Cando se desfán as nubes

 

 

Cando se desfán as nubes o Leo ponse coma un pitiño xogando ao fútbol.

Cando se desfán as nubes a xente vai votar en cabalo ou iso cría eu cando o xenete parou antes do colexio electoral no bar agora chamado Clandestino.
Cando se desfán as nubes un cliente chámalle " aristocrática " á camareira porque se pon nervosa cando petan co canto dunha moeda no mostrador.
Cando se desfán as nubes xogar ao xadrez ou ao pingpong é unha boa alternativa.
Cando así se desfán as nubes temos que prender cheminea e calefacción.
O tempo case non o poden  mudar os políticos pero a factura da calefacción ben a poderían rebaixar os que entren hoxe.

Coletazos de final de verán

Cunhas temperaturas excelentes, pelegríns a centos, actuacións, terraceos e praia de olas o verán négase a deixarnos.

Tremebundo venres

Semana de calor e traballo. Noites enviando palabras con memoria ao AELG. Radios que falan de síndrome postvacacional, desgoberno en España, esquiadora perdida e defensa patriótica dun artista da ópera.
Xa non sei se soño por min ou por trabadas de cínifres extraños.

Despedindo a amigos

 

Sábado fomos a Bueu. Había unha regata de traiñeiras vascas. Tamén había un desfile de moda de verán mentres as pandereiteiras observaban con interés.

 



Topei unha pintada fermosa dun gato que non podo deixar atrás.

Despois de " El Balcón " fomos a " O Aturuxo " e aproveitamos para cearmos.
Despois café e despedida ata a próxima.
E hoxe tócame volta á rotina laboral.

Isto é xullo ?

Estes días grises, poalleiros e frescos fan dubidar en que mes vivimos.
Hai detalles que nos sitúan no tempo, no paso do tempo que é unha teima do ser humano. Así menceu o 18 de xullo cunha pintada na igrexa de Vilaguindastre esborranchando os nomes xa case desaparecidos dos mortos no alzamento de hai oitenta e tres anos.

Os últimos mirabeles de Arbo tamén nos sitúan no calendario. O mirabel é unha fruita aneira ( para o ano non haberá ) que está tan mal paga ( 70 cts o quilo ) que a deixan sen apañar na arboriña.

O que non nos axuda a situarnos no tempo é o peche da tenda de nome variable que non chegou a un ano de vida.

Ceos !. O tempo ten diferentes velocidades e valores.

Pasando santos

Non lle botei o fecho ao blogo, non. E que pasan os días e pasa o tempo e por unhas ou por outras non me paro a escribir. E si que pasaron santos anque a maioría non foron festivos para min e sigo a traballar anque estando na xeira da noite deixa bastante do día para estar coa familia, durmido pero de corpo " presente ".
Pasou o san Pedro e aínda mirei unha cancela " trasladada " no campo de festa de Vide. E entrou xullo e o san Fermín que por aquí non se celebra particularmente. No san Cristovo entregáronme o coche seminovo e a ver se o patrón dos automobilistas me axudan ( fixen a foto do xabarín nese día ). Logo viu san Bieito que ese foi festivo para min e fomos á Praia de Vlrñ anque este ano non quedemos a durmir alí.
E todo vai ben anque non escriba nin navegue demasiado.

O odio manda

No festival de Eurovisión actuou Islandia cunha canción falando de que o odio ao final acaba gañando. E así parece que se goberna o mundo cando á alcaldesa de Vilaguindastre lle matan un can a cuiteladas ou queiman o monte e só queda unha árbore queimada de onde tiran a figura da foto. Esta figura semella invocar a uns espíritos como a canción de Noruega que si me gustou porque sempre queda un chisco de esperanza.

DLG 2019 ( pasado un día )

O Día das Letras pasou e non souben que escribir. Quería engadir algunha palabra que non sexa mui común pero non se me ocorría ningunha. E agora estou cos " fumaghos " ás voltas, que sigo sen saber que son pero que teñen que ser verdes porque só o escuitei en Arbo referíndose a uvas pouco maduras que din: Están verdes coma fumaghos.
E así está o idioma galego que non acaba de madurar e levantar cabeza e que vai a menos ata no mundo hipócrita da política que xa están muitos tirando o pelexo de años para mostrar o corpo de lobos.
E desaparecen palabras e expresións a ritmo de esquela publicada anque algunha palabra trata de rexurdir cambiada como pupia que en Arbo son as migallas de pan que quedan na mesa e que Leo reconvertiu en boliñas negras de caucho que quedan na bota de fútbol procedentes de campos de herba artificial.
A imaxe topeina de casualidade nun anuncio dun xogo de guerra e co que non estou conforme, que conste.
E hoxe hai festival de Eurovisión onde o idioma inglés gañará case seguro.

Entre perogrulladas

Os políticos están bombardeando as súas mensaxes perogrulleiras que non din nada e que tanto pode dicilo un coma o contrario.
Nós seguimos coñecendo sitios para comer como A Calustra ou inaugurando chorros porque esta é boa época para inaugurar tanto rotondas " Somos Mos " coma parques na " Cidade da infancia ".

E chove

E foi o foodtruck de Vilaguindastre con poucas furgonetas para tanta xente. E foi o día da nai. E sigo traballando de tarde. E empezou a feira do libro de Vilaguindastre. E inauguraron unha exposición de fotos de Ruth Matilda Anderson de cando fotografou Galicia en 1924. E Leo está contento coa cadela. E o parquetista " semella " que vai rematar.
E chove.

Cultura

 

 

 

Con este goberno local hai garantizadas actuacións de contacontos, magos, actores teatrais e acróbatas.
A ver se non perdemos esta cultura.

Precampaña

 

Estamos na precampaña e cementan parques infantís que antes eran de terra para facer chorar a nenos, tiran casas abandonadas ( logo xa lle cobrarán ao dono esta obra ) e inzan brigadas de limpeza, de xardíns e de amaño de farolas. Iso si, unhas cousas quedan sen arranxar e algún disconforme di: " Eu non voto. Arreglarme cando vos sala do carallo. "
Que repetitiva e vulgar se me fai a precampaña !.

Posta no día

Este final de marzo tíveno bastante liado coa casa. Levantar o céspede todo cos seus lastros enterrados que semellaba un Machu Pichu esquecido, botar herba e volver enterrala. Tamén tivemos o problema dunha filtración de auga no cuarto de Xela e está todo desmontado.
Tocáronme unhas vacacións activas !.

Novo camiño

Como Xela vai a xadrez os luns a un sitio novo pois aprendemos novos camiños coas súas curiosidades.
Nun camiño hai un taller con esta furgoneta da foto onde se pide custodia compartida para os nenos de pais separados.

Por outro camiño topamos unha estatua adicada a unha poetisa do concello da rosa onde os camiñantes que van a Santiago deixan seixos con escritos.

A dezasete de febreiro

O tempo pasa e a mudanza case está rematada. Só quedan cousas do rocho que serán para tirar ou para aproveitar anque agora non teñamos espazo para tanta trapallada que se xunta. Nesta mudanza fixen de censor botando libros que non queriamos e fixen tamén de axente antialcol derramando licores no contedor de vidro. Pouco queda xa e creo que a partir de agora poderei coller o ritmo de blogueo.

Boas Festas a todos !

Hoxe volvín ao traballo despois de máis de dúas semanas de vacacións e non tiña muita gana, a verdade sexa dita. Pero un camioneiro regaloume un décimo e a oficinista deume a caixa de aguinaldo da empresa e xa me mudou un chisco o humor.
Agora quedan uns días intensos de mudanza e todo o que significa iso. Tamén cambiaremos a conexión de teléfono e non sei cando volverei escribir.
Así que, por se ascaso, Boas Festas a todos dende a Trasnolandia de Vilaguindastre !.

Adornando o Nadal 2018

 

 

Onte Vilaguindatre encendeu as luces. O acto perdeu vistosidade porque choveu e o concello non tivo a ben montar unha carpa ou un toldo para acubillar aos nenos que cantaron coas Maimiñas. Os músicos e nenos tiveron que arrexuntarse debaixo dos soportais do concello e o público apretarse coma puidemos. Xela cantaba e non logrei unha foto nin vídeo decente onde saíse ela.

Os adornos están ben e este ano en vez de pingüins puxeron unha chea de elfos e un oso polar grande que aínda non retratei.

 

E hoxe fomos a Vigo a admirar as luces que se miran dende o espazo e que son envexa dos alcaldes de todo o mundo.

O día estaba quente e había unha marabunta de xente por todas partes.

 



 

Fomos cear á Praza Elíptica e fotografei unha obra de arte feita cun carro de bois transformado nun tiracroios ou catapulta enorme.

 



Tamén estaban montando unha vila de Playmobil con concello, tendas, gasolineira, edificios, unha igrexa e ata un cemiterio !.
E así imos entrando neste Nadal.

Non todo é fedellar

Como o tempo adicado á casa nova non é o cen por cen, pódese levar a Leo a Chaín na outra aba do monte Galiñeiro onde cortaron o lume do ano pasado dirixindo os aspersores do campo de fútbol ao monte de fóra.

 

 

Despois do partido fomos xantar zorza a Pontellas. E que teima con aturullar estas festas con música a todo volume debaixo da carpa.

 



 

E como non é só cuestión de alimentar o corpo tamén alimentei a alma coa obra de teatro " Chicago killers " e así coñecín unhas mulleres asasinas, un avogado cobizoso, un fiscal ansioso por ser gobernador e unha policía que só se move cando rulan billetes.

Foi un domingo distinto.

Chicas sin bragas

Non hai coma un bo nome para atraer a atención dos demais.
Esta nova tenda en Vilaguindastre quere conseguir clientes e polo menos conseguiron publicidade gratuita no meu blogo.
A ver se teñen éxito que o asunto económico segue chungo.

Paseos que prefiro

 

Camiño do campo de fútbol onde adestra Leo podo mirar uns porquiños vietnamitas.

Tamén está a casa-Castelo dun antigo alcalde xa defunto famoso por ser o alcalde máis pesado do mundo.
Incluso paso pola casa de Sor Águeda Seisdedos e lembro o conto que inventei.

Todo isto é millor que andar daquí para alá por oficinas de Oral, notarías e inmobiliarias.