precioso nome. Un hotel, un centro cultural ... serían opcións interesantes. Un supermercado non está mal pero non é o mellor destino.
Xa nos contarás das lendas que vais descubrindo.
Apertas

Barreira said...

E unha pena que pase esto con estes caserios tan fermosos, que son a nosa seña de identidade. En vez de rehabilitar levantanse moles de cemento e ferro, moitas delas que non teñen nin pes nin cabeza.
Saudos.

http://axxouxxere.blogspot.com/ said...

pena de villa....parecía xeitosa..pa montar unha festa de pixamassss

Raposo said...

Ben poidera ser o do incendio intencionado. Non é a primeira vez que os donos teñen que tomar medidas drásticas para conseguir botar fóras os okupas.

elvira carvalho said...

Que pena. Era um edifício bem bonito.
Um abraço

Doutora Seymour said...

Hai casas abandonadas que están máis vivas que outras super-habitadas. Quizais esa é parte da máxia que teñen. Unha mágoa que ardera, ou non..., as lendas hai que alimentalas...

Ra said...

Ay, cuente, cuente.

An said...

Pois todo pode ser, magoa de casa, eche ben fermosa. Por certo, e con moito atraso, ledo cumpleanos do picaro. Saúdos

Anonymous said...

Nin lendas nin misterio. A casa era dunha familia que se adicaba ó curtido de peles, propietarios e familia da antigua zapataría "Calzados la Guía". O tempo, o abandono do negocio, os repartos de herdanza, levaron ó seu abandono como vivenda. Agora pertence ó concello de Porriño, e está na parcela na que estaba prevista a construcción dun Champion (sen destrui-la casa)