leoeosseus

Monday, 2 January 2012

Nestes pasados días

O venres fomos xantar ao fin do Morrazo, alá en Donón e a comida estivo mui ben e houbo agasallos do Papa Noel que deixou en Marín e Madrid. Entrounos polo ollo probar unha empanada de navallas pero levamos a desilusión de que levaba tamén chourizo.
Despóis eu e máis Leo desfrutamos do concerto de Mamacabra.




O primeiro día do ano foi triste porque atropellaron a Colín e alá foi na súa derradeira viaxe este canciño que nos deu tan bos momentos.




Quero lembralo nos seus millores momentos cando era novo.


Gozaba xogando coa neve ou coa area.





Non gardaba respeito nin pola igrexa máis pequena dos Estados Unidos.




Desfrutaba cos balóns ou con luvas de látex inchadas.





Tiña curiosidade por seres descoñecidos como tartarugas e osos negros de verdade. Deste último contacto non teño foto que eu estaba a fuxir.


A súa morte deixou tristura en toda a familia.

Labels: ,

12 Comments:

At 03/01/2012, 00:15 , Blogger Dilaida said...

Síntoo moito.
Bicos

 
At 03/01/2012, 08:45 , Anonymous Eva G. Rei said...

Unha mágoa...
Aínda me lembro da primeira vez que o vin con Ma-To, do cambio de donos, e de como se "aliviaba" cos coxíns...
Apertas.

 
At 03/01/2012, 12:40 , Blogger xenevra said...

Mamacabra, un acertazo!!! O das navallas con chourizo... como experimento, non sei; pero...

Colín deixou moitas alegrías que axudarán agora a levar mellor o momento da tristeza.
unha aperta

 
At 03/01/2012, 14:47 , Blogger Xabres da Teixeira said...

Lamento o de Colin. Os cans chégasele a coller un verdadeiro afecto. Nuca esixen nada e dan-no todo. A miña Canaria está apiques de morrer, claro que é por vella e a causa de un infarto.
Apertas.

 
At 03/01/2012, 19:19 , Blogger Rosa Varela said...

Era bonito, Colín. Canta compaña fan! Mais, a pesar da ausencia, quedan os recordos.
Algúns cambiamos o Morrazo polo interior para as vacacións, mais Donón ben merece unhas vacacións, un acerto.

 
At 03/01/2012, 21:11 , Blogger Peke said...

Síntocho ben. Pobriño Colin.

 
At 04/01/2012, 00:08 , Blogger Alís said...

Qué mágoa.

Bicos e unha aperta de ánimo

 
At 04/01/2012, 00:48 , Blogger zeltia said...

Oh, vaia, que triste a morte dun canciño da familia. que é da familia, xa o di a frase. é un da familia que se vai.
eses seres tan marabillosos que sempre se alegran con nós.

tes un bo enfoque: lembralo nos tempos en que foi feliz e bos fixo felices.

seguroq ue haberá outro que veña ocupar un sitio parecido, nunca o del, pero sí para darlle aos nenos as mesmas alegrías.

 
At 05/01/2012, 02:44 , Blogger mfc said...

Acompanho-te nessa tristeza enorme!
A micas morreu-me a 19 de Julho depois de quase 17 anos de cumplicidade!
Um grande abraço.

 
At 05/01/2012, 19:26 , Blogger Kaplan said...

Ao ver a foto da caixa lembrei que era o cadeliño que tiñan nos USA. Síntollo moito.

 
At 06/01/2012, 12:55 , Blogger Aldabra said...

Canto o sinto, de verdade, triste perda da que tardaredes un pouquiño en recuperarvos.
Pero seguro que alomenos, Colín foi feliz coa vida que lle déchedes.

Non podo creer (ben, o creo porque me pareces un home de palabra) que alguén fixera unha empanada de navallas e chourizo... ¡non pode ser!, eu tamén levaría unha desilusión.

esta semana escoitei unha entrevista na radio a Mamacabra que actuaban o outro día na Coruña e acordeime de ti, porque foi no teu blog, donde lín sobre o grupo, por primeira vez... alégrome que o pasarades ben.

biquiños,

 
At 11/01/2012, 23:44 , Blogger elvira carvalho said...

A morte de um companheiro de tantos anos sempre nos deixa muito tristes.
Deixo um abraço.

 

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

Links to this post:

Create a Link

<< Home